მიქელაძე მაკა 

 

ერთი მოთხრობა სექსზე

 

 

 

 

ვინც არ უნდა იყო შენ, შენ არ იყავი, რომ მირჩიე, დასასვენებლად წადი, გადაღლილი ჩანხარ, მოკეთდი, მოსულიერდიო. ასე იყო თუ ისე, ათას ცხრაას სამოცდა... წელს რუმინეთი რომ შვიდმა მილიონმა ტურისტმა მოინახულა (თუ არ გჯერა, ენციკლოპედიაში ნახე), მეშვიდმემილიონე რომ მე ვიყავი, ამაში შენი წვლილიცაა, ვინც არ უნდა იყო შენ.

ვინც არ უნდა იყო შენ, შენ არ იყავი, რომ ცხვირს იბზუებდი, – რუმინეთი ყველაზე მოსაწყენი ქვეყანაა მთელ ევროპაში, ამ ღვთისგან დავიწყებულ კუთხეში რომ არ გადიოდეს ტურმარშრუტი, უფრო შინაარსიანად დაისვენებდიო.

მარშრუტმა გაიარა კი არა, ხუთი დღე სავსებით დაუმსახურებლად აუგად მოხსენიებულ მხარეში ჩავრჩით. გიდი გვყავდა სამშობლოს მოყვარული და გადამდებად ხალისიანი ირინა. ჰოდა, ერთ-ორ დღეში ჯგუფის წევრები ამგვარად ვურთიერთობდით.

– ბაია-მარე, კოფკა-მიკე? (ჩემო კარგო, ყავა გინდა?)

– არადი (ნუ შეწუხდები).

– გეორგიე-გეორგიუ-დეჟი (ჩვენები სად არიან?)

– ტირგუ ჟიუ? (რას გაიგებ).

– კელერაში დრაგალინა თასი ჩერნა ბაბადაგი? (ძვირად ფასობს აქეთ ჩვენი შავი ღვინოები?)

– ფეტეშტი! (რა საკითხავია!)

– ორადია მოგოშოაია მანგალია რიმნიკუ-ვილჩუ ტურნუ მეგურელე? (რავა არ ეცოდინებათ მეგრული რუმინეთში, მაგალითად?!)

ვინც არ უნდა იყო შენ, მკითხავ, კი მაგრამ, ეს ხომ რუმინეთის ქალაქების სახელწოდებებია, ვინა გგონივარო. მართლაც ასეა, უნდა ვაღიარო, მაგრამ ირინას გადამკიდეს მეტი არაფერი გვესმოდა ოცდაოთხი საათი და ავითვისეთ. ნიჭიერები ვართ, ბატონო, ქართველები. მოგიწევს ამის აღიარება, ვინც არ უნდა იყო შენ.

მარტო ვმოგზაურობდი! ცხოვრებაში პირველად! თავი პირველაღმომჩენი მეგონა, ბოშა, თავისუფალი მოხეტიალე. დაკ-დაკ-დაკ, – მღეროდნენ ავტობუსის ბორბლები. ბესარაბია-ტრანსილვანია, – მღეროდა ირინა. დაკ-დაკ-დაკ, – აგრძელებდნენ ავტობუსის ბორბლები. სკუ-სკუ-სკუ, – ხმას აძლევდა ირინა. მარტო ვმოგზაურობდი! და თუმცა სიმინდი, ხორბალი, ჭვავი, მზესუმზირა, რა თქმა უნდა, ყურძენი, კარპატებზე ცხვარი, დუნაიში თევზი და ეკლესიები ყოვლად უშეღავათოდ მაგონებდნენ სამშობლოს, დატოტვილი ფესვებისა და გულზე დაკიდებული ერთი მუჭა მიწის გარეშე (ნუ, რა მოგივიდა, ვინც არ უნდა იყო შენ! ნუ, რა მოხდა, ნუ, ცოტა ხნით მაინც). მშვენივრად ვგრძნობდი თავს. გა-და-სა-რევადაც კი.

გადავირეოდი, აბა, რა მომივიდოდა! ბოლო დღის, ბოლო რესტორნის ბოლო სიურპრიზად რუმინელ ბოშათა ბანაკი დაგვეცა თავს. გაგიხარია, მოვილხინეთ. ცალკე მევიოლინემ ამოიგდო ბეჭი, ცალკე ჩვენ – მხრები. სულ “ჩაველა”, “ჩაველას” წივილ-კივილით ჯერ ქუსლებით ჩავამტვრიეთ და მერე ზურგებით მოვაპრიალეთ რესტორნის უჩვენოდაც ალოკილი იატაკი. დიადი ქართულ-რუმინული ციგანიადა ერთობლივი ფერხულით დავასრულეთ და ზეაწეული გუნება-განწყობით ავლაგდით ავტობუსში, რომელმაც ბოლო რუმინული სასტუმროსაკენ აიღო გეზი.

აი, აქ დაიწყო და დასრულდა ის, რაზეც, ვინც არ უნდა იყო შენ, მეტყვი: “წარმოუდგენელია, ასეთი რამ ბუნებაში არ ხდებაო,” და დაგეთანხმებოდი კიდეც, თავად რომ არ ჩამედინა ეს “რამ”.

ჯერ გული გამიჩერდა, მერე შემიხტა, მერეღა გავიხედე იქით, საიდანაც ვიღაც მიყურებდა, მერე გამაჟრიალა. მერე სუნთქვა შემეკრა და მერე ძლივს მოვარიდე თვალი ჩემ დღეში მყოფ ადგილზე გაქვავებულ, პირდაღებულ, ფერგამკრთალ და თვალებადქცეულ რუმინელს, სასტუმროს მომსახურე პერსონალის ფორმა რომ ამშვენებდა.

საშველის მოსაძებნად მიმოვიხედე. უბრალო, მყუდრო “ნავსაყუდელი” ბევრრბილსავარლიანი ჰოლით. ერთ-ერთში ჩავიმალე სულის მოსაბრუნებლად. ისედაც რეტი მქონდა დასხმული და ვინც არ უნდა იყო შენ, ნუ მისაყვედურებ, თუ კარს მომდგარ ბედნიერებას თავი ავარიდე. აზრების მოკრება ვეცადე, მაგრამ, შენც არ მომიკვდე. ჯგუფის ხელმძღვანელმა მიხმო.

– მარტო იქნები ნომერში!

– მე, რატომ? – შემეშინდა ამ აშკარა ზეციური ნიშნის.

– მარტოკა შენ ხარ წამოსული და იმიტომ, – მომიჭრეს სიტყვა.

– აქამდე მახლდა ვინმე, თუ რაშია საქმე! – ვცადე თავის დაცვა.

– ცუდი სიმთვრალე გცოდნია, – დამიყვავა ჯგუფის ხელმძღვანელმა. – აქ მარტო ორ და ერთკაციანი ნომრებია. სხვაგან ორ და სამკაციანი იყო. აქამდე იყოფოდა, ახლა აღარ იყოფა, გაიგე, ადამიანო, ჯერადი, ჯერადი, – სკოლის დატუქსულ მოწაფესავით მიხსნიდა.

რუმინელი ჯერ შორიდან გვითვალთვალებდა, მერე საქმიანად მოგვიახლოვდა – რამე პრობლემა ხომ არ შეგექმნათო, – მოგვიინგლისურა. – ეს ჯიუტი პერსონა ერთკაციანში მოათავსეთ, – ამანათივით გადამაბარა ჯგუფის ხელმძღვანელმა და გაუჩინარდა.

გინდა ეს ეთქვათ რუმინელისათვის და გინდა – სიტყვა დაცამლეწა, ან ვთქვათ, ვთქვათ, წინადადება: “და ცამ მლეწა”...

– მარტო?! – თქვა თუ ამოთქვა, რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარია, ისე თქვა, რომ აბრეშუმის ჭიანჭველებმა იხუვლეს, თმის ძირებიდან ფეხის თითებამდე ჩამოისეირნეს, ფეხის თითებიდან თმის ძირებამდე აისეირნეს და სანამ ნომრამდე მიმაცილებდა, არ მომშორებიან, დაფუთფუთებდნენ და დაფუთფუთებდნენ. ვინც არ უნდა იყო შენ, ნუ მკითხავ, საიდან იციო, რა ვქნა და ვიცი, რომ ისიც იმავეს გრძნობდა. მუნჯად მივედით დანიშნულების ადგილამდე. კარი გამიღო და წავიდა. ორად გავიხლიჩე, მეგონა, ისე მარტო დავრჩი.

ღვინისფერ ერთკაციანში რძისფერი, ბევრბალიშმუთაქადაბერტყილი და მკაფიოდ ორკაციანი საწოლი იდგა. ფარ-ხმალი ბარგთან ერთად დავყარე, აივანზე გავედი, შემოდგომისკენ წასული ზაფხულის სურნელი ღრმად შევისუნთქე და ცას ავხედე, რათა კარგად წამეკითხა სცენარის ისედაც გაგამჭვირვალებული მოსალოდნელი განვითარება. რძისფერი სავსე მთვარე ღვინისფერ ღამეში იმდენად ეულად ეკიდა, რომ მის გვერდით მეორე ეული მთვარე ილანდებოდა ჩემს გაბუნდოვანებულ ფოკუსში. ერთი მთვარე ობობასავით დაეშვა, სევდის საამოდ მტანჯველ უნაზეს აბლაბუდაში გამხლართა. მეორე, დაძინების არდამშვებელი და დაუშვებლის დამშვებელი მთვარე-ობობა ძირს არ დაშვებულა, ცაზევე ქანაობდა. შემოვბრუნდი, საწოლის კიდეზე ჩამოვჯექი და უკეთესი რომ ვერაფერი მოვიგონე, სიგარეტის კვამლი დავუბრუნე შეყვარებულ მთვარეებს სინაზისა და სევდის აბორიალებულ ნისლად. რუმინელზე აღარ ვფიქრობდი იმიტომ, რომ ეს შიშველ ელექტროჩამრთველში უხელთათმანო თითების შეყოფის ტოლფასი იყო.

არ გვინდა ახლა დიდაქტიკური მოტივები სხვათა და სხვათა შემოქმედებაში. არ გაბედო და არ მისაყვედურო, ვინც არ უნდა იყო შენ, მე ხომ პატიოსნად გავძელი ოთხის ნახევრამდე (ღამის, რა თქმა უნდა) და როცა ლურჯად ჩაბნელებულ (თუ პესიმისტი ხარ) და ცისფრად განათებულ (თუ ოპტიმისტი ხარ) კორიდორში გავედი, სწორედ იმ სავარძელში იჯდა, მე რომ ვემალებოდი. შემთხვევით.

ჰო, შემთხვევით. შემთხვევითვე ცდილობდა ტოტების სინაზის და სევდის ქსელიდან მთვარის გამოხლართვას არაამქვეყნიური მზერით. და შემთხვევით ეჭირა ხელში ჩემი ნომრის გასაღები.

ერთმანეთის დანახვა არც გაგვკვირვებია, არც გაგვხარებია. ეს ასე უნდა მომხდარიყო.

– რად გინდა? – გასაღებზე ვანიშნე.

მხრები აიჩეჩა.

– ღიაა კარი...

უცნაური რეაქცია ჰქონდა. ერთი წამით თვალზე ცრემლი მოადგა და თავი დამიქნია, ან რა უნდა ექნა, რომ ასე მომწურვოდა გული ახლობლობის განცდით და სიახლოვის სურვილით.

სადღაც მინახავს, სადღაც მინახავს – ვითვლიდი საფეხურებს.

კარი მან კი არა, ყურძენდაზვინულლანგრიანმა ბედნიერებამ შემოაღო. გაკრიალებული მარცვლებიდან თვალს მიკრავდნენ მოხითხითე სავსე მთვარეები და დიდი სისულელე გავაკეთე, რომ ქართულად არ შევეგებე... ვერ გავბედე. ვერც “შემოდგი ფეხი, გწყალობდეს ღმერთი” ვუთხარი, არც “მზე შინა და მზე გარეთა” მივულექსე... მხოლოდ ჩავისუნთქე და ასე დავრჩი.

გაუცხოება დაგვეწყო.

ჯერ ენაზე ვერ შევთანხმდით. რუსულად ნუ ვილაპარაკებთო, მთხოვა. ა-პა-პა, ვინც არ უნდა იყო შენ, პოლიტიკაზე პოლემიკაში რომ ჩამითრიო, მერე საქმე ვინღა გააკეთოს?

ვერც ერთ ფლობილ ენა-დიალექტზე (არ იცოდა მეგრული რიგიანად) ერთმანეთს ვერაფერი შევასმინეთ.

დალეწილი უცხო ენებით მხოლოდ ის გავარკვიეთ, ვინ რომელ უნივერსიტეტში სწავლობდა თუ ასწავლიდა, ვინ რითი ირჩენდა თავს და ვის მშობლები კვებავდნენ. სხეულის ენის ესპერანტოზე გადასვლა მოგვიხდა და არაფერიც არ გამოვიდა. რაღაც მორიდებულ-დაბნეულად ვაკოცეთ ერთმანეთს და შემცბარ-შეცბუნებული ჩავაჩერდით ჩვენს შორის საზღვრის ნეიტრალური ზოლივით ჩაშავებულ-ჩამუქებულ დაბალ მაგიდას. ჰაერმა დაჭიმულობისაგან ბზუილი ატეხა.

“დასანანია, – გავივლე გულში, – ასეთი პაუზა კარგს არაფერს გვიქადის.”

ტელეფონმა გვიხსნა.

– უკაცრავად, მარტოსულ მოჩვენებას სთხოვეთ ძილის სამყაროდან! – ჩამყვირეს ქართულად ყურში. – გასულია?! გადაეცით, სასწრაფოდ გამოვიდეს მე-17-ში. გენიალურ გუგუნს მოსწყდება წინააღმდეგ შემთხვევაში.

– ლოთებო! – რაც შეიძლება ნამძინარევი ხმით ჩავძახე ყურმილს, – არ უნდა მომასვენოთ?! – ყურმილი დავკიდე.

– ლამაზი ენა გაქვთ! – თავისთვის მოინიშნა რუმინელმა. გავისუსე. ისევ ვიგრძენი მთვარის ობობის საცეცი გულთან. აკივლებული ტელეფონი გამოვრთე. ფრთხილად გამოვიღე მაცივრიდან წინდახედულთავშენახულად გადამალული ბოთლი.

– ოდესღაც ეს ღვინო დამილევია, – თავისთვის აღმოაჩინა სტუმარმა.

– მეც, – დავაბრეხვე სისულელე, რომელმაც რატომღაც ზეცით ნაკარნახევი სიბრძნისდარად გაიჟღერა.

სიმშვიდემ დაისადგურა. ვაკოცებ. ყურძნის მარცვალს ჯერ დავაჭერ კბილს, მერე ჩავაჭერ, ტკაც, მეღვრება პირში თითებით და ტუჩებით გამთბარი ტკბილი სითხე. მთვარეები ხითხითებენ და ენაზე მადნებიან. კიდევ, კიდევ. ღვინოსაც ვწრუპავ. ჩუმად ვართ, ერთად ვართ, კარგად ვართ და ამ დროს კარებზე.

– ბა-ბა-ბა-ბახ! აღსდექ, კრულვითა დაღდასმულო, ქვეყანავ მწყურვალ მონების! – ნახევარი ჯგუფი მოაწყდა, თავი რომ არ სტკივა, იმ სიფრთხილით გადარაზულ კარებს.

– ოკუპაცია, – შეჰყვირა მან.

– ოკუპანტებო! – თანადროულად აღვშფოთდი მე.

აბა, რა დროს ისტორიული ექსკურსია, ვინც არ უნდა იყო შენ?!

მანიშნა, “არ გაუღო”, ვანიშნე, “ახლავე გავაბრუნებ”. თავზე პირსახოცი მოვიხვიე, ხალათი მოვისხი. ნახევრად გამოღებული კარიდან ნახევრად გავყავი ტანი, რაც “ნაბანავები ვარ, შემეშვით”-ს – ნიშნავდა. ცოტა კარს ეჭიდავნენ, ცოტა მეენამწარნენ. სურათი გადამიღეს, “ეგეც შენ, მოღალატეო!” იმედი დაიტოვეს, რომ აუცილებლად გავიზიარებდი მათ მხიარულებას და დერეფანში ჩაიკარგნენ.

ვინც არ უნდა იყო შენ, თუ მთლად ღვთის პირიდან გადავარდნილი არა ხარ, გაგონილი მაინც გექნება, დაძაბულობა როგორც შველის სასიყვარულო ორომტრიალს. გასაღების გადატრიალების დროში ავივსე ისეთი ნდომით, რომ ნეკნებით და მალებით ვიგრძენი, ალისფერი ტუჩები სველი რომ დამხვდებოდა, წამბლისფერი თვალები კი – აპრიალებული. პირი გამიშრა. სუნთქვა გამიხშირდა, გულმა ბრაგაბრუგი ატეხა, ის, ის იყო... ის, ის იყო... სადაცაა, მაგრამ ხელი სიგარეტისკენ წაიღო.

სხვა რა გზა მქონდა. აბაზანისკენ გადავუხვიე. წყალს მივანდე ახურებული სხეული და გადახურებული თავი.

– ბრიელა, ბლაჟი, დევა, ტეკუჩი, ბირლადი, ზალეუ, ჰუნედოარა, სირეტი, ბისტრიცა, რუდენიცი, ბროდინა, მომეფერა წყალი და ვინც არ უნდა იყო შენ, მოგიწევს, აღიარო, რომ გეოგრაფია ვიცი და განსაკუთრებით, რუმინეთის მდინარეები ამითვისებია რიგიანად. ჩვენში დარჩეს, შენც არა გიშავს, ვერაფერს გამოგაპარებს ადამიანი.

ჯერ ერთი თბილი წვეთი დამეცა მკერდზე, მეორე კისრიდან ხერხემლის გასწვრივ ჩამოსრიალდა და ორ ბორცვს შორის ჩაიკარგა. წყალი გიშრისფერ კულულებს გამოჰყვა, ლიკლიკით ჩამომბანა ტანი და კი არ მოადუნა, უცებ შეიკუმშა, ისედაც მოლოდინად დაჭიმული ნერვ-კუნთოვანი ქსოვილი. გავინაბე, ავკრუტუნ-ავკრუსუნდი და ჭავლს მივნებდი.

კარი შემომიღეს. შევკრთი, ზურგი ვაქციე. არ მიყვარს, წინხედში რომ მხედავენ შიშველს. გვიან გამახსენდა, რომ არც ის მომწონს, ზურგიდან რომ მათვალიერებენ, ისიც, სინათლეში. გავბრაზდი. გრილი წყლის ჭავლი მივუშვირე გულ-მკერდზე. ხანძარი ვერ ჩავუქრე, მხოლოდ თავიდან ფეხებამდე გავწუწე. გაიცინა და კარი მიხურა. ესეც ასე, გადავკეტე ონკანი – ახლა მაინც ხომ გაიხდის.

ახლა კი, ოოო! ვინც არ უნდა იყო შენ, შენი ხმა არ გავიგო.

რძისფერ საწოლზე თანაბრად მზენაკრული სხეული მელოდა. რძისფერი ზეწარი საწოლიდან იატაკზე ჩამოღვრილიყო და ეს იყო ჩემი რძისფერი გზა, ხორცისფერღვინისფერი ნეტარებისაკენ.

ლოდინი როგორ ადედებს ნდომას, ხელშესახებს ხდის!... ახლა სწორედ პირველი შეხებაა მთავარი... ხალათიც ჩასრიალდა... ზეწარიც... ფეხებიც ავიკეცე ლოგინზე... ისიც გაიზმორა... ახლა... როგორი კანი აქვს ნეტავ... სანამ ერთმანეთის სიშიშვლით ვტკბებოდით, მთვარემ მოისაზრა (ზოგიერთებისგან განსხვავებით) და ღრუბელს მიეფარა. როგორც იქნა, მარტო დავრჩით... (ზოგიერთებს თუ არ ჩავთვლით).

ერთ-ერთმა მეორეს ყურის ძირებიდან ორივე ხელის შუა თითებამდე, თითქმის არ მიკარებული მხურვალე ხელისგულები ჩამოაყოლა. მეორემ, პირდაპირ ლავიწებს შორის ჩაღრმავებაში ჩაძირა აგუზგუზებული ტუჩები. ეს იყო ზუსტად, რაც უნდა გვექნა... სადღაც რაღაცამ გაიწკაპუნა, ყველაფერი განათდა, ჩაბნელდა, გაერთიანდა, დაცალკევდა, დანაწილაკდა და რძისფერ-ღვინისფრად აიმღვრა.

დაიწყო.

არა, ეს არ იყო ბობოქარი სექსი. ჯერ. ეს იყო ფრთხილი და მხურვალე გაცნობა.

აააი, აიაი, აი ტუჩი. აიაი, ააი ყურის ბიბილო, აი მხარი, აი ყელი. აი ხერხემლის პირველი მალა, აი მეორე, მეშვიდე, მეთერთმეტე, ოცდამეოთხე, აი, აი კუდუსუნიც, ბრთრ. თბილა, თბილა, ტკბილად მტკივა, ჰო და ისევ. ააი თვალები, აი, საფეთქლები, ააუ ენა... მთავარი შეღწევაც ჩაწვდომას უფრო ჰგავდა, შეცნობას. ფრთხილად, ფრთხილად, ფრთხილად... და კიდევ, კიდევ, ჰო, ჰო, თანდათან, თანდათან და ისევ. მგონი-მგონი, მივხვდი-მივხვდი და აი, აი, ააა.. ი. უჰ!

სიცხიანი, ბრმა და ყრუ-მუნჯი თინეიჯერების ორმხრივ პირველი ღამე. სამოთხიდან ახლად გამოყრილი ადამ და ევას ურთიერთნუგეში. ვნების “აი ია” რომ ჩავათავეთ, შვებით ამოვისუნთქე. არაფერი შეგვშლია.

თვალები ფრთხილად გავახილე. ღვინისფერ კედელზე დაფენილ ხის ტოტების ჩრდილში სახლების სამკუთხა სახურავები და წვეტიანი გუმბათი ჩამუქებულიყო. ლოგინი ნათელში ცურავდა. უსინდისო მთვარეები, არა, ერთი მთვარე, ცალი თვალით გვიჭყიტინებდა და ჩვენი შერწყმა სიფრიფანა სიხარულით უხაროდა. ჯერ კიდევ ერთხორც სხეულთან გაშორება გაჭირდა. ცოტა ხანს კიდევ გრძელდებოდა გამოყოლილი “აი, აი, აი ლოყა, აი შუბლი, აი ცხვირის წვეტი.” ერთად გაგვეცინა. და იყო სინათლე და სითბო ორივეს თვალებში.

აუჰ, რა ხანია არც გამხსენებიხარ, ვინც არ უნდა იყო შენ. არ გეწყინოს, რა! იიცი, რა კარგად ვიყავი. ეჰ! ეგ რომ იცოდე, ეგ რომ იცოდე...

ბედნიერებისაგან ჩამეძინა. ათას ცხრაას სამოცდა ბოლო წლებისთვის დაუშვებელი სიზმარი ვიხილე. შინ დაბრუნებისას ზემდგომ ორგანოებში დამიბარებენ, თუ ჯგუფის ხელმძღვანელმა ჩემი ზმანების ჩანიშვნა მოასწრო და თუ ეს ხილვა წყალს არ გავატანე, – შევშინდი ძილშივე.

თითქოს თბილისის ქუჩები რემბოებით, ნიკიტებითა და კუ ნინძებით იყო სავსე. შეკრულ მუშტებს იქნევდნენ მრისხანე სახეებით. გაუგებარ დროშებს აფრიალებდნენ და რაღაცას გაჰკიოდნენ გაუგებარი მისამართით.

თვალები გავახილე თუ არა, რუმინელის ჩურჩული ჩამესმა. დამესიზმრაო, პარლამენტის შენობის წინ ხალხი მოგროვილიყო მუშტების ქნევითა და მრისხანე სახეებით “ჩაუშესკუ! ჩაუშესკუს!” გაიძახოდნენო.

– მეც იგივე დამესიზმრა! – ავღელდი უნებურად.

– “შენებს” რაღა უნდოდათ, რას გაჰყვიროდნენო, – დაინტერესდა.

ჩემი დაბნეული სახე უნდა გენახა, ვინც არ უნდა იყო შენ, როცა გამახსენდა, რომ “ჩემებიც” “ჩაუშესკუ-ჩაუშესკუს” ბღაოდნენ... და ისე ყველაფერი კარგი აგისრულდა, როგორც ეს სიზმრები აგვიხდა, მაგრამ ჩვენ ხომ შევთანხმდით – პოლიტიკაზე არ ვსაუბრობთ! ტყუილად რომ არ დავიხარჯოთ, მოდი, ისევ ლოგინს დავუბრუნდეთ.

ამდენი ბალიში ტყუილად ცდება-მეთქი, – გადავწყვიტე გულში და ერთ-ერთი ალერსიანად ჩავაფარე ჩალისფრად გაბუებულ თავს. ვალში არ დამრჩენია. ატყდა ერთი თაქა-თუქი და წიოკი.

– დინუ, დილანუ, დანი, ადამაკე, ტატარუ! – ოთახის ოთხივე კუთხიდან მოფრინავდა რძისფერი თავსასთუმალი.

ვინც არ უნდა იყო შენ, უკვე მიხვდებოდი, რით დამთავრდებოდა აღტყინებული ორთაბრძოლა და სულმოუთქმელი ხარხარი. მაგრამ ერთხელ მიხვედრილს, ერთხელ თვითმხილველის აღწერილი სჯობია.

– მოკანუ რედუკანუ ლუჩესკუ ლუპესკუ დუმიტრუ! – საბრძოლო ყიჟინით დამაცხრა ტუჩებზე გაალმასებული პარტნიორი.

ეჰ! კარგი რა, შე, ყოვლადჩასაფრებულო. მერე რა, თუ რუმინელი ფეხბურთელების გვარებს ვასახელებ. შენი შიშით ტყუილი ვეღარ უთქვამს ადამიანს. ვინმე გამომრჩა?! ნუ დუმიტრაკე.

მოკლედ, დიდი გნიასი შეიქნა.

ვიცინოდით, ვღლაბუცობდით, ვჭიდაობდით. ვის ვინ კისრულით მოჰქონდა და ვის ვინ – მოგვერდით. თავიდან თუ ათამაშებული ლეკვებივით ვიკბინ-ვიკაწრებოდით, თანდათან გავსასტიკდით, გავხელდით. ავნი და შეუბრალებელნი გავხდით. ხვევნა დახრჩობას დაემგვანა, ფერება – ხორცის გლეჯას. მთავარი შეღწევა კი – ჩაღწევას, ჩაწვდომას, ჩანგრევას, შენგრევს, მოსპობას, განადგურებას. ძვლებისა და კბილების ღრჭიალი მესმოდა, იარაღის ლაწალუწის ხმა. ხან “ოსმალების!” ძახილი მინდოდა, ხან “ბარბაროსების!” მაგრამ მომხდურის ცხელი შანთები მაგლეჯდა ყელში მოწოლილ არაადამიანურ გმინვას ენასთან ერთად. დაკ-დაკ-დაკ-დაკ! – ხან რომელი ვუხათქუნებდით და ხან რას საწოლის ზურგს. დაკ-დაკ-დაკ-დაკ! – აწყდებოდა საწოლის თავი კედელს. პირში ფოლადის, თაფლის, ლუდის და სისხლის გემო გამიჩნდა. გათავისუფლება მინდოდა და ვიბრძოდი, გათავისუფლება უნდოდა და იბრძოდა. ისევ ომი! ისევ წაგება, ხანმოკლე გამარჯვება. შემოჭდობილ მკლავებს ბორკილივით ვგლეჯდით. ვნადგურდებოდი, ნადგურდებოდა. თრაკ-თრაკ-თრაკ-თრაკია... ან ან ან ანთრაკა... ალყა... წყურვილი... ქარბუქი... გუთები, გუანიდები, ჰუნები, ავარიები.. ისევ წაგება, ისევ მოგება... ისევ ომი, ისევ?! აღარ გვინდოდა, დავიღალეთ. ავირიეთ, ავიშალეთ, დავნაწევრდით, გავერთიანდით, აგვაოხრეს... და როცა ამ ქაოსურ წკვარამში, როგორც იქნა, სინათლე ჩამოინთხა, “ნეიი!...” თვალი კვლავ კედლისკენ გამექცა. ქანცგაცლილ სხეულთა ჩრდილები ერთმანეთზე დაკლულ ლომებს მოჰგავდა. ერთდროულად გადავქანდით გულაღმა და მოვკვდით.

როგორც კი ძალები მოვიძიე, ღვინოს გადავწვდი. ქართველი ვარ! – გამოვტყდი. რუმინელი თვალდახუჭული ეგდო და იღიმებოდა. დაკია! – გავაცნობიერე და უსასრულობაში გავცამტვერდი.

არა, ასეთი სიკვდილისათვის ცხოვრება ღირდა, თუ იარაღით ხელში არა, ბრძოლის ველზე ხომ დავიხოცეთ, თან ვიქორწინეთ. წარმოგიდგენია, ვინც არ უნდა იყო შენ, სკოლის მასწავლებლებისთვის რომ დამეჯერებინა, ისტორია, გეოგრაფია, მუსიკა და და სოლფეჯიო ამეთვისებინა. ირინასთვის მაინც მომესმინა ხეირიანად, რა მონუმენტური ხილვები მექნებოდა გაგანია ალერსში.

რა არ არის ინტელექტის ფუნქცია?! ოლოლო, ვინც არ უნდა იყო შენ და ვერ გამოიცან, თუ გგონია, რომ ეს მოთხრობა გვამების ხახუნზეა და არა სექსზე. სადავო საკითხია?! ოღონდ ნუ ვიდავებთ და ყველაფერს მოგიყვები.

ძალიან შემცივდა. საბანშიც გავეხვიე და საკუთარ თავშიც.

შფოთიან ღამეში სიღრმეებიდან დაბრუნება მისტიკურად შედგა – თვალდახუჭული რუმინელი ამღერდა. და აკვნესდა მის ხმაში ნაი და ფლუერი. ჩიმპოი და ბეჩუმი აგუგუნდა. სითბოდ ჩამეღვარა გულში ან ბალადა ან მწყემსური, ან გვალვის და ანდა წვიმის სიმღერის ღუღუნა ჰანგი – მიწის სუნთქვა. კობზამ, ციმბალმა და ციტრამ აახმიანეს სიმები და როცა ვიოლინომაც აიწყვიტა – კედელზე ხეთა ჩრდილებმა ფერხული გააჩაღეს, რუმინელ  მევენახეებად იქცნენ და ტოტებივით დაკოჟრილი ხელები გადახვიეს ერთმანეთს. ფესვებივით დაკორძილი ფეხებით ჩაწურეს ყურძენი წრიულ საწნახელში ყაყანითა და ცეკვა-ცეკვით. ჰორას სირბა ცვლიდა. ბრიუს ინვესტიტა. ყველაფერი აჟრიამულდა. ატორტმანდა ჩრდილები, ლანდები, ფიქრი, სუნთქვა. დამაჭრდა სისხლი, უცხო რიტმში აჩუხჩუხდა და უცხო ღვინოდ დაღვინდა. მალე უცხოდ შინაურმა მზემაც პირველი ნიშანი მოგვცა ამოვდივარო. მთვარისფერ ცაზე მთვარე გაბაცდა.

– “შენ და მე და შენ და მე და შენ და მე და ბოგანო მთვარე!” – თითქოს ლექსად მომიმღერა რუმინელმა, როცა შენიშნა, რომ ღამეულ მოწმეს ვემშვიდობებოდი.

სადაც სამართალი იყო, მეც უნდა მემღერა “შენც კარგი, მეც კარგი, მთვარეც კარგი”, მაგრამ დროზე მოვეგე გონს. ხელისგული ხელისგულზე მივადე და გავიტვრინე.

– ახლა შენ იმღერე, – გამიღიმა.

როგორი სათქმელი იყო, რომ მე, კავკასიის მთების შვილი, პატარა ქართველი “ჭრელო პეპელას” “ჟუჟუნა წვიმისაგან” ვერ ვარჩევ. როგორ არის?! “ნურც გაფრინდები, ნურც მოფრინდები”...

ადგილზე დავრჩი. სამშობლოსთვის თავს ლაფის დასხმას, ისევ “არ ვიცი” ვარჩიე. “მერე ვიმღერებ”-ს სათქმელად დავაღე პირი და...

...ყურებს არ ვუჯერებდი. “აშო ჩელას” ვღიღინებდი. მოულოდნელობისაგან წამოვჯექი და ხმას მოვუმატე... ყელიდან ჭაობის ნესტი და ველური თაფლი გადმომდიოდა ღვარად. ვხედავდი, როგორ მიათრევდა ორი ლურჯა კამეჩი კუნაპეტი ღამით დატვირთულ ურემს თუთარჩელაზე ამოზრდილი ისლის სახლისაკენ, სამი თავმიწყობილი და ხმააწყობილი ცირა, როგორც ჩვილს, ისე დაგურგურებდა ერთ ჩონგურს. ნა-ნა-ნა-ნა... თევზის და სევდის სუნი მოჰქონდა ქარს და ოუ, ნანა... ბზა... ყვაოდა და ვაი, სკანი ცოდვა, თუ არ გჯერა, რომ ბულბულივით ხმატკბილად ვგალობდი, მაფშალიასავით თვალებმილულული და როგორ მინდოდა (აი, ნდომაც იმას ერქვა), როგორ მინდოდა, ამ განცხრომას ბოლო არ ჰქონოდა... უცებ ჩემთვის უცნობ სიტყვებზე და მელოდიაზე გადავედი. “შენი ეკლესია ხისა – ჩემი კიდევ – ქვითკირისა” ვმღეროდი, “აჯილღა და სისვი ცხენი” ვმღეროდი. “ორივენი ოქროს ჯიშის” ვმღეროდი “სად არავინ არ ჭაჭანებს” ვმღეროდი. “მიღიღინებს გოგო-ბიჭი”... ცრემლები ღაპაღუპით მდიოდა. ვტიროდი?!

სიმღერა როგორც გაჩნდა, ისევე გაქრა.

სწორედ ამაზე გეუბნებოდი, ვინც არ უნდა იყო შენ. ასეთი “რამ” ბუნებაში, მართლაც, ვერ ვიფიქრებდი, თუ ხდებოდა. მოიცა, აბა შენ რა გეგონა, რას ვგულისხმობდი?!

გულდაწყვეტილმა გავახილე თვალები და რუმინელი ოთახში აღარ დამხვდა. გამიკვირდა, რომ ვერ გავიგე მისი წასვლა. ალბათ ვგრძნობდი, კვლავ ერთ ქსელში რომ ვიყავით გახლართული. დიდხანს ვუყურებდი, როგორ გავარდისფრდა კაბადონი, როგორ იკრეს კრამიტისფერი სახურავებმა, ოქროსფრად აელვარდნენ გუმბათები. მაქმანჩუქურთმოვანი ღრუბლებიდან როგორ ამოიზარდა მაქმანჩუქურთმოვანი ფაიფურის ქალაქი ფანჯრებში. ფაიფურისვე სამრეკლოებში “პორცელანის” ზარები რეკავდნენ. მარაოსებრ გადახსნილ ალისფერ სხივებში ფლუგერი დატრიალდა...

აივანზე დედიშობილა გავედი. უწვიმია. სველი ქვაფენილი წითლად დაფერილიყო. სასტუმროს წინ წითელი შადრევანი ცეკვავდა და წითელი ვარდები ღუოდნენ. რუმინელი... ღმერთო, ძლიერო.. დედიშობილადვე იდგა შადრევნის ბაღში, თავზე წითელი ვარდების გვირგვინით და ჩემთვის ასეთივე გვირგვინს კრავდა.

ჩიტებისა და ზარების წკრიალი ცას შეასკდა.

მე ჩემი აივანზე შიშვლად გავარდნა მეგონა გმირობა, მაგრამ რასაც ჩემი რუმინელი ბედავდა, რომელი ქანთარიას დროშის ფრიალი და თუნდაც მთელი “ანტიჰიტლერული პატრიოტული ფრონტის” შემართება!... ფოლადს დაადუღებდა ჩვენი სასტუმროს ადმინისტრატორის გამჭოლი მზერა, მაგრამ ერთი პირი წყალსაც რომ სძინავს, იმან გადაგვარჩინა ალბათ.

გულშინათელჩამდგარი ვადევნებდი თვალს ვარდების რთველს და ზეცის კარიც შევაღე, როცა ამომხედა. თუ ისეთ თხრობას ვისწავლი, რომ ის თვალები აღვწერო, მეორედ დავიბადები, ვიცი.

წითელი ვარდების გვირგვინი ჩემს თავზე დაეშვა. წითელმა შადრევანმა “სულ მაღლა, მაღლა და ზემოთ” აგვიტანა. როცა ყველაფერი ამოვარდნილ ლავასავით მხურვალე გახდა, ბაგეები გაგოლეულდა და სხეულები ცვილად იქცა. შეერთდნენ. ერთის ძუძუ და მეორის მკერდი, ერთის ტუჩი და მეორის კბილი, ერთის თვალი და მეორის წამწამი, ერთის გული და მეორის ყური – ჩვენი მზერა, ჩვენი გრძნობა, ჩვენი ფიქრი – ამეტყველდა თითოეული ამბორი და აღარსად აღარ იყო საზღვარი. გაქრა. ყველა ამოსუნთქვა გალობად იქცა, ყველა ჩასუნთქვა – ზიარებად. როცა ქართული და რუმინული  ხატების ლურჯ-მწვანედ დაიფერა ჰორიზონტი... თეთრებში მოსილი თეთრწვერა ნათელი გამომეცხადა, საკმევლის სურნელი მომაკმია და ოდნავ რუმინული აქცენტით მომიქართულა: “შემიყვანა მან ღვინის სახლში და აღმართა ჩემზე სიყვარულად თავის ალამი”. ანთიმოზ ივერიელი! – უზომოდ გავიხარე. “მეც მოკვდავი კაცი ვარ, ყველას მსგავსი, პირველნასახი მიწიერის შთამომავალი და ხორცი, დედის მუცელში გამოძერწილი”. თითი დამიქნია. გამიღიმა და გაქრა.

მობრუნებისას მთავარი შეღწევა თავის დაღწევას ჰგავდა. დამშვიდობებას. იქნებ კიდევ... არა მგონია... ნეტავ როდის... კვლავ შენთან მინდა... იქნებ, რა იცი... თუმცა, როგორ?.. საიდან, რატომ?.. აღარ დამთავრდეს... მარად მიყვარხარ, მიყვარხარ მარად. აჰ-ღარასოდეს.

შენ ეგა თქვი, კიდევ კარგი, რუსთან არ ვცდუნდი, თორემ ზიარ ბელადებს, პოეტ მეფეებს და მეფე პოეტებს რა გამოლევდა.

წასვლის დრო დადგა.

ჩუმად ჩავიცვით, ჩუმად ჩავბარგდით, ჩუმად ჩამოვსხედით საწოლის კიდეზე...

კარებში რომ მობრუნდა, რაღაც აზრი მომივიდა და წამოვდექი. რუმინელი შეკრთა. მეც... და ორივემ ერთად მივიდეთ ტუჩებზე თითი. აბა, ლამაზი იქნებოდა, უბის წიგნაკები რომ მოგვემარჯვებინა და მისამართების გაცვლა-გამოცვლა წამოგვეწყო?

ავტობუსი ისე დაიძრა, ერთმანეთისთვის აღარ შეგვიხედავს.

“აბრუდი, ბრადი (დაბრუნდი, დაბრუნდი)!” – ყვიროდა მდუმარედ რუმინელი.

– რიგიშოარა, ტიმიშოარა – ლამის გამეგლიჯა საგულე – როგორც თვალ-შორა, ისე გულ-შორა, თუ რაც უფრო შორს ხარ... ტიმიშოარა, ტიმიშოოოო, შორს, შორს, შორს.

ახლა, ვინც უნდა იყო შენ, მკითხავ, კი მაგრამ, რატომაა ეს მოთხრობა სექსზე და არ არის სიყვარულზეო. მეც მანდ არა ვარ?! რატომ და ისე, კომერციული მიზნებისათვის.

ჰო, მართლა. შენი ამბავი რომ ვიცი, იმასაც შენიშნავდი, რომ უთარგმნელი მოთხრობა მოგიყევი. რა თქმა უნდა, კაპიკია ამ ნაამბობის ფასი ნებისმიერ ისეთ ენაზე, სადაც პირველი “იგი”-სთანავე გაირკვეოდა, რომელი იყო ჩვენს შორის ქალი და რომელი – კაცი. და საერთოდ, ვინ გითხრა, რომ რომელიმე ქალი იყო და რომელიმე – კაცი.

ზედმეტები მომდის?! რამდენჯერ უნდა გთხოვო, ნუ ვიჩხუბებთ რა! ჩვენ ხომ ასე ძალიან გვიყვარს ერთმანეთი. შენ და ვინც არ უნდა ვიყო მე.

 

გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პროზა / მიქელაძე მაკა / ერთი მოთხრობა სექსზე