სულაკაური გიგი

უსათაურო 

 

 

“...და ვჭამეთ ხაშლამა იგი ჩექმიანი ხელებით...”

                                                                                   ჯარიდან მოწერილი მეგობრის წერილიდან

 

ჩემი მეგობრის ამას წინათ გამოქვეყნებულმა მოთხრობამ ძველი ჩანაწერი გამახსენა. ეს “ბრძნული, გულახდილი და ძმური” საუბარი ვალეში,  veCe 61587 “ce”-ის ყაზარმაში ჩავიწერე. იმ ყაზარმაში, სადაც მრავალი “ბედნიერი წამი” გავატარე 1800 წყვილი ჩექმისა და “პორტიანკის” გარემოცვაში. რახან “პორტიანკა” ვახსენე, ბარემ იმასაც გავიხსენებ, რას ფიქრობენ ილფი და პეტროვი ამ მეტად საჭირო და შეუცვლელ “შმოტკაზე”: “პანიუხალ, სტარიკ რამუალდიჩ სვაიუ პარტიანკუ ი ზაკალდობილსია"..

ჯარში უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ, ოთხწლიანი სავალდებულო სამხედრო კურსის გავლით მოვხვდით. ვეჩე-ში ჩვენი საბრძოლო და ტაქტიკური მომზადება საბოლოოდ თადარიგის ლეიტენანტის გვირგვინით უნდა შეემკოთ. მაგრამ, იყო ლეიტენანტი, სულაც არ ნიშნავს – იყო ადამიანი (იქაური ოფიცრების ზნე-ჩვეულებიდან და ცხოვრებისეული შეხედულებიდან გამომდინარე). ჯარი რომ ჩემი “მშობლიური სტიქია” არ არის, ამაში ზუსტად ერთ კვირაში დავრწმუნდი, – როცა ჩვენმა გონებრივმა და ფიზიკურმა შესაძლებლობებმა (რიხტერის შკალით) უმაღლეს ზღვარს მიაღწიეს. (ყველა სიკეთესთან ერთად დეიდა სათენიკას “კლუკვის” არაყიც გვიმართავდა ხელს). უნდა გენახათ, ერთხელ მაინც უნდა შეგევლოთ თვალი ოფიცრებისა და მათი “აღსაზრდელებისათვის!” ყველაზე მეტად შუადღის მზით დადუღებული “პლაცი” იზიდავდა ნაარყალ აფიცრებს. პლაცზე ჩანდა მათი მაღალი ზნეობა და სულისკვეთება; პლაცის ჭეშმარიტი ჯადოქრები, მარადონები, კრუიფები და გავრილოვები იყვნენ ჩემანალები, მომავალი ლეიტენანტები მათთან როგორ მივიდოდით? ასევე ნაარყალნი, მხედრული, მწყობრი ნაბიჯით სიარულს ვსწავლობდით და “ხუსეინ ბიძიას” ვაგუგუნებდით, – “საამური ჰანგებით” ერთსულოვნად ვარყევდით გარემოს...

“ნაობახტი”, “ნარიად ვნე ოჩერედი” და კიდევ 10000 სხვა საჩუქარი კვადრატში აყვანილი ჰქონდათ ნაწილში. რაღა თქმა უნდა, ყველაფერზე (პაგონებიდან დაწყებული, ტუალეტით დამთავრებული) წითელი ვარსკვლავი იყო მიხატული ან ამოტვიფრული. ბოლოს ისეთი ალერგია დამემართა ვარსკვლავებზე, რომ კარგა ხანს ღამეულ ცასაც ვეღარ ვუყურებდი.

veCe 61587 “ce” მრავალი მინოტავრი-ოფიცრით დასახლებული ლაბირინთი გახლდათ. მთავარი მონსტრი “პრაპორშიკი” მანველოვი, რაღაცნაირი “უკუღმართი” მინოტავრი იყო, ადამიანის პირისახითა და პირუტყვის სხეულით დამშვენებული. ნაწილიდან თავის დასაღწევად მანველოვი უნდა “მოგეკლა”, რადგან გზა თავისუფლებისაკენ სწორედ "ჩერეზ ტრუპ მანველოვა"გადიოდა...

მინოტავრების უმეტესობას “ზერკალნაია ბალეზნ” სჭირდა. ეს საიდუმლო ერთმა იქაურმა “დემბელმა” გამანდო. ერთხელ თავი მისკდებოდა ტკივილისაგან და წამლის გამოსართმევად “სანჩასტში” შევეხეტე. ოთახის კარი შევაღე და კინაღამ ძარღვებში სისხლი გამეყინა, – ტახტზე ფანტასტიკურ ბიოლაბორატორიაში გამოყვანილი მოფართხალე ურჩხული დავინახე. როცა დავაკვირდი, ცოტა დავმშვიდდი, “ურჩხულში” ერთმანეთში გადახლართულ-გადაკვანძული დემბელი და მედდა ამოვიცანი. კარი მაინც დაგეკეტათ-მეთქი, მოვუბოდიშე და წამოვედი. აბა, იმას ხომ არ დაველოდებოდი, როდის შეწყვეტდა ურჩხული არსებობას?! საღამოს დემბელმა თვითონ მომნახა. არყით განგრეულმა 1000 უკრაინული ამბავი მიამბო და ბოლოს ჩურჩულით გამიმხილა: – "უ იო მუჟა ზერკალნაია ბალეზნ!..

– "ა ჩტო ეტა ზა ბალეზნ" – მე ვიცოდი სასმელი რომისებური, დაავადება – სარკისებური, ნაღდად არ გამეგო.

– "და ზდეს პაჩწი ვსე ტალსტიე აფიცერი ბალეიუტ, სვაი ჩლენი ტოლკო ვ ზერკალახ ვიდიატ!” მაშინვე წარმოვიდგინე სარკისებუი დაავადებული, ნასუქი და ნაპატივები მაიორი. საბრალო კაცი საწყობის უკან პატარა ტბორში, უფრო სწორად, წუმპეში სარკისებრ კობრზე თევზაობდა გამუდმებით. რას დაიჭერდა, რაც არ იყო ?/?-ელი სალაგები გაფრენილ ჩიტს იღებდნენ ციდან და თევზს როგორ დაუნარჩუნებდნენ საყვარელ მაიორს?!

ჩემი ერთადერთი ნუგეში და ნავთსაყუდელი ბიძინა იყო. თითქმის ყოველ საღამოს გარაჟების გადაღმა, პატარა გორაკზე ავდიოდით და მზის ჩასვლას ვუყურებდით. არ მახსოვს, ასეთ დროს რომელიმე ჩვენთაგანს ხმა ამოეღოს, ერთმანეთის მყუდროება დაერღვიოს. ან რა საჭირო იყო სიტყვები, უხმოდაც მშვენივრად გვესმოდა ერთმანეთის. გვიანობამდე ვისხედით ხოლმე და მე მაშინ მეჩვენებოდა, რომ ეს ყველაფერი უსასრულოდ, მთელი ცხოვრება გაგრძელდებოდა, სულ ასე იქნებოდა...

ამ ძველ ჩანაწერს თავი და ბოლო არა აქვს, არც რაიმე პრეტენზია გააჩნია. უბრალოდ მინდა დარწმუნდეთ, რა ემართება ადამიანს, როცა მშიერს “გამუშავებენ, როგორც ვირი” და თან “კლუკვის” ორნახადით ზომაზე მეტად ხარ დანაყრებული. დიალოგში ეკონომისტი ვაკო და ფილოლოგები კაკი, ნიკა და “ჩიპოლინო” მონაწილეობენ.

კვირა ანუ სამხედრო დავალებებისაგან თავისუფალი დღეა. გამოფიტული და დაღლილი ვწევარ ნარზე და ველოდები საკუთარ სანდლებს, რომლებშიც ვიღაც ნაბიჭვარმა ჩემს უკითხავად წაჰყო ფეფუნები (მომავალი ლეიტენანტების უმეტესობას პირსახოცი, საპონი, საცვლები – არაფერი არა აქვთ წამოღებული. ერიდებათ, თორემ შენი კბილის ჯაგრისითაც იოლად გავლენ ფონს... თუმცა, ვინ იცის?!). გაღიზიანებული ვუგდებ ყურს ბიჭების ლაპარაკს. ვაკოს ნარზე არიან მიყრილები და მშიერ კუჭზე “პრიმას” და არაყს ითქიშინებენ. (ეს მეორე, ჩემი ღრმა რწმენით, აღარ ჭირდებათ) თანდათან კარგ გუნებაზე დავდექი და (ალბათ უსაქმურობის გამო) მათი საუბრის ჩაწერა დავიწყე.

რახან საუბარს სარჩულად მადლიანი ეროვნული გინება ედო, ერთადერთი რაც შემეძლო (სარჩულის მოცილება) ის გავაკეთე.

ვაკო. გაიგეთ, ბიჭო, ტოჟბე მოწამლულა, სანჩასტში დაუწვენიათ...

კაკი. ეგ რა მითხარი, ვაკო? დაღუპულხარ, ბიჭო, და ეგ არის, რაღა გეშველება უტოჟბეოდ?

ვაკო. მაგის ნამდვილი სახელი ელ-ტოჟბეა, ხუთი წელი ერთად ვსწავლობდით...

ჩიპო. მაშ შენი განუყრელი ძმაკაცი ტოჟბე მოიწამლა? ელტს – ახლა ტ...ში დიდი “კლიზმა” გაეზრდება და ფეთქვას დაიწყებს. ელტ დაპანიკდება, მის სათუთ, პატიოსან და მგრძნობიარე ორგანოს ხომ ასეთი რამე ბავშვობის მერე აღარ განუცდია. რა ვქნა, რა ვიღონო? – შეეკითხება სანჩასტის ბალიშს ელ-ტოჟბე.

ვაკო. შენ რა უნდა ქნა, ბიჭო?! ტოჟბეს ოყნას აღარაფერი ეშველება!

ნიკა. კარგი, დამშვიდდი! – უპასუხებს ბალიში, შენ ხომ ელ-ტოჟბე ხარ!

ჩიპო. მე კი კლიზმა ვარ. ელ -ტს ელენორ რიგბიში! – დაუყვირებს ოყნა სანჩასტის კედლებს...

ნიკა. გიჩივლებ! დაგაჭერიებ ციხეში! – დაიყივლებს ელ-ტოჟბე.

ჩიპო. შენ თუ ციხეში დამაჭერინებ, მაშინ მე ოონ-ში დაგაჭერიებ! – გაეპასუხება ოყნა და თან ფეთქავს და ღიღინებს: ელენორ რიგბი, ტი-რირი-რი-რირირი-რი.

ნიკა. ნოთ ეთ ოლ, მაი დიარ, დამშვიდდი! – გაიფიქრებს სანჩასტის ბალიში...

კაკი. ო, აბსოლუტო! აქ რა მინდა, ამ გათიშულ იდიოტებთან?! წავედი, ტოჟბე უნდა მოვინახულო, მე ხომ თქვენნაირი არა ვარ..

ჩიპო. არა კი არა, არაკი! აი, როგორ უნდა ჭეშმარიტი ფეთქვა უკანალისა... გალისემ, გალისემ, ისწავლე ფეთქვა უკანალისემ... ელი!..

კაკი. ბიჭო, ჩიპოლინო, შენ სომეხი ხომ არა ხარ?

ჩიპო. არა, პოლიგლოტი ვარ...

კაკი. ცავატანეეემ...

ვაკო. ეგრეც ვიცოდი, შენ შ...ცი!

კაკი. ჰმ! სი პატენი, ჟერებეცი!

ჩიპო. სი ნემეცი და სი რებეცი...

ნიკა. სი ნეცერი...

ვაკო. ბიჭო რა გჭირთ ამ ფილოლოგებს, ვერა ხედავ, ნეცერი არ ერითმება...

ნიკა. მაშინ უეცარი ან ეცერი...

ჩიპო. აი, სად დაგენცრა, ნიკა...

ნიკა. კარგი, მაშინ ცვარი...

კაკი. ცვარი არა, ბიჭო, ცვაარი! უკეთესია ჰცვაარბრუკენი, თუ არა გჯერა, ჩვენი აბანოს გოგო მოინახულე, იმან იცის ეგეთი რამე-რუმეები...

ჩიპო. ბიჭო, ნიკა, რატომ გეშლება ეგეთი რამე-რუმეები? ვერა ხედავ, კაკის არ ეშლება, დაჟემც ვაკოს არ ეშლება... შენ კი იცი რას გეტყვი, ბიჭო კაკუსკი? თუ მიდიხარ, მოიპოვე რამე ზაკუსკი...

ვაკო. გაუმარჯოს ვაკოს, კაკის და ნიკას! შენ, ჩიპოლინო, არ გაგიმარჯოს!..

ჩიპო. იერარქია!..

კაკი. იერარგია! იერი-ქონი...

ჩიპო. ერევანიდან ჩამოსულა გიქორი...

ნიკა. ახლა არ მითხრა, გიქორის დედა სომეხიაო...

ჩიპო. მეტსაც გეტყვი, გიქორის მამაც სომეხია და თითონ გიქორიც სომეხია.

ნიკა. მერე რა, სამაგიეროდ, ერბო – ერბოა, ქონი – ქონია!

კაკი. სწორი ხარ, ნიკა, მაკარტნიც ამას ადასტურებს – ჟირ,ჟირ!

ჩიპო. სწორი კი არა, მრუდეა, იმიტომ, რომ მაკარტნის ნამდვილი გვარი მიკირტუმოვია. ჯონ და პოლ მიკირტუმოვები, ეს ამაყად ჟღერს!

ნიკა. სამაგიეროდ, კურტანი მაკარტნის ატრიბუტია!

კაკი. მერე რა?! ტაბურეტი ატრიბუტის მაკარტნია...

ჩიპო. ორივეს გეშლებათ, მაკარტნის მაკრატელი ატრიბუტის ტაბურეტია! მაგრამ ყველაზე მთავარი მაინც დობოს ბატიბუტის ბარომეტრული ბუტბუტია... ეჰ, ბიჭებო, სამწუხაროდ, დობო ნამდვილად არ არის მაკარტნი, არც ლენონია, დობო – რინგოა!...

ვაკო. ჩიპო, სიმართლეს თვალი უნდა გავუსწოროთ, დობო კი არის რინგო, მაგრამ რინგო არ არის დობო, ბიჭო, შენ ისიც არ იცი, რომ ჭეშმარიტი კაკი დობორჯგინიძე ჩვენი “პრაპორის” ქოფაკია, თბილისში გადმოსახლებული, ის ახლა რატომღაც ვალეში გდია და კაკას საკუთარ ნარზე კაკავს..

ჩიპო. ამით შენ რისი თქმა გინდა, რომ ვაკოს ნიკას და კაკის ერთმანეთი უყვართ?..

ვაკო. ჰო, ვაკოს კაკის ფეხები უყარს და ჩვენი ერთობლივი სახელია ნიკაკაკი ანუ ვაკონიკაკი... ვაჰ! აქ არის რაღაც იაპონური – ანუ ვაკონიკაკაკი!

კაკი. ათოვდა ზამთრის ნიკას, მოჰქონდათ შავი ვაკო და შლიდა ბაირაღებს, თმა... გახოტრილი ჩიპო!

ჩიპო. ბიჭო, ჩიპო არა, კაკი! არაკაკი კაკი ნარზე კაკას კაკავს...

კაკი. არაკაკი??

ჩიპო. დიახაც! დიახვმუშკი! იგი ხომ დიახვეტელია!

ნიკა. დიახვეტელი? არ გამაგიჟო?! ეს ისე რომანტიულია...

ჩიპო. ჰმ! დიახ! კიდევ ერთხელ დიახვმუშკი, თქვე მომავალო პრაპორშიკებო, თქვე პრაპორო მანველოვებო...

ვაკო. ბიჭო, შენ “ჰმ” თქვი ჰმუშკი?..

კაკი. არა, მაგან თქვა, ?ა უშკი მუშკი ნე ზნა?უ, პაიმა?უ...

ჩიპო. მეც მაქვს ერთი ახალი, თათრულ ჰანგზედ აწყობილი რუსული ლექსი, თუ გინდათ დაგაჯახებთ, ბუტლეგერშა სათენიკას ვოდკაზე მაგრა მიდის, სულიერად მაინც დავნაყრდებით...

ნიკა. ბიჭო, ვაკო, იცი რა ქენი? ამის ოდკა ჩამაასხი, მისვი მშიერ სალდათებსა! შენ კი ჩიპო, ზედა ქანდარაზე ნუ ახვალ, პირდაპირ ქვედაზე წაიკითხე, დამიჯერე, ვიცი, რასაც გეუბნები...

ჩიპო. აჰათ, მშიერო სალდათებო! ონ ფადსთრელილ ზაიჩონოქა, თრაფეი ფადნ?ოს დევჩონქა, დევჩონქ იზ შქურ ზაიჩონქა, სშილა მედვეჟონქა...

ნიკა. ჩიპო, ?? ჟორჟ ბაირონ, ???

კაკი. ნეტ, ონ ქამალ გრიბო?უდოვ!

ჩიპო. გრიბოუდოვ ილი ებაიუდოვ?

კაკი. ტი სამ გად!

ვაკო. კაკი, არ გინდა ეგეთი ფინტები, ჯიგარუ, მერე რა, რომ კაკი ხარ და მეძმაკაცები, ამიტომ კი არ უნდა განახირდე, ჯიგარუ, ჯიგარბნედოვო და ჯიგარხვრეტოვო...

კაკი. ძმაო ვაკო, მეც ძალიან მიყვარხარ, ჯიგარბნელოვო...

ნიკა. ჩიპო, კიდევ გვითხარი ლექსები, იქნებ ამაღამ ლულა-ქებები დამესიზმროს...

ჩიპო. ლექსებს ვერ შეგპირდები, ჯიგარქებებო, მაგრამ ძალიან მაგარი ამბავი ვიცი შპიონებზე, ფაშისტებზე და მამაც პარტიზანებზე. თუ გინდა ამასაც დაგაჯახებ, შპიონი ვიყო, თუ ამაღამ ხაშლამა არ დაგესიზმროს.

კაკი. მე ბრინჯის და გულღვიძლის “ნაჩინკიანი” კვატია მინდა!

ვაკო. მე – აბანოს გოგო... კვატიას და ქაბაბს “სვაბოდაზე” შევჭამ...

ჩიპო. ჯიგარძმებოვო, ეგეთი რამ-რუმეები ჩვენს მენიუში არ არის, თითონ მაიყვანეთ, რა?! ჰა, დავიწყე და შიგადაშიგ შემახსენეთ ხოლმე, თორემ რაც ბუტლეგერშა სათენეკას არაყს ვსვამ, გულმავიწყობის კლუკვებმა შემაჩვიეს ფესვები...

ნიკა. სათენეკას წესით პენემა უნდა ერქვას. ძია ჰოვანეს ბარტლეტი ასე ეტყოდა საყვარელ მეუღლეს: – პენემა-ჯაან, ერთი ჩვენი კლუკვის ვისკი ჩამაუსხი უჩონი აფიცრებსა!..

ვაკო. ჩიპო, მიდი, ჰა, დაიწყე, ოღონდ ბუნების აღწერები გამოტოვე, ბავშვობიდან “აბაროტს” მაძლევს...

ჩიპო. ობერშტურმენფიურერი ვალტერ ბრაუნი კმაყოფილი იყო: ხელთ ჰყავდა მთელი გერმანიისათვის საშიში პარტიზანი, კაპიტანი კოლია პრონინი, მეტსახელად “მოგილა”. ღამის ოპერაციის შემდეგ სიამოვნებით დალია სომხური კონიაკი ბრაუნმა და ბრიგადენფიურერ ტუტკეს უბრძანა, ტყვე შემოეყვანა...

ვაკო. რატომ სომხური? ჰიტლერის დედა დათეშიძის ქალი არ იყო?

ჩიპო. ზატო, ბრაუნის დედა იყო კაპუტიკიანი... ვაგრძელებ! – ჰაილ ჰიტლერ! დაიძახა ბრიგადენფიურერმა ტუტკემ და ოთახში წიხლის კვრით შემოაგდო კაპიტანი პრონინი, მეტსახელად მოგილა. პარტიზანი შუა ოთახში გაჩერდა და თვალი თამამად გაუსწორა სასტიკ სინამდვილეს. ნაცემი და ჩამოფლეთილი, იგი მაინც ამაყად იდგა. მარცხენა ძუძუსთავს დიდბელად სტალინის ტატუ უმშვენებდა, სახის მარჯვენა მხარე ცემისაგან დალურჯებოდა, ხოლო შუბლი ბინძური პორტიანკით შეეხვია, საიდანაც სისხლს გამოეჟონა.

– ოო, ვილკომენ, ჰერ კაპიტან! სადითეს, სადითეს, პაშალუსთა, – შეეგება ბრაუნი, – ვას ზი მეჰთენ? კონიაკენ? შნაპსენ? სიგარეტენ?

– ია ვამ ნე ხერ! – უპასუხა მოგილენკომ და პირში წყალი ჩაიგუბა...

კაკი. და ბრიგადენფიურერი ტუტკე მიხვდა, რომ ეს დუმილი თანხმობის ნიშანი არ იყო...

ჩიპო. ნიიხტ? ვარუმ, შვაინ?! – დაიძახა გამხეცებულმა ობერშტურმენფიურერმა და კაპიტან მოგილას ყვერებში წიხლი ამოჰკრა..

– ტი სამ, გად! – ამოიხრიალა პარტიზანმა კაკი დობორჯგინიძესავით და პირიდან ჩამსხვრეულ კბილებთან ერთად კვერცხის დაჩეჩქვილი ნაჭუჭები და სხვა უსარგებლო ორგანოები გადმოაფურთხა. მერე გონი დაკარგა, იატაკს დაენარცხა და ოთახში წარმოუდგენელი ყროლი დააყენა.

– ტუტკე! – დაიზახა და იყივლა მგელმან მან ობერშტურმენფიურერმან, – გამოიძახეთ აბანოს გოგო ფროილაინ ჰილდა, აქაურობა მოასუფთაოს და ტყვესაც მიხედოს! ააუჰ! არ ავყროლდი კაცი?! ბრაუნმა ფანჯარა გამოაღო, ხარბად ჩაისუნთქა 1945 წლის 8 მაისის ჰაერი და ფიურერის ნაჩუქარ მესერშმიტს გახედა. “ჰიტლერ კაპუტ! ომი წაგებულია, ხვალ 9 მაისია, ბრაზილიაში თუ არ მივაწექი, დამხვრეტენ, ყველაფერი ოხრად დამრჩება” – ნაღვლიანად ფიქრობდა ობერვალტერბრაუნფიურერი.

ფროილაინ ჰილდამ ხელსახოცები და წყალი შემოიტანა. მერე გულწასულ მოგილენკოსთან ჩაცუცქდა და სახიდან სისხლი და ქვიშა, კვერცხის ნაჭუჭები და სხვა უსარგებლო ორგანოები ჩამოწმინდა.

– კოლია, კოლია! – ჩურჩულებდა ფროილაინ ჰილდა და მალულად ბრაუნს უთვალთვალებდა, – კოლია, გამოფხიზლდი! ეს მე ვარ, კატიუშა, კოლია, გამოფხიზლდი!..

კაპიტანმა კ. პრონინმა ოდნავ გაახილა შეწებებული ქუთუთოები და სიტუაცია შეაფასა. ოთახში მხოლოდ ორი მთავარი ორიენტირი – ბრაუნი და ტუტკე იყვნენ, სხვა ფაშისტები არ ჩანდნენ. ფროილაინ ჰილდა-კატიუშამ “დამსკი” პისტოლეტი ჩაუცურა ხელში საყვარელ პარტიზანს. “დროა!” – გაამხნევა პარტიზანი ცნობილმა აგენტმა და მზვერავმა კატიუშამ.

– ხენდე ხოხ! – წამოიჭრა ფეხზე მთელი სამყაროსათვის საშიში პარტიზანი. მას წამების და დაღლილობის კვალიც არ ეტყობოდა, პირიქით, თვალებში შურისძიების საშინელი ალი უელავდა.

– ახტუნგ, ობერშტურმენფიურერ! – ამის თქმაღა მოასწრო ტუტკემ, პრონინის ნასროლი ტყვია “მეჟდუგლაზ” მოხვდა და ადგილზე გააქვავა.

– ნუ კაკ, ხერ ბრაუნ?! სიტუაციენ ორთობაინენ? ვას? ?ა, ?ა, პარტიზანენ ზიზიიბენ! გლაიჰ ვორთლოს კაპიტულაციენ! ჰიტლერ კაპუტ! შლუზ, შლუზ, ობერშტურმენფიურერ! ნიჰთ ?ერ გის კაპიტულაციენ! იჰ ბინ პარტიზანენ პრონინ-მოგილა!..

მოულოდნელად ფაშისტმა ბრაუნმა ჩექმის ყელიდან ელვის სისწარფით დააძრო ბებუთი და პრონინს გულში გაუქანა. გამოცდილი პარტიზანი გველივით დაიკლაკნა, ბებუთი აიცდინა და დარჩენილი 5 ტყვია შიგ ღვიძლში დაახალა ვალტერ ბრაუნს.

– ოჰ, მაინ კამფ! იჰ ქომმე, ადოლ?! – ამოიგმინა ბრაუნმა და ფანჯრიდან გადავარდა...

კაკი. “ურა, ურაა!” – გაისმა ამ დროს და ოთახში ვეტერან პარტიზან ბატკოს თამადობით დასპირტული პარტიზანების მთელი რაზმი შემოიჭრა. მრავალნაცადმა პარტიზანმა ბატკომ ტუტკეს გვამს დახედა და იკითხა: – კტო უბილ?

– ია უბილ! – უპასუხა სპირიდონ მოგილენკომ.

– ცოცხლად უნდა აგეყვანა! – დამსახურებულმა პარტიზანმა ბატკომ ეჭვის თვალით შეხედა პრონინს, – კატიუშა სად არი?

– აქა ვარ, აქ... – გაისმა კატიუშას კვნესა, – ვკვდები, კოლია... – ვ. ბრაუნის ნასროლ ბებუთს ფროილაინ ჰილდა-კატიუშა სასიკვდილოდ დაეკოდა.

– შენნაირები არასოდეს კვდებიან, კატიუშა! – დაამშვიდა სახელგანთქმულმა პარტიზანმა ბატკომ.

– არა, ვკვდები... ნუ ტირი, კოლია... მიყვარხარ... მაკოცე, კოლია...

– მეც მიყვარხარ, კატიუშა, მინდოდა ჩემთან წამეყვანე, იქ, მიჩიგან... – პრონმა ენაზე იკბინა, გაიყიდა მოღალატე.

– გამყიდველო! იუდავ! – დაისისინა კატიუშამ, – მერე ბელადს რა პასუხს აძლევ, – ფროილაინ კატიუშა-ჰილდამ ბელადის ტატუზე ანიშნა, – რა პასუხს... და ცნობილი აგენტი და მზვერავი სამუდამოდ დადუმდა.

– ია ტაკ ი ზნალ, პადლეც! დვაინუ?უ იგრუ ვედ?ოშ, მერზავეც! – განრისხებულმა პარტიზანმა ბატკომ იარაღის ლულა საფეთქელზე დაადო ყოფილ თანაგუნდელს, – კ სტენკე, გად! ივანოვ! თვალის ჩინივით გაუფრთხილდი ამ შპიონს!..

დატყვევებული მოგილენკო მაინც ამაყად იდგა. არასრულწლოვან პარტიზან ივანოვს ნიკაპი უცახცახებდა და ამაოდ ცდილობდა სახელოთი ცრემლი მოეწმინდა. უცებ, ბააც! მოგილამ რკინის მუშტი “დიხანიაში” ხია ივანოვს, გათიშა, მე-2 სართულიდან ეზოში გადახტა და მესერშმიტისაკენ გაიქცა.

– ხრენ ტებე! ნე უბეჟიშ, გად! – აუღელვებელმა პარტიზანმა ბატკომ შაშხანა მოიმარჯვა და რატომღაც თვითმფრინავს ესროლა, – ტი ნე პტიჩკა, ნე ულეტიშ, გალუბჩიკ!..

ყოფილი პარტიზანი პრონინი, სინამდვილეში ჯონ ხუანა (დედით პარაგვაელი) ბლექი თვითმფრინავში ჩახტა და მიწასაც მოწყვიტა მანქანა. მაგრამ ამაოდ ზეიმობდა ყოფილი პარტიზანი მოგილა. სნაიპერ პარტიზან ბატკოს ნასროლმა ტყვიამ პროპელერი დააზიანა. მესერშმიტი ჰაერში ამოტრიალდა, ამბრაზურას შეასკდა და აფეთქდა. ეს სწორედ ის ამბრაზურა იყო, რომელსაც მოროზოვი გადაეფარა. კაპიტანი კ. პრონინი, იგივე მოგილა, იგივე ჯონ ხუანა ბლექი გ. ათარბეგოვივით დაიღუპა ავიაკატასტროფაში.

– კანფისკოვაც იმუშესტვო! ივანოვა რასტრელ?აც! – გასცა ბრძანება გამარჯვებულმა პარტიზანმა ბატკომ. მერე მაგიდიდან ტრაფეინი ბინოკლი აიღო და თქვა: – ამის დედა ვატირე, სულ მინდოდა ბინოკლი მქონოდა... წავედით!...

P. S. აქ მთავრდება ჩემი ჩანაწერი. შემდეგ რა მოხდა, ნაღდად აღარ მახსოვს. ალბათ სანდლები დამიბრუნეს და ყაზარმიდან გავედი, ანდა დამეზარა ოთხი მეგობრის საუბრის ჩაწერა. მაგრამ იმას, რაც ჩავწერე, სიამოვნებით ვუძღვნი ყველას, ვისაც “მრავალი ბედნიერი წამი გაუტარებია 1800 წყვილი ჩექმისა და პორტიანკის გარემოცვაში”.

 

გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პროზა / სულაკაური გიგი / უსათაურო