15. მყისვე თითო თავით

 დამოკლდა სამთავე,

 სამნივე შესაწვავად

 ჩააწყვეს ორმოში;

 და სიფის მეუღლემ

 ძილის წინ, მარტოკამ,

 თურსისა ჰიმირის

 შთანთქა ორი ხარი.

 

 16. მასპინძელს ჭაღარას,

 ჰრუნგნირის მეგობარს -

 ჰლორიდის ვახშამი

 ეჩვენა ზვიადად.

 "ჯერ არს, ხვალ საღამოს

 ვივახშმოთ სამთავემ

 ჩვენგან მონახვეჭ

 ნანადირევთა".

 

 17. ვეორმა თანხმობა

 უთხრა ზღვად გასვლისა,

 თუ თევზის სატყუარს

 მისცემდა ოტუნი.

 "ჯოგში შეიარე

 თევზის სატყუვრისთვის.

 თუ მხდალი არა ხარ,

 თურსების მრბეველო!

 

 18. მჯერა, ხარის ჯოგში,

 ფრიად თავისუფლად,

 თევზთა მისატყუარს

 შენ თვითონ იშოვნი".

 ვეორმა ჭალისკენ

 გასწია უმალვე,

 ჭალაში შემოხვდა

 მას ხარი გიშერა.

 

 19. მოგლიჯა ხარსა მას

 თურსების მმუსრავმა

 მაღალი რქებისა

 კოშკი უმტიცესი.

 . . . . . . . . . . . . . . .

 "არის უმჯობესი

 შენი ზღვად გასვლისა -

 მშვიდობის სუფრაზე

 შინ იჯდა ნადიმად".

 

 20. მან თხათა პატრონმა

 მოდგმას მაიმუნის

 მოსთხოვა ნავისა

 ზღვაში შორს გაყვანა;

 ოტუნმა მიუგო -

 ნაპირს არ მოსწყდება,

 ნავით ღია ზღვაში

 შორს არ შეცურდება

 

 21. მამაცი ჰიმირის

 ერთ ანკესს ორკაპას

 ერთად წამოეგო

 მყის ორი ვეშაპი;

 კიჩოზე ნავისა

 ოდინის ჯილაგი -

 ვეორი - იდგა და

 ნემსკავს ამზადებდა.

 

 22. ნემსკავს მას კაცთ მწემ,

 მან მკვლელმა გველისა,

 მარჯვედ წამოაგო

 შავი ხარისთავი;

 ნახა სატყუარი

 ღმერთების მოშუღლემ,

 ხახა დააფჩინა

 სარტყელმა მიწისა.

 

 23. თორმა მძლემ ანაზდად

 კიჩოზე ნავისა

 მყის ამოათრია

 გველი შხამიანი,

 ურო დაუშინა

 თხემსა ბალნისასა

 ბილწსა, საძაგელსა,

 ნაშიერს მგლისასა.

 

 24. აღმუვლდნენ ურჩხულნი,

 ატეხეს გუგუნი

 წყალქვეშა კლდეებმა,

 იძრა დედამიწა,

 კვლავ წყალში ჩაყვინთა

 მან თევზმა მრისხანემ.

 . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

 25. თურსს შუბლი შეეკრა

 უკან მგზავრობისას;

 ყოჩობდა მრისხანედ

 და ნიჩბებს უსვამდა,

 საჭე შეაბრუნა

 მან სხვა მიმართებით.

 

 26. "აწ შუა გავიყოთ

 ჩვენი სამუშაო!

 ზიდე ვეშაპები

 ზურგით ჩემს ბინამდე,

 ან თხა ტალღებისა

 მიაბი ნაპირზე!"

 

 27. ცხვირში სწვდა ჰლორიდი

 ნავს და ნაპირისკენ

 მყისე წაათრია

 ზღვის ცხენი, წყლით სავსე;

 ჩამჩა ნიჩბებითურთ

 და მათთან ორთავე

 ტახნი ზღვის ტალღათა

 ტყე-ღრეზე ტარებით

 მარტომ მიათრია

 ოტუნის ბინამდე.

 

 28. თურსი კი, ჯიუტი

 მაინც არ ცხრებოდა,

 კვლავ სურდა ძალაში

 თორთან გაჯიბრება;

 თქა: "მართვა ნავისა

 თუმცა შეუძლია,

 არ ძალუძს დამსხვრევა

 მას ჩემი თასისა".

 

 29. ჰლორიდიმ აიღო

 ხელთ თასი თურსისა

 და მთელი ძალ-ღონით

 ქვის სვეტს მიანარცხა;

 ქვის სვეტი დაიმსხვრა,

 თასი, უვნებელი

 და გაუბზარავი,

 ჰიმირს დაუბრუნდა.

 

 30. მაშინ ბუმბერაზმა

 ქალმა მშვენიერმა

 რჩევა მეგობრული

 მისცა თორს იდუმალ:

 "თავში დაუმიზნე

 თასი თურსს ჭაღარას!

 თასზე მაგარი აქვს

 ჰიმირის თავისქალა".

 

 31. ზეწამოიწია

 მან თხათა პატრონმა,

 მყისვე მოიკრიბა

 ძალ-ღონე ღვთიური;

 უვნებლად გადარჩა

 საყრდენი ზუჩისა,

 მომტანი ლუდისა

 იქცა ნამსხვრევებად.

 

 32. "დავკარგე ძვირასი

 განძი საუკუნოდ,

 ნატეხ-ნამსხვრევებად

 იქცა ჩემი თასი", -

 წარმოთვა ოტუნმა, -

 "აწ წინანდებურად

 ვერ ვთქვა მხიარულმა:

 ლუდო, აწ მზადა ხარ!

 

 33. პირობად დაგიდებთ, -

 თქვენ თვითონ წაიღოთ,

 სხვადა აუხმარებლად,

 ხომალდი ლუდისა".

 ორჯერ შეეცადა

 თირი და ვერც ერთჯერ

 ვერ შეძლო ქვაბისა

 დაძვრა ადგილიდან.

 

 34. მამაი მოდისა

 სწვდა ნაპირს ქვაბისას,

 აზიდა, წაიღო

 დარბაზის კარისკენ;

 თავზე ჩამოიცა

 ქვაბი სიფის ქმარმა,

 რგოლები ჟღარუნით

 დასწვდა მუხლებამდე.

 

 35. მანძილი მცირედი

 ოდეს გაიარეს,

 ძემან ოდინისა

 უკუ მიიხედა,

 ნახა, რომ მაშრიყით

 მიუძღვის ჰიმირი

 მძლავრსა მას ლაშქარსა

 მრავალთაგიანთა.

 

 36. მყის დაბლა ჩამოდგა

 ქვაბი უმტკიცესი,

 მოლნირი აღმართა

 მან მეხთამტყორცნელმან

 და მუსრი გაავლო

 უდაბნოს ვეშაპთა.

 

 37. ცოტა გიარეს,

 გზაზე ცოცხალმკვდარი

 დაეცა უეცრად

 თხაი ჰლორიდისა;

 ანაზედად დაკოჭლდა

 რქოსანი მხტუნავი

 და იყო ოინი

 ეს ცბიერ ლოკისა.

 

 38. მაგრამ ვით გსმენიათ

 ყოველსა, ვინც უწყის

 სიტყვანი ღმერთებზე,

 ძალუძს, რომ იამბოს -

 თორმა საზღაურად

 უდაბნოს მკვიდრისგან

 მსახურად მიიღო

 როსკვუ და თიალფი.

 

 39. ღმერთთა თავყრილობას

 თორი დაუბრუნდა,

 გოლიათ ჰიმირის

 ქვაბი მოიტანა,

 ასებს აწ შეეძლოთ

 ჟამს შემოდგომისა

 შეკრება ეგირთან,

 ლუდის სმა, ღრეობა.

 

 

ეგირის ნადიმი ანუ ლოკი თათხავს ღმერთებს

 (Oegisdrekka eda Lokasena)

 

ეგირმა, რომელსაც სხვანაირად გმირს უწოდებენ, როგორც კი მიიღო უზარმაზარი ქვაბი, რის შესახებაც ახლახან იყო საუბარი1, მყისვე მოუდუღა ასებს ლუდი. ამ ნადიმზე მოვიდნენ ოდინი და მისი ცოლი - ფრიგი; თორი არ მოსულა, რადგან იგი იმ დროს აღმოსავლეთში იმყოფებოდა. იქ იყო სიფი -მეუღლემ თორისა; ბრაგი2 და მისი ცოლი - იდუნი3. იქ იყო ცალხელა თირი; მასხელი ფენრირმა მოსჭამა, როდესაც მგელს ბოჭავდნენ. იქ იყო ნორდი და მისი ცოლი - სკადი; ფრეირი და აგრეთვე ფრეია; ვიდრე - ძე ოდინისა; ლოკი და მსახური ფრეირისა - ბიგვირი და ეილა4. ბევრნი იყვნენ იქ ასები და ალფები. ეგირს ჰყავდა ორი მსახური - ფიმაფენგრი5 და ელდირი 6. ჩირაღდნების ნაცვლად, ბრწყინვალე ოქრო ანათებდა დარბაზს. ლუდი თავისთავად ისხმებოდა თასებში და ურიგდებოდა სტუმრებს. ყველას უნდა დაეცვა იქ მშვიდობა. სტუმრები ქებით იხსენიებდნენ ეგირის მსხურთ. ლოკიმ ვერ მოითმინა ეს და მოკლა ფიმაფენგრი. მაშინ ასებმა ატეხეს ფართა რხევა, ყვირილი დაუწყეს ლოკის და ტყეში გააგდეს იგი, თვითონ კი ნადიმად დასხდნენ. ლოკი მობრუნდა - შეხვდა ელდირს და მიმართა:

 

 1. ელდირო, მითხარი,

 სანამ ადგილიდან

 ნაბიჯს წინ წარსდგამდე:

 ღმერთნი ლუდისმსმენლი,

 ნადიმად დამსდარნი,

 რაზე საუბრობენ?

 

 ე ლ დ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 2. საგმირო საქმეებს,

 ომში სიმამაცეს

 აქებენ ღმერთები;

 გარნა შენ ყველანი

 ავად გიხსენებენ -

 ასები, ალფები.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 

 3. ეგირთან დარბაზში

 შესვლა განვიზრახე,

 მსურს ლხინი ვიხილო;

 შუღლი შევიტანო,

 თაფლში ბოროტების

 შხამი შევურიოთ.

 

 ე ლ დ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 4. თუ გსურს, რომ ეახლო

 დარბაზს ეგრისისა

 და ბილწი გინებით

 დათათხო ასები,

 გახსოვდეს, მიიღებ

 მათგანაც სანაცვლოს.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 5. ელდირო, შენ უწყი,

 ჩვენ თუ ერთმანეთის

 ვიწყეთ აქ გინება,

 მე უფრო მდიდარი

 ვიქნები პასუხით,

 თუ ხმას არ ჩაიწყვეტ.

 

 ამის შემდეგ ლოკი შევიდა დარბაზში, მაგრამ როდესაც იქ მყოფთ იხილეს, ვინც მოვიდა, ყველანი გაჩუმდნენ. ლოკიმ თქვა:

 

 6. შორი გზით მოსული,

 ვესტუმრე თქვენს დარბაზს

 მე, ლოფტრი მწყურვალი

 რომ ვთხოვო ასებსა -

 დამისხან, მომართვან

 თაფლი გერმიელი.

 

 7. რად დადუმებულხართ,

 ძლიერო ღმერთებო,

 რატომ ხმას არ იღებთ?

 მიმიღეთ ნადიმზე,

 ან ბრძანეთ უარი -

 წავიდე აქედან!

 

 ბ რ ა გ ი მ   თ ქ ვ ა:

 8. ასები თავიანთ

 ნადიმზე არასდროს

 შენ არ მიგიღებენ;

 რამეთუ უწყიან,

 ვინ ღირს არს მათ ლხინში

 პატივით მიღების.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 9. ოდინ, სენ ხომ გახსოვს,

 ერთ დროს ჩვენ ურთიერთს

 სისხლი შევურიეთ? -

 შენ თქვი - არ შესვამდი

 ლუდს, თუ შენთან ერთად

 მეც არ მომართმევდნენ.

 

 ო დ ი ნ მ ა   თ ქ ვ ა:

 10. ადექ, შემოუშვი,

 ვიდარო, მგლის მამა,

 დაჯდეს ჩვენს სუფრასთან,

 რომ ლოკიმ უგვანოდ

 არ გვიწყოს გიენბა

 ეგირის დარბაზში.

 

 მაშინ ვიდარი ადგა და აუვსო თასი ლოკის, მაგრამ მან, ვიდრე შესვამდა, მიმართა ასებს:

 

 11. იდიდეთ, ღმერთნო, და

 იდიდეთ ღმერთქალნო -

 ძლიერო ასებო!

 არ შევსვამ მე მხოლოდ

 ბრაგის სადღეგრძე4ლოს -

 აქ რომ ზის, თქვენს შორის.

 

 ბ რ ა გ ი მ   თ ქ ვ ა:

 12. ცხენს და შუბს გიბოძებ,

 გაჩუქებ ბეჭედსაც -

 საგანძურს ძვირფასსა;

 ოღონდ დაეთხოვე

 დავას და ყაილას,

 ღმერთთ ნუ განარისხებ.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 13. შენ ვერც ცხენს მიბოძებ,

 ვერც ბეჭედს მაჩუქებ,

 ვერც ერთდს ვერ იშოვი;

 ასებში, ალფებში,

 აქ რომ შეკრებილან,

 ყველაზე მხდალი ხარ

 და ომში მშიშარი.

 

 ბ რ ა გ ი მ   თ ქ ვ ა:

 14. ნეტავი ერთმანეთს

 ეგირის დარბაზის

 გარეთ შეხვედროდით,

 საკუთარ ხელებით

 მაგ თავს წაგაგლეჯდი

 სიცრუის თქმისათვის.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 15. როს ზიხარ, ფიცხი ხარ,

 მხოლოდ სკამს ამშვენებ,

 ომში ხარ უმწეო;

 ადექ, შემებრძოლე!

 ვინც გამბედავია,

 იგი არ აყოვნებს.

 

 ი დ უ ნ მ ა   თ ქ ვ ა:

 16. ბრაგი, გთხოვ, ლოკისთან,

 ეგირის დარბაზში

 შფოთს და შუღლს ნუ ასტეხ;

 არის უადგილო -

 შვილნი შვილობილებს

 შუღლით წაეკიდონ!

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 17. იდუნო, იყუჩე!

 შენ ყველა ქალს ჰმეტობ

 ხვევნა-მრუშობაში;

 შენ თეთრი მკლავებით

 იმას ეხვეოდი,

 ვინც ძმა მოგიკლა.

 

 ი დ უ ნ მ ა   თ ქ ვ ა:

 18. ეგირის დარბაზში

 საწყენა ლოკისა

 მე არა მითქვამს-რა.

 მე შეზარხოშებულ

 ბრაგის ვამშვიდებდი -

 შფოთს განვრიდებოდით.

 

 გ ე ფ ი ო ნ მ ა   თ ქ ვ ა:

 19. ასებო, ერთმანეთს

 თქვენ ორნი ამაოდ

 გესლავთ აქ სიტყვებით;

 ლოკი გამქირდავად

 და მტრად ღმერთებისა

 ცნობილა ძველთაგან.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 20. გეფიონ, იყუჩე!

 ვიგონებ ქერა ყმას,

 შენს გამხრწნელს,

 შემცდენსა:

 გიძღვნა საჩუქარი,

 საჩუქრის სანაცვლოდ

 ეწექ სარეცელზე.

 

 ო დ ი ნ მ ა   თ ქ ვ ა:

 21. ლოკი, ჩანს, გაგიჟდი -

 შენ უტიფრობით

 ანრისხებ გეფიონს:

 მან ერთმა ჩემებრივ

 უწყის საიდუმლო

 არსთა ბედისწერის.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 22. ოდინო, იყუჩე!

 მებრძოლთ წარმატებებს

 შენ ცუდად მართავდი:

 მშიშართ და უღირსთა,

 მხდალთა ანიჭებდი

 ხშირად გამარჯვებებს.

 

 ო დ ი ნ მ ა   თ ქ ვ ა:

 23. მე თუ გამარჯვებებს

 უღირსთ ვანიჭებდი

 და არა გულმამაცთ,

 შენ მიწისქვეშეთში

 დაჰყავ რვა ზამთარი,

 იქ ძროხებს წველავდი,

 შვილთ შობდი მდედრივით,

 მდედრად სახეცვლილი.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 24. შენზე კი მსმენია,

 კულძულ სამსეიზე

 რომ სცემდი დაფდაფასა

 და კუდიანივით

 ხალხში ჯადოსნობდი

 მდედრად სახეცვლილი.

 

 ფ რ ი გ მ ა   თ ქ ვ ა:

 25. არ ღირს გახსენებად,

 ასებს - თქენ, ორთავეს,

 ოდესღაც წარსულში

 რაც ჩაგიდენიათ;

 აქ რა საჭიროა

 მათი მოგონება!

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 26. ფრიგო, შენ იყუჩე!

 ქალს ფორგიუნისას

 გიცნობენ უზნეოდ:

 ქმრად გყავს ვიდრირი,

 ვესა და ვილისაც

 ხვევნას სთავაზობდი.

 

 ფ რ ი გ მ ა   თ ქ ვ ა:

 27. მე რომ ამ დარბაზში

 მახლდეს ძე, ბადალი

 ძისა მის ბალდრისა,

 ნადიმს ასებისას

 მასთან შეუბმელად

 შენ ვერ დატოვებდი.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 28. ფრიგო, ჩანს, ლოკისგან

 კვლავად გსურს ისმინო

 სიტყვა კადნიერი:

 ჩემ გამო არის, რომ

 ბალდრს, ამხედრებულსა,

 აწ ვეღარ იხილავ.

 

 ფ რ ი გ მ ა   თ ქ ვ ა:

 29. ლოკი, შენ შეშლილხარ! -

 შენს ავ საქმეებზე

 საქვეყნოდ გაჰყვირი:

 ფრიგმა უკეთესად

 უწყის ყელას ბედი

 თუმც ფარავს იდუმალ.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 30. ფრეია, იყუჩე!

 შენც გიცნობ, ვინცა ხარ,

 არც შენ ხარ უბიწო:

 ასებსაც, ალფებსაც,

 დარბაზში რომ სხედან,

 შენ ვნებით ატკბობდი.

 

 ფ რ ე ი ა მ   თ ქ ვ ა:

 31. ენა უწმაწური,

 სიცრუის მროშავი,

 ვფიქრობ, შენ დაღუპავს:

 ღმერთნი განარისხნე,

 ვინძლო, მხიარული

 შინ ვერც შენ დაბრუნდე.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 32. ფრეია, იყუჩე!

 ალქაჯო, უზნეო:

 თავსა ლაფდასხმულო;

 შენ ერთხელ ლოგინში

 ეწექ ძმას საკუთარს

 გნახეს და აკივლდი.

 

 ნ ო რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 33. ქალი რომ მამაკაცს

 ლოგინში ჩაუწვეს,

 ეგ არაფერია:

 მაკვირვებს - მამრი ხარ,

 მდედრივით შვილთ მშობი

 და ჩვენს ლხინს სწვევიხარ.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 34. ნორდო, ხმა გაკმინდე!

 მძევლად ხომ ღმერთებმა

 მაშრიყს შენ წარგგზავნეს:

 შენს პირში, ვით როფში,

 გოლიათ ჰიმირის

 ასულნი შარდავდნენ.

 

 ნ ო რ დ მ ა   თ ქ ვ ა:

 35. არ ვნანობ, რომ მძევლად

 ვიყავ წარგზავნილი,

 აწ იგი მახარებს,

 რომ ვაჟი გავზარდე -

 ყველასთვის ძვირფასი,

 ასებში - პირველი.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 36. ნორდო, ხმა გაკმინდე!

 ტრაბახს დაეთხოვე!

 გეტყვი, არ დავფარავ:

 ღვიძლ დასთან კავშირით

 ვაჟი შეგეძინა -

 რა გაქვს საამაყო?!

 

 თ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 37. ფრეირი ყველას სჯობს

 ღმერთთა დარბაზებში

 მხედრობით, გმირობით:

 ქალწულთ არ აწბილებს,

 ცოლთ არ შეურაცხყოფს,

 ტყვეებს ააზატებს.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 38. თირო, ხმა გაკმინდე!

 მოშუღლართ მომრიგედ

 არ ვარგდი არასდროს:

 ხელსა მას მარჯვენას

 მე შენსას ვიგონებ,

 მგელმა რომ მოგგლიჯა.

 

 თ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 39. მე ხელი დავკარგე,

 შენ კი - ჰროდვიტნირი,

 ორნივ დავზარალდით;

 მგლისთვისაც ძნელია -

 იყოს მიჯაჭვული

 ღმერთთა დაღუპბამდე.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 40. თირო, ხმა გაკმინდე!

 შენს ცოლს ვაჟიშვილი

 ჩემგან შეეძინა;

 შენ კი ამ შერცხვენას

 შენსას შეურიგდი,

 სდუმხარ, გულლაჩარო.

 

 ფ რ ე ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 41. წყალთა შესათავთან

 დარჩება ფენრირი

 ღმერთთა დაღუპვამდე;

 შენც მასთან შეგბოჭავთ,

 თუ ხმას არ ჩაიწყვეტ,

 შფოთის წამომწყებო!

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 42. ოქროთი იყიდე

 გიმირის ასული,

 შუბიც ზედ დაურთე;

 რაღათი იომებ,

 თუ შვილნი მუსპელის

 შეიჭრნენ მირკვინდსა?

 

 ბ ი გ ვ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 43. ინგუნარ - ფრეირის

 მოდგმისა რომ ვიყო,

 ამ ტახტის მფლობელი,

 ფრთებს დაგილეწავდი,

 დავგლეჯდი, დაგფლეთდი,

 ყორანო ყრანტალავ.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 44. ეს ვინღა წკმუტუნებს

 აქ კუდის ქიცინით

 ძლიერთა წინაშე?

 ფრეირს შენ ნასუფრალს

 შესთხოვ და დღემუდამ

 მონურად ჰმსახურებ.

 

 ბ ი გ ვ ი რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 45. სახელმდევს ბიგვირი,

 სისწრაფით განთქმულვარ

 ღმერთთა და კაცთ შორის;

 დია, საამაყოდ

 მიჩანს - ჰროფტის ძეთა

 გვერდით ვზი ნადიმად.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 46. ბიგირო, იყუჩე!

 არ ღირს ხარ - იყოფდე

 ტრაპეზს ღირსეულთა;

 შენ მალვე თივაში,

 ძრომა მაგიდებქვეშ

 გჩვევია ბრძოლის ჟამს.

 

 ჰ ა ი მ დ ა ლ მ ა   თ ქ ვ ა:

 47. ლოკი, ჩანს, შეშლილხარ,

 ჭკუაზე შემცდარხარ,

 ლანძღვას რომ არ იშლი;

 არ ძალუძს ალაგმვა

 ენის საკუთარის

 მას, ვინც სვამს უზომოდ.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 48. ჩუმად ჰაიმდალო!

 შენ მძიმე წილხვედრი

 გრგებია ოდითგან:

 ქარსა და წვიმაში

 დგომა ზურგსოველსა

 ღმერთების გუშაგად.

 

 ს კ ა დ ი მ   თ ქ ვ ა:

 49. ლოკი, მხიარულობ,

 მაგრამ თვისუფლად

 ბევრს ვერ იფარფაშებ:

 შენ ღმერთნი შენივე

 შვილის ნაწლაებით

 კლდეზე მიგაკრავენ.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 50. თუ ღმერთნი ჩემივე

 შვილის ნაწლავებით

 კლდეზე მიმაკრავენ,

 მე ვიყავ პირველი

 და უკანასკნელი

 თიასის მკვლელებში.

 

 ს კ ა დ ი მ   თ ქ ვ ა:

 51. თიასის მკვლელებში

 თუ იყავ პირველი

 და უკანასკნელი,

 გახსოვდეს, ჩემს სახლში

 მუდამ იზრუნებენ

 შენს დასაღუპავად.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 52. შენ მეთი ალერსით

 იწვევდი ოდესღაც

 ლოკის შენს ლოგინში:

 ესეც გავიხსენოთ,

 რახან ანგარიშის

 ვიწყეთ გასწორება.

 

 მაშინ წამოდგა წინ სიფი, ბროლის თასში დაუსხა თაფლი ლოკის და უთხრა:

 

 53. ლოკი, გესალმები!

 ნიშნად მშვიდობისა

 მიიღე ეს თასი

 და ღმერთთა ნადიმზე

 სახელს ნუ გამიტეხ,

 ლანძღვას ნუ მაკადრებ!

 

 ლ ო კ ი მ მ ი ი ღ ო თ ა ს ი,

 შ ე ს ვ ა დ ა   თ ქ ვ ა:

 

 54. ლანძღვას ასცდებოდი,

 რომ დარჩენილიყავ

 მუდამ ქმრის ერთგული;

 მაგრამ ერთ ვინმეში

 გასცვალე ჰლორიდი

 და იყო ის ერთი

 თვით ლოკი ცბიერი.

 

 ბ ე ი ლ მ ა   თ ქ ვ ა:

 55. მთანი ირყევიან:

 თორი შინ ბრუნდება

 რისხვით და გრუხუნით;

 დააცხრობს იგი მას,

 ვინც ღმერთთა ძლიერთა

 თათხავს აქ უგვანოდ.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 56. ბეილა, იყუჩე!

 ბიგვირის ცოლი ხარ,

 სიბილწის ჭურჭელი;

 ჯერ შენზე მახინჯი,

 მონა უწმინდური,

 ღმერთებს არ უნახავთ.

 

 

 ამ დროს (დარბაზში) შევიდა თორი და უთხრა (ლოკის):

 

 57. ბილწო, ხმა გაკმინდე,

 თორემ დაგადუმებს

 შენ ჩემი მოლნირი!

 მხრებიდან წაგაცლი

 კლდეს შენი მხრებისას,

 დავლეწ და დავანგრევ,

 და მიგწევ აღსასრულს.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 58. ჰა, ძეი ორდისა

 თორიც აქ მოსულა,

 მლანძღავს, მემუქრება!

 ეგრე გაბედული

 მგელთან ვერ იქნები,

 როს დაგლეჯს ფენრირი

 ბრძოლების მამასა.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 59. ბილწო, ხმა გაკმინდე,

 თორემ დაგადუმებს

 შენ ჩემი მოლნირი!

 შორს მაშრიყს

 გაგტყორცნი,

 დაგკარგავ თვალთაგან,

 ვერვინ ვერ გიხილოს.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 60. მოეშვი მაშრიყსა,

 შენმა ლაშქრობებმა

 იქ ვერ გასახელეს -

 შენ იქ ხელთათმანში

 შიშით დაიმალე,

 თავიც დაგავიწყდა.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 61. ბილწო, ხმა გაკმინდე,

 თორემ დაგადუმებს

 შენ ჩემი მოლნირი!

 აღვმართავ მარჯვენას,

 თავს დაგთხლეშ უროსა -

 ჰრუნგნირის დამღუპველს.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 62. მჯერა, მე ვიცოცხლებ

 დიდხანს და მუქარა

 შენი არ მაშინებს;

 მაგარი აღმოჩნდა

 სკირმირის ღვედები,

 ვერ მისწვდი საჭმელსა-

 შიმშილით კვდებოდი.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 63. ბილწო, ხმა გაკმინდე,

 თორემ დაგადუმებს

 შენ ჩემი მოლნირი!

 შთაგაგდებს ჰელსა ბნელს -

 მკვდართა სამეფოსა -

 ჰრუნგნირის მომსპობი.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 64. ღმერთთა და მათ მოდგმას

 მე ჩემი სათქმელი

 ვუთხარი ყოველი,

 შენ კი გაგეცლები,

 მეომარს მრისხანეს

 დაგითმობ ასპარეზს.

 

 65. ეგირო, ლუდს ხარშავ,

 მაგრამ აწ ღმერთებთან

 ვეღარ ინადიმო!

 დე, ავლადიდება

 ცეცხლში დაგეღუპოს,

 სახმილმა ძლიერმა

 ზურგი დაგიდაგოს.

 

 ამის შემდეგ ლოკიმ ორაგულის სახე მიიღო და ფრანანგრის ჩანჩქერში დაიმალა. ასებმა იქ იგი შეიპყრეს და მისივე შვილის ნარის ნაწლავებით შებოჭეს; ხოლო მისი მეორე ვაჟი ნარფი მგლად იქცა. სკადიმ ლოკის თავს ზემოთ შხამიანი გველი დაჰკიდა ისე, რომ შხამი მას სახეზე ეცემოდა. სიგუნი, ცოლი ლოკისა, იჯდა იქ და თასში აგროვებდა წყვეთ-წვეთად ჩამონადენ შხამს. ხოლო როდესაც თასი ივსებოდა, და მას იგი გადასაღვრელად გამოჰქონდა, შხამი ლოკის შიშველ სხეულს ეწვეთებოდა. მაშინ იგი ისე მწარედ იკრუნჩხებოდა, რომ დედამიწა ძაგძაგს იწყებდა. ახლა ამას მიწისძვრა ეწოდება.

 

 

 სიმღერა თრიმზე

 (Thr ymskvidha)

 

 1. ვინგ-თორს გაეღვიძა,

 გააფთდა, ოდეს სცნა,

 რომ ურო - მოლნირი

 მისი დაკარგულა;

 თმაი შეარხია,

 წვერი შეიბერტყა,

 იწყო ძემ ორდისამ

 ძებნა მის მოლნირის.

 

 2. და სიტყვა პირველი

 თქვა ესევითარი:

 "ლოკი, მომისმინე,

 გამცნო, რაც ჯერ არავინ

 არ უწყის არც ქვეყნად

 არცა ცათაშინა,

 რომ უარო - მოლნირი

 ჩემი დაიკარგა".

 

 3. ეახლნენ ფრეიას

 სახლსა მას დიდებულს

 და თორმა სიტყვანი

 თქვა ესევითარნი:

 "მათხოვებ, ფრეია,

 ბუმბულის სამოსსა,

 რომ შევძლო მიგნება,

 მე ჩემი მოლნირის?"

 

 ფ რ ე ი ა მ   თ ქ ვ ა:

 

 4. "გათხოვებ სამოსსა,

 ოქროსიც რომ იყოს,

 ვერცხლისაც რომ იყოს,

 მაშინაც გათხოვებ".

 

 5. ლოკი მყის გაფრინდა

 ფრთა-ბოლოს შრიალით,

 ასების სამკვიდრო

 უკან მოიტოვა,

 ოტუნთა მხარეში

 მიფრინდა სასწრაფოდ.

 

 6. თრიმი ჯდა ყორღანზე -

 თურსების მთავარი,

 ოქროს საყელოებს

 უწნავდა ქოფაკებს

 ცხენებს გულმოდგინედ

 ფაფრებს უვარცხნიდა.

 

 თ რ ი მ მ ა   თ ქ ვ ა:

 7. "თქვი, რა დაემართათ

 ასებსა, ალფებსა?

 მარქვი, ოტუნჰაიმს

 მარტო რად მოსულხარ?"

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 8. "ავად აქვთ საქმენი,

 ასებსა, ალფებსა!

 ურო ჰლორიდისა

 შენ ხომ არ დამალე?"

 

 თ რ ი მ მ ა   თ ქ ვ ა:

 9. "დია, მე, დავმალე

 ურო ჰლორიდისა,

 რვასა ასპარეზსა

 ღომად ჩავფალ მიწაში;

 ვერვინ ვერ წაიღებს,

 ვერვინ დაიბრუნებს,

 თუ ღმერთნი ფრეიას

 ცოლად არ შემართვენ".

 

 10. ლოკი კლვავ უკანვე

 ოტუნჰაიმიდან

 ბუმბულის შრიალით

 გაფრინდა უმალვე,

 სასწრაფოდ ეახლა

 ასების სამკივდროს.

 თორა მას დარბაზის

 კარებთან დაუხვდა

 და სიტყვა პირველი

 რქვა ესევითარი:

 

 11. "მარქვი, თუ მიაგენ

 მოლნირის წამღებსა,

 მიამბე საჩქაროდ,

 სანამ დაჯდებოდე!

 ხდება, რომ ვინც ჯდება,

 ამბის თქმას ივიწყებს,

 ვინც წვება - იოლად

 მოჰყვეა ტყუილებს.

 

 ლ ო კ ი მ   თ ქ ვ ა:

 12. "დიაღაც, მივაგენ

 მოლნირის წამღებსა,

 თრიმს მოუტაცია -

 თურსების კონუნგსა;

 ვერვინ ვერ იპოვის,

 ვერვინ დაიბრუნებს,

 თუ ღმერთნი მას ცოლად

 ფრეიას არ შერთვენ".

 

 13. ორნივე ესტუმრნენ

 მშვენიერ ფრეიას

 და თორმას სიტყვანი

 თქვა ესევითარნი:

 "ფრეია, მოირთე

 მალე საქორწილოდ!

 ორნივ ოტუნჰაიმს

 უნდა გავემგზავროთ".

 

 14. განრისხდა ფრეია,

 ისე დაიფრთხვინა -

 ასების დარბაზთა

 შეირყა კედლები,

 კისრიდან ჩამოწყდა

 ბრისინგთა ამბარცა.

 "უზნეო ქალისა

 სახელს შემარქმევენ,

 ერთად ოტუნჰაიმს

 თუ გავემგზავრებით!"

 

 15. თინგზე თავყრილობა

 გამართეს ასებმა,

 ბჭობდნენ შეიკრიბნენ

 ღმერთნი და ღმერთქალნი,

 ბჭობდნენ და მსჯელობდნენ

 მსაჯულნი ძლიერნი -

 ვითარ დაიბრუნონ

 ურო ჰლორიდისა.

 

 16. და თქვა ჰაიმდალმა,

 მან ღმერთმა ნათელმა -

 ის, მსგავსად ვანების,

 ჭვრეტდა ბედისწერას:

 "თორი საქორწილო

 სამოსით შევმოსოთ!

 ბრისინგთან ამბარჩა

 შევაბათ ყელზედა.

 

 17. ქამარზე დავკიდოთ

 ჟღარუნა კლიტენი,

 კოჭამდე სწვდებოდეს

 სამოსი დიაცის;

 გულ-მკერდი ძვირფასი

 თვლებით დავუმშვენოთ,

 სახე დიდებული

 საბურვლით შევუმკოთ!"

 

 18. თორმა თქვა, მამაცმა

 და შემმართებელმა:

 "ღმერთნი მდედრის სახელს

 დია, შემაქრმევენ,

 პატარძლის სამოსით

 მორთულს თუ მნახავენ!"

 

 19. ძემ ლაუფეისამ

 ლოკიმ თქვა პასუხად:

 "თორო, უთავბოლოდ

 რად ხარჯავ სიტყვესა!

 თურსები უმალვე

 ასგარდს დაიპყრობენ,

 თუ ურო - მოლნირი

 შენ ვერ დაიბრუნე".

 

 20. თორი საქორწინო

 სამოსით შემოსეს,

 ბრისინგთან ამბარჩა

 შეაბეს ყელზედა,

 ქამარზე დაჰკიდეს

 ჟღარუნა კლიტენი,

 კოჭამდე სწვდებოდა

 სამოსი დიაცის,

 გულ-მკერდი ძვირფასი

 თვლებით დაუმშვენეს,

 თავი დიდებული

 საბურვლით შეუმკეს.

 

 21. ძემ ლაუფეისამ

 ლიკიმ თქვა: "ვიქნები

 მე შენი მოახლე,

 სათნო და კეთილი,

 ერთად გავემგზავროთ

 ოტუნთა მხარეში!"

 

 22. მინდვრიდან მორეკეს

 მათ თხები უმალვე,

 შეაბეს სასწრაფოდ,

 შესხდნენ და გაქანდნენ.

 ხმელეთი იწვოდა,

 მთანი ინგრეოდნენ -

 თორი ოტუნჰაიმს

 მიჰქროდა გულდაგულ.

 

 23. თრიმმა თქვა - ოტუნთა

 კონუნგმა ძლიერმა:

 "ოტუნნო, საჩქაროდ

 სუფრა გამიშალეთ!

 აქ ნოატუნიდან

 მოჰყავთ ჩემს საცოლედ

 ლამაზი ფრეია -

 ასული ნორდისა.

 

 24. ძროხები დადიან

 აქ ოქროსრქიანნი,

 თურსს ცოტა როდი ჰყას

 გიშერა ხარებიც;

 ვფლობ მდიდარ საუნჯეს,

 ამბარჩებს ძვირფასსა,

 არა ვფლობ მარტოდენ

 მშვენიერ ფრეიას".

 

 25. საღამოს მოვიდნენ

 სტუმარნი ადრიან,

 ოტუნთა სუფრაზე

 გაჩაღდა ლუდის სმა.

 თორმა მყის შესანსლა

 ხარი და რვა ღლავი,

 ქალთათვის ნამზადი

 შთანთქა ტკბილეული,

 ზედაც სამი კასრი

 თაფლი დააყოლა.

 

 26. თრიმმა თქვა - ოტუნთა

 კონუნგმა ძლიერმა;

 "სად თქმულან ასულნი

 უძღებნი უმეტეს?

 ვინ ნახა საცოლე

 ასეთი მჭამელი,

 ქალწული მყლაპავი

 ამდენი თაფლისა!"

 

 27. გვერდს ეჯა მოახლე,

 ქალი გონიერი,

 ოტუნს მან პასუხი

 მიუგო ასეთი:

 "რვა ღამეს ფრეია

 არ ჭამდა არაფერს,

 თურსებთან შეხვედრას

 ისე ესწრაფოდა".

 

 28. აზიდა საბურველს,

 სურდა ეამბორნა,

 შეკრთა და უმალვე

 უკან დაიხია:

 "ასე რად ელავენ

 ფრეიას თვალები? -

 ალი მოგიზგიზებს

 მათგან აღგზნებული!"

 

 29. გვერდს ეჯდა მოახლე

 ქალი გონიერი,

 ოტუნს მან პასუხი

 მიუგო ასეთი:

 "რვა ღამე ფრეიას

 არა სძინებია,

 თურსებთან შეხვედრას

 ისე ესწრაფოდა".

 

 30. დარბაზს შემოვიდა

 თრიმის დაი, მოხუცი,

 თხოვნა საჩუქრების

 უწყო საპატარძლოს:

 "მომეცი წითელი

 ბეჭდები ოქროსი,

 ჩემთან მეგობრობას,

 თბილ სიტყვას თუ ეძებ -

 სიყვარულს მულისას,

 ალერსს და სიკეთეს".

 

 31. თრიმმა თქვა - ოტუნთა

 კონუნგმა ძლიერმა:

 "ურო დამალული

 ჩქარა მომიტანეთ!

 მოლნირი პატარძლის

 მუხლებზე დადევით!

 ვარმა განამტკიცოს

 ჩვენი შეუღლება".

 

 32. ჰლორიდიმ უმალვე

 გულში ჩაიცინა,

 როს თვისი მოლნირი

 იხილა ანაზდად;

 თრიმი, თურსებიდან,

 დასცა ძირს პირელი,

 სრულად ამოწყვითა

 მოდგმა გოლიათთა.

 

 33. მოკლა მან ბებერი,

 დაი ოტუნისა,

 პატარძალს რომ სთხოვდა

 საჩუქრებს ძვირფასსა;

 სიკვდილი მიაგო

 საჩუქრის სანაცვლოდ,

 ბეჭდების მაგიერ

 ურო უთავაზა.

 და თორმა მოლნირი

 ასე დაიბრუნა.

 

 

  სიტყვა ალვისისა

 (Alvismal )

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 1. სკამებს ალაგებენ

 დრო არის პატარძლის

 შინ გამგზავრებისა;

 უწყიან - ნიშნობას

 როგორ ვაჩქარებდი!

 აწ წასვლას ვიჩქარი.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 2. მარქვი, ვინ მოსულხარ?

 რად გაფითრებულხარ?

 მკვდრებთან თუ გეძინა?

 შენ ჩემი ასულის

 საქმროდ არ ივარგებ -

 თურსს ჰგავხარ იერით!

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 3. სახელმდევს ალვისი,

 ქვესკნელში ვბინადრობ,

 ქვებქეშ მაქვს დარბაზი;

 ვწევივარ მეეტლეს,

 დათქმული პირობის

 ჯერ არს აღსრულება.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 4. დათქმულსა პირობას

 შენ ვერ აღასრულებ -

 მამა ჰყავს საცოლეს.

 მიცემა პირობის

 მე ძალმიძს - ერთადერთს,

 ვითარცა მამასა.

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 5. ვინა ხარ, რაინდო,

 საცოლის წართმევას

 აქ რომ მემუქრები?

 რას ყბედობ, დაღლარავ?

 ემანდ ვინა გდიხარ,

 ვინა გყას მშობელი?

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 6. სახელმდევს ვინგ-თორი,

 შორიდან მოვსულვარ,

 ვაჟი ვარ სიდგრანის.

 აწ ჩემსა თანხმობას

 ამაოდ ნუ ელი,

 არ მოგცემ ასულსა.

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 7. მინდა რომ მივიღო

 მე შენგან თანხმობა

 მხიარულ ქორიწილის;

 მივსწვდე მას საწადელს -

 რძისფერსა ქალწულსა, -

 ან არ მსურს სიცოცხლე,

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 8. მიიღებ თანხმობას,

 შეგრთავ ჩემს ასულსა,

 შენ, ბრძენო სტუმარო,

 თუ ჩემს შეკითხვებზე

 ქვეყნების შესახებ

 მაცნობებ, რაიც მსურს.

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 9. ძალგიძს გამომცადო,

 ვინგ-თორო, თუ გწადის

 გამოცდა ცოდნისა!

 ერთობ ცხრა ქვეყანა

 სრულად მომივლია,

 ვუწყი ყოველივე.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 10. თქვი, ალვის, ო, ჯუჯავ, -

 ვფიქრობ, კაცთ სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო -

 სახელსა მიწისას

 სხვადასხვა მხარეში,

 სად, როგორ იტყვიან?

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 11. კაცები - მიწადა,

 ასები - მინდვრადა,

 ვანნი - გზად უხმობენ,

 ოტუნნი - მწვანედა,

 ალფნი - დამბადებლად,

 თიხად - უმაღლესნი.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 12. ალვისო, მითხარი, -

 მწამს, კაცთა სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო -

 სახელსა, ცისასა

 სხვადასხვა მხარეში,

 სად, როგორ უხმობენ?

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 13. კაცნი ცად უხმობენ,

 ღმერთები - ცის თაღად,

 ვანნი - ქართ მქსოველად,

 ოტუნნი - ზეცადა,

 ალფნი - სახურავად,

 სველ სახლად - ჯუჯები.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 14. ალვისო, მითხარი, -

 მწამს, კაცთა სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო -

 რა ჰქვია მთვარესა,

 მოკვდავნი რომ სჭვრეტენ,

 სხვადასხვა მხრეში?

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 15. კაცთათვის მთვარეა, -

 ბადროა ღმერთთათვის,

 ჰელს - მსრბოლი ბორბალი,

 ჯუჯებთან - სინათლე,

 თურსებთან - ყარიობი,

 ალფებთან - ჟამთმზობი.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 16. ალვისო, მითხარი, -

 მწამს, კაცთა სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო -

 რა ჰქვია ნათელ მზეს,

 მოკვდავნი რომ ჭვრეტენ

 სხვადასხვა მხრეში?

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 17. კაცნი მზედ უხმობენ

 ღმერთები - მნათობად,

 ჯუჯები დვალინის

 მეგობრად იტყვიან,

 ალფინი - ოქროს სალტედ,

 თურსნი - მოგიზგიზედ,

 ასნი - უნათლესად.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 18. ალვისო, მითხარი, -

 მწამს, კაცთა სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო -

 სახელს ღრუბელისას

 სხვასასხვა მხრეში,

 სად, როგორ იტყვიან.

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 19. კაცები - ღრუბლადა,

 ღმერთნი - წვიმის სასოდ,

 ვანნი - ქართ სარბევლად,

 თურსნი - ტენიანად,

 ჰელს - ჩაჩქნად უჩინრად.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 20. ალვისო, მითხარი, -

 მწამს, კაცთა სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო -

 ქარსა მას შორმსბოლსა

 სხვადასხვა მხარში

 ვითარ სხელდებენ?

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 21. კაცთათვის - ქარია,

 ღმერთათვის - მქროლავი,

 ასთათვის - ჭიხვინა,

 თურსთათვის - ზმუილა,

 ალფთათვის - ხმაურა,

 ჰელსა ბნელსა - მძვინვარე.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 22. ალვისო, მითხარი, -

 მწამს, კაცთა სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო -

 ჰაერს მას უძრავსა

 სხვადასხვა მხარეში

 ვითარ სახელდებენ?

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 23. კაცები - სიწყნარედ,

 ღმერთნი - მყუდროებად,

 ვანნი - უქარობად,

 ოტუნნი - ხვატადა,

 ალფნი - დღის სიჩუმედ,

 ჯუჯები - დუმილად.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 24. ალვისო, მითხარი, -

 მწამს, კაცთა სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო -

 ზღვასა - ნავთა სარბიელს -

 სხვადასხვა მხარეში

 ვითარ სახელდებენ?

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 25. კაცნი ზღვად უხმობენ,

 ღმერთები - წყლებადა,

 ვანები - ტალღებად,

 ალფები - სისველედ,

 თურსნი - თევზთ სავანედ,

 ჯუჯები - სიღრმედა.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 26. ალვისო, მითხარი, -

 მწამს, კაცთა სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო, -

 ცეცხლსა მოგიზგიზეს

 სხვადასხვა მხარეში

 ვითარ სახელდებენ?

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 27. კაცები - ცეცხლად,

 ასები - ალმურად,

 ვანები - მხურვალედ,

 თურსები - შთანთქმად,

 ჯუჯები - მცხუნვარედ,

 ჰელსა ბნელს - სწრაფმსრბოლად.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 28. ალვისო, მითხარი, -

 მწამს, კაცთა სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო, -

 ტყეს, მზარდსა, დაბურულს,

 სხვადასხვა მხარეში

 ვითარ სახელდებენ?

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 29. კაცნი ტყედ უხმობენ,

 ღმერთნი - ველთ ფაფარად.

 ჰელს - მთათა ნაზარდად.

 თურსები - შეშად,

 ალფები - რტოხშირად,

 ვანები - წკნელებად.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 30. ალვისო, მითხარი, -

 მწამს, კაცთა სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო, -

 რა ჰქვია ღამესა,

 ასულსა ნორისას,

 სხვადასხვა მხარეში?

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 31. კაცებთან - ღამე და

 ღმერთებთან - ბურუსი,

 ასებთან - სიბნელე,

 თურსებთან - უსხივო.

 ალფებთან - ძილის მწე.

 ჯუჯებთან ოცნების

 ქალღმერთად იტყვიან.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 32. ალვისო, მითხარი, -

 მწამს, კაცთა სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო, -

 რა ჰქვია ყანასა,

 სხვადასხვა მხარეში

 სად, როგორ უხმობენ?

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 33. კაცები - ყანადა,

 ღმერთები - მარცვლოვნად,

 ვანები - ჯეჯილად,

 ოტუნნი - ხორბალად,

 ალფები - ალაოდ,

 ჰელს ლელად უხმობენ.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 34.ალვისო, მითხარი, -

 მწამს, კაცთა სიბრძნისა

 ხარ მცოდნე უბადლო, -

 ლუდსა მას სასმელსა

 სხვადასხვა მხარეში

 სად, როგორ უხმობენ?

 

 ა ლ ვ ი ს მ ა   თ ქ ვ ა:

 35. კაცები - ლუდადა,

 ასები - თაფლუჭად,

 ვანნი - მათრობელად,

 ჰელსა - თაფლად უხმობენ:

 თურსნი - წმინდა სითხედ,

 ძენი სუთუნგისა

 სასმელად იტყვიან.

 

 თ ო რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 36. ცოდნა ამოდენა,

 ერთად თავმოყრილი,

 მე ჯერ არ მსმენია!

 მაგრამ მოხერხებით,

 ჯუჯავ, მე გაჯობე:

 გათენდა, მზის სხივმა

 მოგისწრო დარბაზში!

 

 

 სიმღერა სვიპდაგრზე

 (Svipdagrmâl)

 

 გროას გაღვიძება

 (Gróagâldr )

 

 I

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 1. გროავ, გაიღვიძე,

 კეთილო დედაო!

 სულეთის კარებთან

 ვდგავარ და გეძახი!

 გახსოვს დანაბარი?! -

 ჟამსა განსაცდლისა

 შენთან მოვსულიყავ,

 შენსა სამარესთან.

 

 გ რ ო ა მ   თ ქ ვ ა:

 2. რა გაგჭირვებია,

 შვილო ერთადერთო?

 რა ტანჯვა შეგემთხვა,

 რა დარდი, ნაღველი?

 რად უხმობ დედასა

 გულს მიწადაყრილსა,

 ვინც ცოცხლებს განშორდა,

 დატოვა სოფელი?

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 3. ავსა, გულბოროტსა,

 ღჯუ დედინაცვალსა,

 სურს ჩემი დაღუპა -

 გაგზავნა შორეთსა,

 სად ცოცხალს ჯერ არვის

 ფეხი არ დაუდგამს:

 საცოლის ჩემისა

 გზათა საძებნელად.

 

 გ რ ო ა მ   თ ქ ვ ა:

 4. ძნელია შენი გზა,

 შორი და საშიში,

 გარნა სიყვარული

 დასძლევს ყოველივეს;

 სიმხნე-სიმამაცით

 საწადელს მიაღწევ,

 თუ ბედი მწერელი

 მოგაგებს წყალობას.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 5. გრძნებითა შენითა,

 კეთილო დედაო,

 გზასა ძნელსავალსა

 შვილი დაიფარე,

 დაღუპვა აშორე,

 ხიფათს განარიდე,

 ჯერ ახალგაზრდაა

 და გამოუცდელი.

 

 გ რ ო ა მ   თ ქ ვ ა:

 6. ისმენდე გრძნეულსა

 სიმღერას პირველსა,

 რანმა რომ ისმინა

 რინდისგან ოდესღაც:

 მხრებიდან გარდიგდე

 ტვირთი მწუხარების,

 საკუთარ თავისა

 თვით იქმენ მეშველად,

 

 7. სიმღერას მეორეს

 გიმღერი გრძნებიდა,

 ძნელსავ გზებზედა

 ყარიბთა მფარველსა:

 ურდმა შემოგავლოს

 მტკიცე გალავანი,

 სადაც რომ შეჩერე,

 რა გზითაც იარო.

 

 8. გიმღერი მესამეს -

 მძვინვარე ნაკადთა

 ავსა მრისხანებას

 იგი აგარიდებს:

 დაღმა დაექანონ,

 ჰელსა ბნელს შთაინთქან,

 დაცხრნენ და დაოკდნენ

 ტალღები მძვინვარე.

 

 9. ისმენდე მეოთხეს -

 ოდეს გულმამაცსა

 გზად მტერი შემოგხვდეს

 და გავიწროებდეს,

 დადრეკს, დაძაბუნდეს,

 ვერა დაგაკლოს-რა,

 მოყვრად გარდაგექმნას,

 კეთილის მსურველად.

 

 10. სიმღერას მეხუთეს

 გიმღერ დაიხსომე -

 გიხსნას ტყვეობიდან,

 ოდეს გაგიჭირდეს:

 გრძნებით დაღს დავასვამ

 აწ შენთა სხეულთა,

 შევკრავ, შევულოცავ,

 რომ მყისვე მოგეხსნას

 ხელთაგან, ფეხთაგან

 ხელხუნდი, ბორკილი.

 

 11. ისმენდე მეექვსეს -

 ოდეს ზღვაგადასულსა

 რისხვად თავს დაგატყდეს

 გრიგალი მძვინვარე,

 ქარნი და ტალღები

 დაცხრნენ, დაგმორჩილდნენ,

 ნაპირს დაუბრუნდე

 საღი, უვნებელი.

 

 12. ისმენდე მეშვიდეს -

 მთებში მგზავრობისას

 ყინვამ და ავდარმა

 ვერ დაგაზიანოს:

 სუსხი და სიცივე

 შენს ტანს ვერ შეეხოს,

 ყინვამ ვერ შებოჭოს,

 ვერ შეჰკრას სხეული.

 

 13. მერვეს შეგილოცავ -

 მგზავრობა ღამისა

 გზებსა და ძნელსავალსა

 გექმნას უვნებელი,

 დიაცმა ბოროტმა

 ბნელი სამარიდან

 ვნება ვერ მოგაგოს.

 დადრკეს, დაძაბუნდეს.

 

 14. მეცხრეს შეგილოცავ -

 სიბრძნით და ცოდნითა

 ოტუნს გაეჯიბრო.

 მარჯვედ ეპაექრო:

 შენს აზრს, შენს გონებას,

 ბაგეს მჭერმეტყველსა

 სიტყვას ეშხიანსა

 ძალა შეემატოს.

 

 15. წადი აწ მშვიდობით,

 შვილო, ნუ გეშინის,

 ძალა სიყვარულის

 გმატებდეს მხნეობას!

 გრძნებით დაგიმღერე,

 გზები დაგილოცე,

 ქვაზედ საფლავისა

 ვიდექ შემლოცველი.

 

 16. სიტყვანი დედისა

 გულში დაიმარხე.

 გექმნან სასიკეთოდ,

 მუდამ თან ატარე;

 ცხოვრების გზებზედა

 მარად დაგიფარავს

 გრძნება ჩემმიერი,

 წმინდა სახსოვარი.

 

 

 

 II

 სიმღერა ფიოლსვიდრზე

 (Fiölsinsmâl)

 

 1. ბორცვზე შეუპოვრად

 ოტუნის სასახლეს

 უცნობი ჭაბუკი

 უახლოვდებოდა.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 ვინ არის ეს გონჯი,

 ეზოს რომ დარაჯობს,

 ცეცხლის გალავანით

 გარშემოვლებულსა?

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 2. ვინა ხარ? ვის ეძებ?

 ან რა დაგკარგვია?

 აქ რისთვის მოსულხარ?

 მითხარი, თავხედო!

 უკანვე გაბრუნდი

 ნესტიან გზებითა! -

 უწვევებს, უცნობებს

 აქ მტრულად ხვდებიან.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 3. ვინ დგას ეს გონჯი

 აქ ეზოს დარაჯად,

 ლანძღვით და გინებით

 რომ ამკობს სტუმარსა?

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 4. აქ კეთილ მიღებას

 ამაოდ ნუ ელი,

 გიჯობს შინისაკენ

 გაბრუნდე უმალვე.

 სახელმდევს ფიოლსვიდრი,

 განთქმულვარ ჭკუითა,

 გარნა მასპინძლობა

 არა მწამს გულუხვი.

 დაუპატიჟებელ

 სტუმარს არ ვღებულობ,

 წადი, გამეცალე,

 გასწი ჯანდაბისკენ!

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 5. ვინაც ეს სასახლე

 იხილა ძვრიფასი,

 საკუთარ სურვილით

 მას ვეღარ გასცილდეს.

 აქ ოქროს დარბაზთა

 ელავენ სვეტები,

 აქა მსურს დავრჩე და

 ვპოვო მოსვენება.

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 6. ჭაბუკო, მითხარი,

 ვინა გყავს მშობლები?

 ვისი მოდგმისა ხარ

 და ვისი ჯილაგის?

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 7. სახელმდევს ვინდკალდი,

 ვაჟი ვარ ვალკალდის,

 ფოლკალდი - სახელი

 პაპისა ჩემისა.

 ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვებზე -

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 ვისია ეს მხარე

 და ეს სასახლენი,

 ამა საუნჯეთა

 ვინ არის მფლობელი?

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 8. მენგლოდს სახელდებენ

 ქალწულს მას მშვენიერს,

 ძისაგან სვაფრთორნის

 შვა იგი დედამა.

 მისია ეს მხარე

 და ეს სასახლენი,

 ამა სუნჯის

 ის არის მფლობელი.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 9. ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვაზე.

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 რა ჰქვია ამ ჭიშკარს? -

 ღმერთთა საუფლოში

 მსგავსი რამ კაცთაგან

 ჯერ არივს უნახავს.

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 10. თრიმგოლს უწოდებენ;

 სამთა მათ ჯუჯათა,

 ის უშენებიათ.

 შეკრავენ, შებოჭენ,

 ვინც ანჯამებიდან

 მოხსნა-ჩამოღებას

 მისას შეეცდება.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 11. ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვაზე,

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 რა ჰქვია ამ კედელს?

 ღმერთთა საუფლოში

 მსგავსი რამ კაცთაგან

 ჯერ არვის უნახავს.

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 12. ჰქვია გასტოპნირი,

 იგი ლებრიმირის

 მაგარ სხეულისგან

 მე თვით ავაშენე;

 დგას მკვიდრად ნაგები

 და კვლავ იდგომება,

 სანამ კაცთა მოდგმა

 იცოცხლებს ამქვეყნად.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 13. ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვაზე,

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 რა ჰქვიათ ქოფაკებს,

 სასახლის მახლობლად

 ხახადაფჩენილნი

 რომ ღრენენ ჭიშკართან?

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 14. ავთა მათ ქოფაკთა

 სახელებს თუ მკითხავ,

 ერთს - გიფრსა, მეორეს

 გერის უწოდებენ,

 ავნი და ძლიერნი

 სასახლეს იცავენ,

 ხამს ედგნენ დარაჯად

 ღმერთთა დაუპვამდე.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 15. ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვაზე,

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 ვაჟკაცს გულმამაცსა

 თუ ძალუძს იდუმალ

 დარბაზს შეიპაროს,

 როს სძინავს ქოფაკებს?

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 16. ოდენ რიგ-რიგობით

 სძინავთ მათ ქოფაკთა

 ოდითგან, რაც კარებს

 უდგანან დარაჯად:

 ერთსა ღამღამობით,

 მეორეს დღისითა,

 დარბაზში შეპარვა

 არ ძალუძს არავის.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 17. ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვაზე,

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 საკვებ-სატყუვრითა

 თუ არის შესაძლო

 ცთუნება ქოფაკთა

 და დარბაზს შეპარვა.

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 18. დია, არს შესაძლო,

 თუ ვიდოფნირისა

 შემწვარ ხორცს, ორ ნაჭერს,

 მიუგდებ ქოფაკთა:

 მაშინ შეიძლება

 შეპარვა კარებში,

 როს ლუკმას გერმიელს

 მსწრაფლ მისცვივდებიან.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 19. ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვაზე,

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 ხესა მას რტოგაშლილს

 ვითარ სახელდებენ,

 ვრცელსა, თვალუწვდენელს,

 რომ ფარავს ქვეყანას?

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 20. სახელდევს მიმამედრ,

 კაცთა არ უწყიან

 ფესვნი, რომლებზედაც

 ხე იგი იზრდება.

 არც ცეცხლსა, არც მახვილს

 არ ძალუძს ხისა მის

 მოსპობა, გახმობა

 და განადგურება.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 21. ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვაზე,

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 რა მოსპობს ხესა მას,

 თუკი არც მახვილსა,

 არც ცეცხლსა არ ძალუძს

 ხისა მის დაღუპვა?

 

 . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 22. ნაყოფი ხისა მის

 ცეცხლს ჩადონ მგზნებარეს,

 როს მშობიარობა

 მისჭირდეთ დიაცთა;

 გვამშიგან შთენილი

 გამოსვლად ილტვოდეს -

 არს ხე სიცოცხლისა

 სასწაულთმოქმედი.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 23. ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვაზე,

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 რა ჰქვია მამალსა,

 ოქროსფრად ელვარს,

 მჯდომსა მის მაღალსა

 ხისა კენწეროზე?

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 24. ვიდოფნირ სახელდევს

 მამალს ოქროსფთიანს,

 მაღალ მიმამედრის

 რტოთა ბინადარსა;

 ბევრი საზრუნავი

 საქმე გაუჩინა

 მამალმან ოქროსმან

 სურთსა და სინმარას.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 25. ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვაზე,

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 სადმე იარაღი

 თუ არის ისეთი,

 რომელიც ჰელსა ბნელს

 გაგზავნის ვიდოფნირს?

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 26. უხმობენ მახვილსა

 მას ჰევატაინად,

 ლოპტრისგან ნაჭედსა

 მკვდართა საუფლოში;

 ის რკინის ზანდუკში

 ჩაკეტა სინმარამ,

 ცხრა კლიტე დაადო,

 ძნელად გასაღები.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 27. ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვაზე,

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 ძალუძსა ცოცხალი

 დაბრუნდეს უკანვე,

 მას, ვინც იმ მახვილის

 ხელთგდებას ეცდება?

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 28. დია, კვლავ ცოცხალი

 ძალუძს, უკუიქცეს

 ის, ვინც იმ მახვილის

 ხელთგდებას ეცდება -

 თუ იგი საჩუქარს,

 ხვედრსა მას მცირედთა,

 ბეჭდებს ოქროისას

 ქალღმერთს მიუბოძებს.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 29. ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვაზე,

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 სადმე თუ არსებობს

 განძი რამ ძვრიფასი -

 იმ შუბის სანაცვლოდ

 მიიღოს სინმარამ?

 

 ფ ი ო ლ ს ვ ი დ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 30. ნამგალი ოქროსი -

 ფრთა ვიდოფნირისა -

 ძვირფას განძეულად

 მიართვა სინმარის;

 გოლიათ ქალისგან

 საჩუქრის სანაცვლოდ

 მიიღებ მახვილსა,

 ფხიანს, სისხლიანსა.

 

 ს ვ ი პ დ ა გ რ მ ა   თ ქ ვ ა:

 31. ფიოლსვიდრო, პასუხი

 მომაგე კითხვაზე,

 მინდა აწ სიმართლით

 ვუწყოდე ყოველი:

 ამ ნათელ დარბაზსა

 ვითარ სახელდებენ,

 ცეცხლით ჯადოსნურით

 გარშემოვლებულსა?

1 2 3 4 5 6 7
გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პოეზია / ხალხური / უფროსი ედა