გოჩიაშვილი ელა

ლექსები 

 

სარჩევი:

პარასკევი ჩემი დღეა

ნუგეში

ნაჯახისაკენ ნუ იწვდი სხეულს

მწვანე იასპის ბეჭედი

არარსებული ძახველისადმი

როგორ შემკრთალხარ

სად შემოგესმა ჩემი სიჩუმე?

ქათქათა, გასაფრთხილებელი

თუ მართლა გიყვარდა, დამარხე

როგორც იცვლება მთვარე მარადჟამს

დავით მჭედლურს - პოეტს

სანამ შუაკაცებს აგზავნი

ცხოვრება

როგორც მოსაცდელ დარბაზში

წამი საზღვარზე

ნინო დ.-ს

ბზარი

მარია

ჩემთვის და ჩემი ორი დისათვის

ამბავი ვარდკაჭაჭას ყვავილებისა

თამაში

 

წიგნიდან: «ფრაგმენტები ანამნეზიდან»

ადამიანი - ცოცხალმშობიარე

ტოპაზები

ბიბლიურ ევას

სიზმარში... სიზმარში შვილს

შრომათერაპია

ჩვენ მუდამ ვჩანვართ

ერთით მეტი მდინარე

მკითხე...

მოლაღურების ჭირისუფალს

ნეტა ერთხელ ჩემს თავს შემყარა

პასუხი

(***  არავის უნდა, უჩუმარი კედელი იყოს)

ლიას, ნიას - ჩემს დებს

წვიმების გამო

გიჟები და მთვარეულები

როდერიკ აშერის სიტყვები

(***  როცა ვეღარსად მოგიხელთებ,)

ხეებს

მამაჩემის სიკვდილი

დედას

ჩემი ღამეები

მთების დუმილი

ჭეჭეთობის ღამე

 

 

პარასკევი ჩემი დღეა

 

სიზმრის კარებს მიეყრდნობა

ბინდის ტვირთით მხრებზე.

«პარასკევი შენი დღეა,

დაიმახსოვრებდე.» -

მეუბნება.

ვერას ვხვდები.

არ წახვიდე. - ვნატრობ.

რატომ, სიზმრის მამაჩემო,

პარასკევი - რატომ?

სიზმრის კარებს მოაცილა

მხარი სიზმრისავე:

«პარასკევი შენი დღეა»..

და შეუყვა შავეთს -

გზას თავისი შინისაკენ

და დამტოვა მარტო.

რატომ, ჩემო მკვდარო მამავ,

პარასკევი - რატომ?

იქნებ ჯვარი შემახსენე,

ჯვარედინა ჯვარი,

ოთხშაბათით ფესვგამძღარი,

ოთხშაბათზე მდგარი,

ჩემი წილი,

მკლავწითელი,

ჯვარი ჯვარედინა,

გაძლების და ძლივს გაძლების,

ვერგაძლების ბინა.

მჭამს თაკარა პარასკევი...

პარასკევის პატრონს,

არ იქნება, არ წამოსცდეს -

რატომ, მამავ, რატომ?

და მიმათრევს ჩემი ჯვარი,

და გლოვისას მღერენ...

ნუთუ მხოლოდ პარასკევი,

და არც რაი მერე.

ვინ გვიმალავს ჩვენი წილი

მესამე დღის ჩეროს?

რატომ მხოლოდ პარასკევი,

სიზმრის მამაჩემო.

ამ ტკივილსაც თუ გავცდები,

ამ დამარხულ ფერებს,

გამახსენე. -

ოთხშაბათი...

პარასკევი...

მერე?

... ცისკენ ვახელ გამხმარ თვალებს,

ჯვარსა ზედა მზირალს:

კენწეროზე ჩიტი ბარტყობს -

მწყალობელი კვირა.

 

 

 

ნუგეში

                        ლეღვის ხისადმი

 

შენთან მაქვავებს შენზე დარდი

და იგავის მღვიმეებში

                        აღარ მახედებს.

......................................

რა მდედრობითი ვარჯით დგახარ,

ფოთოლიც რა მდედრობითი გამოგიღია;

შენს მოღვენთილ, მდედრულ ტოტებზე

მყისვე ნაყოფი იგულისხმება.

... უპირველესად შენ მენანები,

მერეღა - მგზავრი, მშიერი და გაწბილებული.

 

ნაჯახისაკენ ნუ იწვდი სხეულს

 

ისეთი ვინმეც ხომ ჩამოივლის -

ნაყოფის არმაძიებელი,

ჩრდილის მძებნელი,

შრიალის მძებნელი,

ხაოს მძებნელი,

რბილი ხაზების მძებნელი...

მოვა შენთან,

მოვა,

გეტყვის:

«უნაყოფო ხეო, მჭირდები.

უნაყოფო ხეო, მიყვარხარ.»

დაიჯერე.

დაიჯერე.

დაიჯერე. -

არავინ და არაფერი არ ჩნდება ქვეყნად

ერთადერთი და პირდაპირი დანიშნულებით.

 

 

მწვანე იასპის ბეჭედი

 

იზოლდა - ტრისტანს:

«თუ მოგენატრო, შუამავლის ხელით ეს

ბეჭედი გამომიგზავნე და მანიშნე.

ვერავინ და ვერაფერი შემაჩერებს».

 

მწვანე იასპის ბეჭედი...

მწვანე იასპის მთები...

უფლის მოწვდილი თასიდან

უფლის კარნახით ვთვრები.

მე არაფერი მეშლება,

ამ თასში რაც დუღს, ვხვდები.

 

მე არაფერი მეშლება,

ამ თასში რაც დუღს, ვხედავ:

ტრფობის თილისმა თუხთუხებს,

სიკვდილის ქაფით ზედა;

რა ბედნიერი გიჟი ვარ -

სიყვარულსაც და სიკვდილსაც

ბოლო წვეთამდე ვბედავ.

 

წყალნი წავლენ და წაგივლენ,

არსად წამსვლელი ქვიშა -

დედოფალივით წავიძრობ

მწვანე იასპის ნიშანს.

ლოდინის მეტი რა ვიცი...

გზაზე დაყრილი თვალებით

მე - არაფერი მიშავს.

 

მწვანე იასპის ბეჭედი...

მწვანე იასპის მთები...

უფლის მოწვდილი თასია,

უფლის თასიდან ვთვრები.

მე არაფერი მეშლება -

ვიცი, ერთხელღა მოვკვდები,

მაინც ჯიუტად ვკვდები.

 

ბოლო სიცოცხლეს ვემსხვრევი,

ბოლო დღესა და ღამეს,

არც ვემალები, არც ვითვლი

თითებზე დამსხდარ წამებს,

არც წინ-წინ ვითადარიგებ

წყლულში დასაფევ ბრძამებს,

შენიდან გულს არ მოვიცვლი,

მოგესურვები? - ბრძანე.

............................

აჰა იასპის ბეჭედი,

შენი მთებივით მწვანე.

 

 

არარსებული ძახველისადმი

 

გზა მიდიოდა ფრთხილად და აღმა,

ჩარგლისკარამდე ვათრიე შიში,

ჩარგლისკარამდე ვათრიე დაღლა

და ჩარგლისკართან შევდექი მშვიდი,

 

მაგრამ სიმშვიდემ დამკარგა... დამღა

გულზე და გულის თანამზრახველი

არ მავიწყებდა, რატომ ვარ ახლა

ამ მთებში... მთების გადამლახველი

 

ვისთვის ვჩქარობდი, ვის სიახლოვეს

უნდა ვეფერო ისევ შორიდან;

რომ აქ ძახველის გამო მოვედი,

რომ აქ ძახველის გამო მოვდივარ.

 

აქ ერთიანად მიყვარს ყოველი,

მოვედი, მთებო. უცხო როდი ვარ,

მაგრამ ძახველის გამო მოვედი,

მე აქ ძახველის გამო მოვდივარ.

 

შაშვებიანი თოვლის ნაღველი,

ტანზე შემხმარი ცით და ქარითა,

ზამთრისთვის სისხლის შემომნახველი

იქნებ დავლანდო ჩარგლისკარიდან

 

ჩემი ძახველი...

იქნებ ვიხილო...

(ყველა მოლოდინს ღმერთი ფარავდეს)

და ოქროს შიბით გასხლული გული

ცახცახით ამაქვს ჩარგლისკარამდე.

.......................................

გაღმა სოფელში ერთი ძახველი მიყვარდა,

მიყვარდა, თუმცა თვალით არ ვიყავ მნახველი...

არ არსებულა გაღმა სოფელი თურმე,

 

არ არსებულა გაღმასოფლელი ძახველი.

არ არსებულა, მე რომ ძახველი მიყვარდა.

 

 

 

როგორ შემკრთალხარ

 

მოგიტანია ის ძველი სიტყვა

და სინანულით მძიმე ბეჭები.

მოდი, ღიაა...

და მეც შინა ვარ -

არარსებულზე ლექსის მბეჭველი.

რას ვიფიქრებდი, ბეჩავი ლექსი

ერთ ხეს გრიგალად გადაუვლიდა...

როგორ შემკრთალხარ, მარად ძვირფასო,

სად წამსვლელი ვარ ჩემი გულიდან.

მოდი, შინა ვარ -

დარდის გორგლიდან

არარსებულზე ლექსის მბეჭველი.

სად წავიდოდი,

ან სადღა წავალ -

გაცემულია მწვანე ბეჭედი.

 

 

 

სად შემოგესმა ჩემი სიჩუმე?

 

სად შეგეშინდა უჩემობის,

მერე იმ შიშის სად შეგეშინდა?

ორივე შიში რომ გაგეტოპა,

სად დააწივლე რისხვით მათრახი,

სად დასჭყივლე ბედის ბედაურს?

სად დაგამარცხა ორივე შიშმა -

გამარჯვებულს

სად დაგეწია ჩემი სიჩუმე,

რომელი გზიდან შემოგაბრუნა?

მიყვარხარ-მეთქი,

სული მოითქვი...

ვისი იმედით აღარ მიყვარდე,

ვის შეგატოვო -

სულის პეპელას?

ვაითუ, არცვინ იყოს შენი -

არც მოკეთე,

არც მოყვარული...

ვის შეგატოვო...

ძველისძველია შენი შიმშილი,

ვერ მოიყირჭე სიყვარული;

ერთ მისხალზეც დახარბებულო,

უზმო გული შორიდან მოგაქვს.

მიყვარხარ-მეთქი,

სული მოითქვი...

მარადისობის ქარებისგან გამშრალ გავაზე

დაუნანებლად დაჰკარ ხელი

ბედის ბედაურს,

«ჰაიდა» უთხარ,

მიუშვი ხომლის საძოვრებზე,

წამოდი და

სთვლისპირებისკენ აიღე გეზი.

არ დამკარგვიხარ, -

მე მხოლოდ თვალი მოვაცილე სიცარიელეს,

სადაც იდექი.

იქ მყავხარ,

სადაც არ არსებობ,

იქ გიფარავ შენი თავისგან.

არ დამკარგვიხარ.

ნუ მიყურებ

დაკარგული ბავშვის თვალებით,

თვალით მძებნელს

ვერ დაგინახავ.

გული მიატარ-მოატარე

სთვლისპირების დამზრალ სტრიქონებს -

გესმის? - რა ლექსებს მაყეფებს ისევ...

მიყვარხარ-მეთქი,

სული მოითქვი.

უხმოდ ჩამოწყდა

ჩემი გულის მონეტა მაშინ,

უხმოდ დაეცა;

არცრა წკრიალი,

არცრა ჩქამი,

არცრა ძახილი -

მხოლოდ სიჩუმე გამოიღო.

სად შემოგესმა ჩემი სიჩუმე?

ასე შორს ტირის ექო სიჩუმის?

წკრიალზე უფრო?

ჩქამზე უფრო?

ძახილზე უფრო?..

სად შეგეშინდა უჩემობის? -

სად დასჭყივლე ბედის ბედაურს,

სად დააწივლე ელდის მათრახი,

სად მოსწიე სადავე რისხვით,

 

ყალყზე შემდგარი ლაშების ჭიხვინს

სად აფრქვევინე სისხლის ქაფები, -

სად უბრძანე პირაქეთობა?

...სად შეგეშინდა სიღატაკის, -

ერთი გულის წამოსაკრეფად

რომელი გზიდან გამობრუნდი?..

 

 

 

 

ქათქათა, გასაფრთხილებელი

 

გიზგიზა ცეცხლს შეექცეოდნენ.

ნაპერწკალი დააფრინდა

ქათქათა სუფრას - გასაფრთხილებელს.

სხვა ვერაფერი მოახერხა ელდაცემულმა -

ხელი გაჰკრა.

ნაპერწკალმა ხომ მოასწრო და

დაწვა და დაწვა,

ხელმა კიდევ უარესი ქნა -

მურის ლაქაც დაუსართა

იმ ქათქათას - გასაფრთხილებელს.

უცნაურია -

ნამცეცა ნამწვი, ძლივსშესამჩნევი,

რამხელა კუდს მოიქნევს ხოლმე,

თუ დაეხები.

მერე ამ ლაქამ დასცა ზარი -

ამოვშლიო. -

უფრო დაატყო,

კიდე-განი გაუფართოვა,

დაამკვეთრა

იმ ქათქათას - გასაფრთხილებელს.

...ნეტავ არაფრის გადარჩენას არა ცდილიყო;

ბევრი-ბევრი - სული შეებერა,

ერთხელ და ფრთხილად.

ნეტავ არაფრის გადარჩენას არა ცდილიყო,

თითები თუნდაც ერთმანეთზე გადაემტვრია.

...სუფთად მაინც ამომწვარიყო

ის ქათქათა, გასაფრთხილებელი...

 

 

თუ მართლა გიყვარდა, დამარხე

 

დამარხე მკვდარი,

ჩქარა, ჩქარა დამარხე მკვდარი.

სანამ ჯერ კიდევ იმას ჩამოჰგავს,

ვინც იყო

და ვინც შენ გიყვარდა.

ეგ მსგავსება ნუ შეგაცდენს,

ნუ დაგაყოვნებს,

გონს მოეგე

და წარსულის სუფთა მიწაში

უძვირფასესი დამარხე მკვდარი.

და რაც უფრო ძლიერ გიყვარდა,

უფრო მეტი გულმოდგინებით უნდა დამარხო.

ჩქარა დამარხე.

სანამ სურნელი, სიცოცხლიდან გადმოყოლილი,

შლეიფივით აიკრიფება და განქარდება,

სანამ მაძღარი მატლი დასცვივა,

უძვირფასესი დამარხე მკვდარი.

აი, ნიჩაბი.

აი, კუბო.

აი, ლურსმანი.

აი, და დამარხე.

საბანივით შემოუკეცე,

ჩაათბუნე, ჩაამუდმივე წარსულში და

ნუღარ ამოთხრი.

თუ მართლა გიყვარდა, დამარხე.

თუ მართლა გიყვარდა, ნუღარ ამოთხრი.

სიყვარულის შემძლევ.

სიყვარულის ნიჭზე მცირე ნუ გეგონება

უძვირფასესი მკვდრის დამარხვის

ნიჭი და ხელოვნება.

 

 

როგორც იცვლება მთვარე მარადჟამს

 

წყვილი ჭიქა და

წყვილი თეფში და

სუყველაფერი ასე - ორ-ორი;

გაიშლებოდა მტკაველა სუფრა,

ჩამოჯდებოდა ორი ოლოლი...

.......................................

 

ერთიმეორის მარტოსულობას

კენკავდნენ მფრთხალად,

ბინდში სამხრობის,

და ისხდნენ ასე - გაღმა-გამოღმა,

თავთავიანთი მიუსაფრობით.

გადასძახოდნენ ერთმანეთს ისე

უხმოდ ნატირლებს უხმო ბაგიდან,

თითქოს წინ ვრცელი სათიბი ედოთ,

ერთი მტკაველი სუფრის მაგივრად.

......................................

მერე აუქშევს ვიღაცა მაღლით...

ჯადოახსნილი და ნათელქმნილი:

კვლავ მოიქცევა სათიბი სუფრად,

ჩამობრწყინდება სუფრასთან წყვილი...

..................................

მაგრამ ქცეოდათ ობლობა ჩვევად,

ობლობას შერჩნენ ერთგულ შვილებად,

და დედის ზნეზე მიხორცებული

ფრთების ბოლომდე ამოშხივლება

ეუცხოვებათ...

ღელავს სათიბი...

გაღმა-გამოღმით ჩადგამენ კარავს:

თან - მარტოობის კარგი შვილები,

თან - ერთმანეთის მპოვნელნი მარად.

...ოლოლის ცრემლი ეცემა ტილოს,

აშორიშორებს ჭურჭელს ოლოლი:

თითო - ოლოლს, და

თითო - კარადას;

რა საჭიროა უკვე ორ-ორი.

ერთი ჭიქა და

ერთი თეფში და

სუყველაფერი, ასევე, კენტად -

საკმარისია...

კანკალებს ხელი

და შემძიმებულ კარადას კეტავს.

............................

გამოიცვლება ის სველი მთვარეც,

როგორც იცვლება მთვარე მარადჟამს;

ხელი - მშვიდი და მონაფერები,

ისევ გააღებს მძიმე კარადას...

წყვილი ჭიქა და

წყვილი თეფში და

სუყველაფერი ისევ - ორ-ორი;

და ობლობიდან საერთმანეთოდ

გამოპარული ორი ოლოლი.

 

 

 

 

დავით მჭედლურს - პოეტს

 

«მორჩა ეს ერთიც... ვინ მეტყვის, კიდევ

რამდენი უნდა იყოს და მორჩეს».

                        ერთი ჩინოვნიკის დღიურიდან

 

როგორ იმგზავრე, ოთხივე მხარის მგზავრო,

შეასხალ გული სისხლში ჩამტვრეულ არაგვს?

აღავღავებულ მემკვიდრეობით სიზმრებს

დაუწექი და დაეგლეჯინე, არა?

 

მორჩა ეს ერთიც... მაგრამ როდემდე ვწოვოთ

ფუტურო ძუძუ წარუვალობის მოლოდინს;

მორჩა ეს ერთიც - წარმავალობის ჭანგით

გადაჩხაპნილი და ვერწაშლილი ბოლომდის.

 

მიძრწის ცხოვრება,

ურჩი გერების სისხლზე

დაგეშილი აქვს ღრენაგამჯდარი ლაში.

იქნებ ოდესმე ფეხმა კიდევაც მოსინჯოს

ხიდები ზღვაზე და კიბეები ცაში,

 

მაგრამ სამართალს არასდროს იზამს ქვეყანა,

სულის წილ - თაფლი, თუ გეძვირება - ფილთა;

მისდევს წკავწკავით და ეტანება ხარბად

ხროვა მუნდირით მოპირკეთებულ შვილთა.

მარად ობოლო,

სულში სინათლეს აძოვებ,

(გამჭვირვალეა ჩინოვნიკური მანტია)

ქვის მაგიდაზე საბედისწეროდ უხრწნელი,

საბედისწეროდ შენი ყვავილი ანთია.

 

მიგრიაულთას

ერთი ძახველის ძახილი

საბელს გამოგდებს, თეთრი ყვავილის მწყემსო,

რომ მოკვდე ერთხანს, და სინამდვილით ჩაშლილი

და გაცრეცილი შენი სიზმრები კემსო.

 

დაიღვრებიან ნისლის რძეები მთაში,

ისევ გატოპავს ვინმე მდინარის ნემსებს

და წავა...

მაგრამ ამ წასვლა-მოსვლით დაღლილთ,

რა ეშველებათ თეთრი ყვავილის მწყემსებს.

 

მორჩა ეს ერთიც...

აწ ორლესული ცხადი

სიზმრის ძვალ-ხორცით მოაპირთავებს ხონჩებს;

დასწყევლოს ღმერთმა. რომ არც არავინ მთქმელი -

კიდევ რამდენი უნდა იყოს და მორჩეს.

 

 

 

 

სანამ შუაკაცებს აგზავნი

 

თუ მართლა ისეა, როგორც ფიქრობ,

შენ კი ფიქრობ,

რომ ფესვებიანად ამოიბუგე,

არსად დარჩა წვეთი,

არსად დარჩა ნაპერწკალი

და ვეღარც ამოიყრი,

და ვეღარც აგიზგიზდები;

მაშ, საიდანღა იფეთქებს ხოლმე

                        ნედლი სურვილი -

წამოდგე და მაგნიტოფონს ხმა აუწიო,

რომ გავიდნენ შენი სახლიდან

                        ლურჯი ვივალდი ან

                        ნერვი - პატრიცია,

გავიდნენ, როგორც შუაკაცები;

როგორც საერთო ტრაპეზი,

რომელსაც შენთან ერთად

სხვისი სულიც წამოკენკავს,

როგორც საერთო კოცონი,

რომელსაც შენთან ერთად

სხვისი სულიც მიაპყრობს თითებს...

არა ხარ მკვდარი,

ჯერ ბოლომდე არა ხარ მკვდარი,

სანამ სიკვდილი გეუცხოება,

სანამ საფლავიდან შუაკაცებს აგზავნი,

სანამ ჯერ კიდევ გიჩნდება სურვილი -

წამით მაინც

            შენი ყოფნა

                        ვინმეს შეახო.

 

 

 

 

ცხოვრება

 

თქვენ რომ გგონიათ,

            ჰორიზონტით სავსე მაქვს თვალები,

ჰაერს ვუყურებ მხოლოდ და მხოლოდ.

ვინც ჩემს მზერას თვალს გააყოლებს,

ჰაერში ჩაყრილ საგნებამდე მივა

და გადაწყვეტს, რომ

            საგნებს ვუყურებ.

აბა, სხვას რაღა გაემტყუნება,

როცა თვითონაც ვნებდები

ჰაერში ჩაყრილი საგნების გარდუვალობას

სწორედ მაშინ,

როცა

მხოლოდ და მხოლოდ ჰაერს ვუყურებ...

            ...და მეტს არაფერს.

 

 

როგორც მოსაცდელ დარბაზში

 

ჩემი ცხოვრება მე არ მეხება.

მე არ მეხება არაფერი,

                        რაც ჩემს თავს ხდება;

გარს მივლის,

მიდის,

კიდეებისკენ მიირიყება,

არ იდღვიბება ჩემში,

უცხოა,

როგორც წყალში ზეთია უცხო.

მე არ მეხება არაფერი,

                        რაც ჩემს თავს ხდება.

კი არ ვცხოვრობ,

შენს მოლოდინში გულს ვაყოლებ,

და ყველაფერს

ვხვდები ისე მორჩილად და სხვათაშორის,

როგორც მოსაცდელ დარბაზში მგზავრი -

მოლოდინის სიდიადეზე ჩამოყრდნობილი -

განურჩევლად იყრის თვალებში,

რაც გაყინულ ჩარჩოში შემოვა

(თავშესაქცევად ესეც გამოდგება),

ხოლო

უფრო კეთილშობილი სანახაობის შესარჩევად

მზერის გადანაცვლებასაც კი არ კადრულობს,

არამცთუ თავის მიბრუნებას,

ან სხვა სკამზე გადაბარგებას.

 

ვინ არის?. გითხრათ კიდევაც,

ვერ მიგახვედრებთ, ვინ არი;

მარტო მე ვხედავ, ჩემია,

ერთი და დასაფიცარი.

 

ლექსებმა გასცეს, - დამსხვრეულ

ფოთლებში მონახულებმა,

მხრებზედაც - მოლაღურებმა,

სულშიაც - მოლაღურებმა.

 

კიდევ კარგი, რომ შემომხვდა,

კიდევ კარგი, რომ ვიცანი;

...~მე იმის სახელს არ ვიტყვი,

ღმერთმა უშველოს, ვინც არი»...

 

 

 

წამი საზღვარზე

 

კამათში მუდამ მოღალატე იმარჯვებს ხოლმე,

ვისაც იმ წამის უარყოფა შეუძლია,

ჭეშმარიტების ზღვართან მიღწეულს

და თითქმის უკვე გამარჯვებულს,

ზედ საზღვარზე რომ დაუხვდება

და კითხვის ნიშანს აუციმციმებს.

 

 

 

                        ნინო .-

 

გაცოცხლდი, გეხვეწები, გაცოცხლდი.

ნუ გჯერა, რომ დაიყვავილეს შენმა თვალებმა,

ნუ გჯერა, რომ მკვდარი ხარ.

იტირე...

ცრემლს ნუ გაიშრობ,

ცრემლი სიცოცხლეა,

იტირე.

იტირე შენი უცნობი შვილი,

სამზეოზე

სისხლის წვეთად გაელვებული.

კაცს აპატიე

(კაცი იყო, ვინც გაწყენინა),

პოეტი კი იტირე მხოლოდ...

(იმას ძალა სტრიქონიდან სტრიქონამდეც

                                   საძებარი აქვს);

დაყარე დარდის ნარჩენები

შენი თვალების ცისფერ ლანგარზე,

ვით დასხეპილი იასამნები,

ჩამოურიგე პატიება,

ვისაც რამდენი ერგება შენგან,

და

მღვდლისაგან გულნატკენი,

პირჯვრისსაწერად შემართულ ხელს

ძირს ნუ დაუშვებ.

 

 

ბზარი

 

გაიხედავ -

გარეშემო:

მწვანე ზნე და მწვანე ვნება;

ყუნწში წვენი მიჩუმჩუმებს

და სინედლის ნეტარება.

რომ გგონია -

ჯერ სად არი

ფოთოლცვენის ჩუმი სნება,

...ტყეს საკუთარ სიმწვანეში

უკვე ეჭვი ეპარება.

 

თვალი როგორ უნდა მისწვდეს

საიდუმლოს ესევითარს:

ფესვებიდან მოდის ეჭვი,

ფოთოლცვენაც - ფესვებიდან.

თვალი როგორ უნდა მისწვდეს...

შეხედავ და - ზამთარია.

ჯერ შორია,

ჯერ სად არი,

ჯერ თოვლები გვაფარია...

რომ გგონია -

რა დაამხობს,

ჯერ რა ძალა დააჩოქებს,

ჯერ სად არი...

გაზაფხული

ჯერ ვერ ჩადგამს მწვანე ქოხებს,

...ყინვას უკვე შიგანს უჭამს

ერთი ბზარი - მეამბოხე.

მარადისის გვამში მჯდარი

ერთადერთი უკვდავება -

ყოველივეს ბზარავს ბზარი,

უხილავი ეჭვის ნება...

ჩამოჰყვება ბოლო ფოთოლს

და პირველ კვირტს ამოჰყვება.

 

 

მარია

 

წავიდეთო, - მყუდროზე დათქვეს, -

ბუმბულს არჩევდნენ

დანერწყვილი, ხმელი თითებით.

ამოშალეს სკივრები და ამოაშავეს

სულ შავი, თალხი,

საგარეო ტანისამოსი.

სოფლის გზაზე მიკუნკულებენ.

სხვაგან სად წავლენ, - სამძიმარზე.

ვიღაციანთ ვიღაც მომკვდარა,

იმათი კბილა.

მივლენ ესენი, მიაძახებენ

«გოგოს» ან «ბიჭოს»,

«შე ამქვეყნად გაუხარელოს»,

ერთი-ორ სიტყვას დააბარებენ

თავიანთ მკვდრებთან.

ჰოდა, მიდიან...

ერთნაირები...

ერთნაირი ფილაქნები გადმოიარეს,

ერთნაირი მარნის კარი გამოგულეს,

ჩაუარეს უბრალო ვარდებს (ასე ეძახდნენ);

ერთნაირი უბრალო ვარდი ედგა ყველას

და ზამბახები,

მარტო ბებრის ეზოებს რომ შემორჩენოდა.

ერთნაირი წარსულიდან მოდიან და

მიკუნკულებენ ერთნაირები:

გაჭირვება, ომი, ქვრივობა,

გარჯა და გარჯა,

ყმაწვილქალობა -

შეწირული შვილებს და ნამუსს

(და სოფლის ნებას, - ესეცა ვთქვათ).

მართლა კარგი ბებოები,

კარგი ქალები,

მართლა გმირები

(და გმირობამისჯილებიც, სოფლის ნებითვე, -

ესეცა ვთქვათ).

მიკუნკულებენ ერთნაირები -

ბებრული რუბაშკებით,

წვრილი თეთრით დაწინწკლული თავსაფრებით,

პადიუბკიანი, ნაოჭდაყრილი ქვედაბოლოებით,

ტისონკიანი ბაშმაკებით...

მარია...

ეზოდან დავიწყოთ მარიაც.

ფილაქანს - არა,

სულ სხვანაირ წინკარს გამოსცდა,

ჟასმინებით ჩამობურულს.

უცხო ვარდები მოჰყვებოდნენ,

მოაცილებდნენ;

მერე ღობეზე გადმოკიდეს

სურნელოვანი, ეკლიანი მკლავები და

გამოაყოლეს ვარდის თვალები.

...და ჟასმინივით ყვაოდა მარია.

გაბედულად მოკუნკულეებს შეერია,

ბევრ იმათგანზე ხნიერიც, ალბათ.

 

ჩამოვერცხლილი ჩორნაბურკა,

ფრანცუსკები,

ქუდზე - ბუმბული.

ისინი ხომ მიკუნკულებენ,

ეს - მიფარფატებს.

მარია...

და რაღაცით ცოდო იყო.

ჩიტის ფეხები აცაბაცა მიჰყავთ

წვრილ ქუსლებს, მაღალ ქუსლებს.

კენჭებზე საყრდენს ვერ მონახავს,

გადაქანდება,

გადასძალავს

მოქნეული კუდი მელისა.

«რა ძალა ადგა, ქა...

მადლიც არი ამ ტალახში...

რაღა დროს ამის ეგეთებია.

როგორ არ იშლის.

სხვანაირად არ მიიღებენ?» -

ამბობენ,

ნათქვამს მუჭს აფარებენ.

უბოროტოდ კი ამბობენ, თანაგრძნობით.

შეეჩვივნენ,

სულ ასეთი ახსოვთ მარია.

წარსულს - არა, არ უვიწყებენ

(ვის უვიწყებს სოფელი წარსულს;

მით უფრო, როცა არც იციან).

რაღაცისთვის მოუკრავთ ყური,

იქნება გულში არც კი სჯერათ,

მაგრამ უნდათ და იჯერებენ;

თითქოს მარიას იდუმალ წარსულს

ცხრა ბეჭედი ესვას რწმუნების

და თვალწინ ედოთ.

«თავისმა ქმარმა

თურმე საიდან გამაიყვანა ეგა,

იცით?» -

მეზობლის სტუმრის გაკვირვებასღა

თუ ეცდებიან,

თორემ ამისი გამკვირვებელი

სოფელში ჭუკი აღარ დადის.

არც იცოდნენ სიმართლე და

არც სჭირდებოდათ.

«თურმეზე» იდგნენ.

დაეჭვებაც არ უნდოდათ,

იქნებ, ასეც არ ყოფილაო.

იქნებ, მართლებიც,

იქნებ კიდევ -

ცილისწამების ცოდვაში ფეხჩადგმულები -

გულუბრყვილო, ერთნაირი ბებოები,

ერთნაირობით რომ ზომავდნენ ერთიმეორეს.

სხვანაირი მარია რომ

მათნაირი არ იყო,

რატომ?.

...და ჟასმინივით ყვაოდა მარია.

ცოდო მარია...

როგორც ყველა სხვანაირი -

ბევრ ერთნაირში გამორეული;

როგორც ყველა სხვანაირი -

საკუთარ თავზე

არასდიდებით უარის მთქმელი...

თავპატია ოჯახი იყო,

ერთი-ორი მეზობელი მიიჩვიეს,

უქონელები -

პურის საცხობად,

შეშის საპობად,

ცოტა საძნელო საქმეებისთვის.

...ქათამიც ჰყავდა,

ჯუქი-ჯუქისაც იძახდა და

ლეღვსაც ჩირავდა -

იმათსავით.

ცოტაობდნენ - ცოტაში გვგავსო...

საოცნებო სარწეველა სავარძელი ჰქონდა,

შავი ხის.

შეგვიყვანდა მეზობლის ბავშვებს -

არ იჩხუბოთ, რიგრიგობით ჩასხედითო.

წყვილი ხავერდის ჩიტი იჯდა

მაღალ სარკეზე,

მოწიწებით თითს შევახებდით -

არ გვიშლიდა.

«მარიიი.

ჟასმინი მამიტეხე პატარა, ქალო,

მკვდარზე მივდივარ».

რაღა იყო,

ჟასმინს ვეღარ დარგავდნენ თვითონ?.

განა მარიას მოგონილი იყო ჟასმინი,

იმათ ეზოშიც იხარებდა.

...მაგრამ ჟასმინი

მარიასთან ყვაოდა მხოლოდ

და ძვირფასი ვარდებით სავსე

ციცქნა ეზოში მოფარფატე

მჭკნარი მოხუცი,

პირთეთრი და თავშენახული -

ჟასმინივით ყვაოდა მარია.

სიბერისგან დალეულიც,

მუდამ,

ყოველთვის,

სიკვდილამდე,

სხვანაირობის იდუმალებით გაშუქებული,

ჟასმინივით ყვაოდა მარია...

... სახლიღა დარჩა პარტახ ეზოში.

ქალაქიდან ჩამოსული შვილიშვილი,

შვილიშვილების უკვე პატრონი,

ზაფხულში თუ გააღებს კარებს

ერთი-ორი დღით.

...........................

ჩვენუბნელი, მაშინდელი ბავშვებიდან

ვინ სადა ვართ,

ვინ საით არი...

ზაფხულობით ვნახულობთ ხოლმე ერთიმეორეს;

მშობლების სახლებს,

ბავშვობის სახლებს,

ჩვენს ნამდვილ სახლებს

ორი კვირით რომ მოველანდებით...

ერთი, ამ ზაფხულს,

თავს რომ მოვიყრით

და ჩვენუბნელ ბავშვებად რომ

ვიქცევით ისევ,

მარიაზე უნდა ვიკითხო,

გახსოვთ-მეთქი? -

ის ჟასმინი,

სარწეველა სავარძელი,

ხავერდის ჩიტები...

ის სხვანაირი მარია

გახსოვთ-მეთქი?

 

 

ჩემთვის და ჩემი ორი დისათვის

 

ვუძღვნი მშობლებს:

ვივა საიქოძეს და

ნიკოლოზ გოჩიაშვილს

 

ამბავი ვარდკაჭაჭას ყვავილებისა

 

გაზონში იმას ვინ მიუშვებს - ვარდკაჭაჭაა.

გატკეპნილზე ამოსულიყო - სარეველებთან.

თითქმის უფოთლო, გაბარჯღული,

ქარს ძნელად იმჩნევს,

ნიავს - სულ ვერა.

აბა, რად უნდათ ამნაირი -

ვერმოშრიალე, ვერხასხასა.

მერე რა, რომ

ყვავილები აქვს, როგორც სული -

ღეროებიდან გამოხელილი.

ყვავილის სულიც,

ისევე, როგორც სულის ყვავილი,

ესთეტის თვალებს ვერ დაატკბობს,

დიზაინისთვის არ გამოდგება.

უცხო ფერი აქვს, უსახელო;

არადა, მახსოვს...

ფიქრით მივირბინ-მოვირბინე

ლურჯის ნაირსახეობანი:

ზეცა ბავშვობის

და ბავშვობისშემდგომი ზეცა,

ბინდი, რიჟრაჟი,

ზღვა და ზღვისფერი,

კაბები და კაბისფერები;

სიზმრის ფერადი ტომეულებიც ავაშრიალე...

არსად არ იყო.

ყველაზე ბოლოს იქ მივედი,

სადაც მუდამ ბოლოს მივდივარ,

საიდანაც უნდა დამეწყო.

ყველაზე ბოლოს შენთან მოვედი

და შენს თვალებში ვიპოვე, დედა.

სხვა არაფერი მახსენდება ამნაირი -

დაღლილი ცისფერი...

მიყვარხარ, ვარდკაჭაჭავ.

 

მებაღის ბრჭყალებს გადარჩენილი

და ქალაქში შემოპარული -

მიმეორებ და მიმეორებ დედაჩემის თვალებს,

მიყურებენ და მიყურებენ დედაჩემები.

.......................................

ესეც ამბავი ვარდკაჭაჭას ყვავილებისა,

ჩემო დედაო,

სულის ხერხემალს ჩაფრენილი, ჩახორცებული,

ოქროსევდის წყალში ნაფერი

ჩემთვის და ჩემი ორი დისათვის.

 

ამბავი აღმოჩენისა

გულგახეთქილმა მოვირბინე,

რომ მემცნო შენთვის,

ანუ მთელი სამყაროსათვის:

«დედა, ღრუბლები მოძრაობენ,

მოძრაობენ, თურმე, ღრუბლები,

მოძრაობენ ღრუბლები, იცი?.»

ვერ გაგაოცე.

«ჰო, ასეაო» - მშვიდად მითხარი,

განმარტე კიდეც «ბავშვის ენაზე»,

რასაც მაინც ვერ გავუგე

თავი და ბოლო;

ჯერ იმიტომ, რომ

გამარტივებასაც ზღვარი აქვს

და მე იმ ზღვარსაც ვერ ამოვწვდი;

და მეორეც -

ჩემთვის იდუმალს, გასაოცარს

მე დღესაც კი ვერ ვიმეტებ განსამარტავად.

ჰო, ასეაო, - რომ მითხარი,

რა გაიფიქრე?

გულმა რა თქვა?

გული იტყოდა:

«საბრალო შვილო,

დაიწყო უკვე შენი ცხოვრება.

ჩანაყე წყალი,

გულმოდგინედ ჩანაყე წყალი

და კედელზე შესაყრელად

საუკეთესო ეძიე ცერცვი.

გულმოდგინების ხარისხით და ცერცვის ხარისხით

ვიზომებით და განვსხვავდებით,

თორემ წყალი სად ინაყება,

ან კედელი ცერცვს სად იჩერებს.

შენ მართლაც პირველაღმომჩენი ხარ

და ყველა პირველაღმომჩენია.

ენა და გული ისეთს ვერ იტყვის,

ჰო, ასეაო -

მშვიდად რომ არ შემოგაგებონ».

.....................................

ესეც ამბავი აღმოჩენისა, ჩემო დედაო,

სულის ხერხემალს ჩაფრენილი, ჩახორცებული,

ოქროსევდის წყალში ნაფერი

ჩემთვის და ჩემი ორი დისათვის.

 

ამბავი ფრჩხილებისა

გვიყვარდა ბავშვებს

სიკვდილ-სიცოცხლის თამაშობანი.

გვიყვარდა ბავშვებს

მიწიანი თამაშობანი.

მიწა ხომ მუდამ

უშურველად გვეძლევა ხოლმე,

მიწა მუდამ საკმარისია,

მით უმეტეს,

სიკვდილ-სიცოცხლის თამაშებისთვის.

მკვდარ ჩიტებსაც რა გამოლევდა -

ჩვენი სამყოფი ყოველთვის იყო.

სულ პირწმინდად ჩაიხოცნენ მაშინდელები,

სულ პირწმინდად დახუჭეს ფრთები.

გავხედავ ხოლმე, გამაკანკალებს -

გოჯს ვერ იპოვი,

თითო ჩიტი ყველგან მარხია.

ეს სიკვდილით თამაშისა...

 

სიცოცხლისას რას ვთამაშობდით?. -

ნასიკვდილარ მიწას გავცრიდით

(კენჭი და ჩონჩხი იყრებოდა),

მოვზელდით,

კვერებს ვაბრტყელებდით ხელისგულებში,

მზეზე ვაწყობდით - მზე აცხობდა.

...მომქონდა სახლში

მიწიანი, სუფთა ხელები

და ღვთისმშობლის კალთაში ვყრიდი.

ღვთისმშობელი ფრჩხილებს მაჭრიდა

და ცვიოდა აქეთ-იქით

სანამცხვრე ტალახით გამოლესილი

ნაკლული მთვარეები.

და ჩემი იყო მაშინ ცათა სასუფეველი.

...ნეტავ იმ ხელებს,

შენი მაკრატლის ალესილ პირთან

ნდობით გასუსულს...

...ჯერ მარცხენა ხელი წაგართვი,

(მარჯვენა ფრჩხილებს

ჯერაც ვერაფერს ვუხერხებდი)

მერე და მერე მარჯვენასაც მოვეპატრონე,

ამოვკრიფე შენი კალთიდან ხელები და

წამოვედი...

ჩემს სულსწრაფობას რას პასუხობდა

შენი ბრძენი გული, დედაო?

ხომ კრთებოდა? -

«ნუ გეჩქარება, ჩემო შვილო,

მალე წამერთვა.

დრო მოვა,

ფრჩხილებს თვითონ დაიჭრი ორივე ხელზე,

მაგრამ მაგ ხელებს

ასეთი ნდობით

ვერავისკენ ვეღარ გაიწვდი».

...................................

ესეც ამბავი ფრჩხილებისა, ჩემო დედაო,

სულის ხერხემალს ჩაფრენილი, ჩახორცებული,

ოქროსევდის წყალში ნაფერი

ჩემთვის და ჩემი ორი დისათვის.

 

ამბავი შარავანდედისა

შენი შინიდან გასვლა იყო -

მოვიდოდა ლოდი, გულზე

თავის მძიმე ტორს დამადებდა.

დაბრუნდებოდი -

წავიდოდნენ ლოდის ტორები.

თუ ყველაფერი წესით მოხდა,

ერთხელაც ხომ აღარ მომიხვალ...

მერე რა ვუყო ლოდის ტორებს -

გულზე შერჩენილთ.

თუ ყველაფერი წესით მოხდა,

თუ ჯერ შენ წახვალ,

ისე წადი,

ქვაბით სადილი არ დამიტოვო -

რომ ვეღარც შევჭამ, ვეღარც გადავღვრი.

ბალიშისპირსაც ნუ დატოვებ,

შენი თითებით გასპეტაკებულს -

ვეღარც ქვეშაგად გავიმეტებ,

ვეღარც ჩრჩილისთვის.

არ დამიტოვო, არაფერი არ დამიტოვო

შენი უხრწნელი სინათლის გარდა.

მომენატრები? -

ჩემს სამყოფს ყველგან,

ყველაფერში გიპოვი, დედა;

ყველაზე ღრმად და საიმედოდ

ჩემში შენი რძეა დაფლული,

დედის ხსენი -

ყველაზე ბოლოს ამოსანთხევი.

არ დამიტოვო, არაფერი არ დამიტოვო;

ვერც მე გპირდები იმაზე ძვირფასს,

რაც უკვე იყო.

ჩვენ საჩუქრები უკვე გავცვალეთ.

მშობიარეს ცალი ფეხი სამარეშიო...

მაგრამ ცალი რომ სამოთხეში?. -

 

ეს არაფერი?

ის სამოთხე ჩემგან არ იყო? -

ჩემი მიზეზით.

სასთუმალთან ღმერთი რომ გეჯდა,

ღმერთის ხელი რომ გედო შუბლზე -

სიმწრისა და სიხარულის

ცვარს გიმშრალებდა,

შარავანდედს რომ გიძერწავდა,

ძალიან ნაზად რომ უყვარდი -

ჩემგან არ იყო? - ჩემი მიზეზით.

ეგ იყო და ეგ...

ვეღარაფრით გაგახარე;

ჩემი გაჩენით მოგაჩვენე სამოთხე და

ესეც, ხედავ? - წამოგაძახე.

არ დამიტოვო, არაფერი არ დამიტოვო.

როცა მშობე, მაშინ მითხარი:

«აჰა სამყარო.

მაგრამ ეს ძღვენი

ხელიდან ხელში არ მიიღება.

შენია, მაგრამ საძებარია,

ნამცეცებად უნდა აგროვო.

აჰა სამყარო - შენივე თავი».

არაფერი არ დამიტოვო;

შენგან ჩემი თავიც მეყოფა.

არაფერი არ დამიტოვო,

ისეც ვალშია შვილი მშობელთან -

ვითომ საჩუქრად ვეძლევით და

ამ საჩუქარს მუდამ აკლდება.

მათი ძღვენი კი არ თავდება,

არ ცოტავდება.

რაკი ითქმება -

«აჰა სამყარო - შენივე თავი»,

მერე ეძებე, მერე აგროვე;

რაც მეტს იპოვი,

უფრო მეტი გეპოვნინება.

..................................

ესეც ამბავი შარავანდედის, ჩემო დედაო,

სულის ხერხემალს ჩაფრენილი, ჩახორცებული,

შარავანდედს რაღად უნდოდა,

მაგრამ ესეც

ოქროსევდის წყალში ნაფერი

ჩემთვის და ჩემი ორი დისათვის.

 

..................................

 

სამგზის შუბლნათელს

სამის წილი ზეცა გეყრდნობა;

თუ დაიღლები,

აყირავდება, ფერს შეიცვლის,

გასხვაცავდება

ჩემთვის და ჩემი ორი დისათვის.

სამგზის დედას

სამი ბავშვობა შემოგღნავის:

«აჰა ჩვენი ხელები, დედა. დაიბრუნე...

ცა შეგვინახე.»

შენც გენატრებით,

ცარიელი კალთა გიკვნესის,

ტირი უმწეოდ, ღვთისმშობელო,

ტირი უმწეოდ -

მშობლები ბავშვებს ვერ იბრუნებენ.

მხოლოდ ერთხელ,

მხოლოდ ბოლოსღა,

დახუჭული ფრთებით სავსე ბავშვობის ველზე

უკანასკნელად რომ ჩაიმუხლონ

და დედაჩიტის საფლავი გაჭრან,

მაგრამ უკვე - არა თამაშით.

სამი ბავშვი ჩაიმუხლებს:

იქვე დაუვლით კრუნჩხვა,

იქვე იქნება დასასრული.

სამი ბავშვი ჩაიმუხლებს -

...სამი ქალი წამოდგება.

დარჩება დედაჩიტის საფლავზე

სამი ბარტყი -

სამი ბავშვობა -

სამგზის ნათელი.

 

 

თამაში

 

- დედა, წავიდე ბებოსთან?

- წადი.

- დავრჩე ამაღამ?

- დარჩი.

დარჩიო..

თუ არ არსებობს ბედნიერება,

მაშინ იმ წამს რა უნდა ერქვას?

თუ სამოთხე აქაური არ არსებობს,

მაშ, რაღაა ბებიის სახლი?

წამოვკრიფე

თოჯინა და

აკვანი და

აკვნის რამერუმეები

და გავფრინდი ზევითუბანში.

ის აკვანი ჩემი ხელით გამოვჩორკნე.

უშოვნელობა თუ იყო, თორემ

გულს არ დამწყვეტდნენ,

დურგლობამდე საქმე, ალბათ, არ მივიდოდა.

გამომივიდა ნახელავი -

ირწეოდა... იდგა... დამქონდა...

აკვნობას სწევდა;

არ დაშლილა, გამოგვზარდა

მე და ჩემი «პატარა კუკლა».

კიდევ კარგი, გამოვჩორკნე,

ხომ ვეღარ ვიტყვი,

აკვანთან არ ვმჯდარვარ-მეთქი...

უიმედოდ გადაბრტყელებულ ჩითის მკერდზე

მივიკრავდი ჩემს პატარას,

ვაწოვებდი და ვუგურგურებდი.

დაუბანელს არ ჩავაწვენდი;

გაკრიალებულს, გამშრალებულს,

უკვე სააკვნედ გამზადებულს,

ქათმის სკინტლსაც ამოვცხებდი ერთ ალაგას -

თავისით ის არ ჩაისვრიდა

და ისე კიდე

რაღა ბავშვი იქნებოდა.

მერე ხომ უნდა მებუზღუნა -

მომკლა ამდენმა სარეცხმა-მეთქი.

კიდევ კარგი, ეს მოვიფიქრე;

ხომ ვეღარ ვიტყვი,

რომ ჩვილისები არ მირეცხია...

ისეთებიც არიან თქვენში? -

ვინც იკადრებს, ნიშნი მომიგოს -

ქათმის სკინტლიანს რეცხავდიო.

ბავშვობის მადლით და სასწაულით

და გრძნეულებით,

და წარმოსახვის განამდვილების

ღვთიური ნიჭით

მე მაშინ მართლა დედა ვიყავი

და შვილი მართლა ჩასვრილი იყო.

...მაინც რამდენი ვითამაშე

დედაშვილობანა,

რა გატაცებით, თავდაჯერებით, უშეღავათოდ.

იცოდა ღმერთმა -

უფრო დედა, ვიდრე მაშინ,

არასოდეს რომ არ უნდა ვყოფილიყავი.

იცოდა, რომ,

მერეც და მერეც,

რეალობას წარმოსახვებით

არაერთხელ ჩამინაცვლებდა.

იცოდა ღმერთმა,

რისთვის უნდა ვემზადებინე,

როგორი შემქმნა -

არარსებულით ისე მძაფრად უნდა მეცხოვრა,

რასაც მრავალნი

არსებულით ვერ ახერხებენ.

იცის ღმერთმა -

ვისაც ნამდვილი წყალი სჭირდება

დასარწყულებლად,

თუნდ უგემური, ოღონდ ნამდვილი,

ხელშესახები, ჩასაყლურწი,

იმას ნამდვილ წყალს ჩაუსხამს პეშვში.

...ასფურცელა ქადასავით

დამძიმდა და დატკბა წარსული;

შემიჩვია,

გემრიელ თითებს მალოკინებს.

ტანი გაივსო, ფუვდება, ფუის;

მომიახლოვდა, დამიახლოვდა,

ლამის არის,

 

აწმყო კი არა,

ხვალეებიც გადამიფაროს.

ხომ ასე იცის -

სადაც ცარიელ ადგილს ნახავს,

ყველგან უნდა დაიდგას ტახტი.

ვერ შევაჩერებ -

თაფლის სურნელიც იქიდან მოდის,

მწარე გემოს ვითომ წამალი.

რად შევაჩერო? -

იქ ერთი კნაჭა გოგო თამაშობს;

ვუმზერ ღიმილით, დაჟინებით.

ვერ შემამჩნევს,

ის ხომ არც მიცნობს;

ან სად სცალია მომავლისკენ გამოსახედად.

მე ვიცი, რომ თამაშობს,

თვითონ არ იცის.

როცა ამას მიხვდება,

უკვე მე იქნება და არა ის.

სინათლით მავსებს ბავშვის თამაში:

აი, უმწიფარ ჩითის მკერდზე

მიიკრა თოჯინა - აჭმევს...

აი, აკვანი, არტახიან-ყველაფრიანა...

აი, აბანებს...

აი, ჭერმის ტოტს შეამტვრია წკირი,

ნაწვიმარს,

ქათმის სკინტლში ამოურია,

თოჯინას წასცხო,

რომ სავიშვიშო გაიჩინოს,

ხელი ნამდვილ სარეცხში ჩაყოს...

ნეტარი ბავშვი. -

თვითონ იმზადებს ილუზიას,

რომელიც იქვე

სინამდვილედ გადაუდნება...

თამაშობს ბავშვი,

მთელი ცხოვრების სამყოფს თამაშობს.

1 2
გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პოეზია / გოჩიაშვილი ელა / ლექსები