10. ეახლათ მათ ერთხელ

 გოგო მრუდფეხება,

 ტერფებდაშაშრული,

 მზით ხელებდამწვარი;

 იყო ცხვირპაჭუა,

 თირად სახელდებდნენ.

 

 11. დაჯდა ფიცარნაგზე

 და მოიკალათა,

 გვერდს ვაჟი მიუჯდა -

 ძეი მასპინძისა,

 ტკბილად საუბრობდნენ,

 ლოგინში წვებოდნენ,

 თირი და თრელი სულ

 ერთად იძინებდნენ.

 

 12. შვილები დაბადეს,

 ცხოვრობდნენ სვიანად;

 ძეთა მათ სახელნი;

 ჰრაიმერ და ფოსნირი,

 კლური და კლეგი,

 კეფსირ და ფულნირ,

 დიგრალდი, დრუმბრი,

 დროტრი და ჰოსვირ,

 ლეგალდი, ლუტრი.

 ველს ანოყივრებდნენ,

 მესრებს აგებდნენ,

 უვლიდნენ თხებსა და

 ღორებს აშენებდნენ;

 ტორფს მოაგროვებდნენ.

 

 13. სახელნი ასულთა:

 დრუმბა და კუმბა,

 ოკვინკალფა,

 არნეფია,

 ისია, ამბატ,

 აიკინტიასნა,

 ტოტრუნგჰიპია,

 ტრონუბაინა-

 და მათგან წარმოსდგა

 მოდგმა მონებისა.

 

 14. რიგრი კვლავ ვიდოდა

 გზითა პირდაპირით,

 მიჰხვდა საცხოვრისსა,

 სახლსა მას კარღიას,

 შევიდა, შინ ცეცხლი

 ღვიოდა კერაზე,

 შრომაში გართული

 იჯდა იქ ცოლ-ქმარი.

 

 15. კაცი ღერძს რანდავდა,

 ლილვას საქსოვისას,

 ქოჩორა შუბლი და

 წვერი - დავარცხნილი,

 ვიწრო ტანსაცმელი,

 კუთხეში - ზანდუკი.

 

 16. ქალი სელს ართავდა,

 ჯარსა აბრუნებდა,

 ნართსა მოსაქსოვად

 იგი ამზადებდა,

 კაბა - უმკლავებო,

 შუბლს ბაფთა უმკობდა,

 გულმკერდს - ხელსახოცი,

 მხრებსა - აბზინდები.

 და ფლობდნენ სახლსა მას

 პაპა და დიდედა.

 

 17. რიგრმა მოახერხა

 მათი შეგონება,

 ადგა მაგიდიდან

 მალე დასაწოლად,

 ჩაწვა ლოგინისა

 იგი შუაგულში,

 მარცხნიდან, მარჯვნიდან

 მიუწვა ცოლ-ქმარი.

 

 18. დაჰყო მან სახლსა მას

 მუნ სამი დღე-ღამე,

 შემდეგ კი წავიდა,

 კვლავ გაჰყვა შუაგზას;

 ცხრა თვემ გაიარა.

 ქალმა ძე დაბადა,

 ბავშვი წყლით ასხურეს

 კარლოსი დაარქვეს;

 ჩვრებში შეახვიეს,

 იყო თეთრყირმიზა,

 ცქვიტი, მკვირცხლთვალება.

 

 19. იწყო ზრდა, მოწიფვა,

 მატება ძალ-ღონის,

 გაწვრთნა ხარებისა,

 გამართვა გუთნისა;

 სახლებს აშენებდა,

 აგებდა ბოსლებსა,

 ფორნებს აკეთბდა,

 და ხნავდა მიწასა.

 

 20. მალე მოიყვანეს

 შინ დიასახლისი -

 საცოლე კარლოსის:

 კაბა - თხის ბეწვისა,

 ქამარზე - კლიტენი;

 სნორად სახელდებდნენ,

 ბეჭდები გაცვალეს,

 შეუღლდნენ, შეერთდნენ.

 სარეცელს იყოფდნენ,

 ოჯახზე ზრუნავდნენ.

 

 21. შვილნი შვეს, ცხოვრობდნენ

 სავსედ და სვიანად,

 სახელნი ძეთა მათ:

 ჰალი და დრენგი,

 ჰლოდ, თენგი, სმიდი,

 ბრეიდბონდი, ბოდი,

 ბოი, ბუნდისკეგი,

 ბრატსკეგი, სეგი.

 

 22. სახელნი ასულთა:

 სნოტი და ბრუდი,

 სვანი და სვარი,

 სპარკი და ფლოდი.

 სპრუნდი და ვიფი,

 ფეიმა, რისტილ;

 და მათგან წარმოსდგა

 მოდგმა გლეხებისა.

 

 23. რიგრი კვლავ ვიდოდა

 გზითა პირდაპირით;

 მიჰხვდა დარბაზებსა

 სამხრეთის შესავლით:

 კარები - ღია და

 კარებზე - ბეჭედი.

 

 24. შევიდა სახლსა მას,

 ძირს ჩალა ეფინა,

 სხდნენ ორნი პირისპირ,

 შესცქერდნენ ერთმანეთს -

 მამაი, დედაი

 თითების თამაშით.

 

 25. მამა ისრებისა

 თლით იყო გართული,

 ლარს გრეხდა მშვილდისთვის,

 მშვილდზე აზომებდა;

 დედა მორთულობას

 თვისას ამოწმებდა -

 სამოსს ისწორებდა,

 კაბის სახელოებს.

 

 26. იჯდა თავმორთული,

 ყელსა - მანიაკი,

 კაბა - კოჭებამდე,

 პერანგი - ცისფერი,

 წარბები - ელვარე,

 გულმკერდი - უნათლეს,

 ყელ-ყური - უთეთრეს,

 სპეტაკი თოვლისა.

 

 27. რიგრმა შეგონება

 იწყო მის ცოლ-ქმრისა;

 შემდეგ ფიცარნაგზე

 დაჯდა ის შუაში,

 მარჯვნიდან, მარცხნიდან

 მიუჯდა ცოლ-ქმარი.

 

 28. დედამ გადმოიღო,

 გახსნა და გაშალა

 ქსოვილი სელისა

 სუფრა მოქარგული;

 მერმე მაგიდაზე

 დააწყო პურები -

 თეთრი და თხელ-თხელი

 ნამცხვარი ხორბლისა.

 

 29. ლანგრები, ნაჭედი

 და მოზარნიშული,

 დადგა მაგიდაზე

 ხორაგით ავსილი

 ფრინველი შემწვარი,

 ქონი და მჭლე ხორცი,

 დოქი ღვინიანი,

 თასები ძვირფასი

 და დაღამებამდე

 სვამდნენ, საუბრობდნენ.

 

 30. რიგრი ზეწამოდგა,

 ლოგინი გაშალა . . .

 დაჰყო მან სახსა მას

 მუ სამი დღე-ღამე,

 შემდეგ კვლავ წავიდა

 და გაჰყვა შუაგზის;

 გარდახდა დრო-ჟამი,

 ცხრა თვემ გაიარა.

 

 31. დედამ ძე დაბადა,

 ატლასში შეახვიეს,

 ბავშვი წყლით ასხურს,

 იარლი უწოდეს,

 სახით თეთრყირმიზსა

 და ნათელთმიანსა

 მზერა უხამსისა

 ჰქონდა საშიშარი.

 

 32. იარლმა დარბაზში

 იწყო ზრდა, მოწიფვა;

 ისწავლა ფარისა

 რხევა - მომარჯვება,

 გრეხა ლარებისა,

 მოდრეკა მშვილდების, ,

 ისრების გამოთლა,

 მოქნევა მახვილის,

 ცხენდაცხენ ჯირითი,

 მისევა ძაღლების,

 ხმარება შუბისა,

 გაცურვა ტალრების.

 

 33. ტყეთა წიაღებიდან

 რიგრი მოევლინა,

 რიგრიგი მოევლინა,

 რუნებს ასწავლიდა;

 შვილად ჰხმობ, თავისი

 უწოდა სახელი

 და სამემკვიდრეო

 უბოძა მიწები,

 უბოძა მიწები

 და ძველი სოფლები.

 

 34. წავიდა იქიდან,

 ბნელი ტყით იარა

 თოვლიან ზეგნებზე -

 დიდ დარბაზებამდე;

 მახვილს გასტყორცნიდა,

 ფარსა იფარებდა,

 ცხენით ჯირითობდა,

 შუბს მაღლა იჭერდა;

 ბრძოლებს ასტეხავდა,

 მინდვრებს აწითლებდა,

 მტერთა შემუსრავდა

 და მიწებს იხვეჭდა.

 

 35. ეპყრა სამფლობელო

 მას კომლი თვრამეტი,

 გასცემდა საუნჯეს,

 ხალხს ასაჩუქრებდა

 ფეხმარდი ცხენებით,

 ძვირფას სამკაულით;

 ბეჭდებს არიგებდა

 სჭრიდა სამაჯურებს.

 

 36. შათირნი გაუდგნენ

 გზებსა სველსავლელსა,

 იარეს, მიადგნენ

 ჰერსირის დარბაზებს;

 ასულსა ჰერსირის,

 ჭკვიანს, თეთრყირმიზას

 და თლილთითებიანს

 ერნას უწოდებდნენ.

 

 37. დანიშნეს ასული,

 მორთეს საქორწილოდ,

 წამოჰყვათ და ცოლად

 მისთხოვდა იარლსა;

 ცხოვრობდა ცოლ-ქმარი

 უხვად და მოლხენით;

 იყვნენ ბედნიერნი,

 მოდგმა გაამრავლეს.

 

 38. უფროსი - ბური,

 მომდევნო - ბარნი,

 არფი და მოგრი,

 ნიდი და ნიდუნგ,

 სონ, სვეინ, კუნდი -

 კოჭებს თამაშობდნენ,

 სწავლობდნენ ცურვასა;

 ძმასა უმრწემესსა

 კონად სახელდებდნენ.

 

 39. ასე იზრდებოდნენ

 იარლის ვაჟები,

 ფარებს ამზადებდნენ

 და თლიდნენ ისრებსა,

 ხედნიდნენ ცხენებს და

 შუბებს აელვებდნენ.

 

 40. კონი უმრწემესი

 ფლობდა ჯადოსნურა

 რუნებს სამკურნალოს,

 რუნებს ყოვლისშემძლეს;

 შეეძლო ბრძოლის ჟამს

 დაცვა მეომართა,

 შუბთა დაბლაგვება,

 ზღვათა დაოკება.

 

 41. ჩიტთ ენა იცოდა

 და ხანძრის ჩაქრობა,

 სულის დამშვიდება

 და სევდის გაფანტვა;

 ძალ-ღონით ბადალი

 იყო რვა კაცისა.

 

 42. რიგრს ეჯიბრებოდა

 რუნების ცოდნაში,

 იარლ რიგრს - მამასა -

 სჯობდა მოხერხებით;

 მიიღო უფლება

 რიგრად წოდებისა,

 იქნა გამგებელი

 ყოვლისმძლე რუნების.

 

 43. ერთხელ ის ვიდოდა

 ტყითა და ჭაობით,

 მშვილდს ეზიდებოდა,

 ფრინველთ იტყუებდა.

 

 44. ტოტიდან ანაზდად

 დასჩხავლა ყორანმა:

 ”კონო, უმრწემსო,

 ფრინველთ რად იტყუებ?

 შენ უფრო შეგფერის,

 ცხენით ჯირითობდე

 . . . და მტრებს ამარცხებდე.

 

 45. დანისა, დანპისა

 დიდი დარბაზები

 სჯობს შენსას, მიწებიც

 მათ აქეთ უკეთესი;

 დია, ეხერხებათ

 მართვა ნავებისა,

 მახვილით ჭრილობის

 მარჯვედ მიყენება”.

 

 

   სიმღერა ჰილდლაზე

 (Hundluliödh)

 

 ფ რ ე ი ა მ   თ ქ ვ ა:

 1. ჰინდავ, გაიღვიძე!

 ადექი, დობილო,

 ქალწულთა ქალწულო,

 ქვაბთა ბინადარო!

 ღამეა უკუნი -

 ჟამი ვალჰალისა

 წმინდა დარბაზთაკენ

 ჩვენი გამგზავრების!

 

 2.წყალობას მოგვაგებს

 მამა ომებისა -

 ვინც მხედრებს გულუხვად

 ურიგებს ოქროებს;

 ჰერმოდს მან ზუჩი და

 აბჯარი უბოძა,

 სიგმუნდის მტრის განმგმირი

 შუბი ჩააბარა.

 

 3.ზოგს ოქროს ანიჭებს,

 ზოგსა - გამარჯვებას,

 ზოგს - მახვილ სიტყვასა

 და ჭკუა-გონებას;

 მცურავთ - ქარკეთილსა,

 სკალდებს - სიმღერებსა,

 მეომრებს - ბრძოლაში

 სიმხნე-სიმამაცეს.

 

 4. თორისთვის სამსხვერპლოს

 მე თვით მოვამზადებ,

 რომ მანაც წყალობა

 მოიღოს შენდამი,

 თუმცა ის არ სწყალობს

 ოტუნთა ცოლებსა

 

 5.გააღე ახორი,

 მგელი გამოუშვი,

 შენ - მგელზე, მე - ტახზე

 შევჯდეთ და გავსწიოთ.

 

 ჰ ი ნ დ ლ ა მ   თ ქ ვ ა:

 

 არ ვარგა ეგ ტახი

 ღმერთების გზებზედა,

 არც მე მსურს ვაწვალო

 ჩემი ბედაური.

 

 6. ფრეიავ, ცბიერო,

 გინდა, რომ მაცდუნო,

 მთხოვენ დახმარებას

 მე შენი თვალები;

 შენ სატრფო თან გახლავს

 აქ ჰელის გზაზედა -

 ჭაბუკი ოტარი,

 ზეი ინსტეინის.

 

 ფ რ ე ი ა მ   თ ქ ვ ა:

 7. ჰინდლავ, შენ გაბოდებს,

 ალბათ, სიზმარში ხარ:

 სად ხედავ ჩემ სატრფოს

 აქ ჰელის გზაზედა;

 ეს ჩემი ტახია,

 ჩემი ჰილდისვინი

 ოქროსჯაგრიანი,

 რომელიც ოდესღაც

 შექმნეს მათ ჯუჯათა -

 ნაბიმ და დაინმა.

 

 8. აწ უნაგირთაგან

 ჩამოვხტეთ ორნივე,

 დავსდეთ აქ დარბაზში,

 ვიწყოთ საუბარი

 ღმერთთა შთამომავალ

 გმირების შესახებ.

 

 9. ჭაბუკმან ოტარმან

 კელტების ოქროზე

 ანგანთირ ძლიერთან

 დადო სანაძლეო;

 მე მინდა მწედ ვექმნათ

 გმირსა მას ჭაბუკსა,

 წინაპართ ქონების

 რომ გახდეს მემკვიდრედ.

 

 10. მან მე ამიშენა

 ქვის საკურთხეველი,

 ძლიერი ცეცხლისგან

 ქვა მინად ქცეულა,

 სამსხვერპლო სისხლითა

 წითლად რომ უღებავს:

 მარადის ერთგული

 იყო ის ღმერთქალთა.

 

 11. ძველთა ნათესავთა

 შესახებ გვიამბე,

 ყოველთა მათ მოდგმათ

 გვითხარ გვარტომობა!

 ვინ სკოლდუნგისაგან,

 ვინ სკილფინგისაგან,

 ვინ ოდლინგისაგან,

 ვინ ილფინგისაგან

 არის წარმომდგარი, -

 ვინ არის მდაბიო,

 ვინ - კეთილშობილი

 მიდგარდს მას ქვეყანას?

 

 ჰ ი ნ დ ლ ა მ   თ ქ ვ ა:

 12. შენ ინსტეინისა

 ძეი ხარ, ოტარო ,

 ინსტეინ ძე იყო

 მოხუცი ალფისა,

 ალფი - ძე უფლისა,

 ულფი - სეფარისა,

 მწითური სვანისა

 ძე იყო სეფარი,

 

 13. დედაი მამაისა

 შენისა - ჰლედისი,

 ოქროს სამოსელით

 მორთული მისანი;

 ფროდი - მამამისი

 და დედა - ფრიანტი,

 გმირობით განთქმულთა

 მოდგმა დიდებული.

 

 14. ცხოვრობდა ოდესღაც

 ალი, მძლე ყოველთა.

 ადრე კი - ჰალფდანი

 სკოლდუნგის ტომისა,

 ომებში ნაები

 ვაჟკაცი ძლიერი,

 მხედარი, განთქმული

 ცის კიდით კიდემდე.

 

 15. მამაცსა ეიმუნდს

 ის დაუმეგობრდა,

 მან ცივი მახვილით

 განგმირა სიგტრიგი;

 მან ქალთა მშვენება

 ალმვეიგ შეირთო

 და მისგან თვრამეტი

 ვაჟი შეეძინა.

 

 16. მათგან წარმოიშვა

 გვარტომი სკოლდუნგთა,

 სკილფინგთა, ოდლინგთა,

 ალფინგთა, ჰერსირთა,

 ჰოლდთა დიდებულთა

 მოდგმანი ძლიერნი, -

 გვარნი უბადლონი

 მიდგარდს მას ქვეყანას;

 შენ მათი მოდგმა ხარ,

 ოტარ, უგუნურო!

 

 17. დედა ფრიუნდისა

 იყო ჰილდიუნგი,

 ასული სვაფასი

 და ზღვათა მეფისა;

 შენ მათი მოდგმა ხარ!

 ოტარ, უგუნურო!

 ხამს ესე უწყოდე;

 ყურთ იღებ თუ არა?

 

 18. თორამ - დაგის ცოლმა

 დაბადა გმირები,

 საქვეყნოდ განთქმული

 მამაცი მხედრები:

 ფრადმარი, გირდრი და

 ფრენკნი ორივენი,

 ოსურმარ, ამრი და

 უფროსი ალფი;

 ხამს ესე უწყოდე;

 ყურთ იღებ, თუ არა?

 

 19. კეტილს მეგობრობდნენ,

 მემკვიდრეს კლიპისას,

 გმირსა - დადაშენის

 დიდედის მამასა;

 კარიზე პირველად

 ფროდი დაიბადა,

 ალფი ორთავეზე

 იყო უხუცესი.

 

 20. ნანას მოვიგონებ

 მე, ნოკვის ასულსა,

 ვისი ძეც ცოლისძმა

 იყო მამაშენის;

 ძველსა მას მოდგმასა

 კვლავად გავიხსენებ;

 ბროდსა და ჰორვისა -

 ვცნობდი მე ორთავეს.

 შენ მათი მოდგმა ხარ,

 ოტარ, უგუნურო!

 

 21. ისოლფი, ასოლფი,

 ძენი ოლმოდისა

 და სკურჰილდენისა -

 სკეკილის ასულის,

 რიცხვთა ნათესავთა

 შენთა მიათვალე;

 შენ მათი მოდგმა ხარ

 ოტარ, უგუნურო!

 

 22. ნაწრთობი გრიმრი და

 კედელი გუნარი,

 ულფი - ხარბი მგელი,

 თორირ - ფაროსანი

 ბუი და ბრამი,

 ბარი და რაფნირ,

 თირფინგრი, თინდრი

 და ორნივ ჰადინგნი;

 შენ მათი მოდგმა ხარ,

 ოტარ, უგუნურო!

 

 23. შემდგომ ეიფურამ

 შვა ანგრიმისაგან

 გრიგალი ბერსერკთა -

 გმირნი საოცარნი;

 ჰქროდნენ კიდით კიდე,

 ზღვებზე და ხმელეთზე,

 ხანძარს აღვივებდნენ;

 თესავდნენ სიკვდილსა;

 შენ მათი მოდგმა ხარ

 ოტარ, უგუნურო!

 

 24. ვცნობდი მე ორთავეს -

 ბროდსა და ჰორვისა,

 უფროსი ჰროლისა

 მამაც მოლაშქრეებს

 ძეთა ორმუნრეკის,

 ვინაც ნათესავი

 იყო სიგურდისა -

 გეტყვი, დაიხსომე! –

 ფაფნირის მკვლელისა.

 

 25. ვოლსუნგთა მოდგმიდან

 იყო ეს თავადი,

 მოდგმამ ჰრაუდუნგის

 ჰორდისი დაბადა,

 ოდლინგთა გვარისა

 იყო ეილიმი.

 

 26. ჰოგნი და გუნარი,

 ძენი გიუკისა,

 ორთა ამა ძმათა

 და იყო გუდრუნი;

 გიუკის გვარისა

 არ იყო გუთრომი,

 თუმც ძმად ეკუთვნოდა

 ჰოგნის და გუნარსა;

 შენ მათი მოდგმა ხარ

 ოტარ, უგუნურო!

 

 27. ჰარლად - ბრძოლის ეშვი,

 ძეი ჰრორეკისა,

 ბეჭედთა მფლანგავის,

 პირმშო აუდისა;

 აუდ - უბრძენესი

 ასული ივარის;

 რადბარდი - მხედარი,

 მამა რანდვერისა,

 ვაჟკაცნი, ღმერთთადმი

 მსხვერპლად შეწირულნი;

 შენ მათი მოდგმა ხარ

 ოტარ, უგუნურო!

 

 28. ასებში თერთმეტი

 რჩებოდა ცოცხალი,

 ბორცვთან სიკვდილისა

 ბალდრი რომ დაეცა;

 ვალიმ აღასრულა

 მკვლელზე შურისგება -

 მოჰკლა მან მამაცმან

 ძმისმკვლელი ბოროტი;

 შენ მათი მოდგმა, ხარ,

 ოტარ, უგუნურო!

 

 29. მამაი ბალდრისა -  მემკვიდრე ბურისა

 . . . . . . . .

 

 ფრეირმა შეირთო

 გიმირის ასული;

 ცოლი გიმირისა

 იყო აურბოდა,

 და იყო თიასი

 მათი ნათსავი,

 განძთა მოყვარული,

 მამაი სკადისა.

 

 30. ბევრი რამ გიამბე,

 გეტყვი კვლავ უფრო მეტს,

 ხამს ესე უწყოდე;

 ყურთ იღებ, თუ არა?

 

 31. ჰვედნას ვაჟებიდან

 ძმებს ჰაკი სჯობნიდა,

 ჰოვარდი - სახელი

 ჰვედნაის მამისა.

 ჰეიდრ და ჰროსთოფრი -

 მოდგმა ჰრიმნირისა.

 

 32. ვოლვები ვიდოლფის

 მოდგმიდან არიან,

 მისანნი გრძნეულნი -

 მოდგა ვილმეიდის,

 ყველა ჯადოქარი

 სვართჰოფდის ჯიშია,

 ყველა გოლიათი

 მოდგმაა იმირის.

 

 33. მე ბევრი გიამბე,

 გეტყვი კვლავ უფრო მეტს;

 ხამს ესე უწყოდე;

 ყურთ იღებ, თუ არა?

 

 34. ჟამსა მას უხსოვარს

 იშვა უძლეველი

 გმირი ძალოვანი,

 მოდგმა ღმერთებისა,

 ცხრათა მათ ასულთა

 შვეს იგი ჭაბუკი

 ხმელეთის კიდესთან.

 

 35. შვა იგი გიალპმა,

 შვა იგი გრეიპმა,

 შვა იგი ეისტლამ;

 შვეს ეირგიაფმა

 და ანგეიამა,

 ატლამ და ვოლფრუნმა,

 იმდრმა, იარსაქსამ -

 შვეს გმირი უბადლო.

 

 36. ზრდიდნენ მას ჭაბუკსა

 ძალნი მიწისანი,

 ძალნი ცივთა ზღათა

 და სისხლი ტახისა.

 მე ბევრი გიამბე,

 გეტყვი კვლავ უფრო მეტს,

 ხამს ესე უწყოდე;

 ყურთ იღებ, თუ არა?

 

 37. ლოკიმ ანგრობდასგან

 ფენრირი დაბადა,

 სვადილფარისაგან

 შობა მან სლეპნირი;

 ურჩხული უმსგავსო

 და უბოროტესი

 ძმამ ბილეიფთრისამ

 წარმოშვა ამქვეყნად.

 

 38. ლოკიმ ქალის გული,

 ნახევრად დამწვარი,

 კოცონზე მდებარე

 ნახა და შეჭამა;

 ლოფთრი დაორსულდა

 ბოროტ ქალისაგან -

 ასე წარმოიშვა

 მოდგმა კუდიანთა.

 

 39. ქარი ზღვის ტალღებსა

 ზეცად ეზიდება,

 სტყორცნის ხმელეთისკენ,

 ბნელდება ცის თაღი,

 ქარბუქი მძვინვარებს,

 ავდება გრიგალი -

 მაცნე მათ ძლიერთა

 ღმერთთა აღსასრულის.

 

 40. იშვა ქვეყანაზე

 მძლე ყოვლის მძლეველთა

 მისცა მას მიწამან

 ძალა უძლეველი;

 იყო, ვით მსმენია,

 ის ხელისუფალი,

 კაცისა ყოვლისა

 დიდი ნათესავი.

 

 41. მაგრამ სხვა ძლიერი,

 მასზე უძლეველი,

 მოვა ქვეყანაზე,

 მის სახელს ვერ ვიტყვი.

 მცირედნი განსჭვრეტენ,

 რაიც თან მოჰყვება

 მგლისა და ოდინის

 ურთერთშერკინებას.

 

 ფ რ ე ი ა მ   თ ქ ვ ა:

 42. სასმელი ხსოვნისა

 მიეცი ჩემს ტახსა,

 რომ სიტყვა ყოველი

 შენი გაიხსენოს,

 ოდეს მესამე დღეს

 ოტარ და ანგანთირ

 თვისთა ნათესავთა

 მოთვლას მოჰყვებიან.

 

 ჰ ი ნ დ ლ ა მ     თ ქ ვ ა:

 43. გასწი, გამეცალე,

 ჟამია ძილისა,

 აწ ჩემგან სასურველს

 შენ ვერას შეიტყობ;

 ავხორცო, შენ ისე

 დარბიხარ ღამ-ღამე,

 ვითარცა თხებს შორის

 დარბის ჰეიდრუნი.

 

 44. შენ ოდთან მრუშობდი,

 ვნებით აღგზნებული

 და ხშირად კალთისქვეშ

 სხვებიც გიძვრებოდნენ.

 ავხორცო, შენ ისე

 დარბიხარ ღამ-ღამე,

 ვითარცა თხებს შორის

 დარბის ჰეიდრუნი.

 

 ფ რ ე ი ა მ     თ ქ ვ ა:

 45. ცეცხლსა შემოვარტყამ

 ქალსა გოლიათსა,

 აქედან უვნებლად

 აწ ვერსად წამიხვალ.

 

 ჰ ი ნ დ ლ ა მ   თ ქ ვ ა:

 46. ვხედავ ალს მძვინვარეს,

 ირგვლივ მოგიზგიზეს;

 სიცოცხლეს საკუთარს

 ვინ არ უფრთხილდება:

 მაშ, ლუდი ხსოვნისა

 ოტარს მიაწოდე,

 შხამად შეერგება

 მას იგი სასმელი.

 

 ფ რ ე ი ა მ     თ ქ ვ ა:

 47. არ გაჭრის ეგ სიტყვა,

 ავი, გესლიანი,

 ოტუნთა ასულო,

 ამაოდ მრისხანებ:

 დაე, უებარი

 შესვას მან სასმელი,

 ღმერთთა შევავედრებ -

 მწედ ეყონ ოტარსა.

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7
გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პოეზია / ხალხური / უფროსი ედა