კალანდაძე მაგდა

. თბილისი; მდ. ელბა 

 

 

 

პრეზერვატივი მჭირდება. წესით, სადღაც უნდა მეგდოს, მაგრამ ახლა მოძებნას აზრი არა აქვს. ოთახში ტანსაცმელების და სასმელი წყლის ბოთლების გროვა დგას. ჯობია, გავიდე და ვინმეს ვთხოვო. ჩემ გვერდით პოლონელი ცხოვრობს, იმის გვერდით – რუსი. დანარჩენ ოთახებში – არ ვიცი.

ამათთვის აზრი არ აქვს თხოვნას, მეოთხე სართულზე უნდა ავიდე. იქ მაინცდამაინც კარგად არ მიცნობენ, სართულებად დაგვანაწილეს სამეცადინო ჯგუფები და ლექციებიც ასე გვიტარდება, ზღვის დონიდან სიმაღლის მიხედვით. მეოთხეს სააბაზანოდან შხაპის ხმა გამოდის. შარვალი მძვრება, სათავე ხელით მიჭირავს. ძალიან გავხდი. ახლა უნდა გადავწყვიტო, რომელ კარზე დავაკაკუნო. ოთახები დანომრილია.

402, 404, 406... მოპირდაპირე მხარეს 401, 403.. მხოლოდ და მხოლოდ ვიზუალური ეფექტის გამო 404-ს ვირჩევ. სწრაფად და ნერვულად ვათამაშებ თითებს კარებზე. არანორმალური სისწრაფით მეზრდება ფრჩხილები. ოთახში ვიღაც შრაშუნებს. უკვე მთელი სხეული მექავება.

ხმაურით აღებს საკეტს. ჩემზე ორი თავით მაღალია და ლურჯი ხალათი აქვს მოცმული. ტუჩებს იწმენდს და ყავის ჭიქა მეორე ხელში გადააქვს. „შემოდი, შემოდი». მგონი ადრეც მყავს ნანახი. «ისა.. შემთხვევით პრეზერვატივი ხომ არ გაქვთ?» შარვალი ისევ მძვრება.

ცალი ხელით კედელს ვეყრდნობი, ცალით ვცდილობ, შარვალი ავიწიო. «კი, კი, მოდი»... ოთახი გაუნიავებელია, თუმცა, ჩემსასთან შედარებით, დალაგებული. «რამდენი ხართ?» მაღალ თაროზეა აყუდებული, რაღაც თეთრეულისმაგვარ ნაჭრებში ეძებს. «ორი, თუმცა...» «მოკლედ, რამდენი გინდა, კიდევ თავიდან ვეღარ ავძვრები აქ!» «ერთი». ცოტა არ იყოს, უცნაურ შეკითხვებს მისვამს. რაში აინტერესებს, რამდენი ვართ, ან, საერთოდაც, საიდან იცის, რომ ჩემს ოთახში კიდევ ვიღაცაა, ან კიდევ, რამდენი პრეზერვატივი უნდა მინდოდეს ერთი ღამისთვის...

«აიღე, აბა შენ იცი». საქმიანი მზერით მაცილებს. როგორც იქნა. მგონი, მადლობის თქმა დამავიწყდა, მაგრამ მეტის მოთმენა აღარ შემიძლია. გასაღები ძლივს მოვარგე საკეტს. ცოტაც და თვალებში დამიბნელდება. სამგზავრო ჩანთები, მინერალური წყლის ბოთლები და ქაღალდები ხელს მიშლიან კარებიდან მოპირდაპირე კუთხემდე გადაადგილებაში.

კუთხეში კი კვამლის დეტექტორია დაყენებული, ოვალური ფორმის მოწიკწიკე ელექტროდანადგარი, რომელიც მოწევას მიკრძალავს და წინააღმდეგობის გაწევის შემთხვევაში გვარიანი ფულადი ჯარიმითაც მემუქრება. პრეზერვატივს ფრთხილად ვხსნი. ვარდისფერია და რაღაც არომატული სუნი აქვს. ფრთხილადვე ვაცვამ დეტექტორის სენსორულ ნაწილს, ვცდილობ, არ გამეხეს, კარგად მოერგოს. ცოტაც. მორჩა. როგორც იქნა.

ახლა შემიძლია, რამდენიც მინდა, იმდენი მოვწიო, მთელი სამყაროს სიგარეტი ჩავწვა, თავისუფლად ვისუნთქო. ხელის თითები მექავება და ცხვირში სისველეს ვგრძნობ. იატაკზე ვჯდები და ჯიბეში ხელს ვიყოფ. აქ სიგარეტის ძალიან, ძალიან ბევრი ღერია, ახლა ერთ-ერთს პირში ჩავიდებ, მერე ცეცხლს მოვუკიდებ და ჯერ ღრმა, მერე კი რბილი ნაფაზებით მოვწევ. აი ასე. . . .

 ახლა კი ყველაფერი ძალიან მარტივად და უბრალოდ – სხეული აღარ მტკივა. გემრიელ ჰაერს ვსუნთქავ და მეოთხე სართულის მიმართ მადლიერებით ვივსები. მგონი, მართლა ღირს, ავიდე და ადამიანურად გამოველაპარაკო. თან შოკოლადს ან რამეს ავუტან, მახსოვს, რომ ყავას სვამდა, თვითონ თუ არ შეჭამს, ვინმეს მაინც გაუმასპინძლდება, ასე ჩემსავით შეხეტებულს. წესით, ლაპარაკი უნდა უყვარდეს. მაინც რა სულელურ შეკითხვებს მისვამდა...

არა, ნეტავ საიდან იცოდა, რომ ოთახში მარტო არ ვარ? კიდევ კარგი, თავი რომ არ გავიმართლე, არ ვიცი ვინ არის და, საერთოდ, როგორ გაჩნდა ჩემს საწოლში-მეთქი. სულელურად გამომივიდოდა. ნეტავ კიდევ აქ არის? მეზარება ადგომა, იატაკზე ვაგდივარ და ვცდილობ, სიგარეტის ბოლი ზედა უჯრის საკეტში გავაძვრინო. ცოტა არ იყოს, ბეჭები მეტკინა და გვერდებიც გამიცივდა. ბოლო ორი დღეა, 6 გრადუსს არ აშორებია ტემპერატურა. სიამოვნებით შევძვრებოდი ჩემს ქვეშაგებში და ტორშერის შუქზე დავაკვირდებოდი სიგარეტრის წმინდა კვამლს, მაგრამ ახლა იქ ვიღაცას სძინავს, თანაც საკმაოდ არაფხიზელი ძილით. არც კარების გაღება გაუგია, არც შემოსვლა და მერე გასვლა, პრეზერვატივის ჭრაჭუნა ქაღალდსაც კი არ შეუწუხებია, არადა საკუთარი თავის მრცხვენია, ისეთი ხმაურით გავხსენი.

კარებზე კაკუნია. მორიგ სიგარეტს ვაქრობ. ფერფლსა და ნამწვავებში ვცურავ. კარების გაღებაზე არც კი ვფიქრობ. ნეტავ რომელი საათია? ფანჯრისკენ ვატრიალებ თავს, მაგრამ იქ სქელი და მძიმე ფარდებია ჩამოფარებული. კიდევ აკაკუნებს. მუშტებით, მაგრამ ფრთხილად.

«თუ შეიძლება, № 76 სტუდენტმა კარები გააღეთ. საერთო საცხოვრებლის ადმინისტრაციიდან გაწუხებთ.» წყნარი და თავდაჯერებული ხმაა. ვითონ, გათენდა? კარი უნდა გავაღო. ნეტავ, ჯარიმის ქვითარს როდის გამომიწერენ? ალბათ, ოთახის დანაგვიანებისთვის კიდევ ცალკე იქნება რაღაც. არადა, მეზარება ბანკში გასვლა. «გამარჯობა». ხელში რაღაც ქაღალდები უჭირავს.

«მაპატიეთ, რომ ასე გვიან გაწუხებთ, მაგრამ პატარა გაუგებრობა მოხდა... თქვენ ბრძანდებით ხომ სტუდენტი № 76? « «დიახ... რაშია საქმე?» მართლა ვერაფერს ვხვდები. «სულელური შეცდომა მოგვივიდა... კიდევ ერთხელ გიხდით ბოდიშს... თქვენ გვთხოვეთ არა ერთი საათის წინ გასაღების დუბლიკატი? როგორც თქვით, დაგეკარგათ თუ რაღაც...» ცოტა ნერვიულობს. «დიახ, დიახ»...

«და იცით, შეგვეშალა, და 321-ის მაგიერ 221-ე ნომრის გასაღები მოგეცით...» შვებით ამოისუნთქა. აი თურმე რა. მე კი მეგონა, რომ, ჩვეულებრივ, სართული შემეშალა. ყოველთვის მერევა ხოლმე მეორე და მესამე. «აქ კი № 91 ცხოვრობს...» «ხო, სძინავს...» ლოგინისკენ მივაბრუნე თავი. «კიდევ ერთხელ გვაპატიეთ და ინებეთ თქვენი გასაღები. ამას კი კარადაზე მივაკრავ...» ფურცელს იღებს და ზედ რაღაცას წერს.

ქურთუკს მხარზე ვიგდებ, ხელით ჯიბეს ვისინჯავ – რამდენიმე ღერი კიდევ არის დარჩენილი. კალამს გულის ჯიბეში იდებს და კარებში გზას მითმობს. ფურცელზე მრგვალი და გამოყვანილი ასოებით წერია: «№ 91-ს: საჯარიმო ქვითრების ასაღებად გთხოვთ ჩამობრძანდეთ საერთო საცხოვრებლის ბიუროში». «შეწუხებისთვის დიდ...» «არ არის საჭირო. საათი ხომ არა გაქვთ?» ვაითუ გათენდა უკვე, არ მინდა სემინარზე დამაგვიანდეს. «4 საათი და 35 წუთია. გამოძინებას კიდევ მოასწრებთ, და გვაპატიეთ, რომ ჩვენი მიზეზით...» 321-ეში ტანსაცმელების და სასმელი წყლის ბოთლების გროვა დგას.

კბილის ჯაგრისის გარეცხვა ისევ დამვიწყებია. საბანზე ყავის დიდი ლაქაა. ისე მეძინება, რომ თვალდახუჭული ვძვრები ლოგინში, არც კი ვამოწმებ, ვინმე კიდევ ხომ არ წევს აქ. . .

 «რა დაგემართა, გაწყენინე რამე? ტელეფონს რატომ არ პასუხობ? ხომ მშვიდობაა? დარეკე აუცილებლად».

ავტომოპასუხე შეკითხვებს არ იშურებს.

ახლა ამისთვის არ მცალია. მგონი, საკმაოდ დიდხანს მეძინა და ექსკურსიაზეც დავიგვიანე. გემი 14 საათზე გადის ფრაუენკირხეს მისადგომიდან. ალბათ, სემინარი უკვე გავაცდინე, ახლა ელბაზე გასეირნებაც გვერდით მიმრჩება. თუმცა, ჯერ უნდა გავიგო, რომელი საათია. ტელეფონზე ვიხედები. 12 საათი და 55 წუთი.

არც ისე ცუდადაა საქმე. ორამდე კბილების გახეხვასაც მოვასწრებ და რამდენიმე აბზაცის თარგმნასაც. მერე კი ცვინგერთაიხამდე ტრამვაითი მივალ, იქიდან ფეხით გავივლი. ეინბანერშტრასეს კუთხეში უგემრიელესი ნაყინი იყიდება. რატომღაც, რუსი გამყიდველი ჰყავთ. ძველ ქურთუკს ჩავიცვამ. ახალი უკვე გასარეცხია, ფერფლის და მტვრის ფერი ადევს.

სარეცხ ბარათზე კიდევ მაქვს დეპოზიტი. ჯობია, ადრე გავიდე და ქურთუკი გასარეცხად დავტოვო. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ ცოტა სწრაფად უნდა ვიმოძრაო. ნივთებს დიდ ზურგჩანთაში ვტენი, სარკეში კბილებს ვაკვირდები და ცალი ხელით შარვალს ვიწევ. უკვე კარებში მახსენდება, რომ ფოტოაპარატი ისევ დამრჩა, მაგრამ მეზარება შებრუნება. გასაღებს ორჯერ ვატრიალებ და შარვლის უკანა ჯიბეში ვიგდებ. მეორე სართულზე, ჩემდა უნებურად, მეღიმება.

სადარბაზოს კარებთან ნაგვიანი პარკები აწყვია. ალბათ, დაავიწყდათ გატანა.

 სამრეცხაო რაინერშტრასეზეა. არც ისე შორია, მაგრამ მირჩევნია, ტრამვაის დაველოდო. ქუჩაზე ლიანდაგები არ ჩანს. ტრანსპორტით ხშირად არ ვმოძრაობ, მაგრამ, რატომღაც, მახსოვს, რომ აქ ტრამვაის გაჩერება იყო. ესე იგი, ცუდად მახსოვს.

პარალელურ ქუჩაზე გადავალ და იქ დაველოდები. სიგარეტს ვუკიდებ. ზურგჩანთა დიდია და მძიმე. ალბათ, სასაცილოდ გამოვიყურები. უცნაურია, მაგრამ არც ამ ქუჩაზე ჩანს ლიანდაგების მსგავსი რამ. ჯობია, ვინმე გავაჩერო და ვკითხო. დიდხანს ძებნის დრო არ მაქვს.

«უკაცრავად, რაინერშტრასემდე რომელი ლიანდაგიდან უნდა გავყვე ტრამვაის?» მოხუცი ქალია, შაქრიანი პარკი უჭირავს. «რა ტრამვაი შვილო, ავტობუსი აქ არ გაგიჩერებს, აგერ 10 მეტრში დაელოდე». მეცინება. «არა, იცით, ტრამვაი მჭირდება, სტუდენტური ბილეთი მაქვს». კეთილი ქალია. ძვირი სიამოვნებაა ტრამვაი ჩვეულებრივი ბიურგერისთვის. ეს კი ჩემს ჯიბეს უფრთხილდება.

«შვილო, პირველად ხომ არ ხარ ამ ქალაქში, საბურთალოზე არც ტრამვაი დადის და არც შტრა თუ რაღაცაა აქ... სამაიმუნო სხვა ვერაფერი იპოვე?» გაბრაზება დაეტყო ხმაში და ზურგი შემაქცია. უცნაურია. ახლა რა უნდა ვქნა? ალბათ უკვე ვეღარც მოვასწრებ სამრეცხაოში შევლას. დროა, უკვე ფრაუენკირხეს მისადგომისკენ გავრბოდე. ასეც ვიქცევი. ზურგჩანთა ხელს მიშლის, მაგრამ მაინც მივრბივარ.

აუცილებლად მივუსწრებ. მძიმედ ვსუნთქვ. სადაცაა გული ამომივარდება. ცოტა ხანს ვისვენებ და მერე ისევ გავრბივარ. შარვალი მძვრება. ორჯერ კინაღამ ფეხი დავაბიჯე. უკვე აინბანერშტრასეზე ვარ.

თვალში რაღაც ჩამივარდა. როგორც იქნა. მოვაღწიე. ელბას ნაპირთან ვდგავარ, მაგრამ არც გემი ჩანს და არც კურსელებიდან ვინმე. ვითონ დავაგვიანე? ნეტავ რომელი საათია? «უკაცრავად, საათი ხომ არა გაქვთ?» სირბილისგან პირი გამიშრა, ძლივს ვლაპარაკობ. «ოთხს უკლია ოცი». ალბათ უნდოდა ეთქვა ორსო.

ესე იგი, ნორმალურ დროს მოვსულვარ. მაგრამ ეს საეჭვო სიცარიელე ძალიან მაღელვებს. სხვა გზა არ არის – უნდა დაველოდო. დროის გასაყვანად კიდევ ერთს ვეკითხები საათს. «ოთხს უკლია თხუთმეტი.» როგორც ჩანს, ამასაც უჭირს ციფერბლატთან ურთიერთობა. ჯობია, აქვე სატელეფონო ჯიხურში შევიდე და ცნობათა ბიუროში დავრეკო. ჯერ საათს ვიკითხავ და მერე გემის ამბავსაც გავიგებ.

«საინფორმაციო ცენტრი 09 გისმენთ». «უკაცრავად, შეგიძლიათ, ზუსტად მითხრათ, რომელი საათია?» «ერთი წუთით... თბილისის დროით 15 საათი და 47 წუთია. მადლობთ ზარისთვის.» ვერაფერი გავიგე. ვერაფერი. შუბლიდან კეფამდე რაღაცამ დანასავით გამისრიალა. გულის რევის შეგრძნება მაქვს.

ფაქტია, რომ გემზე დავიგვიანე. მგონი, თვალებში მიბნელდებასავით. უნდა დავჯდე. თავს მუხლებზე ვდებ. არ მესმის – სახლიდან პირველ საათზე გამოვედი, ახლა კი თურმე ოთხს რაღაცეები უკლია, ისიც რაღაცის დროით... მე კი მეგონა, რომ სწრაფად ვირბინე. ეს ზურგჩანთა რომ არა...

შარვალმაც ხელი შემიშალა. ცივი ოფლი მასხამს. სანთებელას ვეძებ. ალბათ 221-ეში დამრჩა. ჰაერი არ მყოფნის. პირს ვაფჩენ. მარილიანი წყლის გემო აქვს რაღაცას.

სხეული მტკივა.

 იმედია, სახლში იქნება. ახლა ჩემს სანთებელას გამოვართმევ და ერთ-ორ ღერს გარეთაც მოვწევ. საშინლად მტკივა ფეხები – ძლივს ავფორთხდი მეორე სართულზე. თვალებში თმები მეყრება და გაოფლილ სახეზე მეწებება. ცალი ხელით შარვალს ვისწორებ, მეორეთი კი 221-ე ოთახის კარზე ხელუკუღმა ვაკაკუნებ. მაღალია და ხვეულთმიანი. თავი გვერდით აქვს გადახრილი და წამწამების ქვემოდან მიყურებს.

«გამარჯობა...». ძალიან ჩვეულებრივი ხმით მესალმება. «გამარჯობა... იცით, გუშინ... უფრო სწორად, დღეს თქვენს ოთახში... აი მაშინ... მოკლედ, მგონი აქ სანთებელა დამრჩა...

ნაცრისფერია და შავი აქლემი ახატია... ხომ არ გიპოვიათ შემთხვევით?.. კარადის ქვეშ ან სადმე შეიძლება ეგდოს...» რაც ძალი და ღონე მაქვს, ვიღიმები. მოწყენილია და ლამაზი. გრძელი თითებით ხვეულ და ვარდნილ თმას გვერდით იყრის. ახლაღა მახსენდება, რომ არც ისე დიდი ხნის წინ ერთ ოთახში გვეძინა. მართალია, სხვადასხვა სიბრტყეში – მე იატაკზე, ამას კი თბილ ლოგინზე, მაგრამ მაინც...

თვალებს ხუჭავს და ენით ტუჩებს ისველებს. «მაპატიეთ, მაგრამ მგონი რაღაც გეშლებათ... სტუდენტი, რომელიც აქ ცხოვრობდა, გამთენიას დაიღუპა... საკუთარ ლოგინში, გულის შეტევით... გეშლებათ აშკარად...» თავი დაღუნდა. «კარგი ერთი!» მეცინება. «ჯანმრთელი და საღსალამათი ხარ...» «იცით, მე მისი ბიძაშვილი ვარ, და არც ხუმრობის დროა მგონი...

ბარგს ვალაგებ და სხვა საქმე თუ არაფერი გაქვთ, თუ შეიძლება, ხელს ნუ მიშლით...» ცალი ხელით კარები ცხვირწინ მომიხურა. თავის კანი მექავება. სადღაც შიგნით ჰაერი მტკივა. როგორ მიყვარდა ჩემი ნაცრისფერი სანთებელა. ცეცხლის ფასად ვიყიდე ერფურტში. შავი აქლემი ეხატა და ქარში არ ქრებოდა.

 «რა დაგემართა, გაწყენინე რამე? ტელეფონს რატომ არ პასუხობ? ხომ მშვიდობაა? დარეკე აუცილებლად». ხომ ვიცოდი, რომ აზრი არ ჰქონდა ავტომოპასუხეზე შეტყობინების დატოვებას.

ველური ხარ რა – მაინცდამაინც უნდა შემომენგრია ხომ კარები?! კიდევ კარგი, სულზე მოგისწარი, თორემ მალე დაიხუთებოდი იმ შენს გაბოლილ და ობმოკიდებულ ოთახში... ფანჯარა აწიე, სწრაფად მივდივარ და დაგიბერავს. მოიცა, ეგრე არა... კინაღამ მოტეხე სახელური. არა, მაინც რას ამოიჩემე ეს დოიჩლანდი, ვინ არ წასულა და წამოსულა...

შეიგნე, რომ ახლა აქ ხარ, ჩემთან, ჩემს მანქანაში, ვეღარც სიგარეტს მოწევ და ვერც აქეთ-იქით იბოდიალებ გზააბნეული. უკვე მოვედით.

თვალები დახუჭე. აი ასე. სულ ცოტაც. ფრთხილად, მე დამეყრდენი, ნუ გეშინია, მალე გაახელ თვალებს. ცოტა დარჩა. ერთი ნაბიჯიც – აი ასე. მოვედით.

ახლა მე სამამდე დავითვლი და შენ თვალები გაახილე. ერთი, ორი, სამი - ხომ ლამაზია? რომ არ მიჯერებდი? წამოსვლა არ გინდოდა. მოგწონს? ხელს რატომ მიჭერ? ახლავე მოვალ, მანქანიდან პროდუქტებს გადმოვიღებ, შენ კი მანამდე ტერასაზე ჩამოჯექი და აქაურობით დატკბი. ხომ არ შეგცივდა? აქ მატყუარა მზე იცის ხოლმე, ანათებს, მაგრამ ჰეარს ვერ ათბობს, თუ შეგცივდეს, მითხარი, პლედს გამოგიტან. არა, სახლში ჯერ არ შეგიშვებ, ოთახში ჯდომა მერეც გეყოფა. ამდენი რამ რატომ მაყიდინე? დენი რომ არ იყოს და მაცივარი ვერ ჩავრთო, ხომ უნდა გადავყარო მერე? შენც ვითონ ჭამა გიყვარდეს. რომ წარმოვიდგენ, რომ მალე გულისშემაღონებლად უნდა გეხვეწო, ერთი ლუკმა მაინც ჩაიდო პირში, ამ პარკების ჰაერში მოფრიალება მინდება.

ეს რძე მაინც რისთვის წამოვათრიეთ? მე სუნზეც კი ალერგია მაქვს, და რაღაც ვერ ვიხსენებ, შენც გიყვარდეს. ნუ მიყურებ მამისმკვლელის თვალებით, დამიჯერე, კარგად იქნები, ბევრად უკეთესად, ვიდრე იმ შენს ნესტიან, სიგარეტით გაბოლილ და ჭიებისგან დაჭმული წიგნებით სავსე ოთახში იყავი. კიდევ კარგი, წიგნები მაინც არ წამოაგაღებინე... მგონი უკანა საბურავი დაშვებულია, მაგრამ არა უშავს. ხვალ ველოსიპედით წავიღებ და დავაბერინებ. მოიცა, რას აკეთებ? ეგ რა გიჭირავს ხელში? ჯანდაბა, მაინც მომასწარი და ჩანთაში ეგ ფურცლებიანი შხამი ჩაიგდე არა?! რამხელა წიგნია, როგორ ვერ შევნიშნე... არა უშავს, ღამღამობით აქ ისე ცივა, თვითონვე შემომთავაზებ, ბუხარს შევუკეთოთ ეგ შენი სქელყდიანი ლიტერატურული პროდუქტი...

უკვე კანკალებ, ალბათ აღარ გსიამოვნებს აქაური ჰაერი და ჯერ არჩამოსულს, უკვე მოგენატრა შენი დახუთული ოთახი. ვერ მოგართვი! ახლა ჩემს ხელში ხარ, მთლიანად ჩემი ხარ და გინდა-არ გინდა, ჯანსაღი ჰაერის სუნთქვა მოგიწევს. როგორ კანკალებ, არა, ამას ნამდვილად ვეღარ გავუძლებ, ორი წუთით დამელოდე, ამ ხარაგ-ხურაგს სახლში შევიტან და ადგომაში მოგეხმარები... მართლა ასე ძალიან შეგცივდა?.. ხელები იღლებში გაქვს ამოდებული და ცხვირს ჯემპრის თხელ საყელოზე ითბობ. როგორ გაყინულხარ... დამეყრდენი, აი ასე, თუ გინდა წიგნს მე წამოგიღებ, ხო, კარგი, კარგი, თვითონ წამოათრიე, არა, მაინც რამხელაა...

ეს პირველი სართულის მისაღები ოთახია, უფრო სწორად, სამზარეულოს გარდა ყველა ოთახის ფუნქციას ასრულებს და ამას თვითონვე მიხვდები, ბუხრის წინ ჯერ ჩაის რომ დალევ და მერე რომ ჩაგეძინება. მეორე სართულზე ცივა და იქ ასლვლა არ ღირს, ისე იქ ორი საძინებელი და ერთიც მისაღები ოთახია, რომელიც გამუდმებით დაკეტილი და დამტვერილია... რას ეძებ? შენი ჩანთა აქვეა, ხომ გითხარი, მეორე სართულზე გამყინვარებაა და ეს ოთახი იქნება ჩვენი საძინებელიც და სხვა ყველაფერიც-მეთქი. ხო, ხო, აქ ვიცხოვრებთ ორივე... რითი ვერ გაიგე, წეღან ხომ გითხარი??? დამტანჯე მოკლედ, ნეტავ ერთი რისთვის კითხულობ მაგ შენს წიგნებს, ოდნავი გადაკრული ნათქვამიც კი არ გესმის... მოიცა, ბუხარს შევუკეთებ, წეღან მსუბუქად შევანთე, ვიცოდი, რომ გაიყინებოდი... ისე, რამე მაგ პლედზე თბილი ვერ წამოიღე? მე დამიჯერე? როდის აქეთ იყო მე მიჯერებდი...

მწარედ მოგატყუე, სითბო იქნება-მეთქი... აბა რა უნდა მეთქვა, შენთვის რომ აქაური კლიმატი გამემხილა, ფეხსაც არ გამოადგამდი, მით უმეტეს, არც ახლა წამოსულხარ დიდი სიხარულით... ხო მართლა, ახლა არ მითხრა, რომ ისევ ჩემებურს ვუბერავ და იაფფასიანი პროზა ვარ, მაგრამ ერთი შეკითხვა დამებადა: რატომ წამომყევი? ხო, კარგი, ჩუმად ვარ, პირობეს გაძლევ, უახლოესი ერთი საათის განმავლობაში ამ შეკითხვას არ დაგისვამ. რატომ მიღიმი? დამცინი?... აჰა, გასაგებია, როგორც ყოველთვის... ლოყები აგიწითლდა. ცოტა უკან დაიწიე, თორემ თმა შეგეტრუსება.

თმა შეიკარი-მეთქი, კი არ მითვამს, უკან დაიწიე, წნევა აგიწევს ეგრე! დამტანჯე... ფეხზე გაიხადე, უფრო თავისუფლად იქნები... აი ეგრე... თუ გინდა თბილ წინდებს მოგიტან, ახლავე მოვალ... მე ჩაგაცმევ რა...

 ლექცია გამოვიდა. 30 წუთი გვაქვს შესვენება.

ყველანი სასადილოსკენ მიდიან – საზაფხულო კურსის სტუდენტებისთვის აქ დიდი ფასდაკლებებია და გემრიელი საჭმელებიც აქვთ. მე ეზოში ვზივარ და მიყოლებით უკვე მერვე ღერს ვეწევი. ბალახი სველია და ჩაქრობისას სიგარეტი მთელ ხმაზე შიშხინებს. ცოტა არ იყოს, მეც მომშივდა, მაგრამ ჯერ აქედან ფეხსაც ვერ მოვიცვლი – უკვე ისე მძვრება ჩემი შარვალი, რომ ორივე ხელით კარგად თუ არ დავიჭირე, მიმეკარგება სადმე. ამას უკვე სხვებიც ამჩნევენ და შიგადაშიგ დამცინიან. მირჩევია, ცოტა ხანს მოვითმინო, მერე ჩემს ოთახში ავალ, იქ კი მაცივარში რძე მაქვს დიდი ყუთით. მიწა ცივია და მაცემინებს.

დასვენება რომ დამთავრდება, მერე ავდგები. იმედია, ვერავინ დამინახავს. «ჰეი, ჯორჯია! დავამთავრე შენი წიგნი, მოგცემ დღეს!» ბულგარელია და ძალიან კეთილი. «კარგი, ოთახში ვიქნები საღამოს». ვუღიმი. «ისე, რას შვრები? რატომ არ ჭამ? აუ, შენ კიდევ იმდენს ეწევი?» ვუღიმი. «ხომ იცი მაგან რაც დამართა 221-ელს, აა, ხომ იცი?» ჩემი ნაცრისფერი სანთებელა.

ისე, ხომ არ აჯობებდა, ბიუროში 221-ეს გასაღები ამეღო და თვითონ მომეძებნა? «რა და, აზრზე ხარ, გულის რაღაც ჰქონია თურმე და ჰაერის უკმარისობა... და არც მოწევა შეიძლებოდა მაგისთვის და არც სიგარეტის სუნი და რამე... ჰო და იმ ღამეს იმდენი მოუწევია, რომ სიგარეტის კვამლში ამოგუდულა ის მწეველი ისა... მიხედე რა თავს ჯორჯია, ეს ამბავი რაც გავიგე, ისე შემეშინდა, ღერიც აღარ ჩამიდია პირში... წავედი, ლექცია გვეწყება. მოგიკაკუნებ საღამოს!» ვუღიმი. აქამდე როგორ არ მომაფიქრდა.

დღესვე მივალ ბიუროში და ჩემს სანთებელას მოვძებნი. დარწმუნებული ვარ, კარადის ქვეშ იქნება შევარდნილი...

 

 

გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პროზა / კალანდაძე მაგდა / ქ. თბილისი; მდ. ელბა