ნიჟარაძე ქეთევან

 

ძველი სახლი

 

 

ბოლო დროს ერთი და იგივე, აკვიატებული სიზმარი ტანჯავდა: უსაშველოდ მაღალჭერიან, დარაბებმიხურულ, ბნელ ოთახებში თეთრი, პატარა პეპელა დაფრინავდა, უცნაურად მანათობელი შუქი დაჰყვებოდა თან და საითაც გაფრინდებოდა, იმ ადგილს ანათებდა. ვერაფრით ვერ ხვდებოდა, საიდან უნდა შემოფრენილიყო პეპელა უკაცურ, დაკეტილ ბინაში.

 

უფრო მეტად კი თავისი იქ ყოფნა უკვირდა.

 

თავიდან პეპელა უზარმაზარ სასადილო ოთახში გამოჩნდებოდა. ჯერ ჭერსა და ჭაღს შორის დაფარფატებდა, შემდეგ მაგიდასთან დაეშვებოდა ისე, რომ მაგიდაზე დაწყობილ მტვრიან თუნგს და წიგნებს არ ეხებოდა. პიანინოდან ტახტზე გადაინაცვლებდა, ტახტიდან ჩარჩოში ჩასმულ ოჯახის წინაპრების სურათებს ჩაუფრენდა, ის უცნაური მანათობელი შუქიც თან დაჰყვებოდა და მიახლოებისთანავე ანათებდა ოთახში განლაგებულ ავეჯს და საგნებს.

 

ქალი ბუფეტსა და წიგნების კარადას შორის ჩასაფრებული ადევნებდა თვალს პეპელას ყოველ მოძრაობას. გარინდული, სუნთქვაშეკრული ელოდა მის მიახლოებას, მაგრამ პეპელა თითქოს განზრახ არ მიფრინავდა მისკენ, საწოლი ოთახის კარს მიაშურებდა და თვალსა და ხელს შუა ქრებოდა. ქალი საწოლი ოთახისაკენ გარბოდა: მაგიდას, სკამებს, ტახტს ეჯახებოდა, მაგრამ ტკივილს ვერ გრძნობდა. სიბნელეში ხელებს აფათურებდა, გასაღებს ან სახელურს ეძებდა. ამ ძებნაში უეცრად კარის მაგივრად, კედლის წინ აღმოჩნდებოდა.

 

რაღაც სასწაულის ძალით კედლის მიღმა ხედავდა არაბუნებრივად გრძელ და ვიწრო საწოლ ოთახს. პეპელა ოთახის სხვადასხვა კუთხეში მდგარ ორ საწოლს უახლოვდებოდა: ტანსაცმლის კარადას, სარკეს ჩაუფრენდა და წყვდიადით მოცული დერეფნის გავლით სააბაზანოში აგრძელებდა ფრენას. ქალი დერეფანში სამთვლიან ველოსიპედს ეჯახებოდა და იმავე წამში სააბაზანოში გარბოდა. სააბაზანოს ჭერი სხვა ოთახებზე მაღალი ეჩვენებოდა. შავი კაფელით მოპირკეთებული კედლები პეპლის მიახლოებისთანავე ელვის სისწრაფით ნათდებოდა. პეპელა სულ უფრო სწრაფად დაფრინავდა – თითქოს გასასვლელს ეძებდა სასოწარკვეთილი, ბავშვის ოთახს ჩაუფრენდა და სადარბაზოს კარს მიღმა ქრებოდა. სადარბაზოს კარი რამდენიმე გასაღებით იყო ჩაკეტილი.

 

გასაღებების აცმა იქვე, კედელზე ეკიდა, მაგრამ სიბნელეში ვერ პოულობდა. უეცრად თვალისმომჭრელი სინათლე აღვიძებდა.

 

თორმეტ საათზე მაღვიძარამ დარეკა. ვერ მიხვდა, სიზმარმა გააღვიძა, თუ ზარმა. სიზმარი იმდენად ნამდვილი იყო, რომ ფიზიკურ დაღლილობას გრძნობდა – თითქოს მთელი ღამე მართლა დასდევდა პეპელას.

 

სააბაზანოში ცხელი წყალი მოუშვა. გაეხარდა: მთელი ზამთრის განმავლობაში არც ცხელი წყალი მოდიოდა, არც გათბობა ჰქონდათ, გაზქურაც ძლივს ბჟუტავდა. ასეთი ცივი, მიუსაფარი ზამთარი არ ახსოვდა. თოვლიან ქუჩებში ბავშვები კანტიკუნტად გუნდაობდნენ ქალაქს დაკარგული ჰქოდნა ჩვეული სიხალისე.

 

ყველგან რიგები. პურის რიგში მდგარი შეკამათებული ქალების გაბოროტებული ხმები: "დიახაც, ჩვენ ავირჩიეთ!" "თქვენი არჩეული რომ არის, ამიტომაც გვაქვს კარგად საქმე!

 

ტანსაცმლის ჩაცმა ვერ მოასწრო. აბანოს ხალათი ღამის პერანგზე შემოიცვა და ტრანზისტორი ჩართო – "პიკის საათი" იწყებოდა. სამზარეულოში ყავადანი დადგა. ერთი დიდი ფინჯანი ყავა და სიგარეტი – ეს იყო მისი საუზმე. მოდუღებული ყავა ფინჯანში გადმოასხა. აჰა, პირველი ინფორმაციაც! ათასობით ადამიანი ელის გულისმომკვლელ ამბებს.

 

ელის და არ იცის, რა იღონოს. "დაჭრეს! მოკლეს! ააფეთქეს!" ნემსებივით ერჭობოდა გულში სიტყვები. ლუჩანო პავაროტის სიმღერა. ცრემლები მოაწვა: "მშვენიერი ფონი დაღუპულთათვის". შვილის პანაშვიდებზე დაკრული მუსიკა გაახსენდა. მაშინ ეჩვენებოდა, რომ ყველაზე ყალბი სწორედ ის ჰანგები იყო.

 

იმ დილით, შვიდი საათისათვის წიწილა უკვე მოხარშული ჰქონდა. პირველად გამოუშვა ბავშვმა, პირველად თხოვა, წიწილა მომიტანეო.

 

უღიმღამო, ღამის ნათურით ძლივს განათებულ პალატას თითქოს შუქი მოემატა. ბავშვთან მამა დარჩა. ქალი დივანზე გაუხდელად დაწვა, ტელეფონი იქვე, იატაკზე დადო. ორი კვირის ღამენათევს პირველად დაეძინა ღრმა ძილით.

 

რვის ნახევარზე ყველაფერი მზად ჰქონდა. ის იყო კარი გააღო, რომ ტყუპ ბიძაშვილებს შეეფეთა.

"ვაიმე! აღარ არის!" – ელდა ეცა. დამალვა მოუნდა. საწოლ ოთახში გაიქცა.

 

ტანსაცმლის კარადა გამოაღო. უეცრად ბიძაშვილი სწვდა მხრებში: "დამშვიდდი... გეხვეწები..." ქალი გაუძალიანდა, ხელი ჰკრა და ბავშვურად, ეშმაკურად გაუღიმა: "სულ აქ კი არ ვიჯდები..."

 

საწოლ ოთახში მეორე ბიძაშვილიც გამოჩნდა. მთელი ტანი უძაგძაგებდა. უმწეოდ გააღო პირი, ისევ დახურა. ბიძაშვილები რაგბისტები იყვნენ და უნებლიე ღიმილს ჰგვრიდა მათი უმწეობა.

 

ქალი კარადაში შეძვრა: ცალი ხელით საკიდზე ჩამოკიდებული ტანსაცმელი გაწია, მეორე ხელში პარკი ეჭირა ბავშვის საჭმლით. იქვე, ბრეზენტის ჩემოდანზე დაჯდა, თვალი შეავლო ბიჭებს და ისევ ეშმაკურად გაეღიმა: "ვაჟკაცები გამოგზავნეს..." ბავშვის ხმას მიბაძა: "წიწილა მინდა...

 

შენ ტკბილად დაიძინე და მე დილით ფოკუს-მოკუსს გაგიკეთებ. ვიყავი და აღარ ვარ! ოოხ! როგორ მომატყუეს!.. მომატყუეს!.." უეცრად გაუსაძლისი შიმშილი იგრძნო: პატარა ქვაბიდან წიწილა ამოიღო. სულმოუთქმელად ჭამდა.

 

აკანკალებული ბიძაშვილი კარადასთან ჩაჯდა, პარკი და ქვაბი გამოართვა და მუხლებზე დაადო თავი: "მამიდა კარდიოლოგიურში წაიყვანეს..." "ვისი მამიდა?" "დედაშენი". "ააა! დედაჩემი და მამიდაშენი კარდიოლოგიურშია! მარიამი – საცხედრეში! მე – კარადაში! გიორგი სადღაა?! ის სად იმალება?! აი, სიკვდილი კი არ დაიმალა!" – მთელი ხმით ყვიროდა. "სიკვდილს ვერავინ დავემალებით!" – პათეტიკურად წარმოთქვა – თითქოს ლექსის დეკლამაცია დაასრულა.

 

ბინა სახეებით აივსო: მამამთილი, ნათესავები, მეზობლები. დედამთილის დანახვაზე კარადიდან გამოვიდა, საშინელი დაღლა იგრძნო, სვენებ-სვენებით, თითქმის ჩურჩულით ჩაილაპარაკა: "მე ვიქნები თავშეკავებული...

 

ორმოცი დღე თავი შეიკავე, ასე არ გვირჩიეთ? ორმოცი დღე კი არა, ორმოცი კვირა ვიქნებით თავშეკავებული... მთელი ცხოვრება ვიქნებით..." თვალები ეხუჭებოდა. ანგარიშმიუცემლად წავიდა საწოლისაკენ და მოცელილივით დავარდა. საღამომდე მკვდარივით ეძინა.

 

სასტუმრო ოთახიდან დახშული ხმების გუგუნი ესმოდა. ბნელ ოთახში საწოლთან ქმარი იჯდა, მისი ხელი ეჭირა ხელში. "ვაიმე! მართლა აღარ არის!" – მთელი ძალით ეძგერა ტკივილი. "პატარა, პატარა... შე საწყალო..."

 

ვიღაც უჩინარის ხელი ყელზე უჭერდა თითებს. ძლივს ამბობდა: "მარიამ,.. ვა-ი... პატარა..."

 

საწოლზე წამოჯდა, თითები ყელზე წაისვა: ჰაერი არ ჰყოფნიდა.

 

ქმარი სავარძლიდან წამოვარდა, სასოწარკვეთილი ხმით დაიყვირა: "დედაა!" და შუქი აანთო. ქმრის დაწითლებულ თვალებს წამით მოჰკრა თვალი.

 

ოთახში დედამთილი და კიდევ ვიღაც ქალი შევიდნენ სწრაფად, საქმიანად. "ძალიან გთხოვთ, მიშველეთ...

 

ტირილი მინდა..." დედამთილმა ფრთხილად დააწვინა: "ინექციას გაგიკეთებთ, დასამშვიდებელს და შეძლებ ტირილს." ნემსის გაკეთების შემდეგ იცნო დედამთილის მეგობარი – ბამბით უზელდა ნანემსარს.

 

რამდენიმე წუთში იგრძნო მოთენთილობა. სხეული დაუმძიმდა. კედლისაკენ გადაბრუნდა. მოთენთილობა ერთდროულად სიამოვნებდა და აწუხებდა კიდეც. თანდათან ძილი მოერია და თვალებდახუჭულმა იკითხა: "დედა ცოცხალია?.." "ცოცხალია..." – შორიდან მოესმა ვიღაც უცნობი ქალის ხმა.

 

 

* * *

რედაქციის ფართო ჰოლში თანამშრომლები ტელევიზორს მისჩერებოდნენ – "ნაშუადღევი" დაწყებულიყო. არავინ მისალმებია, მექანიკურად შეავლეს თვალი და ისევ ეკრანს მიაჩერდნენ დაძაბულად. აზარტში შესული დიქტორი ტელემაყურებელთა წერილებს კითხულობდა.

 

ეკრანი ტყვიებივით ისროდა სიტყვებს.

 

თანამშრომლები გაოგნებულები იყვნენ: "რა ხდება? რომელი წელია?!"

 

ქალის თავის სამუშაო ოთახში შევიდა. ფეხდაფეხ ოცდახუთიოდე წლის გამხდარი, სათვალიანი ბიჭი შეჰყვა. სქელი საქაღალდე დადო მაგიდაზე:

 

– გამარჯობათ, კამიუს თარგმანი მოვიტანე...

 

ქალი ვერ მიხვდა, რას ეუბნებოდნენ. დაბნეულად შეხედა ბიჭს.

 

– კამიუს "მეამბოხე" მოვიტანე.

 

ქალმა საქაღალდეს დახედა:

 

– რუსულიდან თარგმნეთ?

 

– დიახ. არ დაბეჭდავენ?

 

– დიდი ხანი არ არის, რაც აქ ვმუშაობ. მგონი, რუსულიდან თარგმნა მხოლოდ სკანდინავიური და იაპონური ლიტერატურისაა მიზანშეწონილი. დანარჩენი ნაწარმოებები...

 

– ესე იგი, არ დაბეჭდავენ? – სათვალე მოიხსნა ბიჭმა.

 

– ახლა ვერაფერს გეტყვით.

 

დამიტოვეთ და რედაქტორთან დავაზუსტებ.

 

– რედაქტორი არ მოსულა.

 

– თუ დღე არ მოვა, ხვალ ვკითხავ.

 

– ხვალ შაბათია...

 

– კარგით, ორშაბათს ზუსტად მეცოდინება.

 

– თქვენი რედაქცია უკვე მესამეა. ყველგან...

 

ქალს უნებლიედ გაეღიმა – უსათვალოდ ძალიან დაუცველი ჩანდა ბიჭი.

 

– ძალიან გთხოვთ, სათვალე გაიკეთეთ. თარგმანს სახლში წავიღებ და ორშაბათს მართლა გაგირკვევთ ყველაფერს.

 

ბიჭმა სათვალე გაიკეთა, დაუმშვიდობებლად გავიდა ოთახიდან, მაგრამ იმ წამსვე შემობრუნდა:

 

– გმადლობთ.

 

– ნახვამდის...

 

ქალს თვალი გაუშტერდა საქაღალდეზე. სიტყვას "მეამბოხე" არავითარი დატვირთვა არ ჰქონდა. მხოლოდ ცარიელ ასოებს ხედავდა.

 

– რა ხდება? გესმის რამე? – დათო იყო პროზის განყოფილებიდან, მისი ყოფილი კურსელი.

 

– არაფერი არ მესმის... – ქალს გაურკვეველი, შფოთვისმაგვარი განცდა აწუხებდა.

 

– გიორგის წიგნი გამოვიდა, იცი?

 

– არა, რა არის?

 

– მოთხრობებია. გუშინ დედამისი შემხვდა და მითხრა, ბაბუის ძმამ მოწვევა გამოუგზავნა და ახლა ამერიკაშიაო.

 

მერე ჩამოვა იქიდან და გვიამბობს პრესის, ტელე-რადიოს საშუალებით თავის შთაბეჭდილებებს.

 

– რა გინდა, რას ერჩი?

 

– მაგარი პოპულარულია გოგოებში.

 

– დამანებე, რა, თავი...

 

– შენმა ქმარმა დარეკა.

 

– იმ ქმარს სახელი აქვს. რა უნდოდა?

 

– ექვსისათვის ჯაფარიძეებთან უნდა წავიდეთ და შინ იყოსო.

 

– კარგი, ... არ გეწყინოს, რა, დათო...

 

საქაღალდე გადაშალა. წაიკთხულის აზრი არ ესმოდა. ისევ გაუშტერდა თვალი.

 

ჰოლიდან საგალობლის ხმა შემოიჭრა.

 

"შენ ხომ არ იცი, გიორგი რომ სახლში ჩამჯდარიყო, თავს მოიკლავდა. ბავშვი გვეყოლება-მეთქი და დღე არ გამოუტოვებია, რომ ეკლესიაში არ წასულიყო. ლოცვები ისწავლა.

 

მარხულობდა. შეშლილს ჰგავდა. დედამისის აზრით. რა თქმა უნდა. თავისი ბავშვობის ოთახში გადავიდა. თავიდან ისედაც არ მინდოდა. ყველაფერი მაწუხებდა.

 

მერე მოლოდინში ჩავიძინე. ვნეტარებდი. ძალიან ლამაზი გავხდი და ცოტათი მეცოდებოდა ჩემი თავი. უსიყვარულოდ."

 

– მე კი გეუბნები, რომ ეს დასაწყისია! – დათო ლაპარაკობდა მეზობელ ოთახში ხმამაღლა.

 

– სისულელეა, ინტელიგენტური ალერგია გჭირთ. – ქალმა პასუხისმგებელი მდივნის ხმა იცნო.

 

– იმას, რომ ვინც არ უნდა მოვიდეს ხელისუფლების სათავეში, მაინც უკმაყოფილო ხართ.

 

– შენ რა, ვეღარც თვალში იხედები და აღარც ყურში გესმის?

 

დათო ოთახის კართან გაჩერდა. გაღიზიანებით მიმართა ქალს:

 

– თუ გინდა, ბაზარში გაგიყვან. ახლა მანანა ტვინს წამიღებს თავისი მარხვით.

 

– დათო, რა გჭირს? როგორ ლაპარაკობ?

 

– დავიღალე, ქუჩაში გამოსვლა აღარ მინდა...

 

მაგიდასთან მივიდა, დაიხარა და ხმადაბლა უთხრა ქალს:

 

– საფუძველს იმაგრებს, – ცერა თითი პასუხისმგებელი მდივნის ოთახისაკენ გაიშვირა.

 

– მაგათ ხომ იცი, მყარი საფუძველი უყვართ. – წელში გაიმართა.

 

ქალმა საქაღალდე შეკრა. ვერ გადაეწყვიტა თარგმანი წაეღო, თუ დაეტოვებინა.

 

რედაქციის კარში გაჩერებულმა დათომ მოუთმენლად დაუძახა: "არ მოდიხარ?!"

 

ქალმა საქაღალდეს ხელი დაავლო და გაასასვლელისაკენ სწრაფად გაემართა.

 

 

 

* * *

 

მანქანაში ჩასხდნენ. პარკები დათომ უკანა სავარძელზე დააწყო, მანქანა დაქოქა:

 

– უთხარი, გაიკეთოს...

 

– მე რა უნდა ვუთხრა, თუ უნდა, მაინც გააჩენს... მეორეც ასე არ გააჩინა?

 

– ვის ხარჯზე?! ქვეყანა თავზე გვენგრევა... ჭამა უნდათ, ჩაცმა უნდათ...

 

– აქვე გამიჩერე, ეზოში ნუღარ შეხვალ. – ქალი წამით შეყოვნდა.

 

– ცოდვაა ასე ლაპარაკი, ფიქრიც კი ცოდვაა...

 

 

* * *

 

ნომერი მეორე ქმარი, როგორც მოიხსენიებდა დედასთან, შინ არ დახვდა. უზომო სისუფთავე, თავიდან რომ სიამოვნებდა და სიმშვიდეს ჰგვრიდა, ბოლო ხანს გაუცნობიერებელ გაღიზიანებას იწვევდა ქალში. თვეში ორჯერ "ნომერი მეორე დედამთილის" სამსახურიდან დამლაგებელი მიდიოდა და მთელ სახლს კრიალი გაუდიოდა. მეორე ქმარი სისუფთავის და წესრიგის მანიით იყო შეპყრობილი. ენერგიას შადრევანივით აფრქვევდა. ბავშვობაში ისეთი ხალისით ჰყვებოდა გაკვეთილს, რომ მთელი კლასი პირდაღებული უსმენდა. სკოლას ამთავრებდა, მთელ ქალაქში რომ გახმაურდა მისი და კლასის დამრიგებლის, ინგლისური ენის მასწავლებლის თანაცხოვრების ამბავი.

 

მასწავლებელი მოხსნეს, თვითონ ოქროს მედალზე დაამთავრა სკოლა და როგორც ამბობდა, წარმატებისაკენ მიმავალ მწვერვალს შეუდგა. იშვიათად სვამდა, მაგრამ თუ დაბადების დღეზე ან ქორწილში მოუწევდა წასვლა, დღის განრიგს მაინც არ ცვლიდა: დილის შვიდ საათზე კუს ტბაზე დარბოდა, რვა საათისთვის ენერგიააღდგენილი ქალს თბილ ლოგინში შეუწვებოდა, ძლიერ ხელებს წელზე ხვევდა და ისეთი ვნებით ეუფლებოდა, თითქოს გადაულახავ ბარიერს იღებდა.

 

ამასწინათ ტელევიზიით გამოვიდა – საკუთარ ფირმას უწევდა რეკლამას.

 

ეკრანზე გამოჩნდა თუ არა, ქალს გადახედა და აღტაცება ვერ დაფარა: "ვახ, რა კინოგენური ვარ!" განვლილ დღეს ჩვევადქცეული რიტუალით ამთავრებდა: თორმეტ საათზე ლოგინს შლიდა, ზეწარს ხელის გულს გადაუსვამდა – არცერთი ნაოჭი არ უნდა ჰქონოდა – აუჩქარებლად ხდიდა ცოლს და ენერგიის დარჩენილ ნაწილს დევნიდა.

 

... ბინაში ისეთი სიცივე იყო, რომ ქალი ლოგინში ჩაწვა. ძილბურანში ტელეფონის ზარმა შეაკრთო.

 

– რას შვრები, დათომ გადმოგცა? – ქმარი იყო.

 

– ჰო, მითხრა. ბაზარში გავედით. ენა გიყიდე.

 

– რა მიყიდე?

 

– ენა, ძროხის ენა!

 

– მე კიდევ ენა მინდა? – გაეცინა.

 

– იტალიელებს ვექაქანე სამ საათი. ხომ წარმოგიდგენია, იტალიელებს რომ სიტყვას არ ჩააგდებინებ...

 

– წარმომიდგენია...

 

– ცუდად ხომ არა ხარ?

 

– რა ვიცი...

 

– ექიმთან როდის წავიდეთ?

 

– ჯერ ადრეა, თვის ბოლოს გავსინჯავო.

 

– თუ გინდა, ნუ წავალთ ჯაფარიძეებთან.

 

– რა ხდება?

 

– ბიჭი შეეძინათ.

 

– მიულოცე ჩემს მაგივრად...

 

– შენ ვერ წამოხვალ?

 

– არ შემიძლია, ვიყინები.

 

– მაშინ უცებ გავვარდები, მივულოცავ და წამოვალ.

 

– არა, ცუდად კი არა ვარ. რამდენ ხანსაც გინდა, დარჩი. რა გაცვია?

 

– როგორც ყოველთვის ფორმაში ვარ!

 

 

* * *

 

"გიორგი, გამაგებინე, ვის ჰგავხარ? ადამიანური ჩაცმა არ იცი და დახურვა! ცხენივით რომ ჭამ ფეხზე, სკამი არ გაქვთ, თუ რა?!" გიორგი ყურადღებას არ აქცევდა დედის ტირადებს: სამთვლიან ველოსიპედზე შემჯდარ ბავშვს თვალს ჩაუკრავდა, გაზქურასთან მდგარ ქანცგაწყვეტილ ცოლს მხარზე ხელს ხვევდა და კისერში ჰკოცნიდა. ქალმა იცოდა, რომ ის სიტყვები გიორგის კი არა, მას ეკუთვნოდა.

 

"ერთი ღამეც კი არ გაუთენებია ბავშვისათვის. ერთხელ მაინც მოეყვანა ბაღიდან. არა! თუ მოვიდოდა, ორსულობის საწინააღმდეგო საშუალებებს მასწავლიდა.

 

მეორე ბავშვის თავი სადა გაქვთო. ჯერ უნივერსიტეტი დაამთავროსო. თითქოს მე არ მქონდა კურსი დასახური. არ გეწყინოს, ქალები ვართ, თანაც ჩემი პროფესია მაძლევს ამის უფლებასო. პროფესია აძლევდა უფლებას ეკითხა, როდის მქონდა და ხომ არ გადამიცილდა, ღმერთო! სამშობიაროდან რომ დავბრუნდი, ბავშვს არც კი დახედა, მართალია, იდეალური მშობიარობა გქონდა, მაგრამ სასურველია რამდენიმე კვირა თავი შეიკავოთო. მის ჯიბრზე ხომ არ... გიორგი! მარიამს ჭამაში ჩაეძინა.

 

საავადმყოფოში მეგონა, შენი თანდასწრებით ვერ ვაჭმევდი. შემრცხვებოდა. მე კი, რა დამემართა, როგორ გეხვეწებოდი... ალბათ რაღაცამ წამომიარა. ქალებს ემართებათ ხოლმე. ერთ ქალს მშობიარობის მერე სადღაც უნდოდა გაქცევა. ძლივს აკავებდნენ.

 

მეც ასეთი სიგიჟე მქონდა. რამდენიმე წუთიანი. მერე სირცხვილი. სულ ჩუმი შიში. რამე არ დაემართოს. ბავშვს რაიმე არ. გაბრუებული რომ იდექი პანაშვიდებზე.

 

გეგონა ვერ გამჩნევდი... ბიჭები ეზოში რომ ჩადიოდით. მანქანაში. ყველაფერს ვამჩნევდი. ყველაფერი მახსოვს. მე გაშეშებული ვიჯექი, შენ კი ისეთი ნეტარება გეხატა სახეზე. ყველაფრის მერე რომ მიყვიროდი სასაფლაოზე: "არ დამტოვო, არ დამტოვო!" იქ მარიამი დარჩა.

 

იმ სახლში. ესენი ვინ არიან? რატომ ისვრიან? მარიამ... მარიამი საფლავში. ბავშვის ხმაა. არა. არ ესროლ..."

ისევ ძველ სახლში იყო. პეპელას დასდევდა.

 

 

"მეოცე საუკუნე", № 10, 1999 წელი

 

 

გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პროზა / ნიჟარაძე ქეთევან / ძველი სახლი