ინფანტე გილერმო კანბერა 

სიები

 

თარგმანი ესპანურიდან – ქეთი კუპატაძე.

 

გაგიჟებით მიყვარს სიები. დასანანია რომ ასე უნდა ვთქვა, მერჩივნა მეთქვა:

გაგიჟებით.

მიყვარს.

სიები.

და ნურავის აერევა ეს ჩემი კიბის საფეხურების მსგავსი განცხადება პოეზიაში, რომელიც სიების ფორმის დამჩემებელი ამპარტავანი ლიტერატურული ჟანრია.

მათ, ვინც ცუდად მიცნობს, ან ჯერ-ჯერობით სრულიად არ მიცნობს და მაინც მკიცხავს (ან მომავალში გამკიცხავს) ვერტიკალური ტექსტებით ჩემი მგზნებარე გატაცების გამო, მინდა შევახსენო, რომ ამ საუკუნის მრავალ "თვალსაჩინო მწერალს".

(მაგალითად.

ა იეიტსს.

ბ ჰემინგუეის.

გ ოდენს.).

გამოუთქვამს განსაკუთრებული ერთგულება სწორედ კატალოგებისა და არა მოთხრობების მიმართ – და მათ კორტესი არც კი წაუკითხავთ.

1 იეიტსი.

2 დაუფარავი.

3 სიამოვნებით.

4 აღიარებდა.

5 ხოლმე,

6 რომ.

7 მისი.

8 ყველაზე.

9 საყვარელი.

10 საკითხავი.

11 ლიტერატურა.

12 იყო.

13 განრიგები.

(პოეზია რომ არავის ეგონოს, სიტყვებს არაბული რიცხვები წავუმძღვარე.

ცრუმორწმუნეებს თუ სურთ, შეუძლიათ არაფრად ჩათვალონ უკანასკნელი ნომერი, რომელიც უბრალოდ სიტყვათა მიმდევრობას გამოხატავს).

ფიცჯერალდის დაწერილი საუკეთესო გვერდები სავსეა გულის წამღებად უინტერესო წვეულებაზე დაპატიჟებული სტუმრების სახელებით. ѕემინგუეი დამწყებ მწერლებს ურჩევს ცხენთა შეჯიბრის ცნობარის კითხვას, როგორც მათთვის ფრიად სასარგებლო საქმიანობას: მხოლოდ სახელები და ნომრები. ამ მწერლისაგან ამაზე უკეთესი რჩევა არც არასდროს მსმენია. ეპიგონი ოდენი კი, იეიტსის მსგავსად, მატარებლების მოძრაობის განრიგების, კულინარიული რეცეპტებისა და "ყოველგვარი სიების" კითხვას ირჩევს (ორმაგი პლაგიატი: იეიტსის და კიდევ ერთისა, რომელსაც თქვენ ყველა კარგად იცნობთ და რომლის სახელის ხსენება აქ საჭიროდ არ მიმაჩნია).

ვინაიდან, მე უფრო თანმიმდევრული, ან შესაძლოა, ნაკლებად მხდალი ვარ (თუმცა ჩემს მტრებს ალბათ ურჩევნიათ ამ ჩემს საქციელს არაადეკვატური უწოდონ), არც მეტი არც ნაკლები, მთლიანად ჩამონათვალის ფორმის მქონე შედევრის დაწერა გადავწყვიტე.

(19.15. Closerie des Sapins. Kraainem. ბრუსელი. ბელგია. დასავლეთ ევროპა. ევრაზია. დედამიწა. მზის სისტემა. ირმის ნახტომი. გალაქტიკა).

თავდაპირველად, რამდენიმე შეზღუდვა – ყოვლისმომცველი თემა, ამოუწურავი იდეები და ნაწარმოების ყველა მოქმედი პირის ჩამოთვლის პრობლემა, რომ არაფერი ვთქვათ ნაშრომის ლიტერატურულ მასშტაბზე – აფერხებს ჩემი პატივმოყვარული განზრახვის განხორციელებას.

რამდენიმე ცნობილი პრეცედენტიც არსებობა, მათ შორის ტელეფონების წიგნი, სიარს როებუკის კატალოგი და ესპანეთის სამეფო აკადემიის ლექსიკონი, – ჩემთვის იმედის მომცემია. თუმცა, ყველა შემოქმედის მსგავსად ხანდახან მეც მიჩნდება ხოლმე ეჭვები. განსაკუთრებით დილაობით, როდესაც მოსაწყენი ისტორიებით გადავსებული გაზეთების პირველ გვერდებს ვათვალიერებ, სადაც ყოველდღიურად ერთი და იგივე ამბავი მეორდება, მხოლოდ სახელებისა და სათაურების მონაცვლეობით. და ეს მაშინ, როდესაც განცხადებები, სპექტაკლების ანონსები და გარდაცვლილთა სიები უკანასკნელ გვერდებზეა შეყრილი და სხვენში ატანილი საგნებივით მივიწყებული. ამ მომქანცავი რიტუალის წყალობით, რომლის შესრულებასაც საკუთარ თავს ყოველ დილას ვაიძულებ, რამდენიმე სტრიქონიც კი დავწერე.

არც თუ ისე დიდი ხანია, რაც შევადგინე მოკლე ტრაქტატი, რომელსაც დროებით Indice Gelardino დავარქვი და რომელიც, რაღა თქმა უნდა, აბელის ისტორიით დავიწყე. ქაღალდისა და მელნის დეფიციტმა და აგრეთვე, ჩემი მბეჭდავის ფიზიკურმა და გონებრივმა გადაღლამ დააყოვნა ამ ნაწარმოების გამოქვეყნება.

დავწერე, აგრეთვე (საშუალო სიგრძის) რამდენიმე სია, რომელიც მიუხედავად იმისა, რომ ვშიშობდი უხეირო არ ყოფილიყო, საკმაოდ კარგი გამოვიდა. (მირჩევნია თვითკმაყოფილი კაცის სახელი მქონდეს, ვიდრე ჭეშმარიტების წინაშე შევცოდო. ან, რაც კიდევ უფრო უარესია, დამწამონ მის ნაწერს სრულყოფილება აკლიაო).

ასე რომ, უკვე დამთავრებული მაქვს შუმარიო შუმერო, რომელსაც მოყვება შუმარიო შუმო, ამბიციური ჩამონათვლები, რომელთა დაწერასაც უკვე დიდი ხანია ვაპირებ, თუმცა ვერ გადამიწყვეტია თუ როგორი უნდა იყოს მათი საბოლოო ფორმა. მაბრკოლებს ჩამონათვალთა ნაწილებს შორის უწყვეტობის შენარჩუნებაზე ფიქრი და მთრგუნავს ამ ჩემი მრავალტომიანი ნაშრომის შემოუსაზღვრელობა.

ჩემი Opus magnum იქნება წიგნი, რომელიც უთუოდ ჩემს ორ მთავარ გატაცებას მოიცავს: უძველეს ისტორიასა და სრულყოფილ სიებს. მართალია, მზის შუქს მალე ვერ იხილავს, მაგრამ ფრაგმენტები გამოქვეყნდება ისეთ მეორეხარისხოვან ჟურნალებში, როგორებიცაა Gaceta Oficial, Listin diario, ან კი სტატისტიკისა და კადასტრის ცენტრალური ოფისის გამოცემებში. ამ ბაბილონურ ჩამონათვალთა კრებულს წავუმძღვარებ მისთვის შესაფერის დიად სათაურს – შუმარიო შუმერიო. ნაშრომის დაგეგმვასა და მისი პარადიგმის შემუშავებაში კი დამეხმარა ბიბლიის წმინდა ტექსტი – სახელად Le Gknkrique, რომელსაც რეგულარულად ვკითხულობ.

ბიბლიას ისე ვერ ვახსენებ, რომ განცდით და პატივისცემით არ მოვიგონო ცენზორული მატიანე, წიგნთა წიგნი – რიცხვნი. რამდენჯერ თვალებზე ცრემლები მომდგომია მისი სრულყოფილი ტაეპების ხმამაღლა წაკითხვისას.

14. ათშეკელიანი ერთი ოქროს თასი, საკმევლით სავსე;

15. ერთი კურატი, ერთი ჭედილა, ერთიც წელგამოვლილი ცხვარი აღსავლენად;

16. ერთი თხა ცოდვის გამოსასყიდად;

17. და სამადლობელი მსხვერპლისთვის ორი ხარი, ხუთი ჭედილა და ხუთი ბოტი და ხუთი წელგამოვლილი ცხვარი.

ეს სიტყვები ჩემში ყოველთვის მღელვარებას იწვევს.

და ახლაც.

და ახლაც.

და ახლაც.

და კიდევ ერთხელ.

და ისევ.

და ახლაც.

და ახლაც.

და ახლაც.

და ახლაც!

და მომავალშიც ყოველთვის ამაღელვებენ! ისევე, როგორც ამ ჩამონათვალთა წიგნის მეორე ტაეპი - არანაკლებ მშვენიერი და კიდევ უფრო მეტად აღმაფრთოვანებელი:

20. ათშეკელიანი ერთი ოქროს თასი, საკმევლით სავსე;

21. ერთი კურატი, ერთი ჭედილა, ერთიც წელგამოვლილი ცხვარი აღსავლენად;

22. ერთი თხა ცოდვის გამოსასყიდად;

23. და სამადლობელი მსხვერპლისთვის ორი ხარი, ხუთი ჭედილა და ხუთი ბოტი და ხუთი წელგამოვლილი ცხვარი.

აѕ, რა სილამაზეა! რა მრავალფეროვნებაა!

რაოდენ ბიბლიური, და ამიტომ, ღვთაებრივია ეს უცილობელი და საჭირო ინვენტარი! აѕ, უკვე აღარავინ წერს ასეთ სტატისტიკურ სტრიქონებს!

არც ამ მომდევნო ტაეპს დაწერს ვინმე, ჩვენი თანამედროვე, ეს ჩამონათვალი სრულიად განსხვავდება წიყამორბედისგან და მაინც იმავენაირად ამგზნებია:

26. ათშეკელიანი ერთი ოქროს თასი, საკმევლით სავსე;

27. ერთი კურატი, ერთი ჭედილა, ერთი წელგამოვლილი ცხვარი აღსავლენად;

28. ერთი თხა ცოდვის გამოსასყიდად;

29. და სამადლობელი მსხვერპლისთვის ორი ხარი, ხუთი ჭედილა და ხუთი ბოტი და ხუთი წელგამოვლილი ცხვარი.

მინდა გავიხსენო უსამართლოდ გამოტოვებული სტროფები, რომლებიც არანაკლებ მშვენიერია:

80. ათშეკელიანი ერთი ოქროს თასი, საკმევლით სავსე;

81. ერთი კურატი, ერთი ჭედილა, ერთი წელგამოვლილი ცხვარი აღსავლენად;

82. ერთი თხა ცოდვის გამოსასყიდად;

83. და სამადლობელი მსხვერპლისთვის ორი ხარი, ხუთი ჭედილა და ხუთი ბოტი და ხუთი წელგამოვლილი ცხვარი.

ამ მრავალფეროვანი და ღვთიური სიების ციტირება მეორედ მოსვლამდე შემეძლო გამეგრძელებინა, სანამ აღელვებული, ცრემლნარევი თვალებით გადავეხვეოდი მის ავტორს – უკვდავ ანონიმ ებრაელს – შეძრწუნებული ამ წიგნის უნარით არა მარტო ციფრულ პოეზიად, არამედ ფუნდამენტალურ ინვენტარად ექცია ჩამონათვალი. ციფრები ჩემი მუზაა!

უეჭველია, არის სხვა ნაწილები წიგნში, სადაც ჩამონათვალი ემოციის უსასრულო წყაროა, და სადაც უხვადაა დაწვრილებითი ცხრილები და კანონები, რომლებიც ყველამ ზეპირად იცის. არის აგრეთვე უფრო ფარული და საიდუმლო, თუმცა არანაკლებ მეტყველი პასაჟები: მაგალითად, გადასანაწილებელი მიწების სია, რომელიც იეშუას მიერ დამარცხებულ მეფეებს ეკუთვნოდათ. მომდევნო გვერდზე ჩამოთვლილია იუდას ქალაქები. რომ აღარაფერივთქვათ, დაბადების ცნობილ გენეალოგიაზე, სადაც პირველად მოიხსენიება სახელები, რომლებიც შემდგომ რიცხვნში მეორდება და ამოუწურავ ნეშტთა წიგნში ჭეშმარიტ აპოგეას აღწევს:

1 ადამი, შეთი, ენოში,

2 კენანი, მასალალეელი, იარედი.

3 ხანოქი, მეთუშელახი, ლამექი,

მაგრამ, რა აზრი აქვს მათ ხელახლა ჩამოთვლას. ბიბლიური თაობების ყველა.

ნუსხა.

სარჩევი.

ცხრილი.

სია.

შენიშვნა.

უწყისი.

ცენზი.

კრებული.

დავთარი.

რეპერტუარი.

და გენეალოგიური ხე - რომელიც ტყის დანახვის საშუალებას არ იძლევა, მგვრის ნეტარებას, რომელიც სცდება უბრალო ჩამოთვლის სურვილის საზღვრებს, და ეს სვეტებად ნაბეჭდი ტექსტი, სადაც ყოველთვის მოიძებნება მუხანათური სიტყვა, ჩემს ფანტაზიას დამქანცველ ექსტაზში აგდებს და გონებას მიბნელებს.

 

სამწუხაროდ, ძველი აღთქმის შემდეგ ყველაფერი უარესობისკენ მიდის - ახალი აღთქმა და ისეთი სტატისტიკური ხასიათის წიგნიც კი, როგორიცაა აპოკალიფსისი არაფრით გამოირჩევიან, რომ არაფერი ვთქვათ ბერძნულ ლიტერატურაზე. ѕომეროსის სიები, ბიბლიის სათითაო, ერთბაშა, ხელგაშლილ და უხვ ჩამონათვალთან შედარებთ, წარღვნის მერე მოსულ წვიმას წააგავს. თავად შეაფასეთ: "ბეოტიელებს მოუძღოდნენ: პენელაოსი, არკესილაოსი, კლონიოსი, პროთოენორი და ლეიტოსი, – ქალაქები: სირიასი და ავლიდა, სქონოსი და სკოლოსი. ხალხი ეტეონისის ხევიდან, გრაიასა და მიკალესოსის მკვიდრნი. თესპეიაში, ѕარმას გარშემო, ელესიოსსა და რითრეში, ელეოსში, ѕილესა და პეტეონში, ოკალეესა და მედეონში მოსახლენი...".

არც ღირს მათი გახსენება, რადგან ეს ყველაფერი სიები კი არა სხვადასხვა ადგილთა დასახელებების გაუთავებელი ჩამონათვალია: ამაო ѕორიზონტალური ტექსტი. რაც შეეხება ოდისეას, უმჯობესია დავივიწყოთ მისი არსებობა. ѕომეროსისეული ѕიმნების უბადრუკმა გამგრძელებელმა არ გამოიყენა სიების დაწერის არც ერთი საშუალება, რათა ცხოვრება პასტორალური ჟანრის მსუბუქი ლირიული ლექსებისათვის შეეწირა, ეროტიული და სათავგადასავლო მჭერმეტყველური ინტერლუდიები დაეწერა და პირველი რომანის ავტორის სახელი დაემკვიდრებინა.

ასეთივე უსუსურია ვირѕილიუსი ტროიას ომის დროს ადამიანთა ქურდობისა და დაუნდობელი ხოცვა-ჟლეტის აღწერისას, ვერ იყენებს რა ესოდენ ხელსაყრელ მომენტს იარაღის, ჯარისკაცების, სხვადასხვა სახისა და ხასიათის გმირობების, ბრძოლების, ჭრილობათა ნაირფეროვნების, დახოცილთა მდგომარეობისა და ქურდობათა ჩამოსათვლელად, რომ აღარაფერი ვთქვათ ფეხსაცმელებისა და სხვა მსგავსი საგნების ინვენტარიზაციის შესაშურ საშუალებაზე, რომელსაც ასევე ხელიდან უშვებს.

არსებობს სხვა კლასიკური წიგნებიც, რომლებიც ოდისეას მსგავსად სრულიად ვერ ამჟღავნებენ აღნუსხვის ნიჭს. აი, მაგალითად სატირიკონი, სადაც მხოლოდ მოკრძალებული შენიშვნებითაა აღწერილი ტრიმალქიონის ვახშამი. დაე სამუდამოდ წყეულ იყოს პეტრონიუსი, რომ არ დათვალა წვეულებისთვის გულუხვად გამზადებული ან მომარაგებული რჩეული საჭმელი, არ აღწერა სუფრაზე სათითაოდ მორთმეულ ხილთა მრავალსახეობა. მარტო საკვებთა სია იქნებოდა პანტაგრუელისებური პროპორციის. დასანანია, რომ Arbiter Elegantiarum ებრაელი არ იყო. იგივე შეიძლება ითქვას პლუტარქესა და სვეტონიუსზე, რომელთაგანაც პირველი თავშეკავებულობით გამოირჩეოდა, მეორე კი რომაული სისასტიკით. მხოლოდ ტაციტუსი, მიუხედავად მისი გვარისა, მოურიდებლად ასახელებს კონსულებს, პროკონსულებს, ოჯახებს, საგვარეულოებსა და დინასტიებს, და ჩემს ნოტარიულ თვალში დიდი ისტორიკოსის სახელს იმკვიდრებს.

არ მინდა ჩემი ღია ბიბლიოთეკის ყველა ძვირფას ტომს შევეხო. მასში მოიძებნება რამდენიმე იოლად საკითხავი წიგნი, რომელიც მეგობრებისა ან შემთხვევითი სტუმრისთვის არის განკუთვნილი. ამ ტომების პოვნასა და გადაშლას მხოლოდ ისინი ახერხებენ, ვინც ჩემი არქივების, ფაილების, დოსიეების, მნიშვნელოვანი თუ უმნიშვნელო წიგნების ლაბირინთში შეაღწევენ.

უნდა გამოგიტყდეთ, რომ მეგობრები და ნაცნობები ძალიან ცოტა დამრჩა. მათი რაოდენობა იმდენად მცირეა, რომ მოკლე სიის შედგენის სურვილსაც კი არ ბადებს ჩემში. მათ ჩამოსათვლელად მარცხენა ხელის სამი თითი მეყოფოდა. ასე მირჩევნია. სათითაოდ გავწყვიტე კავშირი მათთან, ვინც არ იზიარებდა ჩემს გატაცებას მშვენიერი ნუსხებით.

უტყუარი სისტემა მაქვს შემუშავებული იმ ინტელექტუალურად ჩლუნგ ადამიანთა შესამოწმებლად, ვინც ჯერ კიდევ ვერ მიხვდა ინდივიდუალობისადმი ჩემი გულგრილობის მიზეზებს. როდესაც ვინმე ჩემს სანახავად მოდის საღამო ხანს, როგორც წესი, ტელეფონების წიგნს ვაწვდი (ერთ-ერთს ჩემი მრავალფეროვანი კოლექციიდან: თუნდაც სტოქѕოლმისას, შვედურ ენაზე, რათა დაუყოვნებლივ გამოვცადო მისი მოთმინება – სიების შემდგენლისთვის ყოვლად აუცილებელი თვისება), ყოველწლიურ კრებულს, ან სამხედრო და საზღვაო ფლოტის საქონლის მაღაზიის ერთ-ერთ კატალოგს, რომლის ყველა ნომერი გამოწერილი მაქვს და ინგლისიდან მომდის. თუ ამ ადამიანში ჩემს მიერ შეთავაზებულმა გასართობმა ზიზღი გამოიწვია, იგი სიძულვილის წყაროდ იქცევა ჩემთვის და სულ მალე ვაგრძნობინებ რომ დაუპატიჟებელი სტუმარია.

ჭეშმარიტად მირჩევნია ჩემი უმნიშვნელო ლიტერატურული კოლექცია იმ ნებისმიერ ერეტიკულ წიგნს, რომელიც სტატისტიკის ტაძარში ინახება, და რომლის წმინდათაწმინდა კატალოგში შესული ერთად-ერთი ჩემთვის მოსაწონი ვულგარული ნაწარმოები გარგანტუა და პანტაგრუელია. ამ წიგნში გადავხაზე ის მონაკვეთები, რომლებიც ჩამონათვალის უქონლობის გამო მძიმედ იკითხებოდა და მხოლოდ რაბლესეული თვალსაჩინო სიები დავტოვე.

სახლი, სადაც უფრო და უფრო სრულვყოფ ჩემს არქივს, თაროთა ვრცელი ოკეანეა, განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც ჩამოვიცილე უკანასკნელი ნათესავები, - ღმერთმა გაანათლოს იმ ქვეყნად მათი სულები – რომლებიც მიკრძალავდნენ წარსულში გამოუსადეგარი ავეჯის გადაყრას, და ადგილი გავათავისუფლე იმისთვის, რასაც მხოლოდ კონკრეტული ფუნქცია ექნებოდა:

თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები თაროები.

სავე:

ტელეფონის წიგნებით.

ტურისტული.

და სამოგზაურო ცნობარებით.

ნუსხებით.

ბიულეტენებით.

ომის ამბებით.

დაღუპულთა სიებით.

საამქროების.

გამომცემლობათა და.

ბიბლიოთეკების.

კატალოგებით.

სამედიცინო.

ბოტანიკური.

და მექანიკური.

ცნობარებით.

და ა.შ.

და ა.შ.

და ა.შ.

და ა.შ.

და შედარებით აბსტრაქტული ნაწარმოებით, რომლებიც ჩემთვის ჭეშმარიტი საგანძურებია:

ყოველწლიური რეკლამები.

კატალოგთა კატალოგები.

სიათა სიები.

და ინგლისური ლიტერატურის შედევრი - გილერმო კონკისტადორის ბრძანებით შედგენილი კადასტრი.

ამქვეყნიური ცხოვრების მიმართ არავითარი ნოსტალგია არ გამაჩნია, გარდა ალბათ სკოლის იმ დღეებისა, როდესაც გამომაფხიზლებელი საყვირივით ჩამესმოდა მასწავლებლის მიერ ამოკითხული მოსწავლეთა სია. მის წაკითხვისას ექო არა მარტო მაშინ ისმოდა, როდესაც მოსწავლე დაიძახებდა "აქ ვარ!", არამედ მაშინაც კი, როდესაც ბედნიერი მასწავლებელი სამჯერ გაიმეორებდა იმის გვარს, ვინც ოთახში არ იმყოფებოდა. ხანდახან, სამყაროსთან მეტ-ნაკლები კონტაქტის შენარჩუნების მიზნით, როგორც ჩვეულებრივი მოკვდავი, ჩავრთავ ხოლმე ტელევიზორს და პროგრამებისა და მათი ეთერში გასვლის ანონსს ვუყურებ. შემდეგ უცბადვე ვთიშავ, რომ მომდევნო სანახაობებმა არ გადამავიწყონ თვალმოკრული სიების ნათელი მოგონებანი.

ზოგჯერ გარეთ გავდივარ საჭმელად. ეს ჩვევა ვერაფრით ვერ დავძლიე. სახლში სადილს თუ დავაპირებ, ჩემი მადის აღმძვრელი მენიუებისა და დესერტების რეცეპტების სრულყოფილი კოლექციის თვალიერება ჭამას გადამავიწყებს ხოლმე. უცნობი მენიუს დანახვას კი არაფერი სჯობს! ასე რომ, გაუთავებლად დავეძებ ჩემთვის უცნობ ახლად გახსნილ რესტორნებს.

კინოშიც დავდივარ. ყველაზე მეტად გადაბმული სეანსები მიყვარს. თუ ორმაგი პროგრამაა, რაც ხშირად ხდება ხოლმე, პირველი ნაწილის დამთავრებისთვის მივდივარ. ამგვარად, არც ერთი სულელური და პრიმიტიული ისტორიის, ფატალური თავგადასავლისა თუ უბედურების დასასრულის მოლოდინის გამო არ ვკარგავ ფილმის დამთავრებისას მოქმედ პირთა, მსახიობთა და ფილმის ავტორთა სახელებისა და გვარების სიის წაკითხვის სიამოვნებას. ფილმის დაწყებისას ჩამოწერილი ტიტრები კი ბიბლიის დასაწყისს მაგონებს და თავდავიწყებამდე მივყავარ.

ჩემს მოგზაურობებში ქუჩებისა და მოედნების ѕორიზონტალურ სამყაროში ყველაზე მეტად ცათამბჯენების თვალიერება და მათი სართულების დათვლა მომწონს. წარმოვიდგენ, თითქოს ფანჯრები სიები იყოს და ვკითხულობდე. რკინიგზის სადგურებზე, ავტობუსებისა და თვითმფრინავების ტერმინალებზე დინჯად სიარული, ტრანსპორტის შემოსვლისა და გასვლის განრიგებისა და ყველა ტიპის ცხრილების თვალიერება, ჩემთვის ვერტიკალური სიების მოჯადოებულ და ზღაპრულ სამყაროში შეღწევის ერთადერთი საშუალებაა.

მოგზაურობის ამ ჭეშმარიტ ტაძრებში, კლერკი (ყოვლისმცოდნე და განჭვრეტის უნარით დაჯილდოებული მოხელე, რომელსაც საიდუმლო ნიშნით ვაგრძნობინებ, რომ მეც მასონი ვარ) წუთიერად წყვეტს თავის შემოქმედებით საქმიანობას ტელეტაიპებს, გამომთვლელ მანქანებსა და ანგარიშწარმოების დავთრებთან, რომ ემოციის მოჭარბებისაგან აკანკალებულსა და მადლიერების გრძნობით აღსავსეს, საშუალება მომცეს წავიკითხო მგზავრთა ფარული სიები, რომელებზეც ჩემი თვალები რიტმულად და აღტკინებით ადი-ჩადიან. მალე მეუფლება არა უბრალოდ მორბენალი თვალებისა და მობუტბუტე ტუჩების პაროქსიზმი, არამედ, გრძნობა, რომელიც საიდუმლოების მრავალ საფეხურს სცდება და მათი სათითაოდ შემორბენის შემდეგ, ცენზორულ ვნებას აყოლილს, აღმა მიმაფრენს.

1999 წ. 

 

გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პროზა / ინფანტე გილერმო კანბერა / სიები