154. არს მეცხრე შელოცვა -

 ოდეს ქარიშხალი

 ხომალდს ემუქრება,

 ვუბრძანებ ქარიშხალს

 და ტალღებს ბობოქარს

 დაცხრნენ და დაოკდნენ.

 

 155. ვიცი მე მეათე -

 თუ ვცან, რომ გრძნეულნი

 ჰაერში აფრინდნენ,

 გონებას ავუბნევ,

 რომ გარდასახულნი

 ვეღარ დაუბრუნდნენ

 სახეებს პირვანდელს.

 

 156. ხამს მეთერთმეტეთი

 ომში გამხნევება,

 დაცვა მეგობართა;

 ფარში ჩავუმღერებ,

 მარჯვედ იომებენ,

 მტრისგან უვნებელნი,

 მტრის დამმარცხებელნი

 შინ დაბრუნდბიან.

 

 157. ვიცი მეთორმეტე -

 თუ ხეზე ჩამომხრჩვალს

 ვნხავ, დაკიდებულს,

 რუნებს ამოვკვეთავ

 და ისევ შევღებავ -

 მკვდარი გაცოცხლდება,

 საუბარს დამიწყებს.

 

 158. ვიცი მეცამეტე -

 ყრმას ძუძუმწოვარას

 წყალს ისე ვასხურებ,

 მახვილი ვერ მოჰკლავს,

 მუდამ უვნებელი

 იქნება ომებში.

 

 159. ვიცი მეთოთხმეტე -

 თოდრორირ მღეროდა

 დელინგის კარებთან;

 ასებს ძალა მისცა,

 

 ალფებს სიმამაცე,

 სიბრძნე უზენაესს.

 

 161. ვიცი მეთექვსმეტე -

 ქალწულის გულისა

 სიმების შემრხევი,

 ამაყი ასულის

 ფიქრს დავიმორჩილებ,

 გონებას დავიპყრობ.

 

 162. ვიცი მეჩვიდმეტე -

 თუ ვითარ შევბოჭო

 სული ქალწულისა;

 ესე შელოცვანი,

 ლოდფაფნირ, მარადის

 გექმნან უცნობელნი:

 გარნა ძვირფასია,

 თუ მათ სასიკეთოდ

 შენდა შეიმეცნებ.

 

 163. ვიცი მეთვრამეტე -

 არც ქალწულს, არც ქმრიანს

 მე იმას არ ვეტყვი -

 რჩება საიდუმლოდ

 ის, არც ერთმა უწყის;

 აქ წყდება სიმღერა -

 გავანდო ეგების

 ან დას, ან მეუღლეს

 იგი საიდუმლო.

 

 164. ჰა, ესე სიტყვანი

 უზენაესისა,

 კაცთა სასარგებლო,

 ოტუნთა ურგები.

 სიკეთე მთმელსა და

 სიკეთე მსმენელსა!

 ირგე, გაიხსენე!

 სიკეთე გამგებელს.

 

 

 

სიტყვანი ვაფთრუდნირისა

 (Vafthrudnismal)

 

   ო დ ი ნ მ ა   თ ქ ვ ა:

 1. "ფრიგო, დარიგება

 მომეც, ბრძენ ვაფთრუდნირს

 მსურს სტუმრად ვეახლო!

 სიბრძნეში, ცოდნაში

 მინდა გავეჯიბრო

 ბრძენაბრძენ გოლიათს".

 

 ფ რ ი გ მ ა   თ ქ ვ ა:

 2. "გირჩევთ აქ დარჩე,

 ღმერთთა დარბაზში,

 მამავ ომების!

 ოტუნთა მოდგმაში

 მხცოვან ვაფთრუდნირის

 არვინ არს მძლეველი"

 

 ო დ ი ნ მ ა   თ ქ ვ ა:

 3. "ბევრს ვმოგზაურობდი,

 ბევრი რამ მინახავს,

 ღმერთებთან ვდაობდი;

 აწ მსურს ვაფთრუდნირი

 თვისსა სახლსა შინა

 ვნახო ვითარ ცოხოვრობს".

 

 ფ რ ი გ მ ა   თ ქ ვ ა:

 4. "მშვიდობით წადი და

 მშვიდობით დაბრუნდი,

 გზა მშვიდობისა!

 მუნ შენმა სიბრძნემა

 გიხსნას, ჩვენო მამავ,

 თურსთან მოპაექრე".

 

 5. მყისვე გაემართა

 მამა ომებისა

 თურსთან საპაექროდ,

 იგრი იმრის მამის

 საუფლოს ეახლა,

 დარბაზში შევიდა.

 

 ო დ ი ნ მ ა   თ ქ ვ ა:

 6. "სალამი, ვაფთრუდნირ!

 მოველ შენს დარბაზში

 რომ თვალით გიხილო,

 ჩავსვდე შენს სიბრძნესა

 და ვსცნა ყოველივე,

 თურსო ბრძენთაბრძენო".

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 7. "ვინ არის, უეცრად

 შინ რომ შემომეჭრა

 და სიტყვა მესროლა?

 აქედან ვერ წახვალ,

 თუ ჩემთან შეჯიბრში

 შედრკი და დამარცხდი".

 

 ო დ ი ნ მ ა   თ ქ ვ ა:

 8. "სახელმდევს გაგნრადი,

 გზაში დავიღალე,

 დამტანჯა წყურვილმა,

 ძნელი გზით ვიარე,

 ოტუნო, მიიღე

 დაღლილი სტუმარი".

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 9. "გარეთ რად დამდგარხარ,

 გაგნრადო, ჩამოჯექ

 აქ, ახლოს, ჩემს გვერდით!

 ვცნათ, ვინ ძლიერია -

 ჭაღარა თურსი თუ

 ყარიბი სტუმარი".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 10 "ღაიბი მდიდართან

 ხამს ან მდუმარებდეს,

 ან ბრძნულად უბნობდეს;

 კაცსა სტუმრად მყოფსა

 ზედმეტსიტყვაობა

 კარგს არას შეამთხვევს".

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 11. "რადგან შენ ასე გსურს,

 გაგნრადო, დგომელამ

 მომაგე პასუხი:

 რა ჰქვია ბედაურს,

 რომელსაც დილ-დილა

 დღე მოაქვს კაცთათვის?

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 12. "სკინფაქსი ჰქვია ცხენს,

 რომელსაც დილ-დილა

 დღე მოაქვს კაცთათვის;

 განთქმულა საქვეყნოდ,

 ფაფარი იმისი

 ცეცხლისფრად ელვარებს".

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 13. "რადგან შენ ასე გსურს,

 გაგნრადო, დგომელამ

 მომაგე პასუხი:

 რომელი ცხენია

 მაშრიყით ღმერთათვის

 წყვდიადის მომტანი?"

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 14. "ჰრიმფაქსი ჰქვია ცხენს

 მაშრიყით ღმერთათვის

 წყვდიადის მომტანსა;

 ლაგმიდან დორბლსა ჰყრის,

 დილით რომ ველ-მინდვრებს

 აჩნია თრთვილადა.

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 15. "რადგან შენ ასე გსურს,

 გაგნრადო, დგომელამ

 მომაგე პასუხი:

 რა ჰქვია მდინარეს,

 ღმერთთა და თურსთ შორის

 საზღვრად დადებულსა"?

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 16. "იფინგ არს მდინარე,

 ღმერთთა და თურსთ შორის

 საზღვრად დადებული;

 სულ მუდამ თბილია,

 არასდროს ცივდება.

 და არ იყინება".

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 17. "რადგან შენ ასე გსურს,

 გაგნრადო, დგომელამ

 მომაგე პასუხი:

 რა ჰქვია მინდორსა,

 სად სურთრი ღმერთებთან

 ბრძოლაში ჩაებმის?"

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 18. "ვიგრიდ არს მინდორი,

 სად სურთრი ღმერთებთან

 ბრძოლაში ჩაებმის;

 ას-ას ასპარეზზე

 ოთხი მხრივ გაშლილი

 ველი საომარი".

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 19. "ბრძენი ხარ, სტუმარო,

 ჩამოჯექ სკამზე და

 ისე ვისაუბროთ!

 დავა ვინც წააგოს,

 დასდოს სანაძლეოდ

 თავი საკუთარი".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 20. "პასუხი პირველი

 მომაგე, ვაფთრუდნირ,

 თუ ყოვლისმცოდნე ხარ:

 ცა და დედამიწა

 როგორ წარმოიშა,

 ბრძენო გოლიათო?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 21. "იმირის ხორცისგან

 მიწა წარმოიშვა,

 ძვლებისგან კლდეები:

 თურსის თავის ქალა

 ზეცად გარდაიქმნა,

 სისხლი ოკეანედ".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 22. "პასუხი მეორე

 მომაგე, ვაფთრუდნირ,

 თუ ყოვლისმცოდნე ხარ;

 მთვარე ვით შეიქმნა

 წყვდიადში კაცთათვის,

 ან მზე როგორ გაჩნდა".

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 23. "ჰქვია მუნდილფორი

 მამას, წარმოშობსა

 მზისა და მთვარისა,

 რომელნი მარადმჟამს

 ცის თაღზე დადიან,

 წელთა დროს ზომავენ".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 24. "პასუხი მესამე

 მომაგე, ვაფთრუდნირ,

 თუ ყოვლისმცოდნე ხარ;

 ვინ მისცა დღე-ღამეს,

 ან მთვარეს, კაცთათვის,

 ქვეყნად დასაბამი?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 25. "დღის მამა დელინგრად

 არის წოდებული,

 ნორვი შობს ღამესა;

 მთვარის ცვლა ღმერთებმა

 ქვეყნად მოიგონეს

 დროის გასაზომად".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 24. "პასუხი მეოთხე

 მომაგე, ვაფთრუდნირ,

 თუ ყოვლისმცოდნე ხარ;

 ვინ შექმნა ზამთარი

 ან თბილი ზაფხული,

 ღმერთთა საუფლოში?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 27. "ზამთარისა ვინდსვალრი,

 ზაფხულის სვასუდრი

 არიან მამები;

 ისინი მარადჟამს

 მოსდევენ ერთმანეთს

 ღმერთთა დაღუპვამდე".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 28. "პასუხი მეხუთე

 მომაგე, ვაფთრუდნირ,

 თუ ყოვლისმცოდნე ხარ;

 ჟამთა დასაბამზე

 ვინ გაჩნდა პირველად

 თურსთა თუ ასთაგან?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 29. "იშვა უწინარს

 ქვეყნის წარმოქმნისა

 თურსი ბერგელმირი;

 თრუდგელმირ - სახელი

 მამისა მისისა,

 აურგელმირ - პაპისა".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 30. "პასუხი მეექვსე

 მომაგე, ვაფთრუდნირ,

 თუ ყოვლისმცოდნე ხარ;

 თურსთა წინაპარი -

 თურსი აურგელმირი -

 საიდან მოვიდა?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 31. "ელივაგარისა

 ნაწვეთი შხამისგან

 თურსი წარმოიშვა,

 მოდგმა გოლიათთა,

 მკაცრთა, სუსხიანთა -

 იმისგან იწყება"

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 32. "პასუხი მეშვიდე

 მომაგე, ვაფთრუდნირ,

 თუ ყოვლისმცოდნე ხარ;

 ოტუნს ვით შეეძლო

 შვილების გაჩენა -

 მარტოხელს, უცოლოს?

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 33. "ვაჟი და ასული

 ოტუნს იღლიიდან,

 თურმე, დაებადნენ;

 ფეხით ფეხს შეეხო -

 თურსს ექვსთავიანი

 ვაჟი შეეძინა".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 34. "აწ მერვე პასუხი

 მომაგე, ვაფთრუდნირ,

 თუ ყოვლისმცოდნე ხარ:

 პირველ ვის იგონებ,

 ვინ გახსოვს ძველთაგან,

 თურსო ბრძენთაბრძენო?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 35. "იყო უწინარეს

 ქვეყნის წარმოქმნისა

 თურსი ბერგელმირი:

 პირველად ეს მახსოვს -

 წარღვნას გადაურჩა,

 ნავში შეიხიზნა.

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 36. "მეცხრე მიპასუხე

 თურსო ბრძენთაბრძენო,

 თუ ყოვლისმცოდნე ხარ:

 ქარი უხილავი

 საიდან მოფრინავს,

 ტალღებს რომ აღელვებს?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 37. "ჰრესველგრს უწოდებენ,

 ზის შორს, ცის კიდესთან,

 არწივის სახითა,

 მის ფრთათა რხევისგან

 იქმნება ქარი და

 უბერავს ქვეყანას".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 38. "პასუხი მეათე

 მომაგე, ვაფთრუდნირ,

 ღმერთთა ბედს თუ განსჭვრეტ:

 ნორდი ასებს შორის

 საიდან აღმოჩნდა?

 ბომონებს უგებენ,

 ტაძრებს უშენებე,

 თვით ასი არ არის".

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 39. "ვანებშინ შობილი,

 ასებთან საწინდრად

 იქმნა წარგზავნილი;

 ქვეყნის დაღუპვის ჟამს

 ვანებტან უკანვე

 ნორდი საბრუნდება".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 40. "კითხვას მეთერთმეტეს

 ჩემსას უპასუხე,

 ღმერთთა ბედს თუ განსჭვრეტ:

 ის რა ადგილია,“

 სად ყოველ ცისმარე

 ომია ფიცხელი?

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 41. "ეინჰერიები

 ებრძვიან ერთმანეთს

 ოდინის დარბაზში;

 ბრძოლას ამთავრებენ,

 კლვავ ერთად სხდებიან,

 მშვიდად მოილხენენ".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 42. "კითხვას მეთორმეტეს

 ჩემსას უპასუხე,

 ღმერთთა ბედს თუ განსჭვრეტ:

 ღმერთთა და ოტუნთა

 ყველა საიდუმლოს

 როგორ დაეუფლე,

 თურსო ბრძენთაბრძენო?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 43. "ღმერთთა და ოტუნთა

 ყველა საიდუმლო

 სიმართლით გიამბე:

 სრულად მომივლია

 მთელი ცხრა ქვეყანა,

 ვნახე ნიფლჰაიმიც -

 სიკვდილის სამეფო".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 44. "ბევრს ვმოგზაურობდი,

 ბევრი რამ შევიცან,

 ბევრ რამეს ვეუფლე;

 საშინელ ზამთრისა

 დასასრულს ცოცხალი,

 მარქვი, ვინ დარჩება?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 45. "ლიფი და ლიფთრასირ

 ტყესა ჰოდმიმირსა

 თავს შეაფარებენ:

 ცის ნამი გამოჰკვებთ,

 შემდგომ კაცთა მოდგმა

 მათგან შეიქმნება".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 46. "ბევრს ვმოგზაურობდი,

 ბევრი რამ შევიცან,

 ბევრ რამეს ვეუფლე;

 მარქვი, ცის ტატნობზე

 მზე ვითღა გაჩნდება,

 მგელი თუ ჩაყლაპავს?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 47. "ალფრედულ, სანამ მას

 მგელი ჩაყლაპავდეს,

 ქალიშვილს დაბადებს;

 ღმერთების აღსასრულს

 ქალწული, დედის გზით,

 ზეცას გააბრწყინებს".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 48. "ბევრს ვმოგზაურობდი,

 ძნელ პაექროქბაში

 ღმერთებს ვამარცხებდი;

 სამნი ვინ არიან

 ქალწულნი გრძნეულნი.

 ზღვებს ზედან მფრინავნი?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 49. "სამნი - მოგთრასირის

 ასულნი არიან,

 ზღვებს ზედან მფრინავნი;

 კაცთათვის კეთილნი,

 თუმცა თურსნი არიან

 მათი წინაპრები".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 50. "ბევრს ვმოგზაურობდი,

 ბევრი რამ შევიცან,

 ბევრ რამეს ვეუფლე;

 ალი რომ ჩაქრება,

 ასების სამკვიდროს

 ვინ დაეუფლება?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 51. "ალი რომ ჩაქება,

 ვალი და ვიდარი

 ასგარდს დაიპყრობენ;

 მოდი და მაგნი მყის

 დაღუპულ თორისა

 მოლნირს ხელთ იგდებენ".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 52. "ბევრს ვმოგზაურობდი,

 ბევრი რამ შევიცან,

 ბევრ რამეს ვეუფლე;

 ღმერთთა დაღუპისას

 ოდინის სიცოცხლე

 როგორ დასრულდება?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 53. "ფენრირი ჩაყლაპავს

 ომების მეუფეს;

 შურს შვილი იძიებს -

 ვიდარი შეებმის

 მგელს, ხახას გაუგლეჯს,

 მოკლავს მხეცს მუხანათს".

 

 გ ა გ ნ რ ა დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 54. "ბევრს ვმოგზაურობდი,

 ბევრი რამ შევიცან,

 ბევრ რამეს ვეუფლე;

 რა უთხრა ოდინმა

 იდუმალ თავის შვილს,

 კოცონზე მდებარეს?"

 

 ვ ა ფ თ რ უ დ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 55. "ვერვინ ვერ ამოხსნას,

 რაიც შენ იდუმალ

 მკვდარ შვისლ ჩასჩურჩულე!

 მე განწირული ვარ,

 ღმერთთა დაღუპაზე

 გითხარ თქმულებანი!

 ოდინს გავეჯიბრე:

 ბრძენთაგან ამქვეყნად

 შენა ხარ უბრძნესი".

 

 

 სიტყვანი გრიმენირისა

 (Grimnismâl)

 

   მეფე ჰრაუდრუნგს ჰყავდა ორი ვაჟი: ერთს ერქვა აგნარი, მეორეს - გეიროდი. აგნარი ათი ზამთრისა იყო, გეიროდი - რვისა. ერთხელ ძმები სათევზაოდ გაემგზავრნენ ნავით. ქარმა ისინი შორს გაიტაცა, ღია ზღვაში. ღამის სიბნელეში მათი ნავი ნაპირს მიეჯახა და დაიმსხვრა. ძმები ხმელეთზე გადავიდნენ, იქ ერთ მოხუც მიწის მუშას შეხვდნენ და მასთან გამოიზამთრეს. დედაბერი აგნარას უვლიდა და ჭკუას არიგებდა, მოხუცი კი გეროდისათვის ზრუნავდა. გაზრფხულზე ძმები ზღვის ნაპირთან მიაცილეს. მოხუცმა მისცა მათ ნავი და გამგზავრების წინ გეიროდს საიდუმლოდ რაღაც უთხრა. ამოვარდნილმა ზურგის ქარმა მათი ნავი მალე მშობლიურ ნავმისადგომთან მიაცურა. გეიროდი წინ იდგა, ნავის ქიმზე. იგი ნაპირზე გადახტა, ნაპირიდან ნავს უკან უბიძგა და დაიძახა: "წადი, წაგიღონ ტროლებმა!" ნავი ზღვაში შეცურდა, ხოლო გეიროდი გაეშურა მამის სასახლისაკენ, სადაც იგი ჩინებულად მიიღეს. მამამისი გარდაცვლილიყო. გეიროდი გამეფდა და სახელგანთქმულ პიროვნებად იქცა.

 ერთხელ ოდინი* და ფრიგი** ისხდნენ ჰილდსკიალფზე*** და გასცქეროდნენ ქვეყნებს. ოდინმა თქვა: "ხედავ აგნარს, შენს გაზრდილს, რომელიც გოლიათ ქალთან გამოქვაბულში შვილებს ამრავლებს? ხოლო გეიროდი, ჩემი გაზრდილი, - მეფეა და ქვეყანას მართავს!"

 ფრიგმა თქვა: ეგ მეფე ისეთი ძუნწია, თუ ბევრი სტუმარი ეწვია, საჭმელს არ აღირსებს და შიმშილით ხოცავსო. ოდინმა თქვა, რომ ეს უდიდესი სიცრუეა. ამაზე მათ დადეს სანაძლეო.

 ფრიგმა გაგზავნა გეიროდთან თავისი პირფარეში ფულა და უბრძანა - განერიდებინა მეფე გრძნეულებთაგან მის ქვეყანაში მოვლენილი ჯადოქრისა, რომელიც ადვილად იცნობდა იმის მიხედვით, რომ მას არც ერთი ძაღლი არ შეუტევდა, რადგან ავიც არ უნდა ყოფილიყო. გეიროდის სიძუნწის ამბავი სიცრუე იყო. მაგრამ მან უბრძანა შეეპყროთ ადამიანი, რომელსაც ძაღლები არ უყეფდნენ. უცნობს ლურჯი ლაბადა ესხა და გრიმნირად* იწოდებოდა. მან თავისთავზე სხვა არაფერი არა თქვა, თუმცა ბევრს ეკითხებოდნენ. მეფემ ბრძანა ორ კოცონს შორის მოეთავსებინათ იგი, ეწამებინათ და ამ გზით მიეღოთ მისგან პასუხი. რვა ღამე გაატარა მან ამ მდგომარეობაში

 მეფე გეიროდს ჰყავდა ვაჟი, დაბადებიდან ათი ზამთრისა, რომელსაც მამის ძმის პატივსაცემად, აგნარი ერქვა. აგნარი მივიდა გრიმნირთან, მიუტანა მას წყლით სავსე რქა, მიაწოდა და უთხრა, რომ მეფე ცუდად იქცევა, რადგან უდანაშაულოდ აწამებს მას. გრიმნირმა მოსვა სასმისი. ამ დროს მას ცეცხლი ისე მიუახლოვდა, რომ მის ლაბადას მისწვდა. მან თქვა:

 

 1. ცხელი ხარ, ალმურო,

 მდაგავ და მედები,

 ცეცხლო, განმერიდე!

 განელებ - ღვივდები,

 იწვის ბეწვეული,

 ინთქმება ლაბადა.

 

 2. რვა ღამე ვეწამე

 უჭმელი, უსმელი,

 არვინ არ მომხედა;

 აგნარს შევებრალე -

 წყალი მომაწოდა,

 გოთების ქვეყნისა

 იქმნას გამგებელად

 ვაჟი გეიროდის.

 

 3. აგნარ, გაიხარე -

 სიკეთეს მოგაგებს

 მხედართა მეუფე:

 ჯილდო უმჯობესი

 ხვედრად ვის რგებია

 ყლუპი წყალისათვის!

 

 4. ჩანს მხარე ნათელი,

 ასების, ალფების

 მახლობლად მდებარე;

 შორს კი, თრუდჰაიმში

 თორი იბინადრებს

 ღმერთთა დაღუპვამდე.

 

 5. იდალირ სახელდევს

 ადგილს, სად დარბაზნი

 ულრმან აიშენა.

 ფრეირს ალფჰაიმი

 ასებმა აჩუქეს

 კბილის ამოსვლისას.

 

 6. დარბაზი მესამე

 ვერცხლით მოუჭედავთ

 ღმერთთა მათ კეთილთა -

 არს ვალასკიალფი, -

 ოდესღაც, ძველ დროში,

 ოდინს აუგია.

 

 7. მეოთხე - სოკვაბეკ,

 ცივ წყალთა ნაკადი

 სცემს მუდამ მის კედლებს;

 საგა და ოდინი

 ოქროს თასებიდან

 სვამენ მას დღემუდამ.

 

 8. მეხუთე - გლადსჰაიმ,

 სად მოოქროვილი

 ელვარებს ვალჰალა:

 იქ ჰროფტი აგროვებს

 დახოცილ მეომრებს

 შუბთაგან განგრმირულთ.

 

 9. ადვილად იცნობა

 ოდინის დარბაზი,

 ოდეს თვალს შეავლებ:

 ფართა - სახურავი,

 შუბთა - ნივნივები,

 მერხებზე ჯავშნები.

 

 10. ადვილად იცნობა

 ოდინის დარბაზი,

 ოდეს თვალს შეავლებ:

 იქ მგელი ჰკიდია

 დასავლეთ კარებთან,

 ზემოთ ზის არწივი.

 

 11. თრიმჰაიმ - მეექვსე,

 ოდესღაც იქ თურსი

 თიასი ცხოვრობდა;

 აწ სკადი ბინადრობს -

 ნათელი ღმერთქალი -

 მამის ძველ დარბაზში.

 

 12. ბრეიდაბლიკ - მეშვიდე,

 ბალდრმა იქ ნათელი

 სასახლე აღმართა:

 სად სრული სიკეთე

 სუფევდა მარადჟამს,

 ავი ვერ ხარობდა.

 

 13. მერვე - ჰიმინბორგი,

 სადაც ჰაიმდალი

 განაგებს სასახლეს;

 სად ღმერთთა გუშაგი

 თაფლსა სვამს საამოს,

 ეგზომ მხიარული.

 

 14. მეცხრე არს ფოლკვანგი,

 იქ ადგენს ფრეია -

 დასასხდომ ადგილებს.

 დახოცილ მხედრობას,

 ოდინან თანაბრად,

 იგი ინაწილებს.

 

 15. გლიტნირი - მეათე,

 ვერცხლის სახურავით

 და ოქროს სვეტებით;

 იქა წყვეტს ფორსეტი

 სასჯელ-სამართალსა,

 საქმეებს სადაოს.

 

 16. ნორდმა აიშენა

 ნათელი ნოათუნში

 სასახლე მაღალი;

 ფლობს წმინდა სამყოფელს

 კაცთა მათ ყოველთა

 კეთილი მფარველი.

 

 17. მხარე ვიდარისა

 ბუჩქნარს დაუფარავს,

 ბალახს მობიბინეს;

 იქ გმირი მხედარი

 მზად არის მამისთვის

 შურის საძიებლად.

 

 18. ანდრჰიმნირ სეჰრიმნირს -

 ტახსა გარეულსა -

 ხარშავს ელდრჰიმნირში;

 მცირედნი იცნობენ

 ეინჰერიების

 საზრდოს გერმიელსა.

 

 19. მგელსა ორს უძღებსა

 მამა ომებისა

 ლეშით ასაზრდოებს;

 თვით ღვინოს მიირთმევს

 და მხოლოდ მით ცოცხლობს

 ასგარდის თავადი.

 

 20. ჰუგინ და მუნინი

 მუდამ თავს დაჰფრენენ

 მიდგრადს მას ქვეყნისას;

 ვშიშობ, რომ ყორნები

 შინისკენ ვერასდროს

 ვერ დაბრუნდებიან.

 

 21. ქაფსა ჰყრის თუნდირი,

 თევზი თოდვიტნირის

 თამაშობს ტალღებში;

 გმირეს ვალჰალისკენ

 უჭირთ გადაცურვა

 მრისხანე ნაკადის.

 

 22. ვალგრინდ არს კარები

 მინდვრად აგებული,

 წმინდა ალაყაფთან -

 არის ძველთაძველი,

 კაცთა არ უწყიან

 კართა გასაღები.

 

 23. სულ ხუთას ორმოცი

 კარი აქვს სასახლეს

 ნათელ ვალჰალაში;

 თითოდან რვაასი

 გამოვა მხედარი

 მგელთან საბრძოლველად.

 

 24. სულ ხუთას ორმოცი

 ნათელი დარბაზი

 ამშვენებს ბილსკილნირს;

 ფლობს დარბაზს უდიდეს,

 იმ დარბაზებიდან,

 ჩემი ვაჟიშვილი.

 

 25. ოდინის დარბაზთან

 დგას თხა ჰეიდრუნი,

 ტკვერს ნეკერს ლერადრის;

 გეჯები ივსება

 იმისი რძისაგან

 თაფლით ულეველით.

 

 26. ოდინის დარბაზთან

 ირები ეიქთირნირ

 ტკვერს ნეკერს ლერადრის;

 ჟონავს ჰვერგელმირში

 რქებიდან ტენი რამ -

 მდინარეთ სათავე:

 

 27. სიდი და ვიდი.

 სოკინ და ეიკინ,

 სვილი და გუნთრო,

 ფიმბულთულ, ფორმ,

 რენანდი, რინი,

 გიპულ და გოპულ,

 გეირვიმულ, გომულ-

 ღმერთთა სამკვიდროში.

 (თინი და ვინი,

 თოლი და ჰოლი,

 გუნთორინ, გრადი).

 

 28. ერთს ჰქვია ვინა,

 მეორეს - ვეგსვინ,

 ტონდუმა - შემდგომს,

 ნიტი და ნოტი,

 ნონი და ჰრონი,

 სილდი და ჰრიდი,

 სილგრი და ილგრი,

 ვიდი და ვანი,

 ვონდი და სტრონდი,

 გიოლ და ლეფტერ -

 კაცთა სამკვიდროდან

 ჰელისკენ მიმსრბოლნი.

 

 29. ორმტისა, კორმტისა,

 ორთავ კერლაუგის

 ფონს თორი გადივლის.

 ოდეს იგდრასილთან

 ასების სამსჯავრო

 ბჭობად იკრიბება;

 დუღს სხვა წმინდა წყლები

 და ხიდი ღმერთების

 ცეცხლმოდებულია.

 

 30. გლადრი და გულირ,

 სკეიდბრიმირ, გლერი,

 ფალჰონირ, გისლი,

 ლეტფეტი, გულტოპ -

 სახელნი ცხენთა მათ,

 ასნი რომ გადაჰყავთ

 ადგილს მას სამსჯავროს

 იფან იგდრასილთან.

 

 31. სულ სამი ფესვი აქვს

 სამ მხნარეს გაწვდილი,

 იფანს მას იგდრასილს:

 ერთი - ოტუნჰაიმს,

 მეორე - ჰელს ზემოთ,

 მესემა - მიდგარდზე.

 

 32. ხტის ციყვი რატატოსკრ

 ტოტიდან ტოტებზე

 იფან იგდრასილის;

 ისმენს არწივისა

 სიტყვებს ის ზემოდან,

 ქვე ნიდჰოგრს გადასცემს.

 

 33. დგას ოთხი ირემი

 დაბლა რქებდახრილი

 და ტკვერენ ნეკერსა:

 დაინი, დვალინი,

 დუნეირ, დურათრორ.

 

 34. უვიცთ არ უწყიან,

 თუ გველი რამდენი

 დაცურავს იმ ხეზე:

 გოინ და მოინი -

 ძენი გრავიტნირის,

 გრაბაკრ და გლავოლუდრ,

 ოფნირ და სვაფნირი,

 დღემუდამ რომ ღრღნიან

 იფნის ხეს, იგდრასილს.

 

 35. კაცთა არ უწყიან

 ავნი ფათერაკნი

 იფან იგდრასილის:

 ყლორტსა ტკვერს ირემი,

 ფესვსა ხრავს ნიდჰოგრი,

 ქვესკნელის ურჩხული.

 

 36. ჰრისტმა და მისტმა, დე,

 რქაი მომაწოდონ:

 სკეგოლდი, სკოგული,

 ჰილდრი და თუდრი,

 გოლი, გირლოული,

 რანდგრიდი, რადგრიდი

 და რეგინლაიფი,

 ლუდის ჩამომსხმელნი.

 

 37. არვაკრ და ალსვიდრი,

 დაღლილ-დაქანცულნი,

 მზეს მიაგორებენ:

 ღმერთებმა შეუდგეს

 მხრებქვეშ საბერვლები,

 მათ ღონე შეჰმატეს.

 

 38. სვალინი - მზის ფარი -

 მბრწყინავი ღმერთქალის

 სახეს ეფარება;

 ის თუ ჩამოვარდა,

 ზღვები და ხმელეთი

 ცეცხლში გაეხვევა.

 

 39. სკოლი საშინელი

 მზეს დასდევნებია,

 მისდეს რკინის ტყემდე;

 ჰატი კი - მეორე

 ძეი ჰროდვიტნირის -

 წინ უძღვის ცის სასძლოს.

 

 40. ხორცი იმირისა

 მიწად გარდაიქმნა,

 სისხლი - ოკეანედ,

 ძვლები მთებად იქცა,

 თმა-წვერი - ტყეებად,

 ზეცად - თავის ქალა.

 

 41. წამწამნი თურსისა

 კეთილმა ასებმა

 მიდგრადად გარდაქმნეს;

 ტვინისგან შავბნელი

 ღრუბლები წარმოსდგა,

 ღმერთთა ნებისამებრ.

 

 42. ულრი და ღმერთები

 ჯილდოს მიაგებენ

 მას, ვინც ალს ჩააქრობს;

 ასების ქვეყანას

 თვალწინ გადამიშლის,

 ვინც ქვაბებს ჩამოხსნის.

 

 43. ივალდის შვილებმა

 ააგეს ძველ დროში

 ხომალდის სკიდბლადნირ,

 მტკიცე და მაგარი,

 მამაც ფრეირისთვის -

 ძისათვის ნორდისა.

 

 44. ხეებში პირველი

 არის იგდრასილი,

 ნავებში - სკიდბლადნირ,

 ასებში - ოდინი,

 ცხენებში - სლეპნირი,

 ხიდებში - ბილროსტი,

 სკალდებში - ბრაგი და

 ქორებში - ჰაბროკი,

 გარმი - ქოფაკებში.

 

 45. გაიხსნა . . . ვუჩვენე

 მე სახე ღმერებსა,

 მალე მეშველება;

 მალე მოსალხენად

 მოდგმა ასებისა,

 ეგირის დარბაზში

 ეგირს ესტუმრება.

 

 46. მე გრიმრად მიხმობდნენ,

 მე მერქვა განგლერი,

 ჰამბლერი, ჰერიან,

 თეკრი და თრიდი,

 თუდრი და უდრი,

 ჰელბლინდი, ჰარი;

 

 47. მერქვა სანგეტალი

 სადრი და სვიპალი,

 ჰერტაიტ, ჰნიკარი,

 ბილვეიგრ, ბალვეიგრ,

 ბოლვერკი, ფოლნირი,

 გრიმრი და გრიმნირი,

 გლაფსვიდრი, ფოლსვიდრი;

 

 48. სიტჰოტრი, სიდსკეგრი,

 ზიგფორდი, ჰნიკუდრი,

 ალფოდრი, ვალფოდრი,

 ატრიდრი, ფარმატირ;

 ბევრ სახელს ვატარებ

 მის შემდეგ, რაც ქვეყნად

 მე ხალხში დავდივარ.

 

 49. გრიმნირი სახელად

 მერქვა გეიროდთან,

 ასმუნდთან - იალკი;

 კიალარს მეძახდნენ,

 როს ხომალდს ვმართავდი;

 თინგებზე - თრორი და

 ბრძოლებში - ვიდური,

 ოსკი და ომი,

 იაფჰნარ, ბიფინდ,

 ჰარბარ და გონდლირ.

 

 50. მერქვა სოკმიმირთან

 სვიდურ და სვიდრირი,

 ოდეს მოხერხებით

 მოხუც თურსს ვაჯობე -

 მოვკალ მიდვიტნირის

 ძე უმამაცესი.

 

 51. დამთვრალხარ, გეიროდ,

 უზომოდ შეგისვამს!

 მოგაკლდეს დღეიდან

 ჩემი სიყვარული -

 ეინჰერიების და

 ოდინის წყალობა.

 

 52. მე ბევრი გიამბე,

 შენ ქარს გაატანე;

 მოძმემ გიღალატა;

 მალე დავინახავ

 მახვილს მეგორისას

 სისხლისგან შეღებილს.

 

 53. იგრი მიგიბარებს

 მახვილით განგმირულს,

 კარს გადგას სიკვდილი;

 დისნი განგირისხდნენ,

 შენ წინ დგას ოდინი,

 მიცან, მომეახლე!

 

 54. სახელმდევს ოდინი,

 წინათ იგრს მეძახდნენ,

 ფუნდრსაც მიწოდებდნენ,

 ვარკსაც და სკილფინგსაც,

 გაუტრს, ალკრს - ღმერთებთან,

 ოფნირს და სვაფნირსა -

 და ჩემგან წარმოდგა

 ყველა ეს ასხელი.

 

 

 მეფე გეიროდი იჯდა და ქარქაშიდან ნახევრად ამოწვეული მახვილი მუხლებზე ედო. როგორც კი მოისმინა, რომ ოდინი მის წინაა, წამოხტა, რათა იგი ცეცხლისაგან განერიდებინა. მახვილი, ტარით დაღმა, ხელიდან გაუსხლტა; მეფემ წაიფორხილა და წამოეგო მახვილზე. რომელმაც იგი სასიკვდილოდ განგმირა. მაშინ ოდინი გაქრა, აგნარი გამეფდა და დიდხანს მართავდა ქვეყანას.

 

 სკირნირის გამგზავრება

 (Fôr Skrinis)

 

 ერთხელ ფრეირი, ძე ნორდისა*, იჯდა ჰილდსკიალფზე** და ათვალიერებდა ქვეყნიერებას. მან გაიხედა ოტუნჰაიმისაკენ*** და დაინახა მამის სახლიდან თავისი საწოლი ოთახისაკენ მიმავალი მშვენიერ ასული. ქალწულის ხილვამ ფრეირი ძალზე დააღონა. სკირნირი იყო მსახური ფრეირისა. ნორდმა სთხოვა მას გამოლაპარაკებოდა ფრეირს და გაეგო მიზეზი მისი ეგზომ დაღონებისა.

 მაშინ სკადიმ**** თქვა:

 

 1. ადექი, სკირნირო,

 მიდი შენს ბატონთან

 და ჩვენი ძისაგან

 შეიტყვე სიმართლე -

 რად დაღონებულა

 ჭაბუკი ჭკვიანი.

 

 ს კ ი რ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 2. ავ სიტყვას მომაგებს

 პასუხად ფრეირი,

 თუკი შევეცდები

 შევიტყო სიმართლე -

 რად დაღონებულა

 ჭაბუკი ჭკვიანი.

 

 სკირნირი მივიდა ფრეირთან

 და უთხრა მას:

 

 3. ფრეირო, მისმინე,

 ღმერთთა მბრძანებელო,

 მამცნე, გევედრები:

 რატომ განმარტოვდი

 დარბაზში, მეუფევ,

 რას ნაღვლობ დღემუდამ?

 

 ფ რ ე ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 4. ვით გამცნო, მოყვასო,

 ეგზომ ახალგაზრდავ,

 ნაღველი გულისა?

 ალფების მნათობი

 ანათებს ყველას გულს,

 გულ ჩემსას კი - არა.

 

 ს კ ი რ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 5. ვეჭვობ, სიყვარული

 გტანჯავდეს იმგვარი,

 მასზე ვერ მიამბო;

 სიყრმიდან ყოველდღე

 ჩვენ მუდამ ერთად ვართ,

 ვენდობით ერთმანეთს.

 

 ფ რ ე ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 6. ბმირის ეზოში

 ვიხილე ასული,

 სატრფო, საოცნებო;

 ქალწულის ხელთაგან

 სხივნი გამოკრთოდნენ,

 ცის და ზღვის მმოსავნი.

 

 7. ვნებანი ჩემებრნი

 ჯერ არვის ჰქონია,

 გარნა უიმედო:

 ასები, ალფები

 მასთან შეუღლების

 ნებას არ დამრთავენ.

 

 ს კ ი რ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 8. მომეცი მერანი -

 გავკვეთო, გავაპო

 ალმური წყვდიადი,

 მომეცი მახვილი

 საკუთარ ძალითა

 ოტუნთ განმგირავი.

 

 ფ რ ე ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 9. ჰა, ჩემი მერანი,

 გაჰკვეთე, გააპე

 ალმური წყვდიადი,

 ჰა, ჩემი მახვილი -

 ოტუნს თვით განგმირავს,

 როს ხელთ აქვს ჭკვიანსა.

 

 ს კ ი რ ნ ი რ მ ა უ თ ხ რ ა

 მ ე რ ა ნ ს:

 

 10. ჩამოდგა ბინდბუნდი,

 დროა გამგზავრბის

 თურსთა ქვეყნისაკენ;

 დანამულ გზებითა

 ნეტავ დავბრუნდებით

 შინ, თუ ტყვედ ჩაგვიგდებს

 ოტუნი ძლიერი?

 

 სკირნირი ცხენდაცხენ შეიჭრა ოტუნჰაიმში. გმირის სასახლესთან შეჩერდა. იქ იყვნენ ავი ძაღლები, გერდის დარაზის კარებთან მიბმულნი. მან ბორცვზე მჯდომარე მწყემსი შენიშნა, მივიდა მასთან და ჰკითხა:

 

 11. მწყემსო, მიპასუხე,

 მანდ, ბორცვზე მჯდომარევ,

 დარაჯო გზებისა, -

 გიმირის ასულთან,

 სიტყვა მაქვს სათქმელი,

 ქოფაკთ ვით გავუსხლტე?

 

 მ წ ყ ე მ ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 12. ან სიკვდისლ დაეძებ,

 ან უკვე მკვდარი ხარ;

 გიმირის ასულთან

 სიტყვის თქმას ვერასდროს

 შენ ვერ ეღირსები.

 

 ს კ ი რ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 13. სჯობს აწ სიმამაცე

 სევდას უიმედოს,

 რაკი აქ მოვსულარ;

 გარნა სიცოცხლისა

 ჩემის ხანგრძლივობა

 ნორნებს განუსაზღვავთ.

 

 გ ე რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 14. ეს რა ხმაურია,

 მსგავსი ქუხილისა,

 აქ, ჩვენს დარბაზებში?! -

 იძვრის დედამიწა,

 გმირის სასახლე

 ძაგძაგებს ირყევა.

 

 მ ო ა ხ ლ ე მ   თ ქ ვ ა:

 15. მხედარი ვინმეა,

 ჩამოხტა და ცხენი

 საძოვრად გაუშვა.

 

 გ ე რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 16. სთხოვე, ჩვენს დარბაზში

 მობრძანდეს სტუმარი

 და თაფლი იგემოს!

 თუმც, ვშიშობ, უცნობი,

 აქ სტუმრად მოსული,

 ჩემი ძმის მკვლელია.

 

 17. ვინა ხარ, ასების,

 ალფების მოდგმა ხარ,

 თუ ძე ხარ ვანების?

 ვით გამოიქროლე

 ალმრუი წყვდიადი

 და ჩვენთან მოხვედი?

 

 ს კ ი რ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 18. არც მოდგმა ასების,

 არც მოდგმა ალფების,

 არც ძე ვარ ვანების,

 თუმცა გმოვიქროლე

 ალმური წყვდიადი

 და თქვენთან მოვედი.

 

 19. თერთმეტი ვაშლი მაქვს,

 ყველანი ოქროსი,

 ყველას შენ მოგიძღვნი,

 თუ გერდი სანაცვლოდ

 სიცოცხლის უტკბესად

 ფრეირს შეიყვარებს.

 

 გ ე რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 20. მე ოქროს ვაშლებზე

 არ გავცვლი არასდროს

 ჩემს თას, ჩემს სიყვარულს:

 გერდი და ფრეირი.

 ცოლ-ქმრად ერთმანეთის

 ვერ იქმნან ვეროდეს.

 

 ს კ ი რ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 21. ბეჭედს გისახსოვრებ,

 ბალდრთან რომ იწვოდა

 მგზნებარე კოცონზე!

 ყოველ მეცხრე ღამეს

 ის თავის თანაზომ

 რვა ბეჭედს წარმოქმნის.

 

 გ ე რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 22. არ მინდა ბეჭედი,

 ბალდრთან რომ იწვოდა

 მგზნებარე კოცონზე!

 სასახლე გიმირის

 სავსეა ოქროთი,

 ვფლობ მამის ქონებას.

 

 ს კ ი რ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 23. მახვილს ხომ უყურებ,

 მე რომ ხელთ მიპყრია,

 მოქარგ-მოკაზმული?

 მყის წაგაგდებინებ

 ამაყ თავს, ასულო,

 თუ გაჯიუტდები.

 

 გ ე რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 24. ამაო მუქარით

 ქმრად არვის შევირთავ,

 არ მივცემ თანხმობას:

 მაგრამ თუ გმირი

 გიხილავს, სტუმარო,

 ვეჭვობ, უბრძოლველად

 გახვიდე აქედან.

 

 ს კ ი რ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 25. მახვილს ხომ უცქერი

 მე რომ ხელთ მიპყრია

 მოქარგ-მოკაზმული?

 ამ ბასრი მახვილით

 გავგმირავ მოხუც თურსს

 მე ორთაბრძოლაში.

 

 26. დაგკრავ კვერთხს ჯადოსნურს,

 მყის დაემონები

 ჩემს ნებას ქალწულო;

 გაგგზავნი ადგილს მას,

 სად თვალნი კაცისა

 ვერასდროს გიხილვენ.

 

 27. არწივს კლდესზედან

 მარად იჯდომები

 ჰელისკენ მზირალი:

 საზრდოს შეიძაგებ,

 ვითა სძაგს კაცთ მოდგმას

 გველის ნაშიერი.

 

 28. ურჩხულად იქცევი

 მათთვის, ვინც გიხილავს;

 ჰრიმნირმა გიჭვრიტოს!

 დაგწყევლი - გახდები

 ცნობილი უმეტეს

 ღმერთთა გუშაგისა,

 ტყვე, საკნით მზირალი.

 

 29. სევდა და ტკივილი,

 სიშლეგე, სიმხდალე,

 დაე, გაგიმრავლდეს!

 დაჯდე დასვენებად,

 კვლავ ისე დაგწყევლო,

 სასოწარგეკვეთოს,

 ჭირი გეორკეცოს.

 

 30. ტროლნი გაშინებდნენ.

 გტანჯავდნენ დღედაღემ

 ოტუნთა მიწაზე;

 ჰრიმთურსთა ბინაში

 შენ, სასომიხდილი,

 დაძრწოდე დღედაღამ

 და დახანხალებდე,

 სიხარულს განშორდე,

 ცრემლი მწუხარების

 გდაღავდეს მარადჟამს.

 

 31. ცოლად მისთხოვდები

 თურსსა სამთავიანს,

 ან უქმროდ დარჩები!

 გახმე ავხორცებით,

 სენმა დაგამჭლევოს!

 ნარსა შავს ემსგავსო,

 ბუხრის საკამურში

 მკის შემდეგ შენახულს.

 

 32. ჭალას გავემგზავრე

 ჯადოსნურ სახრისა

 საპოვნ-საძებნელად;

 სახრე მოვიძიე.

 

 33. გაგიწყრა ოდინი -

 ასების მთავარი,

 მტრად გექმნა ფრეირი:

 ქალწულო უგულო,

 ღმერთთა მათ კეთილთა

 მოდგმა განარისხე.

 

 34. ისმინეთ, ოტუნნო,

 ისმინეთ, ჰრიმთურსნო,

 სუთუნგის ოჯახო;

 ისმინეთ ასებო:

 შევკრავ გრძნეულებით

 ქალწულის სიამეს,

 დავადებ ყადაღას -

 მამრთან ვერ იხაროს!

 

 35. თურსი ჰრიმგრიმნირი

 მკვდართა სამეფოში

 ჩაგკეტავს, ჩაგამწყვდევს;

 ქვესკნელის ტროლები

 მწყურვალს, სასომიხდილს, -

 თხის შარდს შეგასმევენ;

 სასმელს მის უკეთესს

 შენ ვერ ეღირსები,

 შენდა იძულებით,

 ჩემდა ნებისამებრ.

 

 36. რუნებს ამოვკვეთავ

 "თურსსა" და კიდევ სამს:

 შეგყრი ავხორცობას,

 შავნაღვლიანობას,

 ავსა მას სიშმაგეს:

 მაგრამ თუ ვისურვებ,

 მყის მოვსპობ სამთავეს,

 ვითარ ამოვკვეთე.

 

 გ ე რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 37. სკირნირო, შეჩერდი,

 მიიღე სალამი

 და თასი თაფლისა!

 ვერ წარმომედგინა,

 ვანების ნაშიერს

 თუ შევიყვარებდი.

 

 ს კ ი რ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 38. აწ მტკიცე პასუხის

 მსურს შენგან მიღება

 შინ დაბრუნებამდე:

 მარქვი, სად, როდის გსურს -

 ნორდის ვაჟიშვილთან

 შეერთდე, ასულო?

 

 გ ე რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 39. ბარის უწოდებენ

 წყნარსა მას ჭალასა -

 ტყეს, ჩვენთვის ნაცნობსა,

 გაივლის ცხრა ღამე -

 იქ გერდი ნორდის ვაჟს

 ალერსით დაატკბობს.

 სკირნირი დაბრუნდა უკან. ფრეირი მას ეზოს გარეთ ელოდებოდა; მიესალმა და ჰკითხა:

 

 40. სკირნირო, მაუწყე,

 სანამ ცხენს ზურგიდან

 მოხსნიდე უნაგირს:

 რა ცნობით დაბრუნდი

 ოტუნჰაიმიდან,

 ჩვენს და შენს სალხინოდ?

 

 ს კ ი რ ნ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 41. ბარის უწოდებენ

 წყნარსა მას ჭალასა -

 ტყეს, ჩვენთვის ნაცნობსა;

 გაივლის ცხრა ღამე -

 იქ გერდი ნორდის ვაჟს

 ალერსით დაატკბობს.

 

 ფ რ ე ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 42. გრძელი ხარ, ღამეო,

 ჰმეტობ, ორო ღამევ,

 სამსა ვით გავუძლო!

 თვეზე უგრძესია

 ერთი თეთრი ღამე

 სატრფოს მოლოდინში.

 

 

 

 სიმღერა ჰარბარდზე

 (Harbardslijód )

 

 თორი აღმოსავლეთიდან* ბრუნდებოდა და რომელიღაც სრუტეს მიადგა. სრუტის მეორე მხარეს იყო მენავე თავისი ნავით. თორმა გასძახა:

 1. ვინ ხარ, ჭაბუკო,

 წყლის პირას რომ დგახარ?

 

 მ ა ნ უ პ ა ს უ ხ ა:

 2. ვინა ხარ, მოხუცო,

 გაღმიდან მყვირალო?

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 3. გამო, გამიყვანე!

 დღის საზრდოს გიბოძებ:

 გემრიელ კერძითა

 სავსე მაქვს ზურგჩანთა!

 დილით, მგზავრობის წინ,

 დავნაყრდი ქაშაყით

 და შვრიის ფაფითა,

 ვარ ახლაც მაძღარი.

 

 მ ე ნ ა ვ ე მ   თ ქ ვ ა:

 4. იქიდან ძღომასა,

 გარნა არა უწყი,

 ბედი რას გიმზადებს;

 ვეჭვ, დედა-მშობელი

 დაგვხდეს შინ ცოცხალი.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 5. მძიმეა ყველასთვის

 ცნობა საშინელი -

 გულს მიკლას ამბავი

 დედის სიკვდილისა!

 

 მ ე ნ ა ვ ე მ   თ ქ ვ ა:

 6. შენ სამი სახლ-კარის

 არ ჩანხარ მფლობელი,

 დგახარ ფეხშიშველა,

 მთხოარას ტანსაცმელით,

 განძარცვილი, უშარვლო.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 7. აქეთ მოაცურე,

 გიჩვენებ ნავსადგომს,

 ეგ ნავი ვისია -

 ნაპირთან რომ გიდგას?

 

 მ ე ნ ა ვ ე მ   თ ქ ვ ა:

 8. ჰილდოლფმა მომანდო

 მართვა ამ ნავისა,

 რადსეიარსუნდრში

 რომ ცხოვრობს რაინდი;

 ყაჩაღს არ გადვიყვან,

 არ უბრძანებია;

 ნაცნობთა კეთილთა

 მსახური გახლავარ,

 მამცნე ვინაობა -

 მყისვე გადაგიყვან.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 9. გამცნობ ჩემს სახელსა,

 თუმც ირგვლივ მტრებია,

 ჩემს გვარს არ დავმალავ:

 შვილი ვარ ოდინის,

 ძმაი ვარ მაილის,

 მამა ვარ მაგნისა;

 შენ თორთან საუბრობ -

 ღმერთების მთავართან!

 აწ მინდა შევიტყო,

 შენ თვითონ ვინა ხარ?

 

 მ ე ნ ა ვ ე მ   თ ქ ვ ა:

 10. ჰარბარდს მიწოდებენ,

 არ ვმალავ ჩემს სახელს.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 11. რად უნდა დამალო,

 თუ არვინ არა გმტრობს?

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 12. თუნდ მმტრობდფე კიდევაც,

 შენ ვერას დამაკლებ,

 თუკი სასიკვდილოდ

 ბედს არ ვემეტები.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 13. არა მსურს ფეხდაფეხ

 ფონი გადმოვლახო,

 ტვირთი დავასველო;

 თორე ბრიყვს, ცინგლიანს,

 ჭკუას გასწავლიდი -

 მყის შეგანანებდი

 დაცინვას თავხედურს.

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 14. აქ დაგელოდები,

 ჩანს, მამაცს, გამბედავს,

 შემდგომ ჰრუნგნირისა

 არვის შეხვედრიხარ.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 15. ახლა გამახენე

 მე ქვისთავიანი

 ჰრუნგნირ გოლიათი -

 ძნელსა მას ბრძოლაში

 ოდეს დავამარცხე.

 შენ რასა იქმოდი

 ჟამსა მას, ჰარბარდ?

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 16. მე ხუთი ზამთარი

 დავყავ ფიოლვართან

 კუნძულზე, რომელსა

 უხმობენ ალგრუნად:

 მტრებს ვეომებოდით,

 ვძლევდით და ვმუსრავდით,

 ასედაც ვიქმოდით -

 ქალწულთ ვაცდუნებდით.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 17. ვითარ აცდუნებდით?

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 18. იყვნენ ძვირფასები,

 ოდეს გვმორჩილებდნენ,

 იყვნენ გონიერნი,

 ოდეს გვერთგულობდნენ;

 გრეხდნენ ქვიშისაგან

 ქალწულნი ბაწარსა,

 თხრიდნენ ღრმა ღარტაფებს,

 იღებდნენ ორმოებს:

 ვჯობდი მოხერხებით -

 შვიდი დის სარეცელს

 მე ვინაწილებდი,

 ვუყვარდი შვიდივეს.

 შენ რასა იქმოდი

 ჟამსა მას, თორო?

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 19. მე მოვკალ თიასი -

 თურსი ძალოვანი.

 ზეცაში გავტყორცნე

 თვალნი გოლიათის,

 ძისა ალვალდისა:

 აი, სახსოვარი

 თორის გმირობათა,

 დღემდე რომ კიაფობს.

 შენ რასა იქმოდი.

 ჟამსა მას, ჰარბარდ?

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 20. მარჯვედ ვაცდუნებდი

 ღამის ქალმხედართა,

 ქმრებს განვაშორებდი;

 კვერთხი ჯადოსნური

 მიბოძა ჰლებარდმა -

 თურსმა ძალოვანმა,

 მას ჭკუა წავართვი.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 21. საჩუქარს კეთილსა

 შენ ავით მიაგე.

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 22. მუხას ტოტს შეაჭრი,

 ახალი ეზრდება;

 წუხს ყველა თავისთვის;

 შენ რასა იქმოდი

 ჟამსა მას, თორო?

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 23. ვიყავი აღმოსავლეთს,

 ვებრძოდი, ვმუსრავდი

 თურსთა ბოროტ ცოლებს,

 მთებში შეხიზნულებს, -

 რომ არ გაზრდილიყო

 მოდგმა გოლიათთა

 მიდგრადს მას ქვეყანას,

 კაცთა საზიანოდ.

 შენ რასა იქმოდი

 ჟამსა მას, ჰარბარდ?

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 24. ვალანდში ვიყავი,

 შუღლს, მტრობას ვთესავდი,

 მხედრებს ვაქეზებდი,

 ომებს ვაჩაღებდი;

 ოდინს - იარლები,

 ომში დახოცილნი,

 თორს - მონა ცხედრები.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 25. შენ ცუდად დაჰყოფდი

 კაცთ მოდგმას, ღმერთთათვის,

 უფლება რომ გქონდეს.

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 26. თორს ოდენს ღონე აქვს,

 არა სიმამაცე:

 შენ ერთხელ შიშისგან

 შეძვერ ხელთათმანში,

 თავი დაგავიწყდა;

 ვეღარც აცხიკვებდი,

 ვეღარც ახველებდი,

 სკირმირს არ სმენოდა.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 27. ჰარბარდო, მოგკლავდი,

 ბილწო და ბედასლო,

 სრუტე არ მიშლიდეს!

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 28. გადმოსვლას ნუ ჩქარობ,

 მე არ გეშუღლები.

 თქვი, რასა იქმოდი

 ჟამსა მას, თორო?

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 29. მაშრიყის მხარეში

 მდინარეს ვიცავდი

 სვარანგის შვილთაგან,

 მე რომ თავს მესხმოდნენ,

 მესროდნენ ლოდებსა,

 მაგრამ ვერ მაჯობეს -

 დადრკნენ და პირველთა

 მთხოვეს დაზავება.

 შენ რასა იქმოდი

 ჟამსა მას, ჰარბარდ?

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 30. მე აღმოსავლეთში

 თეთრ ასულს ვხვდებოდი,

 ოქროსტანსაცმლიანს.

 ვხიბლავდი საუბრით,

 ალერსით ვატკბობდი,

 ისიც მნებდებოდა,

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 31. ხელთ შენ მშვენიერი

 გყოლია ასული.

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 32. შენც დამხმარებოდი! -

 ხელთ არ გამსხლტომოდა.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 33. დრო რომ მქონებოდა,

 დაგეხმარებოდი.

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 34. დაგერწმუნებოდი,

 გარნა, ვგრძნობ, იცრუებ.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 35. მე ტერფებს არა ვკბენ,

 როგორც გაზაფხულზე

 ძველი ფეხსაცმელი.

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 36. შენ რასა იქმოდი

 ჟამსა მას, თორო?

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 37. მე ვჟლეტდი ბერსერკთა

 ცოლებს ჰლესეიზე,

 ხალხს რომ ჯადოსნობიტ

 ტანჯავდნენ უწყალოდ.

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 38. ჟლეტა ქალებისა -

 საქმე სამარცხვინო.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 39. არა ქალნი იყვნენ,

 არამედ ძუ მგლები:

 ნავი დამიმსხვრიეს,

 ბიჯგებზე შედგმული,

 კვერთხებს მიღერებდნენ,

 განდევნეს თიალფი.

 შენ რასა იქმოდი

 ჟამსა მას, ჰარბარდ?

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 40. ლაშქარს მოვყვებოდი, -

 მსურდა ამ მხარეში

 ფრიალი ალმისა,

 შეღებვა მახვილის.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 41. უბნობ მას, რაითაც

 გსურს მე გამაწბილო.

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 42. ბეჭედს ოქროისას

 მოგიზღავ სანაცვლოდ,

 თუ შუამავალთა

 შეძლეს - შეგვარიგეს.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 43. სად შეგისწავლია

 სიტყვა საქირდავი?

 ქირდვა უარესი

 არასდროს მსმენია.

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 44. მყუდრო ყორღანების

 მკვიდრთა მათ ძველთაგან

 იგი შევისწავლე.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 45. კარგად გიფიქრია -

 წინაპართ საფლავებს

 ყორღანებს უწოდებ.

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 46. მაქვს ამის უფლება -

 ვუწოდო, რაიც მსურს.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 47. ძვირად გაზღვევინებ

 მახვილსიტყვაობას,

 ნაპირს თუ გადმოველ:

 მძლავრ უროს დაგარტყამ,

 მგელზე უარესად

 აიკვლ-აყმუვლდები.

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 48. გიჯობს შინ გასწიო

 და სიფის კუროსთან

 სცადო ეგ საცდელი,

 ვიდრე მე მეომო.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 49. ლაყბობ, სულმდაბალო,

 ბოროტო, მშიშარავ,

 გსურს ენით დამკოდო!

 ვფიქრობ, ეგ სიცრუეც

 ამად მოიგონე!

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 50. სიმათლე გითხარი,

 გზაში ბევრს აყოვნებ,

 ადრე მიხვიდოდი,

 ნავით რომ გემგზავრა.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 51. ჰარბარდ, უსირცხვილოვ,

 ნუღარ მაგვიანებ!

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 52. მე როდი მეგონა,

 ასათორს მენავე

 თუ დააბრკოლებდა.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 53. მისმინე თათბირი:

 თათხვას დავეთხოვოთ!

 გამო, გადიყვნე,

 მამაი მაგნისა!

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 54. ამაოდ ნუ იცდი,

 ამ სრუტეს გასცილდი!

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 55. მაშ, რა გზა მოვნახო,

 თუ არ გადამიყან?

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 56. უარი მოკლეა,

 გზა გრძელი გექნება:

 ჯერ კუნძთან გაივლი,

 მიხვალ ქვაფორამდე,

 მარცხნივ გადაუხვევ,

 ვერლანდს მიადგები;

 თორს დედა - ფორგინი -

 იქ შემოეყრება,

 გზებზე წინაპართა,

 ოდინის ქვეყნისკენ

 მისცემს მიმართეას.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 57. ნეტავ დღეს მივაღწევ?

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 58. ძლიერ თუ ეცდები,

 ვინძლო გარიჟრაჟზე

 ადგილს მიაღწიო.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 59. შენს ქირდვა-დაცინვებს

 მოკლედ ვუპასუხებ:

 შეგხვდები ოდესმე,

 უარს შეგანანებ!

 

 ჰ ა რ ბ ა რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 60. გასწი, დაიკარგე,

 წაგიღონ ტროლებმა!

 

 

 სიმღერა ჰიმირზე

 (Hymirskridha )

 

 1. მორჩნენ ნადირობას

 მაღალი ღმერთები,

 ნადიმად შემოკრბნენ,

 ღრეობა გამართეს;

 დაიწყეს ჩხირთა ყრა,

 სისხლს დასჩერებოდნენ,

 ცნეს - ეგირ გოლიათს

 ბლომად აქვს ქვაბები.

 

 2. იჯდა ყრმის ღიმილით

 კლდეთა ბინადარი,

 ძესა მისკორბლინდის

 ჰგავდა ის იერით,

 თვალებში ჩასცქერდა

 მას ძეი იგრისა:

 "ღმერთთათვის ღრეობა

 შენ უნდა გამართო!"

 

 3. ჩააგდო ჰლორიდიმ

 თურსი საგონებელს;

 ეგირს დაეუფლა

 გრძნობა შურისგების;

 მოსთხოვა სიფის ქმარს

 მან შოვნა ქვებისა:

 "ღმერთთათვის რომ შევძლო

 ლუდის მოდუღება".

 

 4. გარნა არ უწყოდნენ

 ღმერთთა მათ ძლიერთა,

 თუ ვით მოეძიათ

 ქვაბი შესაფერი,

 სანამ სასიკეთოდ

 თორსა მას მრისხანეს

 თირმა მეგობრული

 არ მისცა რჩევანი:

 

 5. "ელივაგარისა

 მხარეს აღმოსავლეთს

 ცხოვრობს ცის კიდესთან

 ოტუნი ჰიმირი,

 ბრძენსა მას მამაჩემს

 აქვს უზარმაზარი

 ქვაბი საოცარი,

 სიღრმით ერთი ვერსი".

 

 6. "ნეტავ ჩვენ თუ ძალგვიძს

 ხელთგდება იმ ქვაბის?"

 "მარჯვე მოხერხებით

 ძალგვიძს, მეგობარო".

 

 7. მთელი დღეE ვიდოდნენ

 ისინი ფეხმარდად

 ნათელ ასგარდიდან

 ეგილის სახლამდე,

 თხანი რქაგრეხილნი

 მან ბაკში შერეკა;

 ჰიმირის დარბაზში

 შევიდნენ მგზავრები.

 

 8. შეხვდა იქ ჭაბუკი

 დიდედას საძულველს,

 ქალსა მას ბუმბერაზს,

 ცხრაასთავიანსა;

 ქალმა კი მეორემ,

 ოქროთი მოსილმა,

 შვილს ლუდი მოართვა

 ნათელწარბიანმა.

 

 9. "ჯილაგნო ოტუნთა

 მსურს ქვაბქვეშ დაგმალოთ

 ერთად შეგიფაროთ

 ორივე მამაცი.

 მყავს ავი მეუღლე,

 ძუნწი, ღვარძლიანი,

 პურძვირს და მრისხანეს

 არ უყვარს სტუმრები".

 

 10. გვიან, საღამო ჟამს

 შინ ნადირობიდან

 დაბურნდა ჰიმირი -

 თურსი შფოთიანი;

 შემოაჩხრიალა

 ცივი ლოლუები -

 ლოყებზე უღრანი

 ტყე რომ შეჰინოდა.

 

 11. "სალამი ჰიმირო,

 იყავ მხიარული! -

 შენს დარბაზს ეწვია

 შენი ვაჟიშვილი,

 შორი მგზავრობიდან

 შინ რომ მოველოდით.

 თან მოჰყვა ხალხისა

 კეთილისმყოფელი

 და მტერი ჰროდრისა -

 ვეორად უხმობენ.

 

 12. გახედე, იქ სხედან,

 დარბაზის ბოლოში,

 დახრილ სახურავქვეშ

 სვეტი ეფარებათ!"

 თურსმა გაიხედა,

 სვეტი გაიბზარა,

 თავხე გადებული

 იქცა ნაფოტებად.

 

 13. რვა ქვაბი დაცვივდა,

 შვიდი სულ დაიმსხვრა,

 ერთი კი გადარცა,

 ნაჭედი მტკიცედა.

 ღმერთნი გამოვიდნენ,

 მოხუცმა ოტუნმა

 მათ მგრულად მიაპყრო

 მზერა ჟინიანი.

 

 14. გულმა ავი უთხრა,

 როს სტუმრად იხილა

 ქალთა გოლიათთა

 მტერი ულმობელი;

 გარნა მან უბრძანა

 ჯოგიდან არჩევით

 დაკვლა სამი ხარის,

 გამრთვა სუფრისა. 

1 2 3 4 5 6 7
გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პოეზია / ხალხური / უფროსი ედა