მოსულიშვილი მიხო 

 

ფლიუგერი არსაით

 

 

 

 

მარტის არეულ ამინდში, როცა ქარი ქალაქის დახრჩობას ცდილობს და პარკში მდგარი ხეების კენწეროებს ერთმანეთს ულაწუნებს, ერთი იმისთანა თმააფრიალებული ქალი იჯდა მერხზე, თავისი ჩინჩხლებსროლია ღვინის დასალევად რომ მიგიყვანს და მწყურვალს დაგტოვებს. გვერდით შეფუთული ნახატი ედო და რომელიღაც წიგნიდან ამოხეული ფურცლით გაკეთებული პარკიდან მზესუმზირას უყრიდა შორიახლო მოგოგმანე მტრედებს.

ამ მტრედებს მისჩერებოდა იმავე ძელსკამზე წეღან ჩამომჯდარი ახალგაზრდა კაცი დ– ჯერ არ ვიცით, მტრედებმა მოხიბლა ასე თუ სულ სხვა მიზნით დაჯდა. რაღაცის თქმა დააპირა, მერე გადაიფიქრა და, როგორც ჩანს, სულ სხვა რამ თქვა:

– თურმე, მტრედებს დაწყევლა სცოდნიათ!

ქალმა ლამაზად მოწკურული, მწვანედ ხასხასა თვალებით შეხედა მთქმელს, ჯერ ჩუმად იყო, მერე ირონიული ღიმილით შეეკითხა.

– როგორ, სიტყვებით?

– არა, ისე... თავისთვის... – დაიბნა კაცი და მერე სულ სხვა რამე თქვა, – იცი, მოსკოვში რამდენი მტრედია?

– პარიზში უფრო ბევრია.

– აქაც ბევრი იქნებოდა, მაგრამ ხოცავენ... – დაიდარდა ახალგაზრდამ და იმავე წამს დაინტერესდა, – პარიზში ხშირად დადიხართ?

– მერე იმ დამხოცავებს არ წყევლიან მტრედები? – მკაცრად დაეკითხა ლამაზი ქალი, თანაც მტრედებისთვის არ მოუწყვეტია თვალი – აქაოდა, შენი გაცნობა სულ არ მაინტერესებსო.

– ვეღარ ასწრებენ... – მიუგო კაცმა, – ნახე, ნახე, ის რა ლამაზია, ყელმოღერებული.

– ჰო... – ისევ მტრედებს უყურებდა ქალი, – და კიდევ აი, ის, პატარა...

– ეგ ხომ გვრიტია.

აქ პირველად გადახედა ქალმა – ახალგაზრდა კი იყო, მაგრამ რაღაცნაირი და თან სიგარეტს რომ იღებდა «ვინსტონის» კოლოფიდან, გიშრისთვლიანი ბეჭედი გამოუჩნდა მარცხენა ხელის არათითზე.

კაცმა «ზიპოს» სანთებელით მოუკიდა სიგარეტს, სიამოვნებით გააბოლა და განაგრძო:

– გვრიტები ხო გარეული მტრედები არიან. იმათ უარესად ხოცავენ მონადირეები. ჰოდა, ქალაქს აფარებენ თავს... ჩემთან, აივანზე მთელი დღე ღუღუნებენ, იქ ბუდე აქვთ... მერიკო იმათაც გაუვარდა ცოცხით, მაგრამ რო ავუხსენი, გვრიტები არიან-მეთქი, თავი დაანება.

– მერიკო თქვენი ცოლია?

– დედაჩემზე ვამბობ.

– ცოცხით ერეკება ხოლმე?

– ადრე მამაჩემმა ორი მტრედი მოიყვანა გალიით. გაუშვიო, მერიკო ეჩხუბებოდა, მაგრამ ის მაინც არ უშვებდა და მესამე დღეს დაარტყა ინფარქტმა...

– მერე?

– მერიკომ თქვა, მტრედებმა დაწყევლეს, იმიტომ მოკვდაო და ორივე მტრედი გაგვაშვებინა... მაგრამ, თურმე, მტრედებს შეჩვევა სცოდნიათ – წავლენ და ისევ უკან მოფრინდებიან.

– და ისევ მოფრინდნენ? – დაინტერესდა ქალი და ახლა უფრო შეაყოვნა მზერა ახალგაზრდა კაცზე. სულაც არ უნდა ყოფილიყო უცნაური ვინმე, პირიქით, მრავლისმნახველი კაცის გაყინული მზერა ჰქონდა და რა უჭირდა, სიმპათიური ვიღაცა ჩანდა.

– ჰო, მოფრინდებოდნენ ხოლმე და სულ ცოცხითა და კივილით ერეკებოდა მერიკო... – გაიცინა კაცმა, – ეს მაშინ და, ახლა, ამ გვრიტებმა რომ გაიკეთეს ბუდე, ვუთხარი, ესენი გვრიტები არიან, მერიკო, და ამათ წყევლა-კრულვა არ იციან-მეთქი და თავი დაანება.

– საიდანმე რომ ჩამოვდივარ, ჯერ ამათ ვნახულობ ხოლმე... არა მგონია, დაწყევლა იცოდნენ.

– ამათ დალოცვაც ეცოდინებათ... – ივარაუდა კაცმა, – აბა, ნახე, რამდენი მტრედი გლოცავს!..

– რატომ?

– რომ დააპურე.

– რვა და ისიც ცხრა... რვა მტრედი და ერთი გვრიტი... – უშეცდომოდ დაითვალა ქალმა, – ჩემს ძმასაც ძალიან უყვარს მტრედები, სულ მეხვეწება, დამიხატეო.

– მერე, რატო არ უხატავ? – კაცმა ეჭვით შეათვალიერა შეფუთული ნახატი.

– ჩემი დახატული რაღად უნდა, დღეს მოჰყავს თავისი მტრედი...

– ცოლი, არა?

– ჰო, ქორწილი აქვს. მე ისევ პარიზში ვგონივარ – მოვატყუე, ვერ მოვფრინავ-მეთქი.

– რატო მოატყუე?

– სიურპრიზია!

– რა სიურპრიზი, თუ საიდუმლო არ არის?

– შენთვის, ალბათ, არა... – შეფუთულ ნახატზე მიუთითა ქალმა, – აი, პარიზელი მტრედები დავუხატე და შუა ქორწილში უნდა გამოვეცხადო.

ამ დროს კაცის მობილურმა დარეკა.

– ეჰ, შეიძლება მეც მომიწიოს ქორწილში წასვლამ.

– რატომ «ეჰ»?!

კაცმა აწკრიალებული მობილური დაანახვა და მშვენიერ მხატვარს ისევ ის გიშრისთვლიანი ბეჭედი შეეფეთა თვალებში.

– ხომ ხედავ, აქაც არ მასვენებენ! – მობილური ჩართო, – ჰო... არაფერს... სად მიცდით? ჰო, კაი, მოვდივარ...

მერე მობილური გათიშა და შეფუთულ ნახატზე მიუთითა.

– არ მაჩვენებ?

ქალსაც ბევრი აღარ უყოყმანია, ნახატი გახსნა. ულამაზესი მტრედები ისხდნენ პარიზის ერთი სახლის წითელკრამიტიან სახურავზე, რომლის უკან ეიფელის კოშკის ნაწილი მოჩანდა.

– სად იპოვე ასეთი ლამაზი სახლი და ამისთანა უმშვენიერესი მტრედები? – გაუღიმა კაცმა.

– ვინც ეძებს, ის პოულობს.

– მე კახა ვარ და ისე სპილოსაც მეძახიან. შენ?

– მე – გვრიტი! – აკი მოგახსენეთ, ისეთი ქალი ჩანდა, თავისი ღვინის დასალევად რომ მიგიყვანს და მწყურვალს დაგტოვებს-მეთქი.

– კარგი, გვრიტო, ახლა გავიქეცი და ისევ აქ მოგძებნი!.. შენი სახელი ისედაც ვიცი, ნახატულა გქვია!

 

***

შილიფად ჩაცმული მანჩო და საგარეოდ გამოწყობილი ვეტო სამზარეულოში მაგიდას უსხდნენ და ლიმონიან ჩაის სვამდნენ. ამაში არაფერია ცუდი, მით უმეტეს, თუკი თეფშებზე ლიმონებიც აწყვია და ქუჩიდან შემოტანილი ნაირ-ნაირი ნამცხვარ-ნამცხვრებიც. თან თუ რამე კარგ სიგარეტსაც აყოლებ, მაგალითად, «მალბოროს», როგორც მანჩო იქცეოდა და ნაზის ღიმილით ერთობ გამტკნარებული შესცქეროდა კაცს.

ოღონდ წუხანდელმა სტუმარმა ვეტომ, იმავე ვახტანგ სავანელმა, ჩაის სმა დაამთავრა.

– კიდევ ხომ არ დალევ? – შეეხვეწა ქალი.

– არა, ფუნთუშ, აღარ მინდა.

– მაინც ვერ გამიგია, რატომ მოხვედი, – სევდიანად თქვა მანჩომ, ანუ იმან, ვისიც იყო ეს ბინა და ვისი სახელი და გვარი, წესით და რიგით, გარედან უნდა წერებულიყო შემოსასვლელზე – ამასაც ვნახავთ.

– «ვიხსენებ, მაგრამ ვერ გავიხსენე, რატომ მოვედი შენთან...» – წაიმღერა ვეტომ, თან აშკარად სხვა რაღაცაზე ფიქრობდა.

– კარგი რა...

– რა იყო, ფუნთუშ, არ გაგიხარდა?!

– არ ვიცი, არ ვიცი, ვეღარაფერი გამიგია.

ახალ ღერს მოუკიდა მანჩომ, ისე, ჩვენთვის რომ ვთქვათ, არაფრით ჰგავდა ფუნთუშას და თუ მაინცდამაინც ჰგავდა, მაშინ სევდის კრემით უნდა ყოფილიყო გამოვსებული, – თითქოს უკვე შევეგუე ჩემს მდგომარეობას, თუმცა სოფას ბედნიერი სახის დანახვაზე აუცილებლად გამახსენდება, რომ მეც მიოცნებია ოჯახზე, ქმარზე... – ხელი ჩაიქნია, – შვილებზე... სამი ბიჭი და ხუთი გოგო მინდოდა, ბევრი კი არა!

– ნუ დავიწყებთ ხელახლა, ძალიან გთხოვ!

ნაწყენმა ვეტომ თეფშზე დადებული ლიმონი აიღო და ხელში აათამაშა.

– რა თქმა უნდა, დღეს ხომ ყველას ბედნიერი დღე გვაქვს? – მწარედ გაიცინა მანჩომ, – აქეთ საყვარელი ქალი ცოლად...

ვეტომ შეაწყვეტინა.

– იქით მეორე საყვარელი ქალი ცოლის მეჯვარედ! – და გაიცინა, აგდებულად, ქედმაღლურად, სასტიკად.

– რა გაცინებს, რომ გკითხოს ვინმემ, პატიოსანი კაცი ხარ!

– მე მართლა პატიოსანი კაცი ვარ, ფუნთუშ! აბა, გაიხედ-გამოიხედე, რაები ხდება... ჰოდა, მე რაღა დავაშავე, ერთი ცოლი მოსკოვში მეყოლება, ერთიც – აქ! – ვეტომ ხელები გაშალა, – ვა, ესეც არ მეკუთვნის?

– რა იოლად ლაპარაკობ?!

– აბა, რა ვქნა, ვიტირო? მაინცდამაინც გითხრა, რომ ძალიან მწყდება გული? სცენები გავმართო? სიყვარული აგიხსნა?

გვარიანად გაბრაზებულმა ვეტომ ჯიბიდან უშველებელი ყუთი ამოიღო, გახსნა და უკვე გამზადებულ, ანუ თავწაჭრილ სიგარას ბოლო გამოშვების ძIPPO-თი მოუკიდა.

– აი, ხო ხედავ, სამი ჩ-ს სტილიდანაც კი ამომაგდე!

– საიდან ამოგაგდე?

– მოკლედ, სტილი მოითხოვს სამი ჩ-ს წესის დაცვას. ეს სამი ჩ არის: ჩაფე, ჩოგნაც, ჩიგარე, ანუ ჯერ ყავა, მერე კონიაკი და ზედაც სიგარა. ხო მიხვდი?

– ჰო.

– ჰოდა, ამ სტილიდან ამომაგდე. რატო ხართ ყველა ქალი ერთნაირი?!

– რატო ვართ?

– მე რო ჩემი ქორწილის წინა ღამეს აქ მოვედი, ეს არაფერს ნიშნავს?! პატარა მოტვინე და ისე ილაპარაკე! მე...

შემოსასვლელ კარზე ზარმა დაიწკრიალა.

ორივემ იქით გაიხედა. ქალმა – შიშით, კაცმა – ცნობისმოყვარეობით.

– ფუნთუშ, ელოდები ვინმეს? – დაეჭვდა ვეტო.

– ამ დილაუთენია? – გაიკვირვა მანჩომ.

– მიდი, გაიხედე!

მანჩო კარისკენ წავიდა.

– ოღონდ აქ არ შემოიყვანო! – დაადევნა კაცმა, მერე ლიმონის ზემოთ აგდებასა და დაჭერას მიჰყო ხელი და მანჩო რომ შემობრუნდა, ისევ ამ საქმიანობაში იყო გართული.

– შენ გკითხულობენ.

– ვინ არი?

– რა ვიცი... – წყენით თქვა მანჩომ, – ისე, როდის აქეთ დაიწყე ჩემი მისამართის დარიგება?

– ვინ, მე დავიწყე?

– ისე, მე თუ აქაური ცოლი უნდა ვიყო...

– არ გამოხვიდე!

ვეტო სწრაფად გავიდა დაუპატიჟებელ სტუმართან სალაპარაკოდ.

 

***

პიჯაკსა და ჭრელ ჰალსტუხში გამოწყობილი დემეტრე, ვეტოს ძმა და მეგობარი და პირსახოცის ხალათში ჩაცმული პაპა კარლო ქუჩაში იდგნენ, სავანელების კიჩურ-ფეშენებელური სასახლის წინ.

კარლო ბინოკლით იყურებოდა მაღლა.

მაღლა იყურებოდა დემეტრეც.

– ნორდ-ნორდ-ვეეესტ! – ეს კარლო სავანელის წაგრძელებული ხმა იყო, თუკი შეიძლება ასე ითქვას ხმაზე. თუ არა და, წაწვეტებული მაინც.

– ნორდ-ნორდ-ვესტ კი არა, ზიუდ-ოსტ! – ამას კი რესპექტაბელური ახალგაზრდის ბარიტონი მიუგებდა.

– ნორდ-ნორდ-ვეეესტ-თქვა, მე შენ გელაპარიკები!

– ზიუდ-ოსტი-მეთქი! – ვითომცდა მეტისმეტად იწყინა ვეტოს მეგობარმა, – ბოლო-ბოლო, ვარონეჟის მეტეოროლოგიური ფაკულტეტი დამიმთავრებია!

– მე, ჩემო დემეტრე, ლომონოსოვიც ქე დავამთავრე, ორი დისერტაციაც ქე მოვაყომარე და მეტეოსადგურის უფროსიც ქე ვიყავი შვიდი თვე, ათ მონოგრაფიაზე აღარაფერს გეუბნები!

– ძალიან მოხარული ვარ, კარელ სპირიდონოვიჩ, მაგრამ... – დემეტრემ ვითომ პატივისცემისგან შეიკავა თავი, მაგრამ მაინც ვერ მოუთმინა გულმა, – იქ ზიუდ-ოსტია, ზიუდ-ოსტი! და თანაც ის დისერტაციები გენეტიკაში გაქვთ დაწერილი! კვანტურ გენეტიკაში!

– არა გრცხვენია? ჩემი ვახტანგის მეჯვარე მაინც არ იყო! – თავისი შვილიშვილი ვეტო იგულისხმა აღშფოთებულმა კარლომ, ხოლო აღშფოთების დამალვა სავანელებს რომ არ ეხერხებოდათ, მთელმა ქალაქმა კარგად იცოდა ეს ამბავი.

– ეგრეა, კარელ სპირიდონოვიჩ, და მე რა ვქნა?! – ეტყობა, საბოლოოდ გადადო თავი ვეტოს მეჯვარემ.

– იმ შენ ვარონეჟში რა ნიშანი გყავდა ღეოღრაფიაში?

– ფრიადი, სხვა რა უნდა მყოლოდა?

– ჰოხ, ფრიადი!.. – პაპა კარლომ ბინოკლი მოიხსნა და დემეტრეს მისცა, – აჰა, ბატონო, და კარგად დააკვირდი! ბიჭოს!

დემეტრემ ბინოკლი მოიმარჯვა და სახურავს დააკვირდა.

– რა ვქნა, რა ვუყო, რომ აღარ ვიცი?

– ნუ ჩქარობ, ჯერ კარგად დააკვირდი-მეთქი!

– ვაკვირდები, კარელ სპირიდონოვიჩ, ვაკვირდები და მეტი რა ვქნა?!

– მეტი არაფერი! და მერე?

– მზე ხომ იქიდან ამოდის და აქეთ ჩადის, არა?

– ნამდვილად!

– ჰოდა, ზიუდ-ოსტი!

– ეგ არი, ბიჭო, ვარონეჟის ფრიადი?!

– როგორ თუ არ არის?

– ნორდ-ნორდ-ვესტი არ უსწავლებიათ?!

– უსწავლებიათ, მაგრამ... – ვითომდა აღშფოდა დემეტრეც, – კარგი რა, კარელ სპირიდონოვიჩ, ნორდ-ნორდ-ვესტი საიდან? ზემოთ ხომ ჩრდილოეთია და ის კიდევ ქვემოთ არ არი?

– ქვემოთ კი არა, ზემოთ არი, ზემოთ!

– კარგი რა, კარელ სპირიდონოვიჩ, ზემოთ ხო აქეთ არი და ქვემოთ კიდე იქით?!

– პირიქით, ჩემო დმიტრი მიტროფანოვიჩ, პირიქით! – კამათის მოყვარული კაცის შეფარული სიამოვნებით მიუგო პაპა კარლომ, – იქით ზემოთ არის და აქეთ – ქვემოთ!

– და მტკვარი?

– მტკვარი რა შუაშია?!

– მტკვარი რომ იქით არი?!

– მტკვარი რა შუაშია-თქვა?!

– საითაც მტკვარია, იქით არი ქვემოთ!

– რა გითხრეს, მიტროფანოვიჩ, ვარონეჟში, საითკენაც ქვემოთ არის, იქით იქნება სამხრეთიცო? ვინ გასწავლა რეკოგნოსცირების ჩატარება მდინარის მდებარეობის პრინციპით?! ამისთანა არაფერი მსმენია!

– მაშინ, ვისაც გინდათ, ვკითხოთ!

დემეტრემ დაინახა ულვაშიანი და ლოყებგაბერილი პინგვინა, მათ გვერდით რომ იდგა და ისიც ზემოთ იყურებოდა.G

– ვის უნდა ვკითხოთ?!

– თუნდაც, აი, ამ მეგობარს!

– საით დგას, ადამიანისშვილო, ის ისარი? – პაპა კარლო, გვარად სავანელი შეეკითხა პინგვინას.

– საით, კარელ სპირიდონოვიჩ და... – ამ გაბერილ პინგვინას უცნაური ხმა ჰქონდა, ცხვირში ნიღნიღებდა, – დემეტრე მიტროფანეს ძე იჩქითიძის საცხოვრებელი ბინისკენ!

– ვანიტას ვანიტატუმ ეტ ომნია ვანიტას! – ამ უცხო სიტყვების მაღალფარდოვნად წარმოთქმის შემდეგ კარლომ ბინოკლი გამოსტაცა დემეტრეს, ქუჩა გადაჭრა და სასახლეში შევარდა გაბრაზებული.

– რა მოუვიდა, რა «ვანიტასები» აუტყდა?

– ამაოება ამაოებათა და ყოველივე ამაო არისო... ლათინურად თქვა... – აუხსნა დემეტრემ, – ეგრე იცის ხოლმე...

– სასწრაფოდ შენს ბინაში უნდა წამომყვე, ოქმი უნდა შევადგინოთ!

– რა ოქმი?

– ბოდიში, სულ დამავიწყდა წარდგენა. დავით იჩქითიძე, ქალაქის სამძებრო განყოფილებიდან, – პინგვინამ უბიდან ამოღებულ საბუთი გადაუშალა, – სეხნიები ვართ, ოღონდ გვარის ამბავში!

– მოხდა რამე?

– არაფერი, წუხელ შენი ბინა გატეხეს!

– დედაჩემს ხომ...

– არაფერი მოსვლია, ვანაში ჩაკეტეს, ეგ იყო და ეგ! წავედით?

– გასულები არიან ჩემი მანქანით. სადაც არის, მოვლენ.

პინგვინამ მინებდამუქებული «ვოლვოსკენ» მიუთითა და ორივენი იმ მანქანისკენ წავიდნენ.

«ვოლვოში» ჩამჯდარ დემეტრეს იქ დახვედრილმა სპილომ (იმავე მტრედების მოყვარულმა კახამ, მიწებებული ულვაშითა და შავი სათვალით) ხელები დაუჭირა, ხოლო საჭესთან მჯდომმა «ორმომ» ქლოროფორმის სპეციალურ ხსნარში დასველებული ცხვირსახოცი ააფარა და გათიშა.

«ვოლვო» აუჩქარებლად დაიძრა.

ახლა კი თამამად შეიძლება მკითხველი სავანელების სახლის სახურავისკენ გავახედოთ, სადაც მოოქრული მამლისგამოსახულებიანი ფლიუგერი იყო დამაგრებული. მართალია, ჩვენში სულაც არ იციან ფლიუგერების დადგმა სახურავებზე, მაგრამ ეს კარელ სპირიდონოვიჩ სავანელის აკვიატება გახლდათ.

 

***

კარანაძეების ბინა, რომელიც ორთაჭალაში, გორგასლის ქუჩაზე მდგარ ერთ კორპუსში მდებარეობდა, ხუთოთახიანი და მაღალჭერიანი კი იყო, მაგრამ დიდი ხნის გაურემონტებელი.

ათ წელს ზემოთ და ოცს ქვემოთ, ანუ ტინეიჯერული ასაკის თიკა აბაზანაში პირს იბანდა.

იქვე იდგა ბებიამისი მერიკო – მტრედების მტერი.

– ყურებიც და კისერიც!.. – ბებია მერიკო მიხმარებას ცდილობდა.

– არ მინდა, მე თვითონ!

– კარგი, ბებო გენაცვალოს. დაიბანე, კარგად დაიბანე და მერე შენი ახალი კაბა უნდა ჩაგაცვა. იცი, რომელი?

– რომელი?

– ბიძაშენმა რომ გიყიდა!

– სპილოს ნაყიდი არ მინდა რა, ბე.

– აბა, მაშ, რომელი? შენ შემოგევლოს შენი ბე!

– ქეთათომ რომ ჩამომიტანა, კოპლებიანი.

– ლამაზი ფურფუჭელებით? ის ხო წითელია და სპილოს ნაყიდი კიდე, თეთრი... თეთრი არ სჯობია?

– მე ქეთათოს ჩამოტანილი მინდა!

– კარგი, ბებო გენაცვალოს, ქეთათოსი იყოს!

–O ო, იეს, ჯიგარი ხარ!

– «ჯიგარი» მეორედ აღარ თქვა, ბე, თუ გიყვარდე! ეგ რა სიტყვაა?!

– რატო, სოფაც ამბობს და ქეთათოც!

– ძალიანაც მიჰქარავენ, თუ ამბობენ!

– ეგ «მიჰქარავენ» რა, კარგია?

– არც ეგ არის კარგი, – დაირცხვინა მერიკომ, – ბოდიში, არ უნდა მეთქვა.

– ბე, დედა ბედნიერია, არა?

– ამ დროს ყველა ბედნიერია, მერიკო ბებო გენაცვალოს! – პირსახოცი მიაწოდა.

– და შენც ბედნიერი იყავი, ბე? – თიკამ სახის შემშრალება დაიწყო.

– ვიყავი, როგორ არ ვიყავი. პაპაშენი გაბრიელ კარანაძე ხომ მთელ ქალაქში ცნობილი არქიტექტორი იყო!

– ბე, ქეთათოს რო «კენძოს» სუნამო აქვს, იმასაც დამასხამ?

– დაგასხამ, როგორ არ დაგასხამ, ოღონდ ჩუმად... ჯერ კარგად დაგვარცხნი და მერე...

– აი, ბე, დაიმახსოვრე – მე მაგათ მოსკოვში არ წავყვები!

შევიდნენ საძინებელში.

მერიკომ კარადიდან წითელი კაბა გამოიღო, თიკას აცმევდა.

– შენ აქ იყავი, ბებო გენაცვალოს, და ვისაც მოენატრები, თვითონ გნახავს... რა იქნა შენი სავარცხელი? – ტუმბო გამოხსნა, უჯრაში იპოვა, – აი, სად ყოფილა!

– ეს ჩემი ლექსების რვეულია! – თიკამ სასწრაფოდ აიღო ტუმბოზე დადებული ფერადყდიანი რვეული, – ვინ აიღო? შენ აიღე?

– არა, ბე, მე არ ამიღია, – ხელები გაასავსავა მერიკომ, – შენს თავს გეფიცები!

– როგორ შეიძლება სხვისი ლექსების კითხვა! – აღშფოთდა თიკა, – მე თქვენ ვერაფერი გაგაგებინეთ!

– კარგი რა, ბებო გენაცვალოს, მე მარტო ისა მაქვს წაკითხული, ჩემი დაბადების დღეზე რომ მაჩუქე... ზეპირადაც კი ვისწავლე! გინდა, გითხრა?

– არ მინდა! – ტუჩები გამობურცა გაბუტულმა თიკამ.

– თანაც ხომ იცი, დღეს ქორწილია და არ გინდა რა, არ მეჩხუბო!

– ჩაივლის ეს ქორწილი და მერე ნახავთ! – თიკამ ტუმბოს უჯრა გამოხსნა, შიგ რვეული ჩადო, უჯრა მიხურა და გასაღებით გადაკეტა.

– ეეჰ, ჩემი დაბადების დღე მოდის და მე კიდევ მინდოდა, რომ ისიც გეჩუქებინა...

– რომელი? – გასაღები თავის პატარა ჩანთაში შეინახა თიკამ.

– რომელი, ბებო გენაცვალოს და, თოლიებზე როა. ამას მაინც გეტყვი რა?

– კარგი, მითხარი...

 

– «მე შორს დავტოვე გულის ზიარი,

ისევ ჰკიდიან ცას თოლიები.

დარდებს ნიავი ტალღებს მიაფშვნის.

მე შორს დავტოვე გულის ზიარი.

 

შენთვის მესიზმრა ყველა სიზმარი.

თოლიებივით მანდ თოვლი მღერის.

მე შორს დავტოვე გულის ზიარი.

ისევ ჰკიდიან ცას თოლიები.»

 

– ეგ ხომ «თოლიების ტრიოლეტია», – ეცინებოდა თიკას, – და ისედაც უნდა მეჩუქებინა.

– იქ საერთოდ არა ყოფილხარ და ის ლექსი ბუხარაზე დაწერე, ამ ლექსში კიდევ დარდებს მიაფშვნის ტალღებს ნიავიო, – ამბობს გაოცებული მერიკო, – საიდან მოიფიქრებ ხოლმე ასეთ უცნაურ რაღაცებს?

– კარგი რა, მერიკო! – ბრაზდება თიკა, – კარგი რაა!.. რვეული რომ მომპარე და ჩუმად წაიკითხე, იმაზე აღარაფერს გეუბნები!

– ჰო, კარგი, კარგი. მოდი, დაგვარცხნო!

– ბე, არ შემიკრა რა, შუაზე გამიყავი და გამიშალე! – უთხრა თიკამ და დასძინა, – არ წავალ მოსკოვში, მე სპილოსთან უნდა ვიყო!

– კაი, შენი ეშმაკი დიდი იყოს, – მერიკო თმას ვარცხნიდა, – და თუ გიყვარდე, მაგ სპილოს ნუ ეძახი, მაგას სახელად ჰქვია კახა ბიძია!

– კახა ბიძია კი არა, სპილო ჰქვია!

– არა, კახა ბიძია!

– არა, სპილო!

– კახა ბიძია-მეთქი!

– სპილო! სპილო! სპილო!

 

 

1 2 3 4 5
გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პროზა / მოსიაშვილი ვახო / ფლიუგერი არსაით