ბაადურ

 გამოიცანი! სწორედ ისა ვარ!

 შენ ბრმა ხარ და მე დაკუტებული!..

 სხვებ ხომ კარგად ხარ? რასა იქ, გელა?

 არ გაგტეხია განა ჯერ გული?

 გელა

 გული რომ მერჩის, იმის ნახევრად,

 ნეტავ, მიჭრიდეს ძალი და ღონე.

 ბაადურ

 გული მეც მერჩის, მაგრამ სიბერეს

 თავი მივეცი და დავემონე...

 წავიდა, გელავ, ჩვენი დრო, გაქრა,

 სულ სხვა დრო არის და სხვა კაცები!..

 გივი

 მეც ეგ მაწუხებს, ჩემო ბაადურ,

 და გულს მიწყლულებს, ღმერთს გეფიცები!..

 დროსაც სცოდნია დაჩიავება:

 აღარავინ ჰგავს თავის წინაპარს...

 და ამ მიზეზით წაქეზებული

 შემოგვეხვია მტერი მედგრად გარს!

 გელა

 არა, უფალი სულ არ გასწირავს

 ღვთისმშობლის წილ-ხვედრ საქრისტიანოს!

 მხოლოდ გამოსცდის, რომ შეცოდება

 მან იგულისხმოს და შეინანოს!..

 (ქუდს იხდიან და პირჯვარს იწერენ)

 გამოსვლა მეხუთე

 

 პატარა-კახი, რევაზ, ლევან, თედო და

 სხვა მხლებლები

 კახი

 ხედავთ, ბებრები სადა ყოფილან?

 ეგერ თავისთვის ლაპარაკობენ!..

 რევაზ

 უთუოდ ახლა ჩვენს დროს ჰკიცხავენ

 და თავისას კი დიდად ამკობენ!

 კახი

 განა არა აქვთ, რომ ვთქვათ, სიმართლე?

 რევაზ

 კი მაგრამ, მაგით რა გაკეთდება?

 ლევან

 ძველი ამბავი მოხუცებულებს

 სულსა და გულზე მალამოდ ხვდება.

 კახი

 ეგ მართალია! (გაჰხედავს) ე, დაგვინახეს...

 გივი წამოდგა... მოხუციც დგება.

 მივიდეთ, ვუთხრათ თქვენი ამბავი,

 რომ გაიგონებს, გივს იამება! (მიდიან)

 გივო, ერთ რამეს გიმახარობლებ,

 რაღა თქმა უნდა, რომ გიამება!

 ლევან და რევაზ დღეს შევარიგე

 და მათი შუღლი აწ გათავდება.

 ერთიმეორის დაშორებული,

 აქამდის მეტის შურით და მტრობით,

 დღეიდან უნდა შევაკავშირო

 საშვილიშვილოდ ტკბილის მოყვრობით:

 ჩვენ გადავწყვიტეთ, რომ ქვაბულიძემ

 ცოლად შეირთოს ამ რევაზის და...

 ქალი

 უი! (ხელებს მიიფარებს პირზე)

 ყველანი

 რა იყო, ნატევ, რა ამბავია? (მისცვივდებიან)

 კახი

 რამ შეგაშინა, ქალო, რა მოხდა?

 მოხუცი (თავისთვის)

 ვიცი, რაც არის! (ქალს) რას შვრები, შვილო?

 ქალი

 ბუზი!.. კინაღამ ბუზმა მიკბინა!..

 ლევან

 ბუზი კი არა, ფუტკარი იყო,

 მეც დავინახე! რამ შეგაშინა?

 მაგის ნაკბენი დიდხანს არ გასტანს,

 წყლული ადვილად მოგიშუშდება!

 ახლა რომ გულში ჩაითქვა რამე,

 გამიგონია, აგისრულდება.

 კახი

 იცი ვინ არის ეგ ქალი, ლევან?

 ქალი (თავისთვის)

 რა მომივიდა, ვაი სირცხვილო!..

 რევაზ

 გელას ქალია. (ხელს ადებს გელას)

 კახი

 გელა ეგ არის?

 გელა

გახავარ, ჩემო ბატონიშვილო!..

 გივი

 დიახ, ეს გახლავსთ და მისი ქალიც

 ბატონ დედოფლის მონათლულია!

 გელა

 სწორედ!.. და ესეც, დიდი ხანია,

 მათი დანახვის მონატრულია.

 კახი

 მართლა? მაშ რატომ თავის ნათლიას

 არ ამოუყვან და არ აჩვენებ?

 იცოდე, ხვალვე ამოიყვანე

 და დღეს კი დედას მე მოვახსენებ.

 (ქისას იღებს და უჭირავს ხელში)

 შენ, ჩემო გელავ, გუშინაც შევცდი,

 რომ მოგაწოდე ეს სამოწყალო...

 მაგრამ ნათლულს კი ნება მაქვს მივცე;

 ჰა, გამომართვი ეს ქისა, ქალო!

 გელა

 ბატონიშვილო, ნუ გამიწყრებით!

 ვინ ბრძანდებოდით, არ გამიგია,

 თორემ, ვიცი, რომ თქვენი წყალობა

 ტალახიანი ჯოხიც კარგია.

 სადა ხარ, შვილო? მოდი! იახელ!

 და მოეხვიე მუხლებზე ბატონს!

 ღმერთი მოხედავს მაგ შენს ობლობას

 და ამოგვიჩენს მფარველს და პატრონს!

 (ქალი უპირებს მოხვევას, ირაკლი არ აძლევს ნებას)

 კახი

 მაგას ნუ იზამ, სულიერო დავ!

 მოდი, როგორც ძმას, მომხვიე ხელი!

 (თვითონ მოჰხვევს ხელს ქალს და ჰკოცნის)

 აბა, მოხუცო, არ დაგავიწყდეს!

 ხვალ სასახლეში უთუოდ გელი!.. (მხლებლებს)

 დროა წავიდეთ აწ, ყმაწვილებო!

 რევაზ

 თქვენი ნებაა! როგორც გვიბრძანებთ!..

 გივი

 ჩვენც გამოგყვებით, ჩემო ხელმწიფევ!

 ბაადურ

 ვიახლოთ, ნურც ჩვენ დავიგვიანებთ!

 (მიდიან, რევაზ და თედო ჩამოსხდებიან)

 რევაზ

 რა უთხრა გელას ბატონიშვილმა,

 ხომ გაიგონე, ახლა შენ იცი!

 სულ ორი ბიჭი და ერთი ცხენი...

 ჩამოართვი კი ორივეს ფიცი! (მიდის)

 თედო

მესმის, ბატონო! განა არ ვიცი?

 ეგ სულ ადვილი სამსახურია... (თავისთვის)

 მეც გადაგიხდი სამაგიეროს,

გელავ! მე შენი სისხლი მწყურია!..

გამოსვლა მეექვსე

 

 მოხუცი და ქალი

 მოხუცი

 შვილო, რა იყო, რომ შემარცხვინე?

 ქალი

 რა ვქნა, მამილო, უეცრად შევკრთი!

 მოხუცი

 აკი ვამბობდი: ტყუილია-თქო!

 გენიშნა, განა? ახლა ხომ მიხვდი?

 რაღა რევაზის დას დანიშნავდა,

 თუ ნდომებოდა ჯვარის დაწერა?..

 ქალი

 არა!.. მგონია, აქ სხვა საქმეა,

 რომ მიღალატოს, მაინც არ მჯერა.

 ფუტკრის არაკი რომ მოაყოლა,

 ჩემ გასაგონად სთქვა და არა სხვის!

 ა, აგერ მოდის, დაბრუნებულა,

 და ვნახოთ, თვითონ, აბა, რას იტყვის?

 გამოსვლა მეშვიდე

 

 იგინივე და ლევან (მობრუნებული)

 ლევან

 დავბრუნდი, რომ შენ გისაყვედურო:

 ისე შეკრთომა განა იქნება?

 ქალი

 გული ბუდიდან ამომივარდა!

 ახლაც კი მიძგერს!..

შენ გეცინება?..

 ლევან

 სჩანს, არ ყოფილხარ ჩემ სიყვარულზე

 ჯერ კიდევ კარგად დარწმუნებული,

 თორემ რას დასდევ, ვინც რა უნდა სთქვას?

 ნუთუ საგულეს არა გაქვს გული?

 გელა

 გაფიცებ, ლევან, მამიშენის სულს,

 ამ საცოდავ ქალს ნუ ეხუმრები!

 მართალი არის, ბრმა კი ვარ, მაგრამ

 გონების თვალით ჯერ ვიყურები:

 თქვენ მხოლოდ ხუმრობთ...

 ლევან

 (სიტყვას აწყვეტინებს) როგორ თუ ვხუმრობ?

 ვგონებ თვითონ შენ მწუნობ სასიძოდ!

 გელა

 მე თქვენს სიძობას ვერ დავიჯერებ,

 რა ვქნა? ხატზედაც რომ შემომფიცოთ!..

 ლევან

 შენ, ჩემო გელავ, კაგრად ვერ მიცნობ:

 სიტყვის გატეხას არ ვარ ჩვეული

და სათამაშო, საბავშვო ბურთად

 არ მიმაჩნია ეს ჩემი გული!

 უცნაურ ძალით და უნებურად

 შემყვარებია ეგ შენი შვილი,

 და რაღა გაგვყრის ამიერიდან

 უკუნისამდე, თუ არ სიკვდილი?

 გელა

 კარგი!.. იმაზე მაშ რაღას იტყვით,

 ბატონიშვილმა რომ აქ გიბრძანა?

 ლევან

 იმან რო ბრძანა, მერე რააო?

 ვალდებული ვარ დავთანხმდე განა?

 თუ საჭიროა მე და რევაზის

 შეკავშირება და დამოყვრება,

 მეც მყავს ერთი და: განა ელენე

 რევაზს საცოლოდ არ ეკადრება?

 იმათ საცოლქმროდ დაახლოვებას,

 რაღა თქმა უნდა, რომ მეც ვეცდები!

 და, თავის დროზე, ჩემ საიდუმლოს

 ბატონიშვილსაც გამოვუტყდები!

 ქალი

 მაშ არ შეირთავ იმ რევაზის დას?

 ლევან

 რომ მკითხავ, თვითონ ვერა გრძნობ განა?

 ქალი

 ვიცი!.. ვიცი, რომ არ მომატყუებ,

 გინდა გაცრუვდეს ცა და ქვეყანა!

 მაგრამ მამა კი ვერ დავაჯერე,

 გულგატეხილი სხვას მეუბნება!

 ლევან

 ნუ გაუგონებ, ჩემო სიცოცხლევ,

 ჩემო იმედო, ჩემო ოცნებავ!

 მოხუცი ყველა ეჭვიანია

 და არ იჯერებს, რაც მართალია...

 მაგრამ ხომ ნახავს?..

ახლა მშვიდობით!

 მათ უნდა დავწვდე, არა მცალია! (მიდის)

 ქალი

 აბა, რას იტყვი, ხომ გაიგონე?

 მაგის სიტყვები არც ახლა გჯერა?

 გელა

 რა ვიცი, შვილო... ვეღარას ვიტყვი!

 შემთხვევა არის და ბედისწერა...

 გამოსვლა მერვე

 

 იგინივე და მუშები მოვლენ.

მუშები

 ჰაა... გამარჯობა! რასა იქ, გელა?

 არაფერს გვეტყვი დღეს ახალ ამბავს?

 გელა

 ცოტა რომ ადრე მოსულიყავით,

 თვითონ ნახავდით კაი სანახავს:

 აქ ბრძანდებოდა პატარა-კახი

 დარბაისლებით... დიდის ამალით!

 მოხუცი გლეხი

 მართლა? ნეტავი ერთი მენახა

 მობრძანებული აქ, ჩემის თვალით!

 ახალგაზრდა

 მართლა რომ კარგი სანახავია!..

 მეთაური

 რაო? რა ბრძანა? რასა ჰფიქრობენ?

 გელა

 გაუკრავსთ პირი თავადიშვილებს!..

 რაღაცა ამბავს კი აპირობენ...

 ამბობენ: “კმარა, რაც უსჯულოებს

 ვემონებოდით ამდენხანსაო!

 ახლა კი დროა, რომ მათი სისხლით

 წითლად ვღებავდეთ ალაზანსაო!”

 1-ლი გლეხი

 ეტყობა, ახლა აღარ ხუმრობენ.

 მე-2 გლეხი

 ემზადებიან!..

 მე-3 გლეხი

ვენ რაღას ვშვრებით?

 მოხუცი გლეხი

 რაღა უნდა ვქნათ? ჩვენც კაცები ვართ

და ქუდი გვხურავს, რათ ჩამოვრჩებით?

 მე-4 გლეხი

 განა როდესმე ჩამოვრჩენილვართ?

 მე-3 გლეხი

 ან უკან როდის დაგვიხევია?.. 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / პოეზია / წერეთელი აკაკი / პატარა-კახი