ლდოკონენი მაკა 

 

თეშდიდები და სუქუნები

 

 

და როცა ჩემს ამბავს ისმენთ, ცალ ფეხსაცმელზე ქუსლმოტეხილსა და იმავ ცალი ფეხით აგურის კედელზე მიყრდნობილს, თავზე... თეშდიდები და სუქუნები მაწვიმს.

 

შევეცდები, მოკლედ მოგითხროთ, როგორ აღმოვჩნდი ამ დღეში.

 

ჯერ, ოცი წლის წინ, ის ღამე დადგა, პალეონტოლოგი ბებია მარ(გუს)ი რომ დაბრუნდა (სამხრეთ ამერიკის ჩრდილოეთიდან თუ ჩრდილოეთ ამერიკის სამხრეთიდან), ჩემი დედიკო კი ჩვილით დაუხვდა (თბილისში). მძინარე პატარას (ანუ მე), ფუმფუსა ხელი ლოყის ქვეშ ამო(მ)ედო.

 

– კინკაჟუ! – აღმოხდა ბებიას და გულში საგანგაშოდუზარმაზარი სიყვარული ჩაეღვარა. ჩემოდანს მივარდა, ამოაპირქვავა, კოხტად ჩალაგებული, შეფუთული საჩუქრები მიყარმოყარა, იქექიქოთქოთა და მიაგნო იმას, რაც შეკრულ მუშტში ჩაეტა.

 

– აი, კინკაჟუ! – ხელი გაშალა და ქალიშვილს ერთი ციცქნა, ლოყის ქვეშ ფუმფულაკუდამოდებული არსება დაანახვა, – ხომ ჰგავს, ძვირფასო

 

არ ვიცი, რამდენად ესიამოვნა დედას მისი შვილი ენოტების ოჯახის წარმომადგენელს რომ შეადარეს, ღიმილით კი გადმომხედა ჯერ მე, მერე ბებიას და სუვენირიკინკაჟუ თავის ხელისგულზე გადაიტანა.

 

ასე ვიქეცი გოგონად ლემურის თვალებით – ბებია მარ(გუს)ის რჩეულ შვილიშვილად, რომლის თავზე ჯერ მსუბუქად წამოჟინჟლა თეშდიდსუქუნებმა, მერე კი ნამდვილი სეტყვა დაიწყო, რის გამოც არასდროს დამიბანია ან შემიკვეცავს თმები ორშაბათსა და ოთხშაბათს; არ დამიჭრია ან გამიქლიბავს ფრჩხილები და დამითვლია ფული ღამით; არ დამიწყია ახალი საქმე, არ დამიხარჯავს ან გამისესხებია ფული ორშაბათს; მუდამ ყურადღებით ვადევნებდი თვალყურს და ველოდი შედეგებს მარჯვენა თუ მარცხენა ხელის ან ფეხის გულის, ცხვირის წვერის ქავილისას; არ ვაძლევდი ან ვართმევდი ხელიდან ხელში არავის ცოცხს, საპონსა და ნემსს; არ ვდებდი მაგიდაზე გასაღებს, ხოლო პურს უკუღმა; არ ვშლიდი ქოლგას და არ ვუსტვენდი ოთახში; არ ვაბიჯებდი ზღურბლს მარცხენა ფეხით...

 

ახლა კი გურუს ოთახის შესახებ უნდა გიამბოთ

 

და ცამეტი წლის წინ, ზემოხსენებულ ოთახში, რომელსაც მარ(გუს)ი ეშმაკისეულს ეძახდა, ვინაიდან იქ ყველაფერი მარჯვნიდან მარცხნივ ანუ უკუღმა ხდებოდა (ოთახი არაბული წიგნებით გახლდათ სავსე), გურ(უ)ამ ბაბუს მუხლზე დასკუპული, ალტერნატიულად გადაშლილი წიგნის ფურცლებზე ნახატებივით გაბნეულ აღმოსავლურ ასოებს ვაკვირდებოდი

 

– რამდენი შეკრული და გახსნილი ბურთულაა არა აქ, გურუ.

 

– სად, კინკაჟუ…

 

– აი აქ, აი... და აი, კიდევ... და აქაც, ეს ბუთქუშა შეკრულია, ეს ბურთულა თითქოს გაჭრეს და გაშალესო.

 

– ამ შეკრულ «ბუთქუშას» სუქუნი ჰქვია, «თითქოს გახსნილს» კი თეშდიდი.

 

არაბები, თუ სიტყვაში ორი თანხმოვანია, პირველს სუქუნს აწერენ თავზე, ხოლო როდესაც ორი ერთნაირი თანხმოვანი გამოითქმის, ერთს თეშდიდს ახატავენ და მეორე თანხმოვანს აღარ წერენ საერთოდ.

 

– დამღლელია წერის დროს ამდენი ფიქრი... ეს ნიშნები მარგუსის დარიგებებს გავს.

 

– მართლაც!.. როგორ აქამდე ვერ მოვიფიქრე – აღფრთოვანდა ბაბუ გურ(უ)ამი, – თავს დატეხილი მარგუსისეული თეშდიდსუქუნები!

 

და ბარემ, ფეხსაცმლის ქუსლის მოტეხვის მიზეზიც შეიტყვეთ

 

ორი კვირის წინ, ჩემმა უახლოესმა დაქალმა (სტ)ელამ დამირეკა, თავისი ქორწილის თარიღი შემატყობინა. მე კი გემოზე მოვკალათდი სავარძელში, მეჯვარის სტატუსის მისაღებად

 

– კინკაჟუ, უშენოდ ვერაფერს გავხდები, უნდა მასწავლო, რა როგორ მოვიმოქმედო, რა ვარგა და რა არა, მოკლედ, გელი – ქორწილის მრჩევლად დაგნიშნე!.. ხო მაგარია!

 

– თუ უახლოესი დაქალი საპატარძლოზე ლამაზია, ვერასდროს გახდება მისი მეჯვარე! – მანუგეშა მარ(გუს)იმ, მარჯვნიდან მარცხნისკენ მზირალმა გურ(უ)ამმა მშვიდად დაუკრა კვერი.

 

ფანჯარას მივანდე ცრემლიანი თვალები ყვითელი ფოთლები ნაშვილები ბავშვებივით მოსდებოდნენ აგვისტოს ქუჩას – ასე მენიშნა «ქორწილმეისტერის» კაბა და გავწიე ქსოვილების გამყიდველს, მეტრნახევრიანი ხის სახაზავი მხარს ზემოთ რომ ვერ სცდებოდა, თავბრუ დავახვიე, რა ფაქტურის ყვითელი და მწვანე ქსოვილი არ გადმოვაღებინე – დარდიანად გასცქეროდა დახლზე გაშლილ გაზეთზე მიტოვებულ ყველს, პურს და გაკბეჩილ პომიდორს.

 

ქორწილის დილა წვიმიანი გამოდგა. ალბათ (სტ)ელას ქვაბების ლოკვა უყვარდაო, – გამაღვიძა მარგუსის დასკვნამ – ალიონის სუქუნმა და დიადი დღეც გამითენდა დაქალს კაბის სარჩულზე ქინძისთავი დავუბნიე ავი თვალისგან დასაცავად; საქმროსთან დავარეკვინე, რომ მარჯვენა ფეხსაცმელში ხურდა ფული ჩაედო, რომელსაც მერე რელიკვიასავით შეინახავდნენ ოჯახში; ნათესაობაში ბედნიერი ქალი მოვიძიეთ და მისი ნახმარი ცხვირსახოცი პატარძალს ჩანთაში ჩავუდე.

 

წყლით სავსე ვედრო და იატაკის ტილო მოვამზადეთ, (სტ)ელას სახლიდან წასვლის შემდეგ იატაკი რომ მოერეცხათ.

 

– როცა ბოლო აქსესუარსაც მოირგებ, სარკეში აღარ ჩაიხედო; ჯვრისწერის ბეჭედი არასდროს არავის გაასინჯო; სახლიდან გასვლის წინ ერთიორი ცრემლი გადმოაგდე; შენსა და ბა(ღა)თურს შორის არავინ გაატარო; ჯვრისწერის შემდეგ ეცადეთ, ერთდროულად ჩააქროთ სანთლები და აი, ამ სარკეშიც ერთად ჩაიხედოთ; თაიგული არავის დააჭერინო ქმრის გარდა, მერე სუფრაზე ლარნაკში ჩადებ, ბოლოს კი სახლში წაიღებ და...

 

– რა სისულელეა! კმარა! – აყვირდა ჩრდილში მოქცეული მეჯვარე.

 

გოგონებში მღელვარება შევნიშნე, ყურის ბიბილოც ამეწვა (ზურგსუკან მჭორავდნენ), მალე კბილებიდან გამოცრილი რეპლიკებიც მომწვდა

 

– რა სოფლელაა! როგორი ქალუკა ყოფილა! ვინ ასწავლა ეს სისულელეები თან რას ეძახიან, კინკაჟუს ვაფშე არ არის ნაშური კლიჩკა! (სტ)ელას რა, ეგეთების ჯერა!

 

აშკარა იყო, გოგონებს პატარძლის ზურგსუკან გადაგდებული თაიგულისათვის ბრძოლა სურდათ. აკი მეც მქონდა დაგულებული ბეჭდის ყუთი – ბა(ღა)თურიც გავაფრთხილე, ჯვრისწერის შემდეგ ცარიელ ყუთს ხელი აღარ ახლო, პირველად მე უნდა შევეხომეთქი. არ მინდოდა, ვინმესთვის გული დამეწყვიტა და ალტერნატიული თაიგულის შექმნის იდეა წამოვაყენე.

 

– ორი თაიგული მაგარი გოიმობაა! (სტ)ელუშ, პროსტა, მოწვი ბა(ღა)თურ, ეს დამიჭირე, ის მომაწოდეთ, უნდა ვისროლო, რა სანახავი იქნები! და ვაბშჩე... მოდუნდი რა!

 

ყურის ბიბილო (სტ)ელასაც აეწვა, მალე მთელ სახეზე მოედებოდა სიწითლე (დაცდილი გვქონდა) და თითქოს ქორწილმეისტრობა ჩემი იდეა ყოფილიყოს, ზურგი მაქცია ქინძისთავი და ბედნიერი ნათესავი ქალის ნახმარი ცხვირსახოცი მოისროლა, გასვლის წინ დემონსტრაციულად ჩაიხედა სარკეში, მეჯვარეს ხელი ჩაჰკიდა და კიბეებიც სიცილკისკისით ჩაირბინა.

 

ჯვრისწერაზე უკანა რიგში ვიდექი, ყვითელი ორგანზას ნაკეცებში ვმალავდი ცრემლიან თვალებს.

 

ორი კურცხალი მაინც ჯიუტად მაჩნდა მწვანე ხავერდის კაბაზე, როდესაც სიძემ დამიძახა კინკაჟუ, რატომ არ იღებ ბეჭდების კოლოფს, ხომ მთხოვეო! და შავკაბიანი სტუმრის მუჯლუგუნიც მომხვდა, წავიბორძიკე, ფეხსაცმლის ქუსლი მოვიტეხე (ქსოვილების გამყიდველის გულზე დამდგარმა ლუკმამ მიწია), იმ შავკაბიანმა კი ბეჭდების ცარიელი კოლოფი ამაყად ჩაიდო ჯიბეში.

 

ბევრი ვიხეტიალე წვიმაში კოჭლობით, სანამ აგურის კედელს ქუსლმოტეხილი ფეხსაცმლით მივეყრდნობოდი – ქუჩის ბოლოში, აივნის ქვეშ თავშეფარებული წვრილმანების გამყიდველს მოვკარი თვალი. ახლა, ვდგავარ და ველოდები, როდის გადაიღებს, ისიც დაიძრება თავისი გორგოლაჭებიანი ტაჩკით, უნივერსალურ წებოს მომყიდის და ფეხსაცმელს გავიმთელებ.

 

ასეთ კონკიად ვიქეცი და სირცხვილით ვიღას მოვუყვე ამ ამბის დასასრულს

 

და შავი «ფოლქსვაგენფაეტონი» (შესაძლოა, გოგრად ყოფილიც) მიახლოვდება, ფანჯარა ეშვება და რა გქვიაო, მეკითხება ჟღალთმიანი ყმაწვილი.

 

ვპასუხობ, რომ კინკაჟუ ვარ. გულიანად იცინის, ჰგავხარო და გადმოდის. ლემურის თვალები გქონიაო, მაკვირდება და ფუმფულა კუდის გარეშე როგოგორ იძინებო, მეკითხება. სად სმენია კინკაჟუებზე ნეტავ ვფიქრობ მე, ის კი მიხსნის, ტაქსიდერმისტი ვარო. ვვარაუდობ, რომ მანქანებთან დაკავშირებული პროფესია უნდა იყოს, ჟღალთმიანი კი, ტაქსიდერმისტები ფიტულებს ამზადებენო, მეუბნება და მე, კინკაჟუს, კანკალი მიტანს! გცივაო, მეკითხება და სახლში წაგიყვანო, მთავაზობს.

 

წვიმს, წვრილმანების გამყიდველი მყარად დგას აივნის ქვეშ, ქუჩის ბოლოში, ამიტომ კოჭლობით ვიძრები «ფაეტონისკენ,» თეშდიდსუქუნების წარმოსახვით დავთარში ვიქექები და დიდი იმედი მაქვს, რომ ჩემგან ფიტულს არ დაამზადებს ჟღალთმიანი ტაქსიდერმისტი.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                  ლდოკონენი მაკა

 

თეშდიდები და სუქუნები

 

 

და როცა ჩემს ამბავს ისმენთ, ცალ ფეხსაცმელზე ქუსლმოტეხილსა და იმავ ცალი ფეხით აგურის კედელზე მიყრდნობილს, თავზე... თეშდიდები და სუქუნები მაწვიმს.

 

შევეცდები, მოკლედ მოგითხროთ, როგორ აღმოვჩნდი ამ დღეში.

 

ჯერ, ოცი წლის წინ, ის ღამე დადგა, პალეონტოლოგი ბებია მარ(გუს)ი რომ დაბრუნდა (სამხრეთ ამერიკის ჩრდილოეთიდან თუ ჩრდილოეთ ამერიკის სამხრეთიდან), ჩემი დედიკო კი ჩვილით დაუხვდა (თბილისში). მძინარე პატარას (ანუ მე), ფუმფუსა ხელი ლოყის ქვეშ ამო(მ)ედო.

 

– კინკაჟუ! – აღმოხდა ბებიას და გულში საგანგაშოდუზარმაზარი სიყვარული ჩაეღვარა. ჩემოდანს მივარდა, ამოაპირქვავა, კოხტად ჩალაგებული, შეფუთული საჩუქრები მიყარმოყარა, იქექიქოთქოთა და მიაგნო იმას, რაც შეკრულ მუშტში ჩაეტა.

 

– აი, კინკაჟუ! – ხელი გაშალა და ქალიშვილს ერთი ციცქნა, ლოყის ქვეშ ფუმფულაკუდამოდებული არსება დაანახვა, – ხომ ჰგავს, ძვირფასო

 

არ ვიცი, რამდენად ესიამოვნა დედას მისი შვილი ენოტების ოჯახის წარმომადგენელს რომ შეადარეს, ღიმილით კი გადმომხედა ჯერ მე, მერე ბებიას და სუვენირიკინკაჟუ თავის ხელისგულზე გადაიტანა.

 

ასე ვიქეცი გოგონად ლემურის თვალებით – ბებია მარ(გუს)ის რჩეულ შვილიშვილად, რომლის თავზე ჯერ მსუბუქად წამოჟინჟლა თეშდიდსუქუნებმა, მერე კი ნამდვილი სეტყვა დაიწყო, რის გამოც არასდროს დამიბანია ან შემიკვეცავს თმები ორშაბათსა და ოთხშაბათს; არ დამიჭრია ან გამიქლიბავს ფრჩხილები და დამითვლია ფული ღამით; არ დამიწყია ახალი საქმე, არ დამიხარჯავს ან გამისესხებია ფული ორშაბათს; მუდამ ყურადღებით ვადევნებდი თვალყურს და ველოდი შედეგებს მარჯვენა თუ მარცხენა ხელის ან ფეხის გულის, ცხვირის წვერის ქავილისას; არ ვაძლევდი ან ვართმევდი ხელიდან ხელში არავის ცოცხს, საპონსა და ნემსს; არ ვდებდი მაგიდაზე გასაღებს, ხოლო პურს უკუღმა; არ ვშლიდი ქოლგას და არ ვუსტვენდი ოთახში; არ ვაბიჯებდი ზღურბლს მარცხენა ფეხით...

 

ახლა კი გურუს ოთახის შესახებ უნდა გიამბოთ

 

და ცამეტი წლის წინ, ზემოხსენებულ ოთახში, რომელსაც მარ(გუს)ი ეშმაკისეულს ეძახდა, ვინაიდან იქ ყველაფერი მარჯვნიდან მარცხნივ ანუ უკუღმა ხდებოდა (ოთახი არაბული წიგნებით გახლდათ სავსე), გურ(უ)ამ ბაბუს მუხლზე დასკუპული, ალტერნატიულად გადაშლილი წიგნის ფურცლებზე ნახატებივით გაბნეულ აღმოსავლურ ასოებს ვაკვირდებოდი

 

– რამდენი შეკრული და გახსნილი ბურთულაა არა აქ, გურუ.

 

– სად, კინკაჟუ…

 

– აი აქ, აი... და აი, კიდევ... და აქაც, ეს ბუთქუშა შეკრულია, ეს ბურთულა თითქოს გაჭრეს და გაშალესო.

 

– ამ შეკრულ «ბუთქუშას» სუქუნი ჰქვია, «თითქოს გახსნილს» კი თეშდიდი.

 

არაბები, თუ სიტყვაში ორი თანხმოვანია, პირველს სუქუნს აწერენ თავზე, ხოლო როდესაც ორი ერთნაირი თანხმოვანი გამოითქმის, ერთს თეშდიდს ახატავენ და მეორე თანხმოვანს აღარ წერენ საერთოდ.

 

– დამღლელია წერის დროს ამდენი ფიქრი... ეს ნიშნები მარგუსის დარიგებებს გავს.

 

– მართლაც!.. როგორ აქამდე ვერ მოვიფიქრე – აღფრთოვანდა ბაბუ გურ(უ)ამი, – თავს დატეხილი მარგუსისეული თეშდიდსუქუნები!

 

და ბარემ, ფეხსაცმლის ქუსლის მოტეხვის მიზეზიც შეიტყვეთ

 

ორი კვირის წინ, ჩემმა უახლოესმა დაქალმა (სტ)ელამ დამირეკა, თავისი ქორწილის თარიღი შემატყობინა. მე კი გემოზე მოვკალათდი სავარძელში, მეჯვარის სტატუსის მისაღებად

 

– კინკაჟუ, უშენოდ ვერაფერს გავხდები, უნდა მასწავლო, რა როგორ მოვიმოქმედო, რა ვარგა და რა არა, მოკლედ, გელი – ქორწილის მრჩევლად დაგნიშნე!.. ხო მაგარია!

 

– თუ უახლოესი დაქალი საპატარძლოზე ლამაზია, ვერასდროს გახდება მისი მეჯვარე! – მანუგეშა მარ(გუს)იმ, მარჯვნიდან მარცხნისკენ მზირალმა გურ(უ)ამმა მშვიდად დაუკრა კვერი.

 

ფანჯარას მივანდე ცრემლიანი თვალები ყვითელი ფოთლები ნაშვილები ბავშვებივით მოსდებოდნენ აგვისტოს ქუჩას – ასე მენიშნა «ქორწილმეისტერის» კაბა და გავწიე ქსოვილების გამყიდველს, მეტრნახევრიანი ხის სახაზავი მხარს ზემოთ რომ ვერ სცდებოდა, თავბრუ დავახვიე, რა ფაქტურის ყვითელი და მწვანე ქსოვილი არ გადმოვაღებინე – დარდიანად გასცქეროდა დახლზე გაშლილ გაზეთზე მიტოვებულ ყველს, პურს და გაკბეჩილ პომიდორს.

 

ქორწილის დილა წვიმიანი გამოდგა. ალბათ (სტ)ელას ქვაბების ლოკვა უყვარდაო, – გამაღვიძა მარგუსის დასკვნამ – ალიონის სუქუნმა და დიადი დღეც გამითენდა დაქალს კაბის სარჩულზე ქინძისთავი დავუბნიე ავი თვალისგან დასაცავად; საქმროსთან დავარეკვინე, რომ მარჯვენა ფეხსაცმელში ხურდა ფული ჩაედო, რომელსაც მერე რელიკვიასავით შეინახავდნენ ოჯახში; ნათესაობაში ბედნიერი ქალი მოვიძიეთ და მისი ნახმარი ცხვირსახოცი პატარძალს ჩანთაში ჩავუდე.

 

წყლით სავსე ვედრო და იატაკის ტილო მოვამზადეთ, (სტ)ელას სახლიდან წასვლის შემდეგ იატაკი რომ მოერეცხათ.

 

– როცა ბოლო აქსესუარსაც მოირგებ, სარკეში აღარ ჩაიხედო; ჯვრისწერის ბეჭედი არასდროს არავის გაასინჯო; სახლიდან გასვლის წინ ერთიორი ცრემლი გადმოაგდე; შენსა და ბა(ღა)თურს შორის არავინ გაატარო; ჯვრისწერის შემდეგ ეცადეთ, ერთდროულად ჩააქროთ სანთლები და აი, ამ სარკეშიც ერთად ჩაიხედოთ; თაიგული არავის დააჭერინო ქმრის გარდა, მერე სუფრაზე ლარნაკში ჩადებ, ბოლოს კი სახლში წაიღებ და...

 

– რა სისულელეა! კმარა! – აყვირდა ჩრდილში მოქცეული მეჯვარე.

 

გოგონებში მღელვარება შევნიშნე, ყურის ბიბილოც ამეწვა (ზურგსუკან მჭორავდნენ), მალე კბილებიდან გამოცრილი რეპლიკებიც მომწვდა

 

– რა სოფლელაა! როგორი ქალუკა ყოფილა! ვინ ასწავლა ეს სისულელეები თან რას ეძახიან, კინკაჟუს ვაფშე არ არის ნაშური კლიჩკა! (სტ)ელას რა, ეგეთების ჯერა!

 

აშკარა იყო, გოგონებს პატარძლის ზურგსუკან გადაგდებული თაიგულისათვის ბრძოლა სურდათ. აკი მეც მქონდა დაგულებული ბეჭდის ყუთი – ბა(ღა)თურიც გავაფრთხილე, ჯვრისწერის შემდეგ ცარიელ ყუთს ხელი აღარ ახლო, პირველად მე უნდა შევეხომეთქი. არ მინდოდა, ვინმესთვის გული დამეწყვიტა და ალტერნატიული თაიგულის შექმნის იდეა წამოვაყენე.

 

– ორი თაიგული მაგარი გოიმობაა! (სტ)ელუშ, პროსტა, მოწვი ბა(ღა)თურ, ეს დამიჭირე, ის მომაწოდეთ, უნდა ვისროლო, რა სანახავი იქნები! და ვაბშჩე... მოდუნდი რა!

 

ყურის ბიბილო (სტ)ელასაც აეწვა, მალე მთელ სახეზე მოედებოდა სიწითლე (დაცდილი გვქონდა) და თითქოს ქორწილმეისტრობა ჩემი იდეა ყოფილიყოს, ზურგი მაქცია ქინძისთავი და ბედნიერი ნათესავი ქალის ნახმარი ცხვირსახოცი მოისროლა, გასვლის წინ დემონსტრაციულად ჩაიხედა სარკეში, მეჯვარეს ხელი ჩაჰკიდა და კიბეებიც სიცილკისკისით ჩაირბინა.

 

ჯვრისწერაზე უკანა რიგში ვიდექი, ყვითელი ორგანზას ნაკეცებში ვმალავდი ცრემლიან თვალებს.

 

ორი კურცხალი მაინც ჯიუტად მაჩნდა მწვანე ხავერდის კაბაზე, როდესაც სიძემ დამიძახა კინკაჟუ, რატომ არ იღებ ბეჭდების კოლოფს, ხომ მთხოვეო! და შავკაბიანი სტუმრის მუჯლუგუნიც მომხვდა, წავიბორძიკე, ფეხსაცმლის ქუსლი მოვიტეხე (ქსოვილების გამყიდველის გულზე დამდგარმა ლუკმამ მიწია), იმ შავკაბიანმა კი ბეჭდების ცარიელი კოლოფი ამაყად ჩაიდო ჯიბეში.

 

ბევრი ვიხეტიალე წვიმაში კოჭლობით, სანამ აგურის კედელს ქუსლმოტეხილი ფეხსაცმლით მივეყრდნობოდი – ქუჩის ბოლოში, აივნის ქვეშ თავშეფარებული წვრილმანების გამყიდველს მოვკარი თვალი. ახლა, ვდგავარ და ველოდები, როდის გადაიღებს, ისიც დაიძრება თავისი გორგოლაჭებიანი ტაჩკით, უნივერსალურ წებოს მომყიდის და ფეხსაცმელს გავიმთელებ.

 

ასეთ კონკიად ვიქეცი და სირცხვილით ვიღას მოვუყვე ამ ამბის დასასრულს

 

და შავი «ფოლქსვაგენფაეტონი» (შესაძლოა, გოგრად ყოფილიც) მიახლოვდება, ფანჯარა ეშვება და რა გქვიაო, მეკითხება ჟღალთმიანი ყმაწვილი.

 

ვპასუხობ, რომ კინკაჟუ ვარ. გულიანად იცინის, ჰგავხარო და გადმოდის. ლემურის თვალები გქონიაო, მაკვირდება და ფუმფულა კუდის გარეშე როგოგორ იძინებო, მეკითხება. სად სმენია კინკაჟუებზე ნეტავ ვფიქრობ მე, ის კი მიხსნის, ტაქსიდერმისტი ვარო. ვვარაუდობ, რომ მანქანებთან დაკავშირებული პროფესია უნდა იყოს, ჟღალთმიანი კი, ტაქსიდერმისტები ფიტულებს ამზადებენო, მეუბნება და მე, კინკაჟუს, კანკალი მიტანს! გცივაო, მეკითხება და სახლში წაგიყვანო, მთავაზობს.

 

წვიმს, წვრილმანების გამყიდველი მყარად დგას აივნის ქვეშ, ქუჩის ბოლოში, ამიტომ კოჭლობით ვიძრები «ფაეტონისკენ,» თეშდიდსუქუნების წარმოსახვით დავთარში ვიქექები და დიდი იმედი მაქვს, რომ ჩემგან ფიტულს არ დაამზადებს ჟღალთმიანი ტაქსიდერმისტი.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პროზა / ლდოკონენი მაკა / თეშდიდები და სუქუნები