ნიჟარაძე ქეთევან

 

თოვლიანი ნოემბერი

 

 

 

სადარბაზოში შესვლისას ნარინჯისფერი, გამხმარი ფოთოლი დაეცა თავზე. შეკრთა. რატომღაც ჩიტი ეგონა. ლიფტის კართან თოვლიანი ბათინკები დააბაკუნა. ლიფტი არ ჩამოდიოდა. "ფუჰ, თქვენი"... ჩაიბურტყუნა და ფეხით აუყვა კიბეს.

 

"საფეხურებს დავითვლი და ნინოზე აღარ ვიფიქრებ. ერთი, ორი, სამი, ხუთი, შვიდი, ცხრა... კარს როცა მივუახლოვდები, ტელეფონის ზარს გავიგებ... თერთმეტ, ცამეტ, თხუთმეტ, ჩვიდმეტ, ცხრამეტ, ოცდაერთი... ვიდრე დიდედა კარს გააღებს, ყვირილს დავიწყებ... ოცდასამი, ოცდახუთი, ოცდაშვიდი, ოცდაცხრა, ოცდათერთმეტი, ოცდა... დიდედ, გამიღე, ჩქარა, მე მირეკავენ... ოცდა... ოცდათერთმეტი, ოცდაცამეტი, ოც... დიდედა მოფაჩუნობს ჩუმად. ოცდაცამეტი, ოც... ოც..."

 

რამდენჯერმე დარეკა გადაბმულად. დიდედას "მოვდივარ" ვერ გაიგო. მერე წყვეტილად რეკავდა.

 

ზარის ხმაზე მეზობლის ქალმა ჯაჭვის ჩამოუღებლად, კარის ღრიჭოდან გამოსძახა:

 

– ბიჭი, შენა ხარ?

 

– დიახ...

 

– ბებიაშენმა გასაღები დამიტოვა. აჰა, გამომართვი.

 

– ხელი არ მეტევა. კარს თუ არ გააღებთ...

 

– მარტო ხარ?

 

– დიახ...

 

ჯაჭვი მძიმედ ჩამოცურდა. თავშალწაკრულმა, მუდამ თავმტკივანმა ასაკოვანმა ქალმა ნელა გააღო კარი.

 

– როგორ შემაშინე. რაღაც ხმაური იყო და...

 

– მე ამოვრბოდი. გმადლობთ.

 

შესასვლელში შემწვარი ხორცის სუნი იგრძნო. ქურთუკის ჯიბიდან დაკეცილი რვეულები ამოიღო, დივანზე დაყარა და სამზარეულოში შევიდა.

 

ტაფას თავსახური ახადა. კოტლეტები აღმოჩნდა. "ცხვირმა მომატყუა", ჩუმად, ოდნავ ისტერიულად ჩაეცინა. სულმოუთქმელად ჭამდა თბილ კოტლეტს. კარადიდან პურის გამოღება დაეზარა. მეორე ცალს დაწვდა და ტელეფონის ზარი გაისმა. "სამი ზარის მერე.

 

ოორი... საამი... და კიდე... კიდე..."

 

– გისმენთ?

 

– მოხვედი, ბიჭი?

 

– ჰო, დიდედ.

 

– ამდენ ხანს რატომ არ იღებდი?

 

– ვჭამ...

 

– გააცხელე?

 

– ნწ... ბაიასთან ხარ?

 

– დედაშენმა დამირეკა, ამაღამ მორიგე ვიქნებიო. სანდროც არ არის აქ...

 

– მანდ დარჩებით თუ წამოხვალთ?

 

– ხომ იცი, დედაშენს არ უყვარს სახლის უპატრონოდ დატოვება...

 

– კაი, აბა, დიდედ...

 

– მოიცა, ცოტა დაისვენე... მერე იქნებ შესძლო ბაიას გამოყვანა.

 

ოთხ საათზე უმთავრდება.

 

– მცხეთის ქუჩაზე, როა?

 

– არა, დიდედა გენაცვალოს. კალანდაძეზე გადაიყვანეს. იქ სულ სამი ბავშვი ყოფილა. ქუჩას აუყევი და ხელმარჯვნივ, თაღიანი ეზოა, პირველივე სართულზე...

 

– კაი, კაი, დიდედ...

 

თითქოს ძალიან აღარ შიოდა. პურის ერთი ნაჭერი მოჭრა, ზედ კოტლეტი დადო, გაზქურაზე ჩაიდანი შემოდგა. გაზი ოდნავ ბჟუტავდა. "ვახ, ამათი დედა ვატირე!..

 

ჩაი ვერ დამილევია. ესენი ვინ არიან, ტოო". – ხმამაღლა თქვა. ესიამოვნა. კოტლეტიანი პური მოკბიჩა. "ესენი ვინა ყოფილან, ტოო!"... – დაძაბულად იცინოდა.

 

ბათინკები გაიხადა.

 

ჟურნალის მაგიდაზე მაღვიძარა დადგა. მაგნიტოფონი ჩართო. მაგიდაზე მიმობნეული კასეტების წარწერებს კითხულობდა ხმამაღლა:

 

– ყველა კაი ბიჭები ხართ. ვაჟკაცები, შემყვანები... "ფარფლები", "ზეპელინები". "ბლექ საბათში" როგორი ბიჭები არიან? არაუშავთ შემყვანები...

 

ტელეფონმა დარეკა. პირველივე ზარზე აიღო.

 

– ეე, მე ვარ.

 

– კლასელი იყო, თემო ცქიტიშვილი. ბავშვები ცქიტოს ეძახდნენ.

 

– ხოო, ბიჭო.

 

– რას შვრები?

 

– არაფერს.

 

– სუ არაფერს?

 

– ხოო, რა. მარტო ვარ. კასეტებს ვარჩევდი.

 

– ესე იგი, შვრები.

 

– მაგრე იყოს. შენ რას შვრები?

 

– იმის ძმამ დამირეკა.

 

– შენა, ტო?!

 

– ხო. ჩემი უფროსი ძმის კლასელია.

 

– მერე?

 

– შენზე მითხრა, წინ იყუროსო.

 

– რაო?

 

– წინ იყუროს, ფეხი არ დაიბიჯოსო...

 

– მართლა გითხრა?

 

– ჩემ დას შეეშვას, თორე...

 

– რაა, თორე!..

 

– რა გამიხურე, ძმაო! რაც მითხრა, იმას გეუბნები...

 

– თუ მაგარია, დამირეკოს და მე მითხრას... ბიჭო, ეე, ხო არ დაგირეკია იმასთან?

 

– არა.

 

– დავაი, რა, დარეკე, ძმურად.

 

კითხე, როგორ არის. და გადმომირეკე.

 

– მაგის ძმის იზმენა გაქვს?

 

– იზმენა არა, ტოლმა. დავაი, დაურეკე.

 

პლედი დაიხურა. აღარ უნდოდა მუსიკის მოსმენა.

 

"წინ იყუროსო. თვითონ იყუროს წინ. ნეტა რომელია? ცქიტოს ვეტყვი და მაჩვენებს. რა იცის მისმა ძმამ? თვითონ უთხრა...

 

ალბათ... სლაბი... სიცხე აქვს თუ რა სჭირს? ცქიტო, დარეკე, შენი... დარეკე, რა..." ტელეფონის აპარატი გულზე დაიდო. ცქიტოს ნომერი აკრიფა. დაკავებული იყო. "კაია, ელაპარაკება.

 

ნინო, პრიდი, კა მნე ვ შინო. იანვრის არდადეგებზე გუდაურში ამოვალო. მერე ნახოს, როგორ წამოვალ კუდებიდან. მიყუროს ქვემოდან ზემოთ. მე ზემოთ, ის ქვემოთ. მერე შინოში ჩვენთან დავპატიჟებ. კვადრატა ბევრს იცინებს, ვახ, ნაშა მოიყვანაო.

 

სხვებიც აყვებიან. სანდროს ნაჩუქარი დანა ჯიბეში მექნება. საკაიფო, პრიალა. მერე იცინონ... ისევ აკრიფა ცქიტოს ტელეფონის ნომერი...

 

– ხოო...

 

– მე ვარ, ბიჭო.

 

– ველაპარაკე...

 

– მერე? რატო არ დამირეკე?

 

– მაცადე, რო? ტუალეტში ვიჯექი.

 

– ჩემი... შენ რა მაგარი ხარ.

 

– არ გინდა და არ გეტყვი!

 

– მიდი, მითხარი.

 

– გრიპი ჰქონია. ექვსზე დამირეკოს.

 

ჩვენები სადღაც მიდიანო.

 

– კაი ბიჭი ხარ.

 

– მაღარიჩი?

 

– ბებიაჩემის "ასტრა".

 

– ბებიაშენის "ასტრა" შენ თითონ მოწიე!..

 

– კაი, ნუ ფსიხობ. მამისნაცვალთან წავალ და...

 

– ვისთან?

 

– მამისნაცვალთან. ეგრე ვეძახი. ჩემთვის. ჩემი და უნდა მივიყვანო. რამე კაი სიგარეტს მოვტეხავ.

 

– გიადებს რამეს?

 

– რაც მაცვია, მაგის ნაჩუქარია.

 

– მაგია, ტო, მამისნაცვალი? მამაჩემი დედაჩემს აძლევს, დედაჩემი რაღაცას მიტეხავს და ვართ აღებ-მიცემობაში. კაი, ვნახოთ, როგორი სიტყვის კაცი ხარ.

 

არ დაგაგვიანდეს...

 

– არა, ტო.

 

– ექვს საათზე. ეხლა რომელია? ჩემი... ოთხის ნახევარია!"

 

წამოხტა. ბათინკები სველი იყო. ჩექმები შემოსასვლელში ჩაიცვა. ქურთუკს დაუწყო ძებნა. დივანიდან იატაკზე ჩავარდნილიყო.

 

გასაღები გაახსენდა. ქურთუკის ჯიბეები მოისინჯა. არ იყო. "ფული ჰოლში, სარკესთან", გაიფიქრა და სამზარეულოში გავარდა. სახლის გასაღები გაზქურის გვერდით, ონკანთან იდო. კარი სწრაფად დაკეტა და კიბე თავპირისმტვრევით ჩაირბინა.

 

"რა დროს თოვლია ნოემბერში. იქაც მეყოფა".

 

ბედად სამარშრუტო ტაქსი ორ ნაბიჯზე გაჩერდა. ვიღაც ქალი ჩამოვიდა. მის ადგილზე დადგა, კართან. უნივერსიტეტთან შარვლის ჯიბეში ჩაიყო ხელი, მერე მეორეში. ფული სახლში დარჩენოდა. "ჩაის სახლთან" გიჟივით დაიყვირა:

 

– გამიჩერეთ, ჩავდივარ!.. ბიძაჩემო, არ გეწყინოს, ფულის წამოღება დამავიწყდა.

 

მოეჩვენა, რომ ყველა მას უყურებდა.

 

– აი, ეგეთი ნაბიჭვრები არიან ეგ ბიჭები!..

 

ბიჭმა კარის მოხურვა ვერ მოასწრო, მძღოლმა ისეთი სისწრაფით დაძრა მანქანა.

 

გაშეშებული იდგა ქუჩაში.

 

თვალწინ შემზარავი სიცხადით დაუდგა საკუთარი თავი.

 

ყელგამოჭრილი.

 

"სიცოცხლე აღარ მინდა".

 

კალანდაძის ქუჩაზე აუხვია. ძლივს მილასლასებდა. თაღიან ეზოში შეუხვია. პატარა, იტალიურ ეზოში ხუთი კარი იყო. არ იცოდა, რომელზე დაერეკა. უცებ ერთ-ერთი კარი გაიღო: ბიჭი, გოგო და ვიღაც კაცი გამოვიდნენ.

 

ღია კარიდან ბავშვების სიმღერის ხმა მოისმა. ინგლისურ, საშობაო სიმღერას მღეროდნენ. ცრემლები მოაწვა.

 

"ასე შეიძლება თავიც მოიკლა".

 

ცას ახედა. შენობებს შორის მოღრუბლული ცის ნაჭერი მოჩანდა. დაღრიალება მოუნდა. უაზროდ მიაჩერდა კარს.

 

ვიღაცამ გვერდით ფანჯარაზე ფარდა გადაწია. უეცრად კარი გაიღო.

 

გოგონა გამოვარდა ყვირილით:

 

– მისის გურანდა, ჩემი ძმა მოვიდა!

 

ძმისაკენ გაიქცა, ხელები ფეხებზე მოხვია. ბიჭი პატარა თავზე უჭერდა ხელებს. ღაპა-ღუპით სდიოდა ცრემლები. კარში ბავშვის მასწავლებელი გამოჩნდა:

 

– ასეთი დიდი ძმა გყავს, ბაია? – მასწავლებელი თბილად იღიმებოდა.

 

– ჩემი ძმაა! მართლა ჩემი ძმაა... – სიამაყით ახედა გოგონამ ძმას.

 

ბიჭმა და აიყვანა. ბავშვმა ხელთათმანიანი ხელები კისერზე მოხვია:

– პატარა რო აღარა ვარ?

 

– ჩემთვის პატარა ხარ. წავედით?

 

– წავედით.

 

ბავშვი რაღაცას ელაპარაკებოდა.

 

ნელა, აუჩქარებლად მიდიოდა ქუჩაში. დის თბილი სუნთქვა სიამოვნებდა და ფიქრობდა: "მგონი, გადავრჩი. გადავრჩი..."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პროზა / ნიჟარაძე ქეთევან / თოვლიანი ნოემბერი