ქვები

 

“ქარი არა სჩანს”...

ჩვენ ქარს ვსვამთ. ჩვენ

ქვები ვართ და ქარს ვსვამთ.

ქარი მეტყველებს ჩვენზე, ქარი

გვაძლევს ხსოვნას, ქარი

გვიღუნავს ნერვებს, ქარი

გვბზარავს. ჩვენ

ქარს ვსვამთ, ქვები ვართ და

ქარს ვსვამთ _ ახლაც,

როცა ქარი არ არის ირგვლივ

და ხელები აქვთ აფარებული სახეზე ხეებს

უმოძრაობით გამოწვეულ მდუმარებაში,

ჩვენ ქარს ვსვამთ. ქარი

მამაა ჩვენი, ქარი

ზრუნავს ჩვენზე, ქარი

გვიზრდის შვილებს, ქარი

გვიცავს, მაგრამ... ახლა,

როცა მრავალი შეეზარდა ფარდის სიჩუმეს,

როცა მრავალი უცნაურად გაუწყინარდა,

როცა მრავალის მზერა მიყუჩდა,

ჩვენ ვეკითხებით (ქვები) ერთმანეთს:

ვინ დაგვიჯერებს ქარით აღჭურვილ

ქვებს, როცა ქარი არ არის ირგვლივ?..

ვინ გვაღიარებს ქარის მზრახველად?

გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პოეზია / ტაბიძე გალაქტიონ / ქვები