მეთაური

 ბიჭოს!.. სამხრობა წამოგვპარვია!..

 ახლა კი დროა, რომ შევისვენოთ!..

 წავიდეთ ჩრდილში! სამხარი გველის,

 მოეწყინება მარტო, უჩვენოდ!..

 ახალგაზრდა

 აბა, ჰე!.. მოდი, წავიდეთ ერთად!

 თუ მაგრე არის, უნდა ვუშველოთ!

 მოხუცი

 სწორედ არ გვაწყენს, რომ ცოტა ყელი

 ჩვენც ჩავიწმინდოთ და ჩავისველოთ.

(მიდიან)

 

 გამოსვლა მეორე

 მოხუცი და ყმაწვილი ქალი

 მოხუცი

 სად ჩამოვედით?

 ქალი

 ყანაში!

 მოხუცი

 მერე?

 რატომ მუშები აღარ მღერიან?

 ქალი

 წასულან იქით, სამხრად დამსხდარან,

 აგერ მუხის ქვეშ, ჩრდილში არიან!..

 მივიდეთ?

 მოხუცი

 არა, სჯობს მოვუცადოთ,

 აქავე მოვლენ, რომ ისამხრებენ. (სხდებიან, სიჩუმეა)

 ქალი

 ამდენხანს თემი რომ არ იშლება,

რა ამბავია? რას უყურებენ?

 მოხუცი

 აწ, სადაც არის, დაიძვრის ხალხი;

 ქვეითად ამ გზით ჩამოივლიან.

 ქალი

 ცხენდაცხენ რატომ არავინ მოდის?

 მოხუცი

 ჩვეულებაა და ვერ შესცვლიან!

ქვევით ბარში ჰყავთ დაყენებული

 დიდკაცებს მათი ბედაურები...

 წესის გატეხა ძნელია, შვილო!

 სასწაულს აგრე ნუ ეხუმრები!

 იჰ, ვენაცვალე იმის ძალს და მადლს,

 რომ არ სჩვევია კაცის გარჩევა:

 გინდ დიდი იყოს, გინდა პატარა,

 ერთია მისი რისხვა-კურთხევა!..

 ქალი

 რა ხალხი იყო!

 მოხუცი

 სულ დიდკაცობა!..

 ბატონიშვილიც იქ ბრძანდებოდა?

 ქალი

 ასე ამბობენ...

იმდენი სული

 სუყველა იმას შესჩერებოდა!

 მოხუცი

 შენ რომელს უფრო შესჩერებოდი:

 იმას თუ იმის ვიღაც შინაყმას?

 ჰა?.. რათ გაჩუმდი? რაღათ მიმალავ

 გულისპასუხებს შენს მშობელ მამას?

 ქალი

 აკი გითხარი!

 მოხუცი

 ჰმ... სულ ის იყო?

 სწორედ მაკვირვებს, სად მიგიგნია?

 და დიდიკაცის შვილი რო იყო,

 ვითომ აქამდის არა გცოდნია?

 ქალი

 რას მივხვდებოდი და რა ვიცოდი?

 უბრალო მწყემსად თავს მაჩვენებდა,

 უკან დაგვდევდა ყველგან ლანდივით,

 გზაში გვხვდებოდა, არ მასვენებდა.

 მოხუცი

 პირველად, შვილო, სად გაიცანი?

 ქალი

 არ გახსოვს, ძაღლი რომ მოგვიგერა?!

 მოხუცი

 მაშ იმ ტყეშიაც ხომ ის არ იყო,

 უეცრად გული რომ აგიძგერა?..

 ახლა კი მესმის!.. ესეც მითხარი:

 მწყემსურად რაღათ იმოსებოდა?

 ქალი

 აკი გაიგე წუხელი?! თურმე

 ბატონის რისხვას ემალებოდა.

 მაგრამ, რაღაი ბატონიშვილმა

 იცნო, ვინც იყო, და თან იახლა,

 ტანისამოსი გამოიცვალა

 და თავსაც აღარ იმალავს ახლა.

მოხუცი

 შენ რაღა გითხრა?

 ქალი

 რა უნდა ეთქვა?

 ფიცი ხელახლად გამიმეორა.

 მოხუცი

 ეგები უნდა გაცდინოს, შვილო,

 და ყმაწვილურად რამე მოჭორა?..

 თორემ სად ჩვენ და სად დიდი კაცი?

 შორი-შორს გვიძევს, შვილო, საზღვარი!

 შენ არ შეგირთოს, განა ცოტაა

 თავადის ქალი გასათხოვარი?

 ქალი

 ის ასე ამბობს, რომ სიკვდილამდე

 არ გაგეყრები... ჯვარს დავიწერო.

 მოხუცი

 აჰ, არა, შვილო, გულში ნუ იდებ

 მაგ სიტყვებს!.. სჯობს, რო არ დაიჯერო!

 ქალი

 იცი, რა მითხრა: “გელას ქალი ხარ,

 მერე დედოფლის მონათლულიო

 და, რომ შეგირთო, ვერვინ დამძრახავს,

 ვერც მცირე და ვერც დიდებულიო!”

 მოხუცი

 ეგ მართალია!.. ღმერთმა ქნას, შვილო!

 მაგაზე კარგი რაღა იქნება?

 ქალი

 არა, მამილო, რომ არ მატყუებს,

 გული მარწმუნებს და მეუბნება.

 მოხუცი

 რატომ აქამდის არ მითხარი რა?

 ქალი

 მეუბნებოდა: “ჯერ დავფაროთო,

 მერე უეცრად, ჯვარისწერის დროს,

 მოხუცი მამაც გავახაროთო!”

 მოხუცი

 ქრისტემ ახაროს და აძლიეროს,

 თუ ცბიერობით არ ამბობს ტყუილს!..

 ქვაბულიძეა... სიტყვა, ვგონებ, რომ

 დაეჯერება მამამისის შვილს!

 მამამისს ზაალს კარგად ვიცნობდი,

 ერთხელ სიკვდილსაც გადავარჩინე,

 როდესაც ტურა რამაზიშვილი

 მის წინ სატევრით ძირს დავაწვინე.

 თუ არ მომეკლა, ჰე, ის-ის იყო

 ზაალს მოჰკლავდა ის მოღალატე,

 მაგრამ მივასწარ, დღე დავუმოკლე

 და იმისი დღე ზაალს შევმატე.

 ის რომ მოვკალი, მისი წუნკლები,

 ლეკებიც, შეკრთენ... გაიქცა ყველა!..

 და მეტსახელად მაშინ დამერქვა

 ვაჟკაცობისთვის გულადი “გელა”.

 გამოსვლა მესამე

 

 (რევაზ ბებურიშვილი და თედო რამაზიშვილი ჩამოივლიან და

 შორიახლოს დგებიან: ათვალიერებენ ქალს)

 რევაზ

 ეს არის? მართლა კარგი ყოფილა!..

 თედო

 მე განა ტყუილს მოგახსენებდით?..

 კარგია, მაგრამ რა გამოვიდა?

 ამ დაწყევლილთან რომ ვერას გავხდით!

 რევაზ

 ეგები, ბიჭო, თავპატიჟს იდებს:

 მაგითი უნდა მეტი დაგვცინცლოს!..

 თედო

 რა ბრძანებაა! ცოტა ვაძლიეთ?

 არ მიიკარა, არ იქნა, ახლოს!

 იმდენი ფული და სამკაული

 გადმომიყარა, თავში მახალა!

 “მე შენი გულის არ გავხდებიო!..

 დამეთხოვეო!” შემოგითვალა.

 რევაზ

 ნეტავ რას ნიშნავს ეგ გულმაგრობა?

 თედო

 ლევანზე არის გადარეული:

 იმას იგონებს, იმაზე ჰფიქრობს

 და მისთვის უძგერს უტყუვრად გული.

 რევაზ

 მე კი ლევანზე რაღა ნაკლე ვარ?

 თედო

 მეც ეგ არ მიკვირს! მაგრამ თვალია:

 ჯერ ერთს შეჰხედავს, მოეწონება,

 მერე მეორეს...

ეგეც ქალია!..

 მე კიდევ ისევ იმ აზრზედა ვარ:

 რომ მოვიტაცოთ, კარგი იქნება!

 მაგრამ ლევანი გადაირევა,

 რომ გაიგონებს და ეწყინება!..

 რევაზ

 ლევან ვინ გდია? იმას რას დავდევ?

 ნეტავ შემეძლოს გულზეც გავხეთქო!

 ერთხელაც არის, ხომ უნდა შევხვდეთ...

 და სასიკვდილოდ უნდა ვაფეთქო.

 მე იმას ვფიქრობ, რომ სასახლეში

 ეუცხოებათ, გაჯავრდებიან!..

 თედო

 თათრობა არის... მათ დაჰბრალდება...

 ეჭვს ვინ აიღებს? რას მიჰხვდებიან?

 სულ მარტოდმარტო, შორს მთაში ცხოვრობს

მოხუცებული ჩემი მამიდა...

 რომ მოვიტაცოთ, იქ მივიყვანოთ

 და იქ დავმალოთ! მეტი რა გვინდა?

 მაშინ სულ სხვაა... მამიდაჩემი

 დაგვეხმარება, რაც შეიძლება...

 და დაგნებდება, როცა იქნება:

 ქალია, გული გამოეცვლება.

 რევაზ

 კარგი, მაგრე ვქნათ! რა გაეწყობა?

 უნდა ვუცადოთ უნებურად დროს!

 ახლა კი უნდა ისევ წავიდეთ:

 ბატონიშვილმა არ ჩამოგვასწროს! (მიდის)

 თედო

 ჰმ, გელავ! გელავ! მე შენი სისხლი,

 დიდი ხანია, უნდა ამეღო,

 მაგრამ, ბრმა რომ ხარ, დრომდის ვიცდიდი, -

 და მოთმინება ახლა კი მეყო!

 რომ მომეკალი, რა იქნებოდა?

 რაღას ჰგრძნობს კაცი, როცა გაქრება?

 არა, ამგვარად ვალის გადახდა

 არ იქნებოდა შურისძიება!..

 ქალის დაკარგვით, ამ სიბერის დროს,

 უნდა დაგტანჯო და გაგამწარო

 და მამიჩემის მკვლელის, ამგვარად,

 გულიდან ჯავრი ამოვიყარო!..

 გამოსვლა მეოთხე

 ჩამოდიან გივი და ბაადური (აყვანილი მოჰყავთ)

 ბაადურ

 სადა ხარ, ჩემო ყმაწვილკაცობავ?..

 როგორ დავკუტდი!.. როგორ დავბერდი!..

 სადღაა ის დრო, ჯეირანივით

 აქ რომ ავირბენ-ჩამოვირბენდი?!

 გივი

 მეც მაგას ვჩივი, ჩემო ბაადურ!

 ვინ დაგვიბრუნებს ისევ გაზაფხულს?!

 მხოლოდ სხეული ძალას ვერ ატანს,

 თორემ სურვილი შერჩენია გულს?

 ბაადურ

 შენ კი რა გიჭირს ჯერ, ჩემო გივო?

 მაინც ვერ დაგრევს ჯერ ხელს ჭაღარა...

 მე თუ ასე ვარ... განა სიბერით?

 უფრო ჭრილობამ დამასაპყარა.

 რაღა ვარ ახლა? აღარ ვეკუთვნი

 აღარც აქ ცოცხლებს და აღარც იქ მკვდრებს?..

 გივი

 ცოტა მიგიძღვის განა აქ ღვაწლი?

 უმსახურობას ვინ დაგაყვედრებს?!.

 რასაც გვინიშნავს ბედის ვარსკვლავი,

 გადუვალია ჩვენ თავზე ყველა... (სიჩუმეა)

 ჩვენ რომ ვეძებდით, ა, სად ყოფილა!

აქჩამოსულა, ეგერ ზის გელა.

 ბაადურ

 აქ არის? მართლა? მაშ მიმიყვანეთ!

 აღარ მინახავს დიდი ხანია...

 ბრძოლის ველიდან ბევრი დაჭრილი

 ორივეს ერთად გაგვიტანია.

 (ქალი განზე მიდგება. მიიყვანენ)

 ვის ვხედავ კიდევ? გმადლობ, უფალო!

 ჰა! გამარჯობა! რასა იქ, გელა?

 გელა

 ღმერთმა გაცოცხლოს, მაგრამ ვეღარ გცნობთ:

 უსინათლო ვარ... ჩემთვის დღეც ბნელა.

 ხმასაც რომ ვეღარ ვარჩევ, ბატონო?!

 შელახული მაქვს სიბერით ყური...

 ცოტათი, ვგონებ, კი მენიშნება:

 ხომ არ ბრძანდებით თქვენ ბაადური? 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პოეზია / წერეთელი აკაკი / პატარა-კახი