რჩეულიშვილი გურამ 

ლექსები

 

 (...მე მომერია დიდი სურვილი)

(...ცოდვისთვის შობილს)

პედერასტთა კლუბი პარიზში

სიგიჟე

უკრავს ლუი არმსტრონგი

წერილი ჩემს მეგობრებს ანუ ერან!

 

 

(. . .მე მომერია დიდი სურვილი)

 

 მე მომერია დიდი სურვილი დავწერო

 ჩემი ბიოგრაფია,

 პირობას გიდებთ არ ვიქნები ორიგინალური,

 ვეცდები ვიყო მორიდებული ზედმიწევნით

 და თავმდაბალი,

 საუკეთესო ჩემს თვისებებს მიეკუთვნება _

 და მის შესახებ მე თვითონ ვიტყვი ორიოდ სიტყვას:

 არა ვყოფილვარ არასოდეს რეპორტიორად,

 არა ვყოფილვარ ასოთამწყობი,

 არ განმიცდია ასოების, ლაქის სუნის და

 ახლად გამოსულ გაზეთების არომატი,

 არც დიდ ქუჩებში მიმუშავია

 

 ფეხსაცმლის მწმენდავად,

 წარმოიდგინეთ აფრიკაშიც კი არ ვყოფილვარ

 და ლომიც კი არ მომიკლავს.

 და ამის შემდეგ, ალბათ, აღარც

 

 გაგიკვირდებათ,

 რომ არ მყოლია მეგობარი

 არც კონდუქტორი, არც შოფერი, არც ლოთი, არც შფოთი,

 არც ჯიბგირი, არც ქურდი, არც ბოზი,

 არც მღვდელი, არც ზანგი, არც კომუნისტი,

 არც სომეხი, არც რუსი,

 არც დანტე, არც უიტმენი, არც ტოლსტოი.

 მიყვარდა მხოლოდ ბედისწერა

 როგორც ერთობა კაცისა და ბუნების

 ყველა კანონების,

 მიყვარდა მეფე ოიდიპოს

 თავისი ვნებით, თავისი ბედით,

 დანიის პრინცის ჰამლეტის ყველა სისუსტეები

 და ჩაილდ ჰაროლდის მოწყენილობა.

 მიყვარდა ნაპოლეონი თავისი პოზით,

 მიყვარდა ჰიტლერი თავისი სიგიჟით

 და მიყვარს ლენინი _ რატომ არ ვიცი!?

 მიყვარს მწვანე ბალახი თავისი სიჩუმით

 და კაცი თავისი ნერვიული ხმით,

 წინასწარმეტყველში მიყვარს

 მისი კაცური ტანჯვა

 და არა მისი წინასწარჭვრეტა.

 კაცში არ მიყვარს თავმდაბლობა,

 ძაღლში კი ის, რომ ყეფა არ იცის.

 მე ვიცი:

 ცოცხალ სამყაროს აქვს ორი ხმა:

 კაცის და მხეცის.

 ო, რუსთაველო, მესხო მელექსევ,

 ერთიანი მსოფლიოს

 პირველო პოეტო,

 ჩემო სამშობლოვ, საქართველო,

 მცხოვრებო ცხოვრებით

 

 მთელი მსოფლიოსი.

 დიდო სამყაროვ, რატომ გარიყე ის,

 ვინც ყველაზე მეტად ცხოვრობს შენით,

 გრძნობს შენს თავს, გამოგხატავს შენ,

 მღერის შენზე, გრძნობებზე,

 ომში ვაჟკაცობაზე,

 

 სიყვარულზე, მეგობრობაზე,

 ბრძოლაში მშვიდობაზე,

 მღერის ისე, რომ მხოლოდ სოფოკლე

 და შექსპირი

 იყვნენ ღირსი ქართველობის.

 ო, ბედისწერავ, უსამართლო თუ სამართლიანო,

 რატომ ტოვებ ჩრდილში

 რუსთაველს და საქართველოს,

 

 რატომ? რატომ? რატომ?!

 ხომ არ გეშინია შენი თავის?!

 აქ არის ყველაზე მეტი პრანჭია,

 ყველაზე მეტი უსაქმური,

 ყველაზე მეტი მშიშარა

 აქ არ არის კონტრასტი!

 აქ არიან მხდალები და ნიჭიერები,

 აქ არიან არტისტები ცხოვრებაში,

 უიღბლოები ნამდვილ სცენაზე,

 აქ არიან უხმო მომღერლები.

 დამალეთ, დამალეთ, დამალეთ

 ეს ქვეყანა!

 

 

(...ცოდვისთვის შობილს)

 

იმ მიუწვდომელ მშვენიერებას

 ბავშვი რომ ხედავს

 ქალის სხეულში,

 თავის პატარა გაურყვნელი წმინდა ხელებით

 როცა დაბერილ თეთრ ძუძუებს

 ვნებით უჭყლიტავს,

 ვცდილობ მივაგნო,

 როგორც ერთი წლის დაბადებიდან

 მოურიდებლად თავის დედას გაუხსნის საკინძს

 ვარდისფერი ძუძუსთავების დასაწაფებლად.

 ისევე წმინდა,

 ისევე დიდი,

 არის სურვილი ჩემი.

 მხოლოდ მორალი დაწესებული გარეშემო

 მე შეურაცხმყოფს,

 ტყუილ ბრალსა მდებს

 და მეც ბრალდებულს

 ცოდვისთვის შობილს,

 გულის სიღრმეში

 მიხარია ეს განაჩენი.

 და სხვებთან ერთად

 ნეტარ წამებს

 შევურაცხყოფ

 ენის გაკილვით,

 ან იმ ბიბლიურ დაბალი

 კაცის მიერ მოგონილ

 მაღალ სიტყვებით:

  “მე დავამდაბლე აი, ეს დიაცი

 და ამ დიაცს დღეის შემდეგ

 უწოდეთ ბოზი.

 მე აქ ვმაღლდები პირუტყვული

 უკუპროპორციით

 და თავს ტაშს ვუკრავ,

 რადგან არ ვგავარ ვნებააშლილ

 ქალთაგან ნაცემ

 იმ უძლურ სხეულს,

 ვინც იცემა კაფეში ბოზთაგან,

 რომ ნამთვრალევმა,

 ღამენატეხმა,

 დამდაბლება მათი ვერ შეძლო

 და საოცარი ყველაფრის მხეთქი

 ხმა ამომძახის გეენის ცეცხლივით:

 შენ კაცი ხარ, დიდი კაცი, სანამ გიდგება,

 და ნახევარი ადამიანი..

 

 

 

პედერასტთა კლუბი პარიზში

 

თვალებდაჭყეტილი.

 შავკანიანი თეთრი კბილებით.

 ამოგდებული, გაშიშვლებული.

 კუთხეში სხედან მიბნედილი

 თეთრი ძიები.

 

 

სიგიჟე

 

ჟანგი, ჯანღი

 ღამე ბნელი

 დიდთვალება ტყეში მგელი.

 

 

 ***

 ერთხელ ღამე, ერთხელ ღამე,

 კოცნა ყოველ ღამე,

 ცხელი ბარძაყები,

 ხელი ბარძაყებში,

 კოცნა ბარძაყებში

 და

 მართლა ღამე, მართლა ღამე,

 ცივი ბარძაყები,

 ხელი ბარძაყებში

 ძილი უგრძნობელი.

 და ჩემში გაჩნდა ორივე ერთად:

 ეჭვი და სიყვარული.

 

გულგადაღეღილი

 ქალები, კაცები;

 საუბარი ციკლონზე,

 სიმღერა ჯაზების.

 ქალები, კაცები,

 ღია მანქანები,

 კისრამდე შეკრული

 მილიციელები.

 შუა დღის მოდუნება

 სიცხეზე.

 კისკისი საღამოს

 ბაღებში

 და პოდიეზდები

 ღია ბარდაგები,

 ხოში და ხურუში

 გადახლართულები.

 

ჩემს გოგოს მაღალი წელი,

 ლამაზი ტუჩები, სავსე მკერდი

 აქვს,

 აქვს სილამაზე და ის ჩემია,

 აქვს სიყვარული და ის ჩემია,

 აქვს ერთგულება და ის ჩემია,

 ვარ კმაყოფილი, ვარ უდარდელი.

 აქვს ყველაფერი და ის ჩემია.

 და არ ვიცოდი მე _ სიყვარული.

 და ერთხელ ვნახე ის სხვასთან ერთად,

 საუბრობდნენ,

 ბევრჯერ მინახავს ის სხვასთან ერთად

 მოსაუბრე

 და მაშინ ვნახე, არ ვიცი რატო,

 და მაშინ ვნახე მე სიყვარული

 და ჩემში გაჩნდა ორივე ერთად:

 ეჭვი და სიყვარული.

უკრავს ლუი არმსტრონგი

 

არმსტრონგი უკრავს:

 კბილებდაკრეჭილი,

 თვალებდაჭყეტილი

 შავკანიანი

 ძუძუს სწოვს ლედის.

 თმები ბოქსი,

 ცხვირი ჩაჭყლეტილი შუაში,

 ნეკზე ფრჩხილი,

 მოდის მიკიტანი.

 ბიჭები შაყირობენ:

 აბა, განი!.

 

 

წერილი ჩემს მეგობრებს ანუ ერან!

 

იცით, რას ამბობს ერანა!

 _ მე შენი მეგობრები რად მინდა

 ან იმათი პატივისცემა,

 მე შენ მინდიხარ,

 მე ბიჭი მარტო ღამე მინდა

 და ისინი, თუ ღამე იქნებიან

 ჩემთან,

 მაშინ შენი მეგობრები ხომ

 აღარ იქნებიან?!

 _ გიჟია! _ მეუბნება.

  “გიჟი ვარ, მართლა~ ვფიქრობ მეც.

 იცით, ვინ არის ეს?!

 ეს ირენ კი არ არის,

 ბერძენთა ქალღმერთი,

 არამედ ერან,

 აღმოსავლელი წარმოშობით,

 უფრო მეტიც,

 სპარსელი იეზიდი

 თბილისში გაზრდილი.

 დედა ატლასი,

 მამა არყუთა,

 ძმა თემურა.

 დროისა და

 ცივილიზაციის შეგრძნების გარეშე.

 ერან პატიოსანი არ არის

 და არც ბოზია,

 არც გამოცანა,

 იმისი ახსნა არ შეიძლება.

 იმასთან მარტო უნდა იცხოვრო,

 რადგან მხოლოდ ამ დროს მიხვდები

 მის სიყვარულს.

 ის ღამეა დაბადებული

 სიბნელის სამეფოში

 და ღამე ბატონობს,

 ღამე ტირის,

 ღამე მღერის,

 ღამე წევს უხმოდ,

 ღამე წივის,

 ღამე არ იძინებს

 და გაუთავებლივ შეუძლია ალერსი.

 თუ ჩაგეძინა,

 გაიქცევა და აღარ მოვა აღარასოდეს

 შენთან,

 ის დღის სინათლეს ვერ უძლებს,

 მხოლოდ ღამე ბრწყინავენ მისი თვალები.

 დღისით ის ქრება,

 დღისით იმალება,

 დღის ეშინია

 და თუ ნახე, მზის სხივები როცა ანათებენ,

 არ დაიჯერებ, რომ ღამის ღმერთი

 მხოლოდ მონას ჰგავს

 დღის სინათლეზე.

 ერანა მღერის _

 ღამის ღმერთი _

 ვნებით გავსების და დაცლის

 უთვალავ საფეხურებს შუა:

 ო, შავო ღამევ,

 რატომ ხარ ჩემთვის ასეთი ნათელი

 და რატომ ვერ გხედავენ შენ სხვები!

 ო, ყარაგიოზ,

 ო, შავთვალება ღამე,

 მე ყველაფერი მიყვარს შენი,

 შენ ჩემი მონა ხარ.

 _ მე ვარ ქალბატონი,

 მე ვარ ღამის ღმერთი.

 ო, ყარაგიოზ, ო, შავთვალებავ!.

 

 

გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პოეზია / რჩეულიშვილი გურამ / ლექსები