პინჩონი თომას 

 

ო, როგორ მელის ჩემი დივანი...

 

 

თარგმანი იაპონურიდან – გია შინდაგორიძე

 

 

კლასიკური ტრაქტატი სიზარმაცის შესახებ თომა აქვინელის “შუმმა თჰეოლოგიაე”-ში გვხვდება, სადაც იგი სიზარმაცეს, ანუ “აცედია”-ს, შვიდ ძირითად (“ცაპიტალის”) ცოდვათა რიცხვს მიაკუთვნებდა და აზუსტებდა, რომ სიტყვა “ცაპიტალის”-ს “პირველადის”, ანუ “სათავეში მყოფის” მნიშვნელობით ხმარობდა, რადგანაც ასეთი ცოდვები თავის მხრივ სხვებს უდებენ სათავეს. ამ ეპითეტში დამატებითი, ავისმომასწავებელი, შავბნელი კონოტაციაც მოისმოდა, რომელიც მხოლოდ აღრმავებდა თომას არგუმენტების ძალას – “ცაპიტალის” ხომ “მძიმე, სასიკვდილო განაჩენის ღირსსაც” ნიშნავდა – და ამიტომ ამ ტერმინის ექვივალენტებად იქცა “სასიკვდილოცა”, “მომაკვდინებელიც”.

 

ზედმეტი იქნება იმის დაზუსტება, რომ მწერლები ნამდვილ სპეციალისტებად ითვლებიან სიზარმაცეში. მათ განუწყვეტლივ მიმართავენ არამხოლოდ უფასო რჩევებისთვის ამ დარგში, არამედ უფრო საპატიო თხოვნითაც: სიტყვა წარმოთქვან სიზარმაცის პრობლემებისადმი მიძღვნილ სიმპოზიუმზე, იკისრონ სიზარმაცის საქმეთა მკვლევი კომისიის თავმჯდომარეობა, ჩვენება მისცენ როგორც ექსპერტებმა ამ საკითხებში და ა.შ. ეს სტერეოტიპი მნიშვნელოვანწილად იმ ფაქტმა შვა, რომ მწერლები ხშირად იძულებულნი არიან ე.წ. გვერდობლივი ანაზღაურების პირობებში იმუშაონ – აქედან გამომდინარე, მათ ყველაზე კარგად იციან დროსა და ფულს შორის შესაბამისობა. თანაც გვაქვს ფოლკლორის მთელი ეს უზარმაზარი პლასტი ერთგვარი ავადმყოფობის, “თეთრი ფურცლის შიშის” შესახებ (ანუ იგულისხმება ე.წ. “შემოქმედებითი უნაყოფობის” პერიოდი, როცა გინდა წერო, მაგრამ ვერ წერ), რომელიც ზოგჯერ დრამატულად და ყოველგვარი გაფრთხილების გარეშე სრულდება (ვთქვათ სიტყვიერი ფაღარათით) და (შესაძლოა ამიტომაც?) ფართო მკითხველი საზოგადოების თანაგრძნობას იმსახურებს ხოლმე.

 

არადა სინამდვილეში “თეთრი ფურცლის შიში” მხოლოდ შემეცნებითი ექსკურსიაა მომაკვდინებელი ცოდვის სამყაროში და მისი მიზეზები სწორედ ამ კომპლექსშია საძიებელი. როგორც ნებისმიერი სხვა ექვსი ცოდვა, სიზარმაცე რამდენიმე ნაკლებად მნიშვნელოვანი, ე.წ. “საპატიო” ცოდვების მშობლადაც ითვლება. ესენია: მცონარობა, უგუნებობა, ხორციელი შფოთვა, მერყეობა და ყბედობა. ლათინური ტერმინის “აცედია”-ს ზუსტი მნიშვნელობა შემდეგში მდგომარეობს: ესაა სევდა, რომელშიც განგებ, თავისი ნებით ეხვევა ღვთის პირიდან გადავარდნილი ადამიანი. ესაა სულიერი სიმტკიცის დეფიციტი, რომელიც თავისივე თავის აღგზნებით ადამიანს იმგვარ მდგომარეობაში აგდებს, ჩვენს ენაზე “დანაშაულის კომპლექსი” და “დეპრესია” რომ ჰქვია და საბოლოოდ ჩიხში მიგვერეკება, სადაც უკვე ყველაფრისთვის მზადა ვართ (ანუ ყველა წვრილმან ცოდვასა და ცდომილებაზე ვართ წამსვლელი), ოღონდაც თავი დავაღწიოთ არასასიამოვნო შეგრძნებებს.

 

მაგრამ სიზარმაცის პირმშოთაგან – მთელი თავისი “ბიწიერების” მიუხედავად – ყველა როდი იმსახურებს გაკიცხვას – მაგალითად ის, რასაც თომა აქვინელი “სულის შფოთვას უწოდებს” (როცა “უაზროდ, ურიგოდ, რამდენიმე მიზნისკენ ისწრაფვი”): თუკი ეს თვისება “წარმოსახვის ძალას მიეკუთვნება,... მას ცნობისმოყვარეობა ჰქვია”, – ამბობს იგი და როგორც ისტორია ამტკიცებს, სწორედ თავიანთი წარმოსახვითი მოგზაურობების ამგვარ მომენტებში ქმნიან მწერლები წარმატებულ, ზოგჯერ კი თავიანთ საუკეთესო ნაწარმოებებს: პოულობენ გამოსავალს ფორმის პრობლემებიდან, რჩევებს იღებენ იდეათა სამყაროდან, მოგზაურობენ ზმანებისა და გამოღვიძების ზღვარზე – ზოგჯერ ისინი ყველაფერ ამის დამახსოვრებასაც ახერხებენ. უსაქმურობა და ოცნება ხშირად ჩვენი პროფესიონალური მოღვაწეობის არსს წარმოადგენს. ჩვენ ჩვენი სიზმრებითა და ოცნებებით ვვაჭრობთ და ამგვარად, სიზარმაცეს სავსებით რეალური შემოსავალი მოაქვს.

 

თუკი სიზარმაცეზე, როგორც ლიტერატურული ნაწარმოებების თემაზე ვილაპარაკებთ, აღმოჩნდება, რომ თომა აქვინელის შემდეგ მას მთელ რიგ შედევრებში შეასხეს ხოტბა (პირველი, რაც მახსენდება, “ჰამლეტია”), მაგრამ ახალი, მნიშვნელოვანი ნაბიჯი სიზარმაცემ მხოლოდ მას შემდეგ გადადგა, რაც ამერიკის კონტინენტზე ამოჰყო თავი. საბრალო რიჩარდიდან (ჭლექიანი მეაფორიზმე ბენჯამინ ფრანკლინის ყოველწლიურიდან) ბარტლბიმდე (ტრაგიკული გადამწერი მელვილის ნოველიდან) ადრეული ამერიკის ისტორიის ასმა წელმა განვლო – ეს იყო პერიოდი, როცა აშშ-ში იზრდებოდა და ძალას იკრებდა ქრისტიანულ-კაპიტალისტური სახელმწიფო წყობა, სიზარმაცე-აპათია კი მისტიური და საერო ფენომენების ზღვარზე ბალანსირებდა.

 

ფრანკლინის დროს ფილადელფია სულ უფრო და უფრო დაშორდა რელიგიურ იდეალს, რომელსაც მისი ფუძემდებელი უილიამ პენი განასახიერებდა. ქალაქი თანდათან იქცა რაღაც მაღალპროდუქტიურ მანქანად, რომელიც შთანქავდა ნედლეულსა და მუშახელს, სამაგიეროდ კი საქონელსა და მომსახურებას გვთავაზობდა. შიგნით, გეომეტრიულად უნაკლო კვარტლებს შორის გამვლელები და ტრანსპორტი ცირკულირებდა. ლონდონის ურბანისტული ლაბირინთი – რომელიც ამბივალენტობებსა და ნამდვილ ბოროტებას შობდა – აქ მოწესრიგდა, ზუსტად განისაზღვრა და სახაზავით გასწორდა, ერთი სიტყვით ორთოგონალიზდა (დიკენსმა, 1842 წელს ფილადელფიაში ყოფნისას, თქვა: “რამდენიმე საათიანი ხეტიალის შემდეგ მივხვდი, რომ მთელ სამყაროს გავცვლიდი ერთადერთ მრუდე ქუჩაში”). სულიერი პრობლემები თავიანთი აქტუალობით ნამდვილად ვერ შეეხებოდა მატერიალურს, მაგალითად შრომის ნაყოფიერების პრობლემას. სიზარმაცე არაიმდენად ღვთის და სიკეთის რელიგიური ცნების წინაშე ცოდვად მიიჩნეოდა, რამდენადაც დროის კონკრეტული ნაირსახეობის ერთგვაროვანი, ერთმხრივი, თავისი არსით შეუქცევადი დინების, ე.წ. “საათის დროის” წინაშე დანაშაულად. ეს დრო ხომ ყველა ადამიანს აიძულებს იცოცხლოს პრინციპით: “ადრე ამდგარსა კურდღელსა, ვერ დაეწევა მწევარი”.

 

საბრალო რიჩარდი არ ერიდებოდა თავისი ზიზღი გამოეხატა სიზარმაცის მიმართ. იგი ან გაცვეთილ ინგლისურ ანდაზებს იმეორებდა, ან “დიადი გამოღვიძების” ყაიდაზე შექმნილ თავისივე სენტენციებს გვთავაზობდა: “აზრზე მოდი, უქნარავ! ღმერთი ხელ-ფეხს ტყუილად ხომ არ მოგცემდა, მისით სარგებლობა რომ არ დაედგინა შენთვის?” სამუშაო დღის ახირებული “რუბატოს” ქვეშ სხვა მკაცრი რიტმი ფეთქავდა – გამუდმებული, გარდაუვალი, დაუნდობელი – და ყველა საქმე, რომელსაც ადამიანები გაურბოდნენ, ყველაფერი, რასაც ხვალისთვის გადადებდნენ ხოლმე, სასწრაფო “შრომამოგებას” მოითხოვდა – “შესაძლოა შენ დააყოვნე, დრო კი არასდროს დააყოვნებს”. ხოლო სიზარმაცე, თავისი არსით ქრონიკული გადავადება მოვალეობისა – გროვდებოდა და გროვდებოდა, როგორც საბიუჯეტო დეფიციტი და მომავალი გარდაუვალი შურისძიება სულ უფრო და უფრო საშიშ მასშტაბებს იღებდა. დროის კონცეფციაში, რომელიც ქალაქურ ცხოვრებას ხელმძღვანელობდა საბრალო რიჩარდის დროს, ყოველ წამს სტანდარტული სიგრძე ჰქონდა და მხოლოდ ერთხელ ეძლეოდათ ადამიანებს. ხოლო დროს, რომელსაც ჩვენ “არალინეარულს” ვუწოდებთ, აქ სანთლითაც ვერ მოიპოვებდი – სიზმრების უკანონო ალიაქოთს თუ არ ჩავთვლით, რომელსაც საბრალო რიჩარდი ყურადღებასაც არ აქცევდა, რადგანაც მათში არანაირ სარგებელს არ ხედავდა. ალფავიტურ საძიებელში “საბრალო რიჩარდის ალმანახისთვის” (შემდგენელი მ. ბარბური, 1974) “სიზმრისა” და “ოცნების” რუბრიკის ქვეშ არაფერია, არც ერთი სიტყვა. ლედი ფილისთვის სიზმარი ისეთივე არასასურველი სტუმარი იყო, როგორც მისი ამხანაგი – ძილი, ანუ დროის უაზრო ხარჯვა (ხარჯვა იმ სიმდიდრისა, რომელიც ამ დაკარგული დროის მანძილზე შეგეძლო მოგეპოვებინა); ეს იყო ფიზიოლოგიას დანებება, რომელიც აუცილებლად უნდა დაებეგრათ 20 საათიანი პროდუქტიული სიფხიზლის სასარგებლოდ. “საბრალო რიჩარდის” გამოცემის წლებში ფრანკლინს, მისი “ავტობიოგრაფიის” თანახმად, მხოლოდ ღამის 1-დან 5 საათამდე ეძინა. სხვა “არასამუშაო” მონაკვეთი იყო 4 საათი (საღამოს 9-დან 1-მდე), რომელიც ეძღვნებოდა საკითხს “აბა დღეს მე ვის რა ვარგე?” როგორც ჩანს, ეს იყო ერთადერთი საპატიო საბაბი საკუთარ თავში ჩასაღრმავებლად – მაშ სხვაგან სად უნდა ჩაგვეჭედა თეორეტიზირება, ოცნებები, ფანტაზიები, პოეტური გამონაგონი? ამ ორთოგონალურ მანქანაში ცხოვრებას დოკუმენტურ პროზასავით უყურებდნენ.

 

1853 წელს, როცა მელვილის ნოველა, “გადამწერი ბარტლბი: უოლ-სტრიტული ისტორია”, გამოვიდა, აპათიამ უკანასკნელი რელიგიური გამოძახილი დაკარგა და ეკონომიკის წინააღმდეგ დანაშაულის სტატუსი შეიძინა. “ზვიგენური” კაპიტალიზმის გულისგულში მთავარ გმირს ავადმყოფობა შეეყრება, რომელიც განუკურნებელი აპათია აღმოჩნდება. როგორც ვესტერნებში, სადაც მარტოხელა დევნილი-დესპერადო ზედიზედ აკეთებს არჩევანს და ამით სულ უფრო უახლოვდება ტრაგიკულ დასასრულს, ბარტლბიც გულხელდაკრეფილი ზის უოლ-სტრიტის კანტორაში და განუწყვეტლივ იმეორებს: “მე მგონი არ ღირს ამის გაკეთება”. მალე ბარტლბის უკვე აღარაფერი რჩება ასარჩევი, სამაგიეროდ მის უფროსს, სოლიდურ საქმიან ადამიანს, თანდათან ეჭვი შეაქვს იმ პირობითობებში, რაზედაც აქამდე მისი ცხოვრება იყო დაფუძნებული – და ვისი, ვიღაც უბადრუკი გადამწერის გამო! – ან თუკი რეალურ ცხოვრებაში გადავიტანთ სიტუაციას, ვიღაც მწერალ მელვილის გამო. უბრალოდ წარმოიდგინეთ, ბარტლბი, ეს ჭიაყელა, კაპიტალიზმის ფსკერზე მიკრული ეს ბინძური ნიჟარა, და უეცრად ყველაფერს თავდაყირა აყენებს! აქ საინტერესო კითხვა ჩნდება: ვინაა სიზარმაცის ცოდვით მოსილი – ის, ვინც ბოროტებას ემსახურება, ცხოვრებას ნებდება, რათა ორიოდე გროში მიიღოს ანაზღაურებად და მეტნაკლებად მშვიდად იცხოვროს თუ ის, ვინც პრინციპში არაფერსაც არ აკეთებს და ჯიუტად ზარმაცობს? “ბარტლბი” პირველი დიადი ეპოპეაა ჩვენი დროის სიზარმაცის შესახებ. ამას მოჰყვა კაფკა, ჰემინგუეი, პრუსტი, სარტრი, მუზილი და სხვები – ადრე თუ გვიან მათთან აუცილებლად წააწყდებით სიზარმაცის სევდით, ანუ ჩვენი ეპოქის გერბით აღბეჭდილ რომელიმე პერსონაჟს.

 

ჩვენ, XX საუკუნის მოქალაქეებმა, სიზარმაცე როგორც ცოდვა, მხოლოდ პოლიტიკური თვალსაზრისით გავაცნობიერეთ. ესაა საზოგადოებრივი სულმოკლეობა, რომელიც ხელს უწყობს არასწორი პოლიტიკური კურსის და უცხო რეჟიმების გაბატონებას. 20-30-იანი წლების პერიოდი – როცა მთელ მსოფლიოში ფაშისტები მოვიდნენ ხელისუფლებაში – ალბათ სიზარმაცის პიკი იყო, თუმცა ვიეტნამისა და რეიგან-ბუშის ადმინისტრაციის წლები არანაკლებ ჩამორჩებიან ამ ეპოქას. მხატვრული და დოკუმენტური წიგნები უბრალოდ გადავსებულია პერსონაჟებით, რომლებიც იმას არ აკეთებენ, რაც უნდა აკეთონ, რადგანაც თავს ძალას არ ატანენ. ხომ გეცნოთ სურათი? სიკეთის გზაზე შედგომის საშუალებები ყოველდღე ჩნდება საზოგადოებრივ და პრივატულ ცხოვრებაშიც. ჩვენ კი? ჩვენ გვერდს ჩავუვლით ხოლმე ყველაფერ ამას. აპათია – ჟარგონია, რომლითაც ჩვენი ყოველდღიური ზნეობრივი ცხოვრება საუბრობს. თუმცა აპათიაში ჯერ კიდევ ისმის მომაკვდინებელი სევდის დაბალი ობერტონები, იგი არასდროს ამაღლდება ღია უიმედობამდე – არც მისი ტკივილი შეაწუხებს და არც ისეთი ნამდვილი იქნება. აპათია ესაა ჩალის ფასად ნაყიდი უიმედობა, ცნობიერი უარყოფა ნებისმიერი რწმენისა, რადგანაც ჩვენს ყოველდღიურ, ყოფით მრუშობათა და რისხვათა დევნაში რწმენა მხოლოდ ხელს თუ შეგვიშლის. პირწავარდნილი პესიმისტის უკანასკნელი ნავსაყუდელი თავის მომკვდარუნებაა, იმ იმედით, იქნებ სიკვდილის ცელმა სხვაგან გაიწუილოსო; სიზარმაცე, ესაა რადიაცია, დედის რძესთან ერთად რომ შევიწოვეთ, რადიომუსიკა, რომელიც ყველგან ისმის და თითქოს ყველას ფეხებზე ჰკიდია მისი არსებობა.

 

დღეს ნებისმიერი საუბარი სიზარმაცის შესახებ არასრული იქნება ტელევიზიის გარეშე, რომელიც ჩვენს პარალიზებას ახდენს და ადამიანებისგან უცნაურ არსებებს, პარაზიტ-სიმბიონტებს წარმოშობს – მხედველობაში მყავს ე.წ. “ტახტომანების” მოდგმა. უსაქმურობის დროს მოგონილი “ჯოუქები” ტელევიზორს მიგვაჯაჭვავს, განურჩევლად ვნთქავთ შამანურ საღეჭ რეზინას, წინ და უკან ვუტრიალებთ ოცნებათა ფულად ქცევის მექანიზმს, რომელსაც ჩვენს სახლში აჩრდილების ეს ჭრელი ხორუმი შემოჰყავს. ჩვენ მისით ვარსებობთ, პარალელურად კი დანარჩენ შვიდ მომაკვდინებელ ცოდვას ჩავდივართ: ვღორმუცელობთ, გვშურს ცნობილი ადამიანების, ძალიან გვინდა რეკლამირებული საქონელი, ვნებიანი, უხამსი მზერით ვეალერსებით ბრტყელ-ბრტყელ სახეებს, რისხვა გვეუფლება ახალი ამბების ცქერისას და საშინელ სიამაყეს განვიცდით, როცა წარმოვიდგენთ ხოლმე მანძილს ჩვენს ტახტსა და იმ ადგილებს შორის, რომელთაც ეკრანზე აჩვენებენ.

 

სამწუხარო ფაქტია. და მაინც, დისტანციური პულტისა და ვიდეომაგნიტოფონის დროული – სწორედ რომ ძალზე დროული – გამოგონების წყალობით ჩვენ ჯერ კიდევ შეგვიძლია იმედი ვიქონიოთ. სატელევიზიო დრო აღარ არის მასობრივი მოხმარების ერთგვაროვანი, სწორხაზოვანი საგანი. მორჩა, გვეყო – ახლა უკვე არხების წამიერი გადართვის ღილაკებიც გვაქვს, ასევე დაჩქარებული გადახვევისა და რევერსის ღილაკებიც. ვიდეოდროს თავის ნებაზე გადააკერ-გადმოაკერებ. იმას, რასაც ადრე აუნაზღაურებელი დროის უაზრო გაყვანად აღვიქვამდით, ახლა ასე ადვილად ვერ გამოვლანძღავთ. თუკი სიზარმაცეს თავის მოჩვენებად განვსაზღვრავთ, თითქოს დრო კიდევ ერთი ამოუწურავი წყარო იყოს (ტრადიციაში პირველი ამერიკელი კოლონისტების დამოკიდებულებაც ამგვარი იყო ამერიკის ბუნებისადმი), რომლიც ექსპლუატირებაც მარადიულად შეიძლება, მაშინ შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ ჩვენ საკუთარი თავისგან დროის მბრძანებლები შევქმენით: დროის შემობრუნება, შენელება, დაჩქარება და გამეორება ჩვენთვის არანაირ სიძნელეს არ წარმოადგენს... ხშირად წარმოვიდგენთ ხოლმე, რომ დროს შეგვიძლია გავექცეთ კიდეც. ვიდეოდროის წინააღმდეგ ჩადენილი ცოდვების ფორმულირება რადიკალურ გადამუშავებას საჭიროებს...

 

ხომ არ მოსჩანს ჰორიზონტზე რაიმე ცვლილების ნიშნები? “ნეშნლ ენქუაირერი”-ს ამასწინანდელ ნომერში აშშ-ს “დივანზე მიგდებული მეფის”, ანუ “დიადი ტახტომანის” წოდების მოსაპოვებლად გამართული კონკურსის შედეგები გამოქვეყნდა. გამარჯვებული ათასზე მეტი პრეტენდენტიდან აირჩიეს.

 

მე არაფერს ვაკეთებ, მხოლოდ ვმუშაობ და ტელევიზორს ვუყურებ, – ამბობს ოცდათხუთმეტი წლის უცოლო გამარჯვებული. მის სახლში (ფრიდლი, მინესოტა) ოცდაოთხი საათი ჩართულია სამი ტელევიზორი, მეოთხეს კი იგი სამსახურში უყურებს, – თავს შესანიშნავად ვგრძნობ, როცა ტელევიზორს ვუზივარ “ლუდის მჭიდით”, “ჩიფსების” შეკვრითა და მართვის პულტით ხელში... ტელევიზიის ხალხმა ქალაქის აღლუმში მონაწილეობის მიღებაც შემომთავაზა. მოვიდნენ ჩემთან დიდი სატვირთო მანქანით, ტახტიანად შემომდგეს ძარაზე და სადღესასწაულო მსველელობაზე გამატარეს, ამ დროს ხალათში გამოწყობილი ვიჯექი – წარმოგიდგენიათ!

 

* * *

 

დიახ, რა თქმა უნდა, მაგრამ არის კი ეს სიზარმაცე? მეოთხე ტელევიზორი სამსახურში და ის ფაქტი, რომ ეს “ყუთმოყვარე” თავის საქმიანობას ზმნა “ჯდომით” (და არა “გდება”, მაგალითად) აღნიშნავს, გვაფიქრებინებს, რომ ეს რაღაც სხვაა და არა უბრალო სიზარმაცე. როგორც ჩანს, არხების გადართვისა და ვიდეომაგნიტოფონის მართვისთვის ცნობიერების რაღაც არასწორხაზოვანი სიფხიზლეა საჭირო, რომელიც ამასთანავე თავისუფლად ერწყმის მცონარობის ცოდვას. ეს ერთგვარი შინაგანი ყურადღებაა ადამიანისა, რომელიც ზის ძენ-ბუდისტის პოზაში და მედიტირებს. გვიწერია თუ არა სიზარმაცის დაძლევა? თუმცა არსებობს მეორე ალბათობაც – რომ ჩვენ აპათიაც ვერ დავძლიეთ. თავისი ნაჩვევი ხვედრის, ტელევიზიის დატოვების შემდეგ იგი სხვა, ნაკლებ შესამჩნევ თავშესაფარს მიეკედლა, ღმერთმა უწყის მათი რიცხვი – კომპიუტერული თამაშები, რელიგიური სექტები და ა.შ. და ერთხელაც იგი რაღაც ახალი სახით გამოგვეცხადება და ისევ შემოგვთავაზებს მსოფლიო ჭმუნვას ჩალის ფასად.

 

თუკი სერიოზულად არ მოვკიდებთ ხელს ჩვენს სულიერ ჯანმრთელობას, სიზარმაცე აუცილებლად განვითარდება და შეიცვლება, თანდათან დაშორდება თავის ფესვებს. იგი სასწაულებისა და რწმენის უძველეს დროში იშვა, როცა ყოფით ცხოვრებას მართლაც სულიწმინდა მართავდა, დრო კი მოთხრობა იყო დასაწყისით, შუალედითა და დასასრულით. რწმენა ცეცხლოვანი იყო, ადამიანსა და ღმერთს შორის ურთიერთობა – სერიოზული, ფატალური. ქრისტიანული ღმერთი ახლოს იყო, ხელით შეეხებოდი. სიზარმაცე კი – ანუ კადნიერი სევდა-მცონარობა, ღვთის კეთილ განზრახვათა საპირისპიროდ – მომაკვდინებელ ცოდვად აღიქმებოდა.

 

შესაძლოა სიზარმაცის მომავალი იმ ძალადობის წინააღმდეგ ჩადენილ ცოდვაში მდგომარეობს, რომელიც, როგორც ჩანს, დღეს ჩვენს ცხოვრებას განსაზღვრავს – ეს ძალადობა ტექნიკაა. ჩვენ ლუდისტური სევდით გაჯიუტებულები, ტექნიკის კეთილი სურვილების მიუხედავად, ვირტუალურ რეალობაში ყურებამდე ჩაფლულნი, შუბლშეჭმუხნულნი, მაინც უარს ვიტყვით ამ სექტების უაზრო, ერთჯერად ფანტაზიებში გათქვეფაზე – თუნდაც ისინი ძველი დროის მცონარა რაინდ-სუპერმენების შესახებ მოგვითხრობდნენ, გადმოგვცემდნენ სიზარმაცესთან მებრძოლი პოლიციის დაუნდობელ მუშაკებსა და ამ რაინდებს შორის ზანტი, მაგრამ სასტიკი შეტაკებების ამბებს.

 

 

გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პროზა / პინჩონი თომას / ო, როგორ მელის ჩემი დივანი...