ბუხარი

 

 ნაირფერი ქვებითაა მოპირკეთებული ჩემი ბუხარი. ეს ღარიბთათვის სატყუარაა. შეჰყურებ და პატიოსანი თვალების პატრონი გგონია თავი.

  გავაჩაღებ, მივეფიცხები და მთელ ღამეს ვტკბები ბუხრის ღადღადით. ჯერ ნაკვერჩხალი: შიშველი, როგორც ღია ჭრილობა; მერე – ღადარი, ალისფერი ვარდის სითბოთი რომ გავსებს. ასე მიილევა ღამე, გასისხამდება და რძეჩაღვრილი შუქი უნაზეს საბურველში გაგხვევს.

 შენი ალის თვალმიდევნებაში ოცნებები მეწვევა და მოგონებები წამომეშლება ხოლმე, ერთხანს შენი მუგუზალივით ელვარებენ, მერე ქრებიან.

 მყუდრო ხარ და შინაური. უშენოდ სახლი კი არსებობს, მაგრამ მშობლიური კერა – არა.

შენ მასწავლე, რომ ყველაფერი, რაც იწვის, თავის გარშემო იკრებს ადამიანებს. ბავშვობაში გიყურებდი და შენი ცეცხლის ენებივით მიფართხალებდა გული, ჩემ ირგვლივ ბიჭუნები იყრიდნენ თავს.

 ხელს ჩავჭიდებდით ერთმანეთს. ბედი როცა გვიღიმის, მაშინაც უნდა გვახსოვდეს ეს ჩაკიდებული ხელები.

 უკეთ რომ გიგრძნო, ცხაურს არ ჩამოგაფარებ, მინდა,დიდხანს გიყურო როგორ გიზგიზებ.

  ბრინჯაოს სალტე რომ გაქვს შემოვლებული, ბრწყინვალებას და ლაზათს გმატებს.

ჩემი დიდედები შენს ღველფში ყრიდნენ ჯადოსნურ ბალახებს, მათი კვამლი ავ სულებს განასხამდა. ახლა კი, რაკი შენ კარგად გახსოვს ჩემი მოხუცები, დავაქუცმაცებ სურნელოვან ბალახებს, რათა შენს ღველფში იტკაცუნონ და კოცნის ხმა გამოსცენ.

 გიყურებ, ჩემო ბუხარო, გიყურებ და ვამბობ:

 – დაე, ყველა ღატაკმა გაგაჩაღოს ამ ღამეს და დარდიან ადამიანთა ხელები სიყვარულით შეერთდნენ შენ სიახლოვეს.

 

 

 

დოქი

 

 თიხისა ხარ, ჩემი ღაწვივით მუქი ხარ და მშვენივრად მიკლავ წყურვილს. ერთადერთი, ვინც შენ გჯობს, – ესაა წყარო, ხევში რომ ამოჩქეფს. მაგრამ წყარო შორსაა, ზაფხულის ამ ჩახუთულ ღამეს იქ რა წამიყვანს?!

 ყოველ დილას გავსებ. წყალი ჯერ მღერა-მღერით ჩაგედინება, მერე, პირამდე რომ მოგადგება, გაიტრუნება, იმიტომ რომ ათრთოლებულ ტუჩს გიკოცნის, მადლს გწირავს.

 გამძლეც ხარ და მოხდენილიც, ჩემო დოქო! გლეხის ქალის მკერდს მაგონებ. დედაჩემს რომ ძუძუ გაუშრა, ის ქალი მაწოვებდა. დღეს აღარაა ცოცხალი. მის ძუძუსავით ხარ გამობურცული. შენ რომ გიყურებ, სწორედ ის ქალი მახსენდება. ძალიან ვუყვარდი.

 ხომ ხედავ ჩემს გამშრალ ტუჩებს, ჩემს ბაგეებს დიდი წყურვილი ტანჯავს. ესაა წყურვილი ღვთისა, წყურვილი მშვენიერებისა, წყურვილი სიყვარულისა. სულის წყურვილის მოოხება ძნელია. ამათგან არცერთს არ შეედრება ის წყურვილი, რომელსაც შენ ასე იოლად მიკლავ.

 იმ სამი წყურვილით მაქვს ტუჩები დაშაშრული.

 ღამ-ღამობით გარეთ გაგდგამ, ღია ცის ქვეშ: ეგებ ციდან ცვარი ჩამოგეშხეფოს ყელში, ეგებ შენც

 გწყურია. ჩემი არ იყოს, ეგებ შენც სხვათა დასანახავად ხარ ყელამდე სავსე, თორემ სინამდვილეში კარგა ხანია დაცლილი ხარ.

 პირდაპირ შენი ტუჩიდან ვსვამ, სიყვარულით წაგაშველებ ხოლმე ხელს. შენ თუ იდუმალად ოცნებობ, რომ ვინმემ ჩაგიხუტოს, იცოდე, ეს მე ვარ, მე მყავხარ გულში ჩაკრული.

 თუ გრძნობ, რა დიდი სიყვარულია ამ ნათქვამში?!

 ზაფხულობით ნოტიო ოქროსფერ ქვიშაზე გდგამ ხოლმე, რომ არ დასკდე სიცხისგან. გახსოვს, ერთხელ გვერდი გქონდა გახეთქილი და ფრთხილად ამოგილესე ნედლი თიხით?

 გაჯახირებულმა ცხოვრებამ გამატლანქა და გამაუხეშა, თორემ სულ მინდოდა ვყოფილიყავი ნაზი არსება, სათნო დიასახლისი, რომელიც ნივთებსაც კი სათუთად და ფაქიზად ეკიდება, რადგან მიაჩნია, რომ იმათაც ესმით, ისინიც განიცდიან.

 დილას მინდორში გავალ, პიტნას დავკრეფ, მოგართმევ და შენს წყალში ჩავაწყობ. ჩემს ხელებს გამოყოლილი ნიავსურნელი გაგრძნობინებს ველ-მინდვრების სილამაზეს.

 დოქო, თიხის დოქო, მე შენ უფრო კეთილი მგონიხარ, ვიდრე ყველა ის, ვინც სიკეთეს იჩემებს.

 მინდა, შუადღის ამ სულისშემხუთველ სიცხეში ყველა ღატაკს ჩემსავით ჰქონდეს გრილი დოქი, რომელსაც მოიყუდებს და დაეწაფება სიმწრით გამშრალი ტუჩებით.

 

 

 

ვნების მოტივები

 

ზეთისხილის ხეები

 

 ბრბო რომ გაიკრიფა და სიბნელეში გაუჩინარდა, ზეთისხილის ხეები ალაპარაკდნენ:

    – ბაღში რომ შემოდიოდა, მაშინ დავინახეთ.

    – მე ტოტი მაღლა ავწიე, რომ არ წამოვდებოდი.

    – მე კი რტოები დაბლა დავხარე, მას რომ შევხებოდი.

    – ყველანი თრთოლით შევცქეროდით.

    – აგერ, აქვე, ჩემს სიახლოვეს, მოციქულებს რომ ესაუბრებოდა, მაშინ შევიტყვე, რა ყოფილა ადამიანის ხმის სიტკბო. თაფლივით ჩამეღვარა და მთელ ტანში დამიარა.

    – ანგელოზი მოფრინავდა, თასი მოჰქონდა. ფოთლები ჩამოვაშვავეთ, რომ როგორმე შეგვეფერხებინა, როგორმე არ შეესვა.

    – თასი რომ დაცალა, იესოს ბაგეთაგან სიმწარე გადმოეცა ჩვენს ფოთლებს, აჰყვა ჩვენს ტანს მაღლა, კეწერომდე. ამიერიდან არანაირი ჩიტი აღარ ჩაუნისკარტებს ჩვენს მწარე ფოთლებს, დაფნის ფოთლებზე უფრო მწარეს.

   – მისი შუბლიდან გამონაჟონი სისხლის ნაწვეთალით იკლავდნენ წყურვილს ჩვენი ფესვები. უკვე მთლად შესვეს, მთლად შეისრუტეს.

    – მე კი ერთი ფოთოლი ჩამოვიწყვიტე და სახეში ვესროლე ჩაძინებულ პეტრეს. ძლივს გამოფხიზლდა. ეეჰ, ძმებო, მაშინ დავრწმუნდი, რომ ადამიანებს არ შესძლებიათ სიყვარული! ძალიანაც რომ მოინდომონ, მაინც უჭირთ სიყვარული.

    – იუდამ რომ აკოცა, მთვარე ღრუბლებში მიიმალა, არ უნდოდა, რომ ხეებს დაგვენახა.

    – ჩემმა ერთმა ტოტმა თვალი მოჰკრა და სირცხვილით დაიწვა კიდეც.

    – ჩვენ ყველას სული შეგვიგუბდა, როცა აკოცა.

    – აქამდე არ გვენახა. მხოლოდ შროშანები, გორაკებზე აღაღანებული შროშანები ხედავდნენ, მათ გვერდით რომ ჩაივლიდა ხოლმე შუადღის ხვატში, ნეტა ერთხელ მაინც საგრილად ჩამომჯდარიყო ჩვენს ჩეროში.

    – თუნდაც ერთხელ რომ გვყოლოდა ნანახი, ახლა სიკვდილი გვექნებოდა სანატრელი.

    – საით წავიდა? ნეტა სად არის ახლა?

    – ვიღაც ჯარისკაცმა თქვა, ხვალ ჯვარს აცვამენო მთის თხემზე.

    – თავი რომ დახარა, მომაკვდავს ჰგავდა. ახლა ბარში დაიარება, თავის საყვარელ ველზეა და მისი ყოვლისმომცველი მზერა ჩვენც გვწვდება.

    – ეგებ ნაჭრილობევი აქვს, ეგებ ახლა, ამწუთას, ჩვენ რომ დახეთქილი გვაქვს ქერქი, ისიც ასეა ჭრილობებით დასერილი.

    – ხვალვე გარდამოხსნიან და დაასაფლავებენო.

    – დაე, ჩვენს ნაყოფთაგან მთლად ჩამოიწრიტოს ზეთი, ჩვენს ფესვებში ჩაიღვაროს და მიწისქვეშა ნაკადად დაიძრას მის ჭრილობათა მოსაშუშებლად.

    – თენდება. ფოთლები გვიფერმკრთალდება!

 

 

 

კოცნა

 

ღამით ბაღში იუდას წასთვლიმა და იესო იხილა სიზმრად. იუდა სულ იმათზე ფიქრით იყო მოცული, ვისაც უყვარდა იესო და – იმათზეც, ვინც ჯვარს აცვა იგი.

 იესომ უთხრა:

    – რატომ მკოცნი? ხომ შეგეძლო მახვილის ძგერებით გენიშნებინა ჩემზე. უცებ დავიცლებოდი სისხლისაგან, ბაგეებთან მიტანილი სასმისი რომ იცლება, ისე. არ გავექცეოდი სიკვდილს. შენი სახის გამოჩენას ველოდი იქ, რტოებს შორის.

    2

 რატომ მკოცნი? შენი კოცნის მერე დედა აღარ ინდომებს შვილის კოცნას. ამქვეყნად ყველა, ვინც კოცნაში აქსოვს სიყვარულს, თვით მზე და ფოთლებიც კი, ამიერიდან მოიძულებენ ამ სულისშემძვრელ ალერსს. როგორ წარხოცოს ნათლის სხივმა შენი კოცნა, რათა არ დაჭკნენ და არ გაიცრიცონ ამ გაზაფხულზე შროშანები?! შენ უღალატე სამარადისო ნდობას, სამარადისო ერთგულებას.

  რატომ მკოცნი? აგერ ხელს იბანენ ისინი, ვინც კლავენ მარწუხებით, მახვილით... და უკვე განწმენდილნიც არიან.

 როგორ იცხოვრებ ამიერიდან? ხეს ქერქი უსკდება და უახლდება. შენ კი სხვას როგორღა აკოცებ მაგ ბაგეებით? არადა, სად გაქვს სხვა ბაგეები? დედაშენს აკოცებ და... წამსვე გაჭაღარავდება. შენს დანახვაზე ზეთისხილის ხეები გაფითრდებიან და გაშეშდებიან.

 იუდა, იუდა, ვინ გასწავლა ეს კოცნა?

    – მეძავმა, – იყო პასუხი. სული შეეხუთა, ტანზე ცივმა ოფლმა დაასხა, სისხლის ოფლმა. ტუჩი მოიკვნიტა, თითქოს უნდა მოეცილებინა, ხე რომ ჩამოიშორებს ხოლმე გამხმარ ქერქს, სწორედ ისე.

 ეზმანა, რომ დედამისმა ქვა ესროლა: სურდა როგორმე მოეკუმა მისთვის პირი. იუდას თავის ქალას მიწაშიც შერჩა გაპობილი ბაგეები, კოცნას განაგრძობდა თითქოს. მატლი ღრღნიდა და ვერ ანადგურებდა, წვიმა ასველებდა და ვერ ალპობდა მის ტუჩებს.

 კოცნა გრძელდებოდა მიწისქვეშეთში.

 

 

 

ცეცხლი

 

 ცეცხლი ძლიერია, შმაგია და სხარტი.

 ცეცხლი ელვარე სამკაულებით ცეკვავს ტყეში და თან ფეხებში უღიტინებს ხეებს. ცეცხლი ვეფხვის სწრაფი ნახტომით ეძგერება ხეებს, თავისი ოქროსფერი მახვილით ძირში ცელავს მათ და ალაგ-ალაგ სიცარიელეს ტოვებს. ცეცხლი ნამჯის ნაწვერალს წვავს არაუკის ბორცვებზე. ცეცხლის ენები ლოკავენ მიწას და ჯიქის ტყავივით დაწინწკლულ გორაკებს ვეება შავი ვარდებითა და კეთროვანის თეთრი ფუფხით ფარავენ თითქოს. და ბორცვი ხელს ემსგავსება, სასწაულმოქმედის ხელს, მოსეს მარჯვენას.

 ცეცხლი ძლიერია, შმაგია და სხარტი.

 ცეცხლი ფურჩქნის დედამიწაზე ერთადერთ ჭეშმარიტ ყვავილს, რომლის უამრავი ფურცელი თრთის, ფანცქალებს, თითქოს გავარვარებული ჰაერიდან წვენი უნდა შეისრუტოს.

 ცეცხლს გარინდებიდან გამოჰყავს ლითონები. ხალისით ადნობს ვერცხლს და მოუთმენლად მოელის, რომ დაინახავს უცნაური ოფლის მძიმე წვეთებს, მაგნოლიას ყვავილივით თეთრ ჩამონაღვენთს. ცეცხლი ადნობს ოქროს, რათა იხილოს მისი წვეთი – იდუმალი ღმერთების სისხლის ნაშხეფი.

    ცეცხლი გამუდმებულ ჯაფაშია. ქარხნების ყოველ კუთხე-კუნჭულშია მიმალული, იდუმალ სიტყვასავით ფარულია. ცეცხლს თუ ხელით შეეხე, დაგღრეკს და დაგფერფლავს.

 ცეცხლი ძლიერია, შმაგია და სხარტი.

 სიყვარულის ცეცხლი ენას ამოგადგმევინებს და ძილს დაგაკარგვინებს, თანაც ასტამიც რომ არ გაქვს, რომ დროზე წაუჩინჩხლო ცეცხლს?! ტრფობის ალისგან გამჭვირვალე ხდება ადამიანი და ჩანს, რომ შიგ გულში ცეცხლოვანი სალამანდრა ჩასახლებია.

 სიძულვილის ცეცხლი გადაულახავ ზღუდეს აღმართავს და დახრონცილი ბებრის სახსრებივით ჭრიალებს. სიძულვილის ცეცხლს ეშმა აღვივებს, სწორედ იგია ცეცხლის მოყურიადე ღამის წკვარამში.

 ცეცხლი ძლიერია, შმაგია და თანაც – მშვენიერი.

 ჩვენში, ადამიანებში რომ ცეცხლი გიზგიზებს, – ეს ქრთილის მარცვალივით ციცქნა ნაპერწკალია; დაქრის ჩვენს სისხლში, გვაცოცხლებს და ცეცხლს შემოგვინთებს, როგორც უდაბნოს ნარცეცხლა – არაბულ კანჯარს. ძერას თვალებში მშვიდი, უძრავი ცეცხლი კიაფობს, იაგუარის თვალებიდან ცეცხლი მწვანე შუქად იფრქვევა; თრობის ცეცხლი საშველს არ აძლევს ბევრს. ცეცხლია, სიმღერაში რომ სითბოს ჩაღვრის, ფრინველსაც ის აძლევს ძალას, რომ ცაში აიჭრას.

ცეცხლი ძლიერია, შმაგია და თანაც – მშვენიერი.

განსაცდელის ცეცხლი თავის ალში აწრთობს ყველაფერს ნაღდს, დანარჩენს კი დაბრეცს, დაღრეკს შეტრუსული ტყავივით. ცეცხლი განკითხვის დღისა გამოაწრთობს მართალთ, რომელნიც ცხონდებიან და საყრდენ ბოძებად გამოადგებიან სამყაროს.

 ცეცხლი სულიწმიდისა – თეთრად მოგიზგიზე ორი მუგუზალი – მტრედის ორი ფრთა! ცეცხლი, პავლეზე რომ გადმოვიდა და განმსჭვალა იგი თხემით ტერფამდე!

 ცეცხლი ზეციდან მოვიდა ჩვენთან და ზეცაშივე დაბრუნდება, როცა აღასრულებს მისთვის ნამცნებ საქმეთ. ცეცხლი დაამარცხებს წყალს და ორთქლიდან გაფურჩქნის მშვენიერ ყვავილს, მაგრამ ბოლოს ფურცლები დასცვივა მასაც. ცეცხლი მიწასაც დაჯაბნის, ჯერ ალისფერ ყვავილად აქცევს, მერე დააჩიავებს, ფერფლის ყვავილად გადააქცევს.

 ცეცხლი დიდი ნაბიჯებით დაიარება მთვლემარე დედამიწაზე, დაიარება წინასწარმეტყველივით, რომელიც მუდამ ფხიზლობს.

 ცეცხლიძლიერია, შმაგია და სხარტი.

 

 

 

ფერფლი

 

ფერფლი მჩატეა და ჩუმი.

 ფერფლი ელვარე ცეცხლის ქვრივია. იგი არ ბორგავს, არ დახტის ათეულობით წითელი ფეხით. ცეცხლი კენტავრივითაა და ყოველთვის იმარჯვებს თავისი ყოვლისმომსრველი შუბის ძგერებით. მაგრამ თვითონაც კვდება, თვითონაც იღუპება. ფერფლი არაა მგზნებარე და ხალისიანი, მცხრალია და მწუხარე, ინდოელი ქვრივი ქალივითაა.

ფერფლი სიტყვაა, სიტყვა უძალო, მკერდიდან ვერგამოღწეული. ფერფლი ნაცრისფერია და ხმაგაკმენდილი. ფერფლი უქონელ-უყოლელი კაცის სიკვდილს ჰგავს.

 ფერფლი ჩაღველფილ ნაკვერჩხლებს დედასავით წაეფარება, განელებისგან იცავს მუგუზალს.

 მოთეთრო ფერფლი, რომელსაც ტოვებს რბილი ხე, უწყინარი საყვედურივითაა, ნაოჭსა ჰგავს მოხუცი დედის ყელზე; მოჩვარულია მომაკვდავი ჩიტივით, რომელიც ვეღარც იძვრის, ვეღარც გატოკდება.

    მაგარი ჯიშის ხეების ფერფლს სიმწარე დაჰკრავს, გემოს გასინჯვა არ მოგინდება. სიწმინდის მძაფრი სურვილი ანიჭებს ხეებს სიმწკლარტეს.

ფერფლი, რომელიც ანოყიერებს მიწას, უშვილძირო ქალსა ჰგავს, სხვის შვილს რომ თავს ევლება.

ფერფლი მჩატეა და ჩუმი.

პატიოსანი ფერფლი მიცვალებულისა, უმსუბუქესი ფიმფლებია, რომელთაც ვეღარაფერი ხელყოფს. ფერფლი მღილისგან იცავს ხორცს.

 

 

 

ქება წყლისა

 

 ჩქარია წყალი და სათავისოდ არაფერი უნდა.

 წყალი მუხლმოდრეკილი მიედინება, ალბათ ანგელოზებიც ასევე მოწიწებით მიისწრაფვიან, ოღონდ მაღლა, უფლისაკენ.

 წყალი მიექანება ბუნების წიაღში და ზედ ეტყობა ყველაფერი, რასაც ჩაუვლის, თითქოს ემოწმება ყოველივეს. ბუნების ხედებით დახუნძლულს სულაც არ უმძიმს ტვირთი და ისე მიიჩქარის, არაფერს იმჩნევს.

 წყალი ერთიანია. მას არ სჭირდება და არცა აქვს სახსრები. ჰაერიც ხომ ასეა. არც მაჯა აქვს, არც მყესები სხვა არსებებივით. გადმოედინება და არც იმტვრევა, არც სტკივა, ასე ალბათ ზეცაში ანგელოზები დაქრიან მხოლოდ.

 ჩქარია წყალი და სათავისოდ არაფერი უნდა.

 შადრევნების წყალი მაღლა აწვდილი გრძელი მკლავებით – ზევით ატყორცნილი ჩქერებით – ბაღებს ამშვენებს, ხვეწავს და ათასობით სატრფოსავით დილიდან დაღამებამდე ისე ეხვევა და ეფერება ბაღს, რომ ქალი ვერ შეძლებდა ვაჟს ასე მიალერსებოდა.

 წყაროს წყალი თავის თავშია ჩაღრმავებული და თავის თავს არის მიყურადებული. ნაკურთხი წყალი ალესილი მახვილის პირზე უფრო ძლიერია. ერთმა წყარომ თვალი მომწყვიტა, სწორედ იმ წყარომ გამაგონა სიტყვა, რომლითაც სიკვდილი შემოიჭრა ჩემში და აღარ მიმატოვა.

ჩქარია წყალი და სათავისოდ არაფერი უნდა.

 არხების წყალი – კაცთა ნახელავ სადინარებში ნავალი წყალი – ქალაქის უბნებს ისე შემოირბენს, არაფერი გააოცებს. ეს ისეა, კლეოპატრას სიცოცხლე რომ არ გაეწირა სიყვარულისთვის და სიბერემდე რომ მიეღწია.

 ჩქარია წყალი და სათავისოდ არაფერი უნდა.

 ზღვის წყლის ბორგვა არ არის ნაუცბათევი და ნაჩქარევი. ზღვა დინჯად მრისხანებს ფსალმუნთა ღმერთის რისხვის დარად. ზეციური მეუფის სიყვარულით ზღვას ცასავით ლურჯი აქვს მკერდი. ზღვის წყალს სურს ერთიანად მოიცვას მიწის ზურგი, რათა დედამიწამ ზეცაში თევზივით ისხმარტალოს.

 ზღვის წყალი მიქცევისას ზურგს კი შეგვაქცევს, მაგრამ თვალი მაინც აქეთ უჭირავს. თვალის უპესავით მომრგვალებულ უბეში ტალღებს ადგაფუნებს და ლოფორთქინებს ნაპირისკენ ისე ისვრის, თითქოს მალიმალ აფახულებდეს წამწამებს.

 ზღვის წყლისგან გვაქვს სისხლში მარილი და ჩვენივე სისხლით დატკბება ზღვა. ეს ნამდვილად მოხდება, მაგრამ არა უადრეს ჟამთა აღსასრულისა.

 

 

ქება ქვიშისა

 

ქვიშა უკვალოდ შლის ჩვენს ნაფეხურებს, იმ ნაკვალევსაც კი წაშლის ხოლმე, რომლის დაკარგვაც არ გვინდოდა. სადღაა ჩემი ხალისიანი ნაბიჯები? სადღაა დინჯი თუ გაფრენილი ნაბიჯები? სადაა, სად? ნეტა შემძლებოდა თავი მომეყარა ქვეყნის ოთხივ კიდეში გაფანტული ჩემი ნაბიჯებისთვის, შუაში ჩავმდგარიყავი, მათ კი ფერხული გაეჩაღებინათ ჩემ ირგვლივ! მე ახლა უიმათოდ ბორბლის უმაქნის ღერძს ვგავარ. ქვიშამ გადაფარა ისინი. ქვიშა არც ერთ ნაბიჯს არ გვიბრუნებს, რადგან სამარადჟამოდ ივიწყებს მათ.

 ქვიშა არაა სანდო, იმიტომ რომ არაა მყარი. ისევე არაა სანდო, როგორც ქარი, როგორც თოვლი, როგორც წყალი.

 ქვიშა უნაყოფოა, ბერწია. “არ მინდიხარო”, – უთხრა ბალახს. ფერთა სიჭრელე დაუწუნა ყვავილებს და მიტოვებულ სატრფოსავით მიახალა: “არ მინდიხარ!” და კიდევ, მუჰამედის ფიჭვის გარდა, ყველა სხვა ხეს უთხრა: “არ მინდიხარ!”

 საღამოობით ქვიშა შეთბება და ზღვის პირას მოხეტიალე უსახლკარონი ქვიშაში წვებიან ღამის გასათევად. ქვიშა მათ უწილადებს ოჯახურ სითბოს, ურომლისოდაც უთავბოლოდ დაყიალებენ რა ხანია. ვინ რა იცის ქვიშის საიდუმლო?!

 ქვიშის წყალობით რბილი და დამყოლი ხდება დედამიწის ზურგი. ქვიშა შეიყოლიებს ხოლმე ზღვის ნაპირ-ნაპირ მოსიარულეთ და სიმლაშეს ასუნთქინებს. სანაპიროს ქვიშიან ბორცვებზე გაშოტილი, ჭერის მონატრული მაწანწალები და შარახვეტიები სტვენა-სტვენაში წაიმღერებენ კიდეც. მათ სიმღერებში დედამიწას ადამიანის თვისებები აქვს, იმიტომ რომ ეს ბორცვები მამის მხარბეჭს აგონებთ.

 ბავშვებს ქვიშაში ეკარგებათ უსაშველოდ ლურჯი, უსაშველოდ წითელი, უსაშველოდ ყვითელი სათამაშოები. ქვიშა საგულდაგულოდ მალავს მათ და, ყველანი რომ გაიკრიფებიან, გამოაჩენს. მე თვითონ ვარ ამის შემსწრე და გაჩაღებული ვარსკვლავების შუქზე ქვიშა თავს მარტო იქცევს დროგადასული ბედმომცდარი ქალივით.

 ქვიშა ღარიბებს მიუწილადებს ხოლმე ბედნიერებას, რომელიც მდიდრებს ოქრო-ვერცხლითა და პატიოსანი ქვებით ეძლევათ. ღატაკები ქვიშით იშენებენ სახლს და უმალვე თავზე ექცევათ, ქვიშაზევე აგებენ აუხდენელი ოცნების კოშკებს. ამიტომაც ხანმოკლეა მათი ბედნიერება.

 ქვიშაზე დაწერა იესო ქრისტემ თავისი ერთადერთი მსჯავრი, რათა წამსვე წაშლილიყო, მისი აზრი არ შეეცვალათ მსაჯულებს და არ აბორგებულიყვნენ.

 მშრალ ქვიშას არა აქვს წარმოსახვა, რადგან გემო ვერ გაუგო გამონაგონს, სიცრუეს. მის გვერდით უკიდეგანო ზღვაა, თვალთმაქცი და თაღლითი ზღვა. ქვიშა ამრეზილად და დამცინავად გაჰყურებს ზღვის ბობოქარი ტალღებისა და ქაფიანი ჩქერის შეთამაშებას. ქვიშას ერთადერთი გარდასახვა შეუძლია: ღიმილის ნაოჭს დაიმჩნევს, გრძლად გაწოლილს, ტალღოვანს, და ასე დასცინის ყველაფერს, რაც არაა ქვიშა.

 წყარო მირაკრაკებს და მირეცხავს ქვიშას. წყაროში ქვიშას სულაც არ ენაღვლება, თუ გაიფანტება. და... ასე ჩაედინება წყალწაღებული, ასე იფანტება ნაკვალევიც. ქვიშას ღობეზე გადახტომა სულაც არ სჭირდება, ისე გააღწევს იქით. ღამღამობით დაფრინავს, ეკლესიებშიც შეიქროლებს და სახლებშიც. მაინცდამაინც არ ვნებს ჩვენს სხეულს, მაგრამ, თვალში თუ ჩაგივარდა, აგაცრემლებს.

 სოლომონის ქვიშამ და თომა კემპიელის ქვიშამაც იციან იმ სამი მოგვი მეფის სახელები. მაგრამ არც გამხელის სურვილი აქვთ და არც – ხელები, რომ დაწერონ და ამით რაიმეში წაადგნენ ზღვას, რომელსაც შლეგიტალღებით დიდი ძვრები მოაქვს ქვიშისთვის.

 

 

1 2 3 4 5 6 7
გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პროზა / მისტრალი გაბრიელა / პოემები პროზად