რასელისტთა (ე.წ. „იეღოვას მოწმეების“) ცრუსწავლება წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას 

 

საზოგადოებაში ხშირად გაუგებრობას იწვევს ერთი ფაქტი: რასელისტი სექტანტები საკუთარ თავს „იეღოვას მოწმეებს“ უწოდებენ და ამტკიცებენ, რომ იეღოვა უფლის ერთადერთი სახელია და რომ ისინი ღვთის ჭეშმარიტი მოწმეები არიან. სინამდვილეში ისინი ხალხში ავრცელებენ ცრუსწავლებას და შეცდომაში შეჰყავთ ამ საკითხში გაუცნობიერებელი ადამიანები. ამასთან დაკავშირებით, გადავწყვიტეთ,

 

შემოგთავაზოთ მათი ცრუსწავლების სამხილებელი სტატიები წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას“, რომელიც პ. პანაიოტოდისის „იეღოვას ცრუმოწმეების“ მიხედვით მოამზადეს მღვდლებმა დავით ქვლივიძემ და იოანე ცხვირაშვილმა.

 

 „იეღოვას მოწმეთა“ სექტის მოკლე ისტორია

ღმერთის სახელის თაობაზე

 

„იეღოვას მოწმეები“ ღმერთის სახელის გარშემო დიდი ხმაურს ტეხენ. ისინი კატეგორიულად ამტკიცებენ, რომ მისი ერთადერთი სახელია „იეღოვა“. ღმერთის ამ სახელს არავინ უარყოფს, მაგრამ ნუთუ მხოლოდ ამ სახელს ატარებს უფალი? იქნებ არსებობს კიდევ სხვა სახელი, რომელსაც შეგნებულად მალავენ იეღოველები?

რას უპასუხებს წმიდა წერილი ძველი ებრალები პიროვნების თვისებების გადმოცემას სახელით ცდილობდნენ. ასე მაგალითად: აბრაამი ნიშნავს ერების მამას, ესავი - ბანჯგვლიან წითურს, იობი - დევნილს, საული - ღვთის მიერ შექმნილს, დავითი - საყვარელს, იოანე - ღვთისწყალობას, პეტრე - კლდეს და ა.შ.

ასევე ღმერთი, როდესაც ისრაიტელებს თავის სახელს აუწყებდა, ცდილობდა, ამ სახელით მისთვის დამახასიათებელი თვისებები გადმოეცა, ამიტომ, რადგანაც ერთი სახელი ვერ ასახავს ღვთაების ყველა თვისებას, ბიბლიაში უფალი თავის თავს რამდენიმე სახელით წარმოაჩენს.

იეღოვა ერთ-ერთი საღმრთო სახელია, რომელსაც ბიბლია გვიმხელს, რაც ებრაულად ნიშნავს „მყოფს“, ანუ იმას, ვისაც თავის თავში აქვს მყოფობა, ე.ი. მუდმივად არსებობა. ქართულად იგი ასე ითარგმნება: „მე ვარ რომელი ვარ“ (გამ. 3, 14), ანდა - „მე ვარ მყოფი“. ამასთან, ებრაულში ეს ასოები ამ სიტყვათა პირველი ასოებია.

ებრაული დამწერლობა თავდაპირველად არ ითვალისწინებდა ხმოვნების წერას. ხმოვნებს კითხვის დროს მკითხველი სიტყვებში თვითონ უმატებდა. თუ ეწერა სიტყვა „ღმრთ“, მას მკითხველი აღიქვამდა, როგორც „ღმერთი“. როგორც ვთქვით, ღვთისა სახელი იჰვჰ ბიბლიაში პირველად გვხვდება გამოსვლათა მე-3 თავის მე-14 მუხლში, რომელიც უფალმა მოსეს სინას მთაზე აუწყა. შემდეგი დროის ებრაელები ამ სახელის წარმოთქმას დიდად ეკრძალებოდნენ, ისე რომ მას ხმამაღლა მღვდელმთავრის გარდა არავინ წარმოთქვამდა; ისიც ამ სახელს მხოლოდ იერუსალიმის ტაძრის წმიდათა წმიდაში შესვლისას ამბობდა. რომაელებმა ქრისტეს შობიდან 70 წელს ეს ტაძარი აჯანყებულ ებრაელთა დაჯის მიზნით დაანგრიეს . აქედან წყდება ებრაელთა ღვთისმსახურება, მღვდელმთავრობაც და, შესაბამისად, ამ სახელის წარმოთქმაც. ებრაელმა მწიგნობრებმა ქრისტეს შობიდან IX-X საუკუნეებში გადაწყვიტეს ბიბლიის გახმოვანება, ანუ მასში ხმოვნების შეტანა. ებრაულმა დამწერლობამ დაახლოებით ისეთი სახე მიიღო, როგორიც დღეს აქვს ყველა ევროპულ დამწერლობას.

აღმოჩნდა, რომ შეიძლება ბიბლიის მთელი ტექსტი გახმოვანდეს, ოთხი ასოსაგან შემდგარი სიტყვის იჰვჰ-ს გარდა. ამიტომაც იგი ასევე დატოვეს. დღეს მას სხვადასხვაგვარად კითხულობენ: „იაჰვე“, „იეღოვა“ და ა.შ. მისი ზუსტად წარმოთქმა კი არავის შეუძლია, - რასაც „იეღოვას მოწმეები“ თავადვე აღიარებენ: „ამიტომ ჩვენ ზუსტად არ ვიცით, ძველ დროს როგორ გამოთქვამდნენ მოსე, დავითი და სხვები ოთხ თანხმოვანს, რომლისგანაც შედგება ღმერთის სახელი. ზოგიერთი სწავლული ვარაუდობს, რომ ღმერთის სახელი წარმოითქმებოდა, როგორც „იაჰვე“, მაგრამ ისინი არ არიან ამაში დარწმუნებული“ („შემეცნება“, გვ. 24).

ჟურნალ „საგუშაგო კოშკში“ ასევე მიუთითებენ, რომ ეს სახელი ან იეღოვად, ან რაღაც ამისდაგვარად გამოითქმებოდა („საგუშაგო კოშკი“, 15/II - 1992). ჩვენ რომ ვეცადოთ იჰვჰ-ში შევიტანოთ ხმოვნები, მივიღებთ სიტყვების ათასობით ვარიანტს და „იეღოვაც“ სწორედ ერთ-ერთი მათგანია.

ვნახოთ, როგორ ითარგმნება იჰვჰ ებრაულიდან ბერძნულად თარგმნილ ხელნაწერ „სეპტუაგინტაში“, რომელიც ჩვენს წელთაღრიცხვამდე III საუკუნეში 70 მთარგმნელის მიერ შესრულდა. თითქმის ყველგან, გარდა რამოდენიმე მუხლისა, წერია უფალი ღმერთი. იესო ქრისტეს როცა მოჰყავს ციტატები ძველი აღთქმიდან, ყოველთვის ამბობს: უფალი ღმერთი და არასოდეს უთქვამს იეღოვა ან სხვა რამე: „იესომ მიუგო მას: აი, უპირველესი მცნება: ისმინე, ისრაელ! უფალი ღმერთი შენი ერთი უფალია! და: გიყვარდეს უფალი ღმერთი შენი მთელი შენი გულით და მთელი შენი სულით და მთელი შენი გრძნობით და მთელი შენი ძალით, - აი, უპირველესი მცნება“ (მარკ. 12, 29-30). ამის პარალელურია რჯლ. 6, 4-5.

ასეთი მაგალითი ბევრია. უსაფუძვლოა იმის მტკიცება, სახელი იეღოვა თითქოს ვინმეს ახალი აღთქმიდან ამოეღოს და მის მაგიერ უფალი ღმერთი ჩაეწეროს. არ არსებობს ახალი აღთქმის არცერთი ხელნაწერი, რომლებშიც ნაცვლად უფალი ღმერთისა იეღოვა ეწეროს.

დასკვნა ერთადერთია: იესო ქრისტემ 70 მთარგმნელის მიერ გამოყენებული უფალი ღმერთი მოიწონა და აკურთხა. ეს თარგმანი სწორი რომ არ ყოფილიყო, იესო ხალხთან საუბრისას არ გამოიყენებდა სიტყვებს უფალი ღმერთი, არამედ იტყოდა იეღოვას.

არავინ უარყოფს, რომ ტეტრაგრამა იჰვჰ შეიძლება პირობითად, ხაზს ვუსვამთ, მხოლოდ და მხოლოდ პირობითად, „იეღოვად“ ან „იაჰვედ“ წავიკითხოთ.

ამ სახლის გარდა, ღმერთი თავის თავს ბიბლიაში სხვა სახელითაც წარმოაჩენს.

„აქებდით ღმერთსა და უგალობდით სახელსა მისსა, გზა-უყავთ მას, რომელი-იგი ამაღლდა დასავალით; უფალ არს სახელი მისი და იხარებდით მის წინაშე“ (ფსალმ. 67, 5);

„და ნუ თაყუანის-სცემ უცხოსა მას ღმერთსა, რამეთუ უფალი ღმერთი სახელად საშურელ არს, ღმერთი მოშურნე არს“ (გამ. 34, 14);

„ჩვენი მხსნელი - საბაოთ უფალია მისი სახელი - ისრაელის წმიდაა“ (ეს. 47, 4).

იმავეს ღაღადებენ ბიბლიის შემდეგი მუხლებიც: ეს. 4, 82; ეს. 51, 15; იერ. 10, 16; იერ. 31, 34; იერ. 32, 18; იერ. 50, 34; ამოს. 4, 13; ამოს. 5, 27.

საბაოთი ნიშნავს - ღმერთი ძალთა, ანუ მხედრობათა.

ებრაულ ბიბლიაში ღმერთი მოიხსენიებოდა სახელით ადონაი, რაც ნიშნავს მეუფეს; ელი ნიშნავს ძლიერს; ელშადაი - ღმერთი ყოვლად ძლიერი.

წმიდა წერილში მოხსენიეულ ამ სახელებზე „იეღოვას მოწმეები“ აცხადებენ, რომ ეს ღმერთის სახელები კი არ არის, არამედ მისი ტიტულებია. წმინდა წერილი კი საწინააღმდეგოს ამტკიცებს. აქ არსად დახსენებიც კი არ არის „ტიტულები“ და რაიმე თანამდებობები. ღმერთი არანაირ ტიტულს არ საჭიროებს. ის მხოლოდ თავის თავს წარმოაჩენს ამ სახელებით.

„ოთხმოცდაცხრა წლის იყო აბრაამი, როცა გამოეცხადა უფალი აბრაამს და უთხრა: „მე ვარ ღმერთი ძლიერი. იარე ჩემს წინაშე და სრული იყავი“ (დაბ. 17, 1).

 

„მე გამოვეცხადე აბრაამს, ისაკს და იაკობს, როგორც ყოვლადძლიერი ღმერთი (ელ შადაი). ხოლო ჩემი სახელი - უფალი - არ გამიმხელია მათთვის“ (გამ. 6, 3).

„უთხრა მოსემ ღმერთს: კარგი, მივედი ისრაელიანებთან და ვუთხარი, თქვენი მამა-პაპის ღმერთმა გამომგზავნა-მეთქი. თუ მკითხეს მისი სახელი, რა ვუპასუხო? უთხრა ღმერთმა მოსეს: მე ვარ, რომელი ვარ მგზავნის თქვენთან. კვლავ უთხრა ღმერთმა მოსეს: ასე უთხარი ისრაელიანებს: უფალმა, თქვენი მამა-პაპის ღმერთმა, აბრაამის ღმერთმა, ისაკის ღმერთმა, იაკობის ღმერთმა გამომგზავნა თქვენთან. ეს არის ჩემი სახელი უკუნითი უკუნისამდე, ეს არის ჩემი სახსენებელი თაობიდან თაობამდე“ (გამ. 3, 13-15).

წმინდა წერილის თანახმად, ღმერთის სახელია „მე ვარ, რომელიც ვარ“და თანაც ესაა მისი სახელი უკუნითი უკუნისამდე. სახელი „მე ვარ, რომელიც ვარ“ სხვაგვარად ნიშნავს „მე ვარ თვითარსი“, „მე ვარ მყოფი“, „მე ვარ მარადიული“, „მე ვარ დაუსაბამო“, ანუ ის, რომელიც არსებობდა ყოველთვის;

ასეთი კი შეიძლება იყოს მხოლოდ ღმერთი.

მაგრამ საქმე ის არის, რომ ამ სახელით მოხსენიებულია თვით იესო ქრისტეც: „მე ვარ ანი და ჰაე, დასაბამი და დასასრული, ამბობს უფალი, რომელიც არის და იყო და იქნება, ყოვლისმპყრობელი“ (გამოცხ. 1, 8).

სხვა ადგილას უფალი ბრძანებს: „აბრაამზე უწინარეს მე ვარ“ (იოან. 8, 58). არათუ ვიყავი, არამედ მე ვარ, რაც ნიშნავს მარადიულად მყოფობას, ანუ „იეღოვა“ - იჰვჰ (შედარებისათვის ნახეთ რუსულ ბიბლიაში - ი±µ. 3, 14; იоჰн. 8, 58; იоჰн. 8, 24-25). სხვა ადგილას პავლე მოციქული წერს: „მათნივე არიან მამანი, რომელთაგან ხორციელად არის ქრისტე, ღმერთი, ყველაზე ამაღლებული, კურთხეული უკუნისამდე, ამინ“ (რომ. 9, 5).

ამგვარად, ღმერთის სახელი მხოლოდ იეღოვა კი არ არის, არამედ მას ჰქვია ადონაი, საბაოთი, უფალი, ელი, ელოჰიმი, ელ-შადაი; თანაც ესენი არამხოლოდ მამა ღმერთის სახელებია, როგორც ამას „იეღოვას მოწმეები“ ამბობენ, არამედ სამივესი ერთად - მამის, ძის და სულიწმიდის, რადგან „სამნი მოწმობენ ზეცად: მამა, სიტყვა და სული წმიდა; და ეს სამნი ერთნი არიან“ (1 იოან. 5, 7).

ძველ აღთქმაში ესაია წინასწარმეტყველი ასე ამბობს: „ამიტომ შეიცნობს ჩემი ერი ჩემს სახელს; ამიტომ სწორედ იმ დღეს, შეიცნობს, რომ ეს მე ვარ, ვინც ლაპარაკობს: „აჰა, მე ვარ!“ (ეს. 52, 6; იხ. იოან. 8, 58).

„დაინახავენ ხალხები შენს სიმართლეს - და ყოველი მეფე შენს დიდებას; გიწოდებენ ახალ სახელს, რომელსაც უფლის ბაგეები გამოკვეთენ“ (ეს. 62, 2).

ძველი აღთქმის ეს წინასწარმეტყველება აღსრულდა ახალ აღთქმაში.

იესო ქრისტემ არათუ შეახსენა ადამიანებს სახელი ღვთისა, არამედ გამოუცხადა, აუწყა ახალი სახელი, რომელიც ღვთის ჭეშმარიტი პიროვნული სახელია და მანამდე არავინ უწყოდა.

„გამოვუცხადე შენი სახელი ადამიანებს, რომლებიც მომეცი მე ქვეყნისაგან“ (იოან. 17, 6); „მე ვაუწყე მათ შენი სახელი“ (იოან. 17, 26).

სიტყვებში გამოვუცხადე, ვაუწყე იგულისხმება არა ძველი სახელის შეხსენება, არამედ მანამდე დაფარულის გამომჟღავნება. და აი, ეს სახელიც: „წადით და ასწავლეთ ყველა ხალხს, და ნათელი ეცით მამის და ძის და სულის წმიდის სახელით“ (მათ. 28, 19). ძველ ქართულ ტექსტში ასეა: „წარვედით და მოიმოწაფენით ყოველნი წარმართნი და ნეთლ სცემდით მათ სახელითა მამისათა და ძისათა და სულისა წმიდისათა“ (მათ. 28, 19).

თუ ჩავხედავთ სახარების დედანს, ბერძნულ ტექსტს, იქაც ვნახავთ, რომ სიტყვა სახელითა მხოლობით რიცხვშია, რაც აუცილებლად ნიშნავს მამის, ძისა და სული წმიდის ერთიანობას, წინააღმდეგ შემთხვევაში იქნებოდა მრავლობით რიცხვში, ანუ სახელითა მამისა, სახელითა ძისა და სახელითა სულიწმიდისა.

ამგვარად, ღმერთის პიროვნული სახელი ახალ აღთქმაში არის მამა, ძე და სულიწმიდა აღებული ერთად, „რადგან სამნი მოწმობენ ზეცად მამა, სიტყვა და სული წმიდა; და ეს სამნი ერთი არიან“ (1 იოან. 5, 7). მოცემულ მუხლთან დაკავშირებით იეღოველები ამბობენ, რომ იგი თითქოს გვიანდელი ჩამატებულია, რადგან 1985 წლის სტოკჰოლმის ბიბლიის თარგმნის ინსტიტუტის გამოცემაში - „ახალი აღთქმა უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტესი და ფსალმუნები“ - იგი ფრჩხილებშია ჩასმული. მაგრამ ამ გამოცემაში ასევე ფრჩხილებშია ჩასმული ლუკ. 11, 2-4 მუხლებში საუფლო ლოცვის „მამაო ჩვენოს“ ზოგიერთი სიტყვაც, კერძოდ: „რომელი ხარ ცათა შინა“... „იყოს ნება შენი, ვითარცა ცათა შინა, ეგრეცა ქვეყანასა ზედა“... „არამედ გვიხსენ ჩვენ ბოროტისაგან“. თუ ჩვენ იეღოველთა მტკიცებას მივყვებით, მაშინ ეს სიტყვებიც გვიანდელი ჩამატებული ყოფილა, რაც აბსურდული მტკიცებაა. ამასთან, იოანეს I ეპისტოლეს მე-5-7 მუხლები გვხვდება არა მარტო ძველ ბერძნულ, არამედ ძველ ლათინურ თარგმანებშიც. ამგვარ შემთხვევაში იეღოველები მიმართავენ ხერხს, რომელსაც ტექსტის დისკრედიტაცია ეწოდება.

ყოველივე ამის გარდა, პეტრე მოციქული იესო ქრისტე შესახებ გარკვევით ამბობს, რომ „სხვის მიერ არავისგან არის ხსნა, არც კაცთათვის მოცემული სხვა სახელი არის ცის ქვეშ, ვის მიერაც ვიხსნიდით თავს“ (საქმე 4, 12). აქ ნახსენებია არა ძველი აღთქმის ღვთის სახელთა შორის ერთ-ერთი იეღოვა, არამედ ახალ აღთქმაში ხალხისათვის მანამდე დაფარული და აწ განცხადებული - იესო ქრისტე.

 

წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას“, თბილის, 1998 წ.

 

 

მარხვის თაობაზე

 

რას ამბობენ „იეღოვას მოწმეები“:

„მარხვის დროს საკვებისაგან თავის შეკავება ეშმაკის მოგონილია და ღვთის საწინააღმდეგო ქმედებაა და ამის შესახებ წმინდა წერილში არაფერი წერია“.

ამ აზრის დასამტკიცებლად მათ მოჰყავთ შემდეგი ციტატა:

„ხოლო სული ცხადად მეტყველებს, რომ უკანასკნელ ჟამს რწმენისაგან განდგებიან ზოგიერთნი და შეუდგებიან მაცდურ სულთა და დემონთ მოძღვრებას, რომელნიც კრძალავენ ქორწინებასა და იმის ჭამას, რაც შექმნა ღმერთმა, რათა მორწმუნენი და ჭეშმარიტების მცოდნენი მადლიერებით ჭამდნენ. რადგანაც კეთილია ღმერთის ყოველი ქმნილება, და არ არის უარსაყოფი, თუკი მიიღება მადლიერებით. ვინაიდან განიწმიდება ღმერთის სიტყვითა და ლოცვით“ (1 ტიმ. 4, 1-5).

რას უპასუხებს წმინდა წერილი:

ჯერ ერთი, სიტყვების - „უკანასკნელ ჟამს“ - ნაცვლად ბერძნულ დედანში წერია „შემდგომ დროებში“, რაც უშუალოდ მოციქულთა შემდგომ პერიოდს მიანიშნებს და არა „ბოლო ჟამს“.

ახასიათებს რა ცრუ მასწავლებლებს, მოციქული მიუთითებს, რომ ისინი კრძალავენ ქორწინებებს, როგორც არასწორ ქმედებებს და მოუწოდებენ, თავი შეიკავონ ზოგიერთი საკვებისაგან. მოციქული მორწმუნეებს აფრთხილებს, რომ არ აჰყვნენ ამ ცრუ მოძღვრებებს, რადგანაც ღვთის მიერ ყოველივე კაცთათვისაა შექმნილი, თუკი ისინი მას გონივრულად მოიხმარენ.

განსაკუთრებით კი არ უნდა გვეშინოდეს თავის წაბილწვისა საჭმლით, როდესაც იღებ მას ლოცვითა და ღვთის მადლობით. მოყვანილ მუხლში მოციქული ცრუ მოძღვრებში გნოსტიკოსებს გულისხმობს, რომელნიც I-II საუკუნეებში მოღვაწეობდნენ. მათი მოძღვრების მიხედვით, სამყაროს ორი საწყისი ჰქონდა - კეთილი და ბოროტი, რომელთა შორისაც დაუსრულებელი ბრძოლა მიმდინარეობდა. მატერიალურ სამყაროს ისინი თვლიდნენ დაბალი ღვთაების - დემიურგის შექმნილად. ქრისტე მხოლოდ მოჩვენებით იყო ადამიანური სამფარველით მოსილი. მას ჰქონდა არა ცოდვის გამოსყიდვის, არამედ მხოლოდ მხსნელის მისია და წარმოადგენდა ერთ-ერთ შუალედურ არსებას - ეონს. მათი მტკიცებით, ზოგიერთი საკვების მიღება, რომელსაც კეთილი საწყისი ჰქონდა, შეიძლებოდა, ზოგისა კი, რომელსაც ბოროტი საწყისი ჰქონდა, არ შეიძლებოდა, რადგანაც ამით ადამიანი ბოროტების თანაზიარი ხდებოდა. ამიტომაც ისინი თავიანთ მიმდევრებს საკვებისაგან „აიძულებდნენ თავშეკავებას“. ამავე მიზეზით იკრძალებოდა შეუღლებაც.

მართლმადიდებელი ეკლესია გმობს ამ ცრუ სწავლებას და ამ მოტივით საკვების მიღების კარძალვას. ეკლესია რაიმე სახეობის საკვების მიღებას მთელი ცხოვრების განმავლობაში არ კრძალავს, არამედ მარხვის დროს ზღუდავს მას გარკვეული დროითა და რაოდენობით. მაგალითად, თრობა უდიდეს ცოდვად ითვლება: „ვერს მპარავნი, ვერც ანგარნი, ვერც მემთვრალენი, ვერც მაგინებელნი, ვერც მტაცებელნი ვერ დაიმკვიდრებენ ღმრთის სასუფეველს“ (1 კორ. 6, 10). მაგრამ ცოტაოდენი ღვინის მიღება კი, პირიქით, აუცილებელია ხორციელი უძლურებისათვის (1 ტიმ. 5, 23).

ასევე ხსნილში ცხოველური საკვების მიღება ნებადართულია, მარხვის დროს კი მისგან თავს ვიკავებთ და ეს სრულებით არ ეწინააღმდეგება წმინდა წერილს, პირიქით, ასე იქცეოდნენ ძველი აღთქმის წინასწარმეტყველები, მოციქულები, თვით უფალი, რისი მაგალითებიც მრავლადაა ბიბლიაში.

მარხვის გატეხვით, ანუ აკრძალული ხილის ჭამით, ადამმა და ევამ დაკარგეს სამოთხე (სიტყვა მარხვა ნიშნავდა რაიმეს შენახვას, დამარხვას. ამ შემთხვევაში ღვთის მიერ მიცემული კანონის, წესის დაცვას, დამარხვას).

„ადამს უთხრა: რაკი შენს დედაკაცს დაუჯერე და შეჭამე ხის ნაყოფი, რომლის ჭამა აკრძალული მქონდა შენთვის, მიწა დაიწყევლოს შენს გამო... გაუშვა იგი უფალმა ღმერთმა ედემის ბაღიდან“ (დაბ. 3, 17, 23).

მოსემ სინას მთაზე 40 დღის მარხვის შემდეგ მიიღო ღვთისაგან აღთქმის ფილები.

„როცა მთაზე ავედი... ორმოცი დღე და ორმოცი ღამე ვიყავი იქ, არც პური მიჭამია და არც წყალი დამილევია. ორმოცი დღისა და ორმოცი ღამის გასვლის შემდეგ მომცა უფალმა ორი ფიქალი, ფიქალები აღთქმისა“ (რჯლ. 9, 9-11).

დანიელმა მარხვის შემდეგ მიიღო წინასწარმეტყველების ნიჭი.

„დანიელმა გულში ჩაიდო, არ გაუწმინდურებულიყო სამეფო ულუფით და მეფის სასმელი ღვინით, და სთხოვდა იგი საჭურისთა მთავარს, ნება დაერთო მისთვის, რომ არ გაუწმინდურებულიყო. ამიტომ მწდეს უკან მიჰქონდა მათი ულუფა და მათი დასალევი ღვინო, მხოლოდ მწვანილს აძლევდა. მიჰმადლა ღმერთმა ამ ოთხ ყმაწვილს ნიჭი და ყველა წიგნისა და სიბრძნის შემეცნების უნარი, დანიელს კი, ყველა ხილვისა და სიზმრის ამოცნობა შეეძლო“ (დან. 1, 8, 16-17).

ძველი აღთქმის წინასწარმეტყველები მარხულობდნენ.

„ვმარხულობდი და ვლოცულობდი ცათა ღმერთის წინაშე“ (ნეემ. 1, 4).

„შეიკრიბნენ ისრაელიანები - მარხულნი, ჯვალოთი შემოსილნი და თავზე მტვერდაყრილნი“ (ნეემ. 9, 1).

„ხოლო მე მათი სნეულების ჟამს ძაძებს ვიცვამდი, ჩემს სულს მარხვით ვაძაბუნებდი“ (ფსალმ. 34, 13).

„რისთვის ვმარხულობთ, თუკი არ გვხედავ“ (ეს. 58, 3) - ასე მიმართავს ესაია წინასწარმეტყველი უფალს.

„პირი მივაქციე უდალი ღმერთისკენ და მივმართე ლოცვითა და ვედრებით, მარხვაში, ჯვალოში და ნაცარში“ (დან. 9, 3).

მმარხველებსა და მონანულებს უფალი აპატიებს ცოდვებს.

„იწამეს ნინეველებმა ღმერთი, გამოაცხადეს მარხვა და დიდიან-პატარიანად ჯვალოთი შეიმოსნენ... გამოაცხადებინა ნინევეში მეფისა და მისი კარისკაცების ბრძანება: არც კაცმა, არც პირუტყვმა, ძროხამ თუ ცხვარმა, არ ჭამოს, არ მოძოვოს, არც წყალი დალიოს... შეინანა ღმერთმა, ბოროტი ყოფას რომ უპირებდა მათ, და აღარ უყო“ (იონ. 3, 5, 7, 10).

„შეიკრიბნენ მიცფში, ამოჰქონდათ წყალი და უღვრიდნენ უფალს და მარხულობდნენ იმ დღეს. თქვეს იქ: შევცოდეთ უფალს, განსაჯა სამუელმა ისრაელიანები მიცფაში... შეჰღაღადა სამუელმა უფალს ისრაელისთვის და უსმინა მას უფალმა“ (1 მეფ.)

უფალმა იესო ქრისტემ ორმოცი დღე და ორმოცი ღამე იმარხულა.

იესომ „იმარხულა ორმოცი დღე და ორმოცი ღამე“ (მათ. 4, 2).

უფალი ადგენს მარხვას და გვასწავლის, როგორ უნდა ვიმარხულოთ.

„მოვა დრო, როცა სიძე აღარ ეყოლებათ, და მაშინ იმარხულებენ“ (მათ. 9, 15).

„და როდესაც მარხულობთ, ნუ იქნებით მწუხარენი, თვალთმაქცთა მსგავსად... ხოლო შენ, როდესაც მარხულობ, თავს იცხე და დაიბანე პირი შენი, რათა ხალხს კი არ ეჩვენო მმარხველად, არამედ დაფარულში მყოფ მამას შენსას“ (მათ. 6, 16-18).

ბიბლიაში მინიშნებულია მარხვის დღეები და პერიოდები.

„ორჯერ ვმარხულობ კვირაში, და ვიხდი მეათედს იმისას, რასაც ვიხვეჭ“ (ლუკ. 18, 12).

„მაგრამ რაკი საკმაო ხანმა განვლო, და ცურვა გაძნელდა, ვინაიდან მარხვა უკვე გადასული იყო“ (საქმე 27, 9).

მარხვა და ლოცვა ღვთის სამსახურია.

ანა წინასწარმეტყველი ფანუელის ასული „იყო დაახლოებით ოთხმოცდაოთხი წლის ქვრივი, რომელიც ტაძარს არ შორდებოდა დღე და ღამ, მარხვითა და ლოცვით ემსახურებოდა ღმერთს“ (ლუკ. 2, 37).

„და ვიდრე მსახუერებდნენ უფალს და მარხულობდნენ, უთხრა მათ სულმა წმიდამ: გამომირჩიეთ მე ბარნაბა და სავლე იმ საქმისთვის, რომლისთვისაც ვუხმე მათ“ (საქმე 13, 2). მოციქულნი „ყველაფერში ვავლენთ თავს, როგორც ღმერთის მსახურნი: მრავლის თმენაში, გასაჭირში, სიფხიზლეში, მარხვაში, სიწმიდეში“ (2 კორ. 6, 4-6).

ქრისტეს ამაღლების შემდეგ მარხულობდნენ როგორც მისი მოციქულები, ასევე რიგითი მორწმუნეები.

„უკურთხეს მათ თვითეული ეკლესიის ხუცესნი, და ლოცვითა და მარხვით შეავედრეს ისინი უფალს“ (საქმე 14, 23).

„და თქვა კორნელიუსმა: ოთხი დღის წინ ვმარხულობდი ათ საათამდე“ (საქმე 10, 30).

პავლე მოციქული წერს: „ჩემი მობაძავნი იყავით, როგორც მე ვბაძავ ქრისტეს“ (1 კორ. 11, 1). „ამიტომაც გევედრებით: მომბაძეთ მე“ (1 კორ. 4, 16). და მართლაც, თუკი მოციქული პავლე მარხულობდა უფლის მსგავსად, მით უმეტეს გვმართებს ჩვენ, მივბაძოთ მას „შრომითა და რუდუნებით, მრავალგზის ღამის თევით, შიმშილით და წყურვილით, მრავალგზისი მარხვით, სიცივით და სიშიშვლით“ (2 კორ. 11, 27). ამ მუხლებიდან ჩანს, რომ მოციქული ერთმანეთისაგან განასხვავებს მარხვასა და შიმშილობას. შიმშილი სხეულს აუძლურებს, მარხვა კი სხეულსა და სულს ვნებებისაგან განწმენდს.

ამგვარად, მარხვის დადგენა თვით მოციქულთა დროიდან იღებს სათავეს და მას მართლმადიდებელი ეკლესია დღესაც უცვლელად აღასრულებს, რითაც წმინდა წერილისა და ღვთის ერთგულებას გამოხატავს.

 

წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას“, თბილის, 1998 წ.

 

ჯვრის თაობაზე

რას ამბობენ „იეღოვას მოწმეები“:

 

„იეღოვას მოწმეები“ ჯვრის მიმართ მტრულად არიან განწყობილნი და ამბობენ, რომ ჯვარი სატანის სიმბოლოს წარმოადგენს. ამას კი ისინი ასე ასაბუთებენ: ღმერთს არ შეიძლება მოსწონდეს ის იარაღი, რომელზედაც მისი ძე მოკლეს. ამიტომ, თუკი კაცს შვილს დანით მოუკლავენ, იგი მას, როგორც სიწმინდეს, გულზე არ დაიკიდებს და არ ეთაყვანება. ასევეა, მათი აზრით, ჯვარიც. „იარაღი, რომელზეც იესო გააკრეს, სულაც არ არის თაყვანსაცემი, მას ზიზღით უნდა ვუყურებდეთ“ („საგუშაგო კოშკი“ 1.11.95; გვ. 26).

იეღოველთა ერთი ნაწილი კი საერთოდ უარყოფს ჯვარს და ამტკიცებს, რომ იესო ქრისტე დასაჯეს არა ჯვარზე, არამედ ვერტიკალურ სვეტზე, ანუ ბოძზე“ („საგუშაგო კოშკი“ 1.11.95; გვ. 26).

ზემოთ მოყვანილი ორი ურთიერთსაწინააღმდეგო არგუმენტიდან აშკარად ჩანს, რომ „იეღოვას მოწმეებს“ ქრისტეს ჯვართან დაკავშირებით ერთიანი, ჩამოყალიბებული სწავლება არ გააჩნიათ.

რას უპასუხებს წმინდა წერილი:

იეღოველთა პირველი არგუმენტის საპირისპიროდ:

იესო ქრისტე რიგითი მოკვდავივით ძალით კი არ შეიპყრეს და აწამეს, არამედ იგი წინასწარგანზრახვით, თავისი ნებით ავიდა ჯვარზე. იესო ამბობს: „იმისთვის ვუყვარვარ მე მამას, რომ დავდებ ჩემს სულს, რათა კვლავ დავიბრუნო იგი. ვერავინ წაიღებს მას ჩემგან, არამედ დავდებ მას ჩემით“ (იოან. 10, 17-18).

იერუსალიმში შესვლისას უფალს პეტრე ურჩევს, გაშორდნენ ამ ქალაქს, რომ იგი არ შეიპყრონ. მაცხოვარი კი ასე უპასუხებს: „გამშორდი, სატანა! ჩემი საცთური ხარ! რადგან ღმეთისას კი არ ფიქრობ, არამედ კაცისას“ (მათ. 16, 23).

გეთსიმანიის ბაღში უკვე შეპყრობილი ქრისტე ეუბნება პეტრეს, რომელმაც მღვდელმთავრის მონას ყური ჩაათალა: „ჩააგდე მახვილი ქარქაშში... იქნებ გგონია, რომ არ შემიძლია შევევედრო მამას ჩემსას, და წარმომიდგენს ანგელოზთა თორმეტ ლეგიონს და უფრო მეტსაც. როგორღა აღსრულდება წერილი, რომ ასე უნდა მოხდეს?“ (მათ. 26, 52-54).

პილატეს წინაშე მდგარი ქრისტე კი ამბობს: „არ გექნებოდა არავითარი ხელმწიფება ჩემზე, მაღლიდან რომ არ მოგცემოდა“ (იოან. 19, 11).

„მიუგო იესომ: ჩემი მეუფება არ არის ამქვეყნიური. ამქვეყნიური რომ იყოს ჩემი მეუფება, ჩემი მსახურნი იბრძოლებდნენ, რომ ხელში არ ჩავვარდნოდი იუდეველებს“ (იოან. 18, 36). მოხდა კი პირიქით: მან „დაიმცირა თავისი თავი, მონობის ხატი შეიმოსა და კაცის მსგავსად იქცა. თავი დაიმდაბლა და მორჩილი გახდა სიკვდილამდე, ჯვარზე სიკვდილამდე“ (ფილიპ. 2, 7-8).

ამგვარად, იეღოველთა პირველი მტკიცები აბსურდულობა ნათელია. თავისი ნებით ჯვარზე ასული ქრისტეს შედარება უსუსურ ადამიანთან, რომელსაც სიცოცხლე სწყურია, მას კი მაინც კლავენ დანით და, თანაც ამ დანის ჯვართან შედარება მკრეხელობაა.

იეღოველთა მეორე მტკიცებას რაც შეეხება, თითქოს ქრისტე ზეზეურად მიაკრეს ბოძზე და არა ჯვარზე, მათ ამ აზრის განსამტკიცებლად მოჰყავთ შემდეგი მუხლები: „ბოლოს, ძელზე დაკიდეს და მოკლეს“ (საქმე 10, 39); „ვინც ჩვენი ცოდვები თავისი სხეულით აზიდა ძელზე“ (1 პეტრ. 2, 24); და მათი ანალოგიური (საქმე 5, 30; 13, 29; გალ. 3, 13).

ჯერ ერთი, ძელი ძველი ქართული სიტყვაა და აღნიშნავს ხეს, მოჭრილ ხეს. ახალი აღთქმის რამდენიმე ადგილას მითითებულია სიტყვა ძელი, რომელივ აღნიშნავს, თუ რა მასალისგან იყო დამზადებული ქრისტეს ჯვარი. ქრისტეს წამების იარაღი ფორმით ჯვარი იყო, ხოლო მასალად ხე იყო გამოყენებული.. ასევეა ბერძნულ და ლათინურ ხელნაწერებშიც. მეორეც - ქრისტე გაასამართლეს რომაული და არა ებრაული კანონებით. ისტორიულად კი ცნობილია, რომ ძველ რომში სიკვდილით დასჯის ფორმა იყო ჯვარზე გაკვრა და არა ბოძზე ზეზეულად მიკვრა: „უთხრა პილატემ: „წაიყვანეთ და თქვენი რჯულისამებრ განსაჯეთ; იუდეველებმა მიუგეს მას: ჩვენ უფლება არა გვაქვს ვინმეს მოკვლისა. რათა აღსრულდეს იესოს სიტყვა“ (იოან. 18, 31-32); „და მისცემენ მას წარმართთ საგინებელად, საგვემად და ჯვარზე საცმელად; და აღდგება მესამე დღეს“ (მათ. 20, 19).

ბოლო მუხლებიდან ჩანს, რომ ქრისტეს ჯვარცმა არ იყო იუდეველთა ხელში, არამედ მთელ ძალაუფლებას პილატე ფლობდა. ამიტომ უფალი დაისაჯა არა ებრაული, არამედ რომაული კანონებით. პილატემ „მაშინ გაუთავისუფლა მათ ბარაბა, ხოლო იესო გაამათრახებინა და ჯვარზე საცმელად მისცა მათ“ (მათ. 27, 26); „და როცა დაცინვით გული იჯერეს, შემოაძარცვეს ქლამიდი, კვლავ თავისი სამოსი ჩააცვეს, და ჯვარზე საცმელად წაიყვანეს იგი. გზაზე შემოხვდათ ერთი კვირინელი კაცი, სახელად სიმონი; და აიძულეს იგი წამოეღო იესოს ჯვარი“ (მათ. 27, 31-32); „თუ ღმერთის ძე ხარ, ჩამოდი ჯვრიდან“ (მათ. 27, 40). „მაშინ მისცა მათ ჯვარზე საცმელად. ხოლო მათ წაიყვანეს იესო“ (იოან. 9, 16); „და დაეწრა წარწერა პილატემ და დააკრა ჯვარს“ (იოან. 19, 19); „იმ ადგილას, სადაც ჯვარს აცვეს, იყო ბაღი“ (იოან. 19, 41).

ამგვარად, როგორც მოყვანილი მუხლებიდან ჩანს, ქრისტე ზეზეულად გააკრეს არა ბოძზე, არამედ ხის ჯვარზე და როგორც ხის ნაყოფით მოხდა ადამის დაცემა, ასევე ხეზე მოხდა კაცობრიობის გამოხსნაც.

ჯვარი მორწმუნეთათვის ღვთის ძალა და სიამაყეა.

„ვინაიდან ჯვრის სიტყვა სიშლეგეა წარწყმედილთათვის, ხოლო ჩვენთვის, ხსნილთათვის, ძალაა ღმრთისა“ (1 კორ. 1, 18).

დასაღუპად განწირულთათვის ჯვარი სისულელეა.

„ვინაიდან ჯვრის სიტყვა სიშლეგეა წარწყმედილთათვის“ (1 კორ. 1, 18), რაც ზემოთაც აღვნიშნეთ, „რადგანაც მრავალნი, რომელთათვისაც მრავალგზის გეუბნებოდით თქვენ, ხოლო აწ ტირილით გეუბნებით, ისე იქცევიან, როგორც ქრისტეს ჯვრის მტერნი, რომელთა აღსასრული წარწყმედაა, რომელთა ღმერთი - მუცელი, ხოლო დიდება - სირცხვილი მათი, რადგანაც მიწიერზე ფიქრობენ“ (ფილიპ. 3, 18-19).

პირველი ქრისტიანები თაყვანს სცემდნენ ჯვარს.

„ხოლო მე, ღმერთმა ნუ ქნას, რომ სხვა რამით ვიქადოდე და არა ჯვრით უფლის ჩვენის იესო ქრისტესი, ვისითაც ქვეყანა ჩემთვის ეცვა ჯვარს, და მე ქვეყნისათვის“ (გალ. 6, 14).

გაოცებას იწვევს იეღოველთა მტკიცება იმის შესახებ, თითქოს ჯვარი, როგორც ქრისტიანობის სიმბოლო, პირველ საუკუნეებში არ იყო ცნობილი და იგი გვიანდელი გამონაგონია.

ახალი აღთქმა პირველ საუკუნეებშივე ითარგმნა მრავალ ენაზე, მაგრამ არსად, არცერთ თარგმანში სიტყვა ჯვარი ბოძით არ შეუცვლიათ.

ჯვარი ქრისტიანული ეკლესიების ლიტურგიკასა და ჰიმნოგრაფიაში იდიდებოდა. ამ ეკლესიებს ერთმანეთისაგან უზარმაზარი ზღვები და სივრცეები ყოფდა. აბსურდულია ვარაუდი, რომ ვინმეს შეცდომის ან თვითნებობის გამო შესაძლებელი ყოფილიყო მთელ ქრისტიანულ სამყაროში სიტყვა ბოძის ჯვრით შეცვლა. ლათინურენოვანი საეკლესიო მწერალი ტერტულიანე (II ს.) რომაელ იმპტერატორს ასე მიმართავს: „თუ კი ჩვენ ჯვარის თაყვანისცემას გვაყვედრიან, ამისი არა გვრცხვენია“ („აპოლოგია უფლის ლოცვისათვის“).

პირველი საუკუნის ქრისტიანები ჯვარს რომ სცემდნენ თაყვანს, ამისი მრავალი არქეოლოგიური საბუთი არსებობს. რომის მიწისქვეშა კატაკომბებში, სადაც ქრისტიანები იკრიბებოდნენ და ღვთისმსახურებას ატარებდნენ, შემორჩენილია ჯვარცმის გამოსახულება წარწერით, სადაც მუხლმოყრილნი არიან ქრისტიანები: „ალქსემენოსი თაყვანს სცემს თავის ღმერთს“. ეს და კიდევ მრავალი სხვა საბუთი მოწმობს, რომ ჯვარი ქრისტიანობის ემბლემა და ღრმა მოწიწების საგანი იყო კონსტანტინე დიდის ეპოქამდე დიდი ხნით ადრე (მეფობდა IV ს-ში). იეღოველების აზრით, ქრისტიანების ლიტურგიკულ ცხოვრებაში ჯვრის თაყვანისცემა და მისი იკონოგრაფიული გამოსახულებები იმპერატორის ხელისუფლებამ შემოიღო. მოყვანილი მაგალითები, ვფიქრობთ, ამ ვარაუდს აქარწყლებს.

ბიზანტიის იმპერატორმა, კონსტანტინე დიდმა ჯვარი სიახლის სახით თვითონ კი არ დაამკვიდრა, არამედ დააკანონა მოციქულთა დროიდან დაწყებული და პირველი საუკუნის ქრისტიანებს შორის უკვე დამკვიდრებული ჯვრის თაყვანისცემის წესი.

* * *

„საგუშაგო კოშკის“ 1995 წლის 1 ნოემბრის ნომერში „იეღოვას მოწმეები“ წერენ: „იეჰოვას წმინდა სული მართავდა ძმა რასელსა და მისი თანამშრომლების მცდელობებს“ (გვ. 23). იმავე ნომრის 26-ე გვერდზე კი წერენ: „მრავალი წლის განმავლობაში ბიბლიის მიმდევრები (ანუ „იეღოვას მოწმეები“) ჯვარს ქრისტიანულ სიმბოლოდ აცხადებდნენ. მათ სიმბოლოც კი ჰქონდათ, რომელიც „ჯვარსა და გვირგვინს გამოხატავდა... მრავალმა ირწმუნა, რომ ის ჯვარზე გაკვრით დასაჯეს. ასევე ათწლეულების მანძილზე ეს სიმბოლო გამოსახული იყო ჟურნალ „საგუშაგო კოშკის“ გარეკანზე. საზოგადოების მიერ 1936 წელს გამოქვეყნებულმა წიგნმა „მრავალი სიმდიდრე“ ნათელყო, რომ იესო ქრისტე დასაჯეს არა ჯვარზე, არამედ ვერტიკალურ სვეტზე ანუ ბოძზე“ („საგუშაგო კოშკი“, 1.11.95, გვ. 26).

საოცარია, თუკი რასელი და მისი მიმდევრები ღვთის მიერ იყვნენ გამორჩეულნი და, მათივე მტკიცებით, „დიდებულად წყალობდა იეჰოვა ბიბლიის ადრინდელ მკვლევარებს, როცა სულიწმიდის საშუალებით ჰფენდა მათ სინათლეს“ („საგუშაგო კოშკი“, 1.11.95, გვ. 23-24), მაშ, რატომღა უარყვეს თავიანთი ადრინდელი შეხედულება და 1936 წლიდან ჯვარი ბოძით შეცვალეს? ეს ხომ მათივე სწავლებისა და „ზეშთაგონებული, შეუმცდარი“ წინამძღვრის ჩ. რასელის უარყოფას ნიშნავს?

პასუხი ასეთია: მათი მოძღვრება არის ჩამოუყალიბებელი და წინააღმდეგობებით სავსე. ისინი „იქცევიან, როგორც ქრისტეს ჯვრის მტერნი, რომელთა აღსასრული წარწყმედაა“ (ფილიპ. 3, 18), „ვაინაიდან ჯვრის სიტყვა სიშლეგეა წარწყმედილთათვის, ხოლო ჩვენთვის, ხსნილთათვის, ძალაა ღმრთისა“ (1 კორ. 1, 18).

აი, ასეთია ღვთიური ჭეშმარიტებისადმი „იეღოვას მოწმეების“ მიდგომა. იგი მარტში ამინდის ცვალებადობას ჰგავს. მათ შეუძლიათ სწავლება, რომლისთვისაც თავს სდებენ, მცირე ხანში შეცვალონ და მცდარად, უაზროდ წარმოიდგინონ. ყოველივე ამის შემდეგ კი, განა შეიძლება მათი ნდობა ან მათი იდეებისადმი ფანატიკური ერთგულება?

წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას“, თბილის, 1998 წ.

წმინდანთა პატივისცემის თაობაზე

„იეღოვას მოწმეები“ წმინდანთა პატივისცემას უარყოფენ. თავისი შეხედულების გასამართლებლად მათ მოჰყავთ შემდეგი მუხლი: „უფალს ღმერთს შენსას თაყვანი ეცი და მხოლოდ მას ემსახურე“ (მათ. 4, 10).

მოყვანილ ციტატაში წმინდანდების პატივისცემა აკრძალული არ არის. აქ საუბარია თაყვანისცემასა და მსახურებაზე, რომელიც მხოლო ღმერთს უნდა მივაგოთ. ჩვენ წმინდანებს არ ვემსახურებით და არ ვცემთ თაყვანს, როგორც ღმერთს, არამედ წმინდა წერილის სწავლებით, პატივს ვცემთ მათ, როგორც ღვთის ერთგულ მსახურებს.

მოციქული პავლე ერთგული მსახურების შესახებ წერს:

„შეიწყნარეთ იგი უფლი მიერ მთელი სიხარულით, და პატივი ეცით მისთანებს“ (ფილიპ. 2, 29).

„გევედრებით თქვენ, ძმანო, სცანით მაშვრალნი თქვენს შორის, და წინამძღვარნი თქვენნი უფალში და მოძღვარნი თქვენნი, და პატივი მიაგეთ მათ უპირატესად სიყვარულით, მათივე საქმის გამო“ (1 თეს. 5, 12-13).

იეღოველები წმინდანებს აშკარად უარყოფენ და ამბობენ, რომ წმინდანები არ არსებობენ, რადგან წმინდა მხოლოდ ერთია - ღმერთი. სახარებაში კი მრავლადაა მუხლი, სადაც ღვთის წინაშე სათნოდ მცხოვრებ ადამიანებს წმინდანები ეწოდებათ:

„არამედ როგორც წმიდაა თქვენი მხომებელი, თქვენც წმიდანი იყვენით ყველა თქვენი მოქმედებისას. ვინაიდან დაწერილია: წმიდანი იყვენით, რადგან მე წმიდა ვარ“ (1 პეტრ. 1, 15-16);

„აჰა, მოვიდა უფალი, მისივე წმიდაღა სიმრავლით“ (იუდ. 1, 14);

„ნუთუ არ იცით, რომ წმიდანი განიკითხვენ ქვეყანას? ხოლო თუ თქვენგან განიკითხება ქვეყანა, განა იმისი ღირსნი არა ხართ, რომ უფრო წვრილმანი საქმენი განსაჯოთ?“ (1 კორ. 6, 2);

 

„რომელიც არ გამჟღავნდებია კაცის ძეთა სხვა თაობებს, როგორც აწ გამოეცხადა სულით მის წმიდა მოციქულთა და წინასწარმეტყველთ“ (ეფეს. 3, 5).

იეღოველები წმინდა წერილის სხვა ადგილსაც ამახინჯებენ: „დავვარდი მის ფეხქვეშ, რათა თაყვანი მეცა მისთვის და მითხრა მე: მიყურე, ნუ იზამ ამას; თანა-მონა ვარ შენი და შენი ძმებისა, რომლებსაც აქვთ მოწმობა იესოსი; ღმერთს ეცი თაყვანი“ (გამოცხ. 19, 10).

აქ იეღოველები ამბობენ, რადგან ანგელოზი იოანე მოციქულისაგან არ იღებს თაყვანისცემას, ე.ი. ჩვენც არ გვმართებს ანგელოზებისა და წმინდანების პატივისცემა. სინამდვილეში კი ეს მუხლი სრულიად საწინააღმდეგოს ამტკიცებს. დავფიქრდეთ, იოანემ, მოსეს რჯულის დიდმა მცოდნემ, არ იცოდა რომ ანგელოზებისათვის თაყვანი არ უნდა ეცა? და, თუ დავუშვებთ, რომ იოანემ ეს არ იცოდა, იგი კვლავ მის ფერხთით დაემხო?

„მე, იოანე, ვარ ამის მხილველი და მსმენელი; და როდესაც ვიხილე და ვისმინე, დავვარდი ანგელოზის ფერხთით, რომელსაც მიჩვენა ყოველივე ეს“ (გამოცხ. 22, 8).

იოანე ასეთ ცოდვას არასოდეს ჩაიდენდა, თუ ღმერთი მას მართლა აკრძალავდა. მაშ, როგორ გაივიგოთ მოციქულის ამგვარის საქციელი და ანგელოზის აკრძალვა?

მოციქულმა ორჯერ სცა თაყვანი ანგელოზს მისდამი პატივისცემის გამო, ხოლო ანგელოზმა სიმდაბლით ორჯერ აუკრძალა იოანეს ამის გაკეთება.

ბიბლიაში მრავალი ადგილია, სადაც წმინდანებსა და ანგელოზებს, როგორც ღვთის რჩეულებს, უბრალო ხალხი პატივს მიაგებს და თაყვანს სცემს: „შორიდან დაინახეს იგი იერიხონში მყოფმა წინასწარმეტყველებმა და თქვეს: ელიას სული გადმოვიდა ელისეზე. მიეგებნენ და მიწამდე თაყვანისცეს“ (4 მეფ. 2, 15).

„გზად იყო აბდია, რომ აჰა, ელია შემოეყარა, იცნო, დაეცა მის წინაშე და უთხრა: ნუთუ შენა ხარ, ჩემო ბატონო, ელია?“ (3 მეფ. 18, 7);

„მაშინ მიხვდა საული, რომ სამუელი იყო იგი, მიწად დაიხარა და თაყვანისცა“ (1 მეფ. 28, 14).

„ერთხელაც, როცა იერიხონთა იყო იესო (ნავეს ძე), გაიხედა და დაინახა მის წინ მდგომი კაცი, რომელსაც ხელში გაშიშვლებული მახვილი ეჭირა. მივიდა მასთან იესო და ჰკითხა: მტერი ხარ თუ მოყვარე? მიუგო: არა, უფლის მხედრობის თავი ვარ (ე.ი. მთავარანგელოზი - ავტ. შენიშნვა). ახლა მოვედი. პირქვე დაემხო იესო და თაყვანისცა... უთხრა უფლის მხედრობის თავმა იესოს: ფეხსამოსი გაიძვრე ფეხზე, რადგან წმიდაა ეს ადგილი, სადაც დგახარ. ასე მოიქცა იესო“ (იესო 5, 13-15);

ამგავრად, დედამიწაზე მცხოვრებთათვის წმინდანებისა და ანგელოზებისათვის პატივის მიგება და თაყვანისცემა ღვთისგან არის ნებადართული, რადგან ჩვენ მათ თაყვანს ვცემთ არა როგორც ღმერთებს, არამედ როგორც ღვთის წმინდანებს.

წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას“, თბილის, 1998 წ.

ლოცვისას წმინდანთა მოხმობის თაობაზე

მართლმადიდებელი ქრისტიანები ლოცვისას ხშირად უხმობენ წმინდანებს, რადგანაც მუდამ სჭირდებათ მათი შემწეობა და სწამთ, რომ „ბევრი რამ ძალუძს მართლის გულმოდგინე ლოცვას“ (იაკ. 5, 16). ასეთ რწმენას თვით უფალი გვინერგავს. მან თავად უბრძანა იობის მეგობრებს:

„მიდით ჩემ მორჩილ იობთან... და ჩემი მორჩილი იობი ილოცებს თქვენთვის, რადგან შევიწყნარებ მას და ავად არ მოგექცევით“ (იობ. 42, 8).

ღვთის მცნება, რომელიც ეხება ცოცხალი მართლების ლოცვას, ასევე ეკუთვნის გარდაცვლილ წმინდანებსაც; რადგანაც ქრისტეს სიტყვების თანახმად: „ღმერთი მკვდრებისა კი არ არის, არამედ ცოცხლების, რადგანაც ყველა ცოცხალია მისთვის“ (ლუკ. 20, 38). წმინდა წერილის თანახმად, ხორციელი სიკვდილის შემდეგ, მართლები უკვალოდ კი არ ქრებიან, არამედ სულით ცოცხლობენ ღვთის წინაშე და ახალი საგალობლებით ადიდებენ მას: „ოთხი ცხოველი და ოცდაოთხი უხუცესი დაემხო კრავის წინაშე; და თვითეულს ჰქონდა ჩანგი და ოქროს თასი, საკმევლით სავსე, რომელიც არის წმიდათა ლოცვა და გალობდნენ ახალ საგალობელს“ (გამოცხ. 5, 8-9). ამიტომაც შეუძლიათ მართლებს სიკვდილის შემდეგ ლოცვა, როგორც საკუთარი თავისთვის, ასევე ჩვენთვის - დედამიწაზე მცხოვრებთათვისაც. ასე ლოცულობენ ღვთის სიტყვისათვის დახოცილთა, ანუ ქრისტეს მოწამეთა სულებიც, რომელთაც მიეკუთვნებიან: წმ. გიორგი, წმ. თეოდორე, წმ. ბარბარე, ქეთევან წამებული და სხვები: „ვიხილე საკურთხევლის ქვეშ სულნი მოკლულთა ღვთის სიტყვისა და მოწმობისათვის, რომელიც ჰქონდათ. და შეღაღადეს ხმამაღლა და თქვეს, როდემდის, მეუფეო წმიდაო და ჭეშმარიტო, არ განსჯი და შურს არ იძიებ ჩვენი სისხლისათვის მიწის მკვიდრთაგან“ (გამოცხ. 6, 9-10). სიტყვები - „რატომ არ განსჯი“ - ნიშნავს: რატომ არ გამოავლენ საბოლოოდ შენს სიმართლეს დედამიწის მცხოვრებლებზე.

 

„და ავარდა საკმევლის კვამლი წმიდათა ლოცვებთან ერთად, ანგელოზის ხელით, ღმერთის წინაშე“ (გამოცხ. 8, 4).

ძველ აღთქმაში მოსე წინასწარმეტყველი უფლისადმი ასე ლოცულობს: „გაიხსენე აბრაამი, ისაკი და ისრაელი“ (გამ. 32, 13). ამ სიტყვებით მოსე აღიარებს ძველი აღთქმის მამათმთავრების მნიშნველობას ღმერთის წინაშე და ლოცვაში მათი მოხსენიებით თითქოს წარმოაჩენს მათ, როგორც მის მშველელებსა და მეოხებს. ძველი აღთქმის ეკლესიაში მორწმუნეები განმსჭვალულნი იყვნენ იმ შეგნებით, რომ წმინდანები ცოცხალთათვის ხორციელი სიკვდილის შემდეგაც ლოცულობდნენ.

თავისი ხალხისათვის ლოცულობდა რამდენიმე საუკუნის წინ გარდაცვლილი იერემია წინასწარმეტყველი.

„შემდეგ გამოეცხადა მაკაბელს სხვა კაცი... ძმათა მოყვარული, ვინც ბევრს ლოცულობს ხალხისა და წმიდა ქალაქისათვის - იერემია, უფლის წინასწარმეტყველი“ (2 მაკ. 15, 13-14).

ახალ აღთქმაში კი ქრისტიანებისათვის ლოცულობენ მართალთა და ქრისტესთვის დახოცილთა - ანუ წმინდა მოწამეთა სულები (გამოცხ. 6, 10).

განსაკუთრებულ მეოხებას ქრისტიანები სთხოვენ ყოვლადწმინდა ღვთისმშობელს, რათა აღსრულდეს ფსალმუნებში მასზე თქმული წინასწარმეტყველება: „ისმინე ასულო... ასულნი ტვიროსისა ძღვენით მოვლენ; მუდარას დაგიწყებენ ერის მდიდარნი“ (ფსალმ. 44, 11-13) და წმინდა ქალწულიც ყოველთვის ეხმარებოდა ლოცვისას მასზე მინდობილებსა და მვედრებლებს. სახარებაში წერია, რომ პირველი სასწაული ქრისტემ სწორედ მისი თხოვნითა და შუამდგომლობით აღასრულა, როდესაც საგონებელში ჩავარდნილ მექორწილეებს წყალი ღვინოდ გადაუქცია, მიუხედავად იმისა, რომ „უფლის დრო ჯერ არ დამდგარიყო“, ანუ წესით მას სასწაული ჯერ არ უნდა მოეხდინა (იხ. იოან. 2, 1-11).

რას ამბობენ „იეღოვას მოწმეები“:

ადამიანებმა მეოხება და შუამდგომლობა არ შეიძლება შევთხოვოთ წმინდანებს, „რადგან ერთია ღმერთი, და ერთია შუამდგომელი ღმერთსა და კაცთა შორის, კაცი ქრისტე იესო“ (1 ტიმ. 2, 5).

რას უპასუხებს წმინდა წერილი:

სისხლითა და ხორცით (ესენი კი ღმერთკაცის, იესო ქრისტეს, მხოლოდ კაცობრივი ბუნების თვისებებია) ნამდვილად მხოლოდ უფალია მეოხი ღვთის წინაშე ამ ცოდვილი სამყაროსი. რადგანაც მან შეძლო ჯვარზე გაკრული სხეულითა და მასზე დაღვრილი სისხლით „დაეზავებინა ყველაფერი, როგორც მიწიერი ისე ზეციერიც“ (კოლ. 1, 20). და „ყოველი ცოდვის მოტევებით“ (კოლ. 2, 13) ადამიანი „შეერიგებინა ღმერთისათვის ჯვრის მიერ, რომელზედაც მოაკვდინა მტრობა“ (ეფეს. 2, 16).

მაგრამ ლოცველ-მეოხნი, პავლე მოციქულის თანახმად, ჩვენ მრავალი გვყავს: „თანაშეწევნით თქვენი ლოცვისა ჩვენთვის, რათა ჩვენს მიერ მრავალი პირის მეოხებით მიღებული მადლი, მრავალთა მიერვე სამადლობელი შეიქმნეს ჩვენთვის“ (2 კორ. 1, 11) მართლმადიდბლებშიც, მხოლოდ ამ აზრით უწოდებენ ღვთისმშობელსა და წმინდანენებს ჩვენს მეოხებს.

იესო ქრისტე ეუბნება მოციქულებს:

„მამის ჩემის სახლში ბევრი სავანეა... მივდივარ რათა ადგილი გაგიმზადოთ... კვლავ მოვალ და ჩემთან წაგიყვანთ; რათა, სადაც მე ვიქნები, თქვენც იქვე იყოთ“ (იოან. 14, 2-3).

„...მძლეველს ჩემს გვერდით დავისვამ ტახტზე, როგორც თავად ვძლიე და მამის ჩემის გვერდით დავჯექი მის ტახტზე (გამოცხ. 3, 21) სადაც მე ვიქნები, იქვე იყოს ჩემი მსახურიც (იოან. 12, 26), რათა ხედავდნენ ჩემს დიდებას“ (იოან. 17, 24).

და მართლაც, მაღლა ზეცაში, ცათა სასუფეველში უფალს ადიდებს, თაყვანს სცემს, ახალ საგალობლებს უგალობს, საკმეველს უკმევს და მის წინაშე ლოცულობს ურიცხვი სიმრავლე ანგელოზებისა და წმინდანებისა, „რომლის აღრიცხვასაც ვერ შესძლებდა ვერავინ“ (გამოცხ. 5, 8-9; 6, 9-10; 8, 4).

ამიტომაც, უკვე თითქმის 2000 წელია მართლმადიდებელი ეკლესია დიდი მოწიწებით ეპყრობა და ლოცვით მოუხმობს ზეციურ წმინდანებს: ღვთისმშობელს, მთავარანგელოზებს, ანგელოზებს, ძველი აღთქმის მამამთავრებს, წინასწარმეტყველებს, მოციქულებს, მღვდელმთავრებს, წმინდა მოწამეებსა და წმინდა მამებს, რომელთაც დედამიწაზე ცხოვრებისას დაამტკიცეს ღვთის ერთგულება, დაიმსახურებს ცათა სასუფეველში უფლის გვერდით დგომა, ახლა კი სამოთხეში, მესამე ცაზე (იხ. 2 კორ. 12, 2-4) ახალი საგალობლებით და ენით გამოუთქმელი სიტყვებით ადიდებენ და აკურთხევენ უფალს (იხ. გამოცხ. 5, 8-9) და ჩვენთვის ლოცულობენ.

წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას“, თბილის, 1998 წ.

ბავშვთა ნათლობის თაობაზე

რას ამბობენ „იეღოვას მოწმეები“:

იეღოველთა მტკიცებით არ შეიძლება მცირეწლოვანი ბავშვების მონათვლა. ადამიანი უნდა მოინათლოს ზრდასრულ ასაკში, როდესაც ღვთის შესახებ მას საკუთარი რწმენა ექნება და ამ რიტუალს შეგნებულად, თავისი ნებით, შეასრულებს.

რას უპასუხებს წმინდა წერილი:

ცათა სასუფევლის დამკვიდრებისა და ცხონებისათვის ნათლობა აუცილებელი პირობაა.

„ვინც არ დაიბადება წყლისა და სულისაგან, ვერ შევა ღმრთის სასუფეველში“ (იოან. 3, 5).

ბავშვებს ნათლისღება შემდეგი მიზეზების გამო სჭირდებათ:

ა) დაბადებით ყველა ადამიანი ცოდვილია.

„ამისთვის, ვითარცა-იგი ერთისა მის კაცისათვის ცოდვაი სოფლად შემოხდა და ცოდვისა ძლით - სიკუდილი, და ესრეთ ყოველთა კაცთა ზედა სიკუდილი მოიწია, რომლითა ყოველთა შესცოდეს... არამედ სუფევდა სიკუდილი ადამისითგან ვიდრე მოსესადმდე და მათ ზედაცა, რომელთა-იგი არა ეცოდა მსგავსად გარდასლვისა მის ადამისა, რომელი-იგი არს სახე მერმეთა მათ ჟამთაი“ (რომ. 5, 12, 14). (ძვ. ქართ.)

ბ) ცოდვამ მხოლოდ ჩვენი ნება კი არა, ბუნებაც მოიცვა. ამიტომ ჩვენ „ბუნებით რისხვის შვილნი“ ვართ (ეფეს. 2, 3).

გ) შეგინებული (განუწმენდელი, განუახლებელი) კაცი სასუფეველში ვერ შევა.

„და ვერ შევლენ შიგ სიბილწისა თუ სიცრუის ვერცერთი მოქმედი და თანაზიარი, არამედ მხოლოდ ისინი, რომელნიც ჩაწერილი არიან კრავის სიცოცხლის წიგნში“ (გამოცხ. 21, 27).

ნათლისღებით ადამიანები ცოდვისაგან განიწმინდებიან და სულიერი შობით ღმრთის შვილები ხდებიან.

„ხოლო პეტრემ უთხრა მათ: მოინანიეთ, და თვითეულმა თქვენგანმა ნათელ იღოს უფლის იესო ქრისტეს სახელით ცოდვათა მისატევებლად“ (საქმე 2, 38).

„ყველანი, ქრისტე იესოს რწმენით, ძენი ხართ ღმრთისა. ყველამ ვინც ქრისტეს მიმართ ნათელ იღეთ, ქრისტე შეიმოსეთ“ (გალ. 3, 26-27). (იხ. საქმე 22, 16; 1 კორ. 6, 11; ტიტ. 5-7).

იესომ თავისკენ მოუწოდა ბავშვებს.

„ხოლო იესომ თქვა: აცადეთ ბავშვებს და ნუ უშლით ჩემთან მოსვლას, ვინაიდან მაგისთანებისაა ცათა სასუფეველი“ (მათ. 19, 14).

პირველი ქრისტიანები მთელი ოჯახებით ინათლებოდნენ, მათ შორის ბავშვებიც იყვნენ.

„ხოლო პეტრემ უთხრა მათ: მოინანიეთ და თვითეულმა თქვენგანმა ნათელ იღოს უფლის იესო ქრისტეს სახელით ცოდვათა მოსატევებლად... ვინაიდან თქვენია აღთქმა და თქვენი შვილების და ყველა მშობლებისა, ვისაც მოუწოდებს უფალი ღმერთი ჩვენი“ (საქმე 2, 38-39).

„ნათელ იღო მან (ლიდიამ) და მისმა სახლეულმა“ (საქმე 16, 15. იხ. საქმე 16, 33-34).

ბიბლიური ტრადიციით „სახლეულში“ პირველ ყოვლისა ბავშვები იგულისხმებოდნენ (იხ. 3 მეფ. 17. 9-17; იობ. 21. 19-21). ბიბლიაში მითითებული იყო, როცა სახლეულთა შორის ბავშვები არ იყვნენ (დაბ. 50, 7-8).

პავლე მოციქული ბავშვებს წმინდანებს უწოდებს.

„თქვენი შვილებიც არაწმიდანი იქნებოდნენ, ახლა კი წმიდანი არიან“ (1 კორ. 7, 14). ნათლობის გარეშე კი წმინდანი არავის ეწოდება (იხ. იოან. 3, 5; 1 კორ. 6, 11; საქმე 22, 16; ტიტ. 3. 5-7).

ძველ აღთქმაში ყრმის დაბადებიდან მე-8 დღეს წინადაცვეთის წესი სრულდებოდა.

„რვა დღისამ წინადიაცვითოს თქვენში ყოველმა მამაკაცმა თაობიდან თაობამდე... წინადაუცვეთელი მამაკაცი, რომელსაც არ დაუცვითავს მერვე დღეს ჩუჩა, უნდა მოიკვეთოს თავისი ხალხიდან“ (დაბ. 17, 12-14).

წინადაცვეთა ახალი აღთქმისეული ნათლობის წინასახეა.

„ვისშიაც წინადაიცვითეთ ხელთუქმნელი წინადაცვეთით... ქრისტეს წინადაცვეთით; მასთან ერთად დაიმარხეთ ნათლისღებით“ (კოლ. 2, 11-12).

„იუდეველი ისაა, ვინც შინაგანადაა იუდეველი; და წინადაცვეთაც ისაა, რომელიც გულისა და სულისმიერია და არა ასოსმიერი. და კაცთაგან კი არ იქება იგი, არამედ ღმრთისაგან“ (რომ. 2, 29; იხ. გალ. 2, 3; ფილიპ. 3, 2-3).

ამგვარად, მოყვანილი მუხლებიდან ჩანს, რომ, თუკი ძველ აღთქმაში მე-8 დღეს ჩვილ ბავშვთა წინადაცვეთა შეიძლებოდა, ახალ აღთქმაში ასევე შეიძლება ახალშობილთა ნათლობა. აუცილებლობის შემთხვევაში კი, როდესაც ჩვილის სიცოცხლეს საფრთხე ემუქრება, მისი მონათვლა შეიძლება დაუყოვნებლივ, სიცოცხლის პირველსავე საათებში, რათა ბავშვი ღვთის წინაშე ადამის ცოდვებისაგან განწმენდილი წარდგეს. ხშირია ისეთი შემთხვევები, როდესაც ასეთი ნათლობის შედეგად ადამისა და მშობლების ცოდვებისაგან განწმენდილი ბავშვები გადარჩენილან.

ამასვე ამბობენ ქრისტეს ეკლესიის პირველი საუკუნეების წმინდანებიც. მაგალითად, წმ. დიონისე არეოპაგელი წერს: „ჩვენს ღვთაებრივ დამმოძღვრებლებს (მოციქულებს) სურდათ ნათლისღებისათვის ბავშვებიც დაეშვათ“ (პ ¶е°к. ие°ჰ°µ. гл. 7, 11).

იმავე ჭეშმარიტებას ქადაგებს III საუკუნის ქრისტიანი მწერალი ორიგენე (თავიანთ ჟურნალებში, თუმცა კი არასწორად, მაგრამ ხშირად იეღოველებიც იმოწმებენ. მაგ.: „უნდა გწამდეს სამება?“ გვ. 7). იგი წერს: „ეკლესიამ მოციქულთაგან მიიღო ბავშვთა მონათვლის შესახებ გადმოცმეა“ (ს°. догм. мჰкჰ° ტ. 2. ±°І. 340-342).

წმინდა წერილში ბოლომდის გაურკვეველი იეღოველები ჩვილ ბავშვთა ნათლობას კრძალავენ, მათი საკუთარი რწმენის უქონლობის გამო.

ამაზე პასუხს კი თვით წმინდა წერილი იძლევა.

ძველ აღთქმაში 8 დღის ბავშვების წინადაცვეთა ხდებოდა და ამით ისინი „ღვთის ბეჭედს“ იღებდნენ ისე, რომ მათ ამის შესახაებ არც კი ეკითხებოდნენ.

ანამ, სამუელ წინასწარმეტყველის დედამ, ღმერთს ჯერ დაბადებამდე აღუთქვა შვილი და გაჩენიდან ცოტა ხანში საბოლოოდ მიუძღვნა კიდეც, ისე, რომ ბავშვისათვის არც კი უკითხავს (1 მეფ. 1, 1-28).

ჯერ კიდევ დაბადებამდე, დედის მუცელში მყოფმა იოანე ნათლისმცემელმა იგრძნო ღვთის მადლი და შეტოკდა, რაჟამს ყოვლად წმინდა ღვთისმშობელი მათ სახლში სტუმრად მიბრძანდა (ლუკ. 1, 39-44).

პავლე მოციქულიც თავის შესახებ ასევე წერს: „ღმერთმა დედის საშოდანვე ამირჩია და თავისი მადლით მიხმო, ინება თავისი ძის გამოცხადება ჩემში, რათა წარმართთათვის მეხარებინა იგიო“ (გალ. 1, 15-16).

ამგვარად, ნათლობის დროს ღვთის მადლი ყველაზე განურჩევლად მოქმედებს, დიდებზეც და პატარა ბავშვებზეც. მათ სარწმუნოებას რაც შეეხება, უნდა ითქვას, რომ მართლმადიდებლური ნათლობისას ღმერთი ნათლავს. ამ საიდუმლოს შესრულებისას მღვდელი ღვთის ხელში არის იარაღი. ნათლია, ანუ მიმრქმელი კი არის მოწმე და ღვთის წინაშე თავმდები ნათლულისა, რომ იგი ქრისტეს ერთგული იქნება და სახარებისეული მცნებების თანახმად ოცხოვრებს. როგორც მეგობართა თხოვნით მათი დავრდომილი ამხანაგი გამიკურნა (მარკ. 2, 5), მშობელთა ვედრებითა და რწმენით მათი ეშმაკეული შვილები (მათ. 15, 28; მარკ. 9, 23), ხოლო რომელი ასისთავის ლოცვით მისი მონა (ლუკ. 7, 1-10), ასევე ნათლიის ლოცვით, თავდებობითა და დადებული აღთქმით, რომ გაზრდის ჩვილს ქრისტიანულ-სახარებისეული სულით, უფალი უშვებს ბავშვთა ნათლობას.

ნათლობის წესს მართლმადიდებელი ეკლესია უკვე 2000 წელია ისევე უცვლელად ასრულებს, როგორც ასრულებდნენ პირველ საუკუნეებში ქრისტეს მოციქულები.


წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას“, თბილისი, 1998 წ.

 

წმინდა ხატების თაობაზე

 

იეღოველები პატივს არ სცემენ წმინდა ხატებს, ჩვენ კი კერპთაყვანისმცემლობაში გვდებენ ბრალს და კატეგორიულად ამტკიცებენ, რომ ხატი - ეს იგივე კერპია.

ბიბლიის მიხედვით განვხილოთ, რა არის კერპი. გამოსვლათა წიგნში მოთხრობილია, რომ სინას მთაზე ღმერთთან მოსაუბრე მოსემ დააგვიანა ხალხთან ჩამოსვლა. მაშინ ხალხმა უთხრა აარონს: „ადექი და გაგვიკეთე ღმერთები, რადგან არ ვიცით, რა დაემართა იმ კაცს, მოსეს... აარონმა საჭრეთლით გამოსახა სახე და ჩამოასხა ხბო. თქვეს: ესენი არიან, ისრაელო, შენი ღმერთები, რომლებმაც ეგვიპტიდან გამოგიყვანეს“ (გამ. 32, 1, 4).

შემდეგ აარონმა ააგო მათთვის სამსხვერპლო, დღესასწაულიც კი გამოაცხადა და ხალხმა კერპებს, როგორც ღმერთებს შესწირა მსხვერპლი. აი, როგორი ყოფილა კერპი. ახლა, რაც შეეხება წმინდა ხატებს; მართლმადიდებლებს განა ოდესმე უთქვამთ, რომ ესენი არიან ჩვენი ღმერთები და არა ის ღმერთი, რომელმაც შექმნა ცა და მიწა?

გამოსვლათა წიგნში წერია: „არ გაეკარო კერპებს, არც რაიმე ხატი (ძვ. ქართ. „მსგავსება“ ბერძ. „ჰომოიომა“) იმისა, რაც არის მაღლა ცაში, დაბლა მიწაზე და წყალში მიწის ქვეშ“ (გამ. 20, 4). ამ მუხლის ციტირებით, იეღოველები ამბობენ, რომ თითქოს ღმერთი კრძალავს ხატების თაყვანისცემას.

ჯერ ერთი, მოყვანილ ციტატაში ძველ ბერძნულ და ძველ ქართულ ტექსტებში სიტყვა „ხატის“ მაგიერ გამოყენებულია „მსგავსება“, „გამოსახულება“, შეადარეთ რუსულ ტექსტს, რომელიც მკითხველისათვის უფრო ხელმისაწვდომია. მეორეც, ებრაელების გარშემო მცხოვრები ხალხი, ყველანი იყვნენ მეკერპენი და ღვთის ხალხის მათი გავლენის ქვეშ მოხვედრის რეალური საშიშროება იყო.

ჩვენ არ ვეთაყვანებით წმინდა ხატებს, როგორც ღმერთებს, არამედ მივაგებთ მათ შესაფერის პატივს. ამასთან, მართლმადიდებელი ეკლესია პატივს სცემს არა ხეს და საღებავს, რომლითაც შესრულებულია ხატი, არამედ იმ პიროვნებას, რომელიც მასზეა გამოსახული.

ეს რომ ღვთის საწინააღმდეგო ქმედება არ არის და ნებადართულია მისგან, წმინდა წერილიდანაც ჩანს. უფალი კერპების გამოსახულების გაკეთებას კრძალავს და არა - წმინდა ანგელოზებისას. მაგ.: მან მოსეს უბრძანა, გაეკეთებინა ანგელოზების - ქერუბიმების ქანდაკება და აღთქმის კიდობანზე დაემაგრებინა (გამ. 25, 1-21); „ოქროსაგან გამოჭედავ ორ ქერუბიმს, და სახურავის ორსავე კიდეზე დაამაგრებ (გამ. 25, 18). როგორც აღვნიშნეთ, ქერუბიმები იგივე ზეციური ანგელოზები არიან (შეადარეთ ებრ. 9, 1-5).

ბიბლიაში ასევე მოხსენებულია ორი პიროვნება: ბეცალიელი, ძე ურისა, იუდას შტოდან (გამ. 31, 2) და ოჰოლიაბ ახისამაქის ძე დანის ტომიდან (გამ. 31, 6), რომლებიც უფალმა ისრაიტელთაგან მოსეს დასახმარებლად საგანგებოდ ამ საქმისათვის გამოარჩია: „და ავავსე იგი ღვთის სულით, სიბრძნით, გონიერებით, ცოდნით და ყოველი ხელოვნებით... რათა ყველაფერი გააკეთონ... სადღესასწაულო კარავი, მოწმობის კიდობანი სახურავითურთ და კარვის ყოველი ჭურჭელი“ (გამ. 31, 3, 6-7). და, მართლაც, ღვთის ბრძანებისაებრ, „გააკეთა ბეცალიელმა ურთხელასგან კიდობანი... მოჭედა იგი ხალასი ოქროთი შიგნიდან და გარედან და ოქროს გვირგვინი შემოავლო გარშემო... გააკეთა ოქროს ორი ქერუბიმი; ოქროსაგან გამოჭედა ისინი; სახურავის ორსავე კიდეზე განალაგა, ერთი ქერუბიმი ერთ კიდეზე, მეორე ქერუბიმი მეორე კიდეზე. სახურავიდან გამოიყვანა ქერუბიმები ორსავე კიდეზე. ფრთები გაშლილი ჰქონდათ ქერუბიმებს და ფარავდნენ თავიანთი ფრთებით სახურავს, სახით ერთმანეთისკენ იყვნენ მიქცეულნი“ (გამ. 37, 1-2, 7-9).

მიუხედავად იმისა, რომ ღმერთი ყველგან მყოფია და ყოველთვის ესმის ჩვენი ლოცვა, იგი მკაცრად აფრთხილებს მოსეს: „მანდ მოგევლინება ხოლმე, სახურავზე, ორ ქერუბიმს შორის, მოწმობის კიდობანზე რომ არიან, და ყველაფერს გამოგიცხადებს, რაც ისრაელიანებისთვის უნდა გაბრძანებინოთ“ (გამ. 25, 22) და, მართლაც, „როცა შედიოდა მოსე სადღესასწაულო კარავში მასთან სალაპარაკოდ, ესმოდა ხმა უფლისა, რომელიც ელაპარაკებოდა მას მოწმობის კიდობანის სახურავს ზემოდან, ორი ქერუბიმის შუიდან. ასე ელაპარაკებოდა მას უფალი“ (რიცხ. 7, 89).

წმინდა წერილში ნახსენებია, „რომ გაირჩეს საღვთო და საერო, უწმინდური და განწმენდილი“ (ლევ. 10, 10). სწორედაც, ასეთ „საღვთო და წმიდა“ გამოსახულებადაა ბიბლიაში მიჩნეული ანგელოზთა ქანდაკებანი.

აღთქმის კიდობნისა და მასზე გამოსახულ ანგელოზთა წინაშე ლოცულობდნენ.

„შემოიხია იესომ (ნავეს ძემ) სამოსელი, პირქვე დაემხო მიწაზე უფლის კიდობნის წინ და ასე იყვნენ საღამომდე ის და ისრაელის უხუცესობა; თავზე მტვერი დაიყარეს“ (იესო 7, 6);

 

„დაემხო ტაძრის წინ ისრაელის ყოველი კაცი, ქალი და ბავშვი - იერუსალიმის მკვიდრნი, ნაცარი დაიყარეს თავზე და გააფინეს თავიანთი ძაძები უფლის წინაშე“ (ივდ. 4, 11).

კიდობნის წინაშე მსხვერპლს სწირავენ ღმერთს.

სოლომონი „მივიდა იერუსალიმში და წარდგა უფლის აღთქმის კიდობნის წინაშე. აღავლინა აღსავლენი და შესწირა სამადლობელი მსხვერპლი“ (3 მეფ. 3, 15);

„დააყენა ლევიანები უფლის კიდობნის წინაშე სამსახურის გასაწევად, რათა მოეხსენებინათ, ედიდებინათ და ექოტ უდალი, ღმერთი ისრაელისა“ (1 ნეშტ. 16, 4).

კიდობნის წინაშე ანთებენ კანდელებს და აკმევენ საკმეველს.

„გააკეთე სამსხვერპლო საკმევად... დადგი იგი კრეტსაბმელის წინ, მოწმობის კიდობნის პირდაპირ რომ არის; სახურავის წინ, მოწმობის კიდობანს რომ ახურავს, სადაც მე გამოგეცხადებით. აკმიოს მასზე აარონმა სურნელოვანი საკმეველი; აკმიოს იგი დილაობით, როცა ლამპრებს გაამზადებს. როცა აანთებს აარონი ლამპრებს საღამოხანს, აკმიოს საკმეველი. ეს იყო მუდმივსაკმევად უფლის წინაშე თაობიდან თაობაში“ (გამ. 30, 1, 6-8).

ასევე სოლომონა დაბირში „გააკეთა ორი ქერუბიმი ზეთისხილის ხისგან“ (3 მეფ. 6, 23) და ღმერთმა მოიწონა ისინი.

სოლომონმა მოგვიანებით, დიდი ტაძრის აშენების შემდეგ, შიდა ნაწილში განათავსა ორი ქერუბიმის გამოსახულება.

„წმიდათაწმიდის სახლში გააკეთა ორი ქერუბიმის ქანდაკება და ოქროთი დაფერა ისინი... ამ ქერუბიმების ფრთები ოც წყრთაზე იყო გაშლილი. ისინი თავიანთ ფეხებზე იდგნენ და პირისახე სახლისაკენ ჰქონდათ მიქცეული“ (2 ნეშტ. 3, 10, 13).

სოლომონმა მთელი ტაძარი ქერუბიმებით მოხატა.

„კედლებზე ქერუბიმები ამოკვეთა“ (2 ნეშტ. 3, 7);

„გააკეთა კრეტსაბმელი ლურჯი, ძოწეული, მეწამული ნართისაგან და სელისაგან და მასზე ქერუბიმენი გამოხატა“ (2 ნეშტ. 3, 14).

უფალმა მოიწონა ეს სახლი და მისმა დიდებამ აავსო იგი.

„როცა სოლომონმა ლოცვა დაასრულა, ცეცხლი გადმოუშვა ზეციდან და შთანთქა აღსავლენი და მსხვერპლნი. უფლის დიდებამ აავსო სახლი. ვეღარ შედიოდნენ მღვდლები უფლის სახლში, რადგან უფლის დიდებით იყო ავსებული უფლის სახლი. როცა დაინახეს ისრაელიანებმა სახლზე გადმომავალი ცეცხლი და უფლის დიდება, პირქვე დაემხნენ ქვაფენილზე და თაყვანისცეს“ (2 ნეშტ. 7, 1-3).

 

ღმერთი, ანგელოზთა გამოსახულებების გაკეთებას რომ კრძალავდეს, მოსესა და სოლომონს მათი ქანდაკების დამზადებას არ უბრძანებდა და არ მოუწონებდა, პირიქით, მათ ამისთვის დასჯიდა.

ამგვარად, თუ ჩვენ თაყვანს ვცემთ ხატებზე გამოსახულ ანგელოზებსა და წმიდანებს, როგორც ღმერთებს, ეს ცოდვაა, ხოლო ჩვენ პატივს მიგავებთ მათ, როგორც ეს ხდებოდა ძველი აღთქმის ეკლესიაში, ეს ღვთისათვის სათნოა.

ხატი არის სარკმელი ზეცაში. მათი სახით ჩვენ თაყვანს ვცემთ არა ფიცრებსა და საღებავს, არამედ მასზე გამოსახულ წმინდანებს, რომლებიც ანგელოზებთან ერთად არიან და ადიდებენ უფალს ისევე, როგორც ძველი აღთქმის ეკლესიაში თაყვანს სცემდნენ არა მასალას - ხეს, სპილენძსა და ოქროს, რომლისგანაც დამზადებული იყო ქერუბიმები, არამედ მათი სახით - თვით ზეციურ ანგელოზებს.

ჩვენ ბიბლიის ხელნაწერებს ხომ არ აღვიქვამთ, როგორც მხოლოდ ქაღალდსა და შავ საღებავს (რომლითაც დაწერილია ასოები), არამედ მას განსაკუთრებული სიფრთხილით ვეპყრობით.

ასევე არაა მართებული ხატებში მხოლოდ საღებავისა და ფიცრის დანახვა. წმინდა წერილის თანახმად, მათ ჯეროვანი პატივი უნდა მივაგოთ.

წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას“, თბილისი, 1998 წ.

სანთლის ანთების, კანდელისა და საკმევლის კმევის თაობაზე

რას ამბობენ „იეღოვას მოწმეები“:

წმიდან წერილში არსად წერია, რომ ღვთისმსახურების დროს, ლოცვისას, აუცილებელია სანთლის ანთება და საკმევლის კმევა. სანთელი უბრალოდ, გასანათებლად უნდა გამოვიყენოთ.

რას უპასუხებს წმინდა წერილი:

თავად ღმერთმა უბრძანა მოსეს, მოძრავ კარავში, ღვთისმსახურებისათვის გაეკეთებია შვიდტოტა სასანთლე და  კანდელები, ისე, როგორც ეს აჩვენა კიდეც სინას მთაზე გამოცხადების დროს.

„გააკეთე სასანთლეები ხალასი ოქროსგან... ექვსი რტო უნდა გამოდიოდეს ღეროდან. სასანთლის სამი რტო ერთი მხრიდან, სასანთლის სამი რტო მეორე მხრიდან... გაუკეთე შვიდი ლამპარი, რომ აანთონ ეს ლამპრები მისი წინა მხარის გასანათებლად. იცოდე, იმ სახის მიხედვით გააკეთე ისინი, როგორც მთაზე იხილე“ (გამ. 25, 31, 32, 37, 40).

მაგრამ ძველ ქართულ ტექსტში ნაცვლად „წინა მხარის გასანათებლად“, წერია „სანთელნი მისნი ნათობდნენ ერთისა პირისაგან“ („მცხეთური ხელნაწერი“).

 

ღვთის ეს ბრძანება მოსეს დავალებით ორმა ხელოსანმა აღასრულა: ბეცალიელმა, ხურის ძის ურის ძემ, იუდას შტოდან და ოჰოლიაბმა, ახისამაქის ძემ, დანის ტომიდან, რომლების უფალმა ამ საქმისთვის აღავსო „ღვთის სულით, სიბრძნით, გონიერებით, ცოდნით და ყოველგვარი ხელოვნებით“ (იხ. გამ. 31, 1-8).

საკმეველი, სანთელი და კანდელი გამოიყენებოდა არა გასანათებლად, არამედ ღვთისმსახურებისას, უფლის სადიდებლად.

მოსემ „დადგა სასანთლე სადღესასწაულო კარავში ტაბლის პირდაპირ... აანთო ლამპრები უფლის წინაშე, როგორც ნაბრძანები ჰქონდა“ (გამ. 40, 24-25).

„აკმიოს მასზე აარონმა სურნელოვანი საკმეველი; აკმიოს იგი დილაობით, როცა ლამპრებს გაამზადებს. როცა აანთებს მუდმივსაკმევად უფლის წინაშე თაობიდან თაობაში“ (გამ. 30, 7-8).

„მათ ებარათ კიდობანი, ტაბლა, სასანთლე, სამსხვერპლოები და წმიდა ჭურჭლები მსახურების დროს გამოსაყენებელი“ (რიცხ. 3, 31).

„რადგან პირველი კარავი გამზადებული იქმნა ისე, რომ შიგ იყო სასანთლე და ტაბლა და შესაწირავი პური; და ერქვა მას წმიდა... პირველ კარავში ყოველთვის შედიან მღვდლები ღმრთისმსახურების აღსასრულებლად“ (ებრ. 9, 2, 6).

სოლომონ მეფემაც გააკეთა სასანთლეები იერუსალიმის ტაძრისათვის.

„გააკეთა სოლომონმა ბაჯაღლო ოქროს სასანთლეები - ხუთი მარჯვენა მხარეს, ხუთიც მარცხენა მხარეს, დაბირის წინ, ყვავილებით, სანთურებით და ოქროს მაშებითურთ“ (3 მეფ. 7, 49).

სანთელს ეწოდება ღვთიური, ანუ ღვთისა.

„ყრმა სამუელი უფალს ემსახურებოდა ელისთან... ღვთის სანთელი ჯერ კიდევ არი იყო ჩამქრალი“ (1 მეფ. 3, 1, 3).

იოანე ნათლისმცემლის მამას, ზაქარიას, უფლის ანგელოზი გამოეცხადა ტაძარში ღვთის მსახურებისას, კმევის დროს.

„ერთხელ, როცა თავისი წყების წესისამებრ, მღვდელმსახურებდა იგი ღმერთის წინაშე, მღვდელთა მსახურების ჩვეულებისამებრ წილად ხვდა მას საკმევლის კმევა, და შევიდა უფლის ტაძარში“ (ლუკ. 1, 8-9).

მიწიერი ტაძრები წარმოადგენენ ზეციურის სახეს. როგორც ცათა სასუფეველში ღვთის წინაშე ანთია სანთლები, იკმევა საკმეველი, სრულდება ლოცვა და ღვთისმსახურება, ასევე უფლის ბრძანებით, დედამიწაზე ღვთის ტაძრებშიც მეორდება იგივე.

„რადგან დიდი იქნება ჩემი სახელი ხალხებში მზის აღმოსავლეთიდან დასავლეთამდე; ყოველ ადგილას დაუკმევენ საკმეველს ჩემს სახელს და წმიდა ძღვენს შემომწირავენ; რადგან დიდი იქნება ჩემი სახელი ხალხებში, ამბობს საბაოთ უფალი“ (მალ. 1, 11).

იოანე ღვთისმეტყველი ასე აღწერს ცათა სასუფეველს:

„მე მივბრუნდი, რათა მეხილა ხმა, რომელიც მესიტყვებოდა, და მიბრუნებულმა ვიხილე შვიდი სასანთლე ოქროსი, და შვიდ სასანთლეს შორის, მსგავსება კაცის ძისა“ (გამოცხ. 1, 12-13).

„და მოვიდა სხვა ანგელოზი, და დადგა საკურთხევლის წინაშე, და ჰქონდა სასაკმევლე ოქროსი; და მიეცა მას დიდძალი საკმეველი, რათა ყველა წმიდის ლოცვებთან ერთად დაედო იგი ოქროს საკურთხეველზე, რომელიც არის წინაშე ტახტის. და ავარდა საკმევლის კვამლი წმიდათა ლოცვებთან ერთად, ანგელოზის ხელით, ღმერთის წინაშე“ (გამოცხ. 8, 3-4).

იესო ქრისტეს ახალი აღთქმით არ გაუუქმებია საკმეველი, ნელსაცხებელი და სანთელი. პირიქით, შობისას აღმოსავლეთიდან მოსული მოგვებისაგან მას საუფლო შესაწირავის სახეით მიიღო ოქრო, გუნდრუკი (საკმეველი) და მური.

„როდესაც შევიდნენ სახლში, იხილეს ყრმა მარიამთან, თავის დედასთან ერთად, და დაემხნენ და თაყვანი სცეს მას; და გახსნეს თავიანთი საუნჯე და მიართვეს მას ძღვენი: ოქრო, გუნდრუკი (საკმეველი) და მური“ (მათ. 2, 11).

იესო ქრისტეს ჯვრიდან გარდამოხსნისა და დაფვლის შემდეგ, იესოსთან ერთად გალილეადან მოსულმა ქალებმა „იხილეს სამარხიცა და ისიც, თუ როგორ დაიდო მისი სხეული. ხოლო შემდეგ დაუბრუნდნენ და მოამზადეს სურნელოვანი საკმეველი და ნელსაცხებელი“ მის ცხედრისათვის (ლუკ. 23, 55-56).

ასევე, მოციქულებიც ქრისტეს ჯვარცმისა და ამაღლების შემდეგ იერუსალიმის ტაძარში სალოცავად ადიოდნენ (იხ. საქმე 2, 46; 5, 19-21; 42; 22, 17). იქ კი, ღვთისმსახურება ანთებული სანთლებითა და საკმევლის კმევით სრულდებოდა.

ამგვარად, მართლმადიდებელი ქრისტიანები, წმინდა წერილის თანახმად და მოციქულთა მსგავსად, უკვე თითქმის 2000 წელია ღვთისმსახურებას აღასრულებენ ანთებული სანთლების, კანდელისა და საკმევლის თანხლებით.

* * *

„და ნახა ტაძარში ხარებით, ცხვრებითა და მტრედებით მოვაჭრენი და მსხდომარე მეკერმენი (ფულის გადამხურდავებელნი) და დაწნა თოკებისაგან შოლტი, და გამოყარა ტაძრიდან ყველა, აგრეთვე ხარები და ცხვრები, და მიმოფანტა მეკერმეთა ფული და ააყირავა მათი დახლები. და მტრედებით მოვაჭრეებს უთხრა: გაიყვანეთ ეგენი აქედან. და ნუ აქცევთ მამის ჩემის სახლს სავაჭრო სახლად“ (იოან. 2, 14-16).

მოყვანილ მუხლს იეღოველები არასწორად განმარტავენ და ასკვნიან, რომ ტაძარში არ შეიძლება სანთლების, ხატების, ჯვრების და რელიგიური წიგნების გაყიდვა, რადგან მათი თქმით, ეს ცოდვაა.

რას უპასუხებს წმინდა წერილი:

ქრისტეს დროს პალესტინა რომაელების ბატონობის ქვეშ იყო. ამ დროს ქვეყანაში ტრიალებდა ორი სახის ფული: რომაული და ეროვნულ-ებრაული. ტაძრებში ღვთისმსახურთა შესაწირავად გამოიყენებოდა მხოლოდ ეროვნული ფული. ამიტომაც ტაძრებთან ყველგან ფულის გადამცვლელები იყვნენ. დღესასწაულის დღეებში, როდესაც მთელი ისრაელი სალოცავად იერუსალიმში ადიოდა, ტაძარი და მთელი ეზო მლოცველებით ივსებოდა. თუკი სხვა დღეებში ზვარაკად შესაწირავი საქონლის გამყიდვლები და ფულის გადამხურდავებლები მხოლოდ ტაძრის გალავნის გარეთ იდგნენ ხოლმე, დღესასწაულებზე ისინი ტაძრის ეზოში და თვით ტაძარშიც შედიოდნენ. მლოცველები ცრურწმენის გამო ფიქრობდნენ, რომ უფალი აქ ნაყიდ საქონელს უფრო მეტად შეიწირავდა, ვიდრე ეზოს გარეთ ნაყიდს. ამ მომენტით ვაჭრებიც სარგებლობდნენ და ტაძარში საქონელი 2-ჯერ და 3-ჯერ ძვირი იყო, ვიდრე ეზოს გარეთ. ყოველივე ეს კი მყიდველთა უკმაყოფილებას და ხმაურს იწვევდა. ამგვარად, ღვთის სახლი საქონლის ბღავილითა და მოვაჭრეების ყვირილით, უსიამოვნო სუნითა და ნაგვით ჩვეულებრივ ბაზარს ემსგავსებოდა. ასეთ გარემოში კი შეუძლებელი იყო ღვთისმსახურება და ლოცვა. თანაც ამ დროს, ტაძარში ადგილებისათვის ვაჭრებსა და ღვთისმსახურებს შორის ფულადი გარიგებაც ხდებოდა.

აი, ამიტომ გამოყარა ტაძრიდან მაცხოვარმა ავაზაკებად წოდებული მოვაჭრენი.

ყოველივე ამის შედარება მართლმადიდებლურ ტაძარში სანთლისა და, საერთოდ, საეკლესიო ნივთების გაყიდვასთან არ არის მართებული. იერუსალიმის ტაძარში საქონლის გარდა ყიდდნენ შესაწირ ზეთს, ღვინოს, საკმეველსა და სხვა უსისხლო ძღვენს და უფალს არც ერთი მათგანი არ აუკრძალავს.

დღესაც, მრავალ მართლმადიდებელ ტაძარში, ხმაურის თავიდან ასაცილებლად, წირვა-ლოცვის დროს სანთლის გაყიდვა იკრძალება. ბევრგან მესანთლეებისათვის ტაძრის გარეთ, ეზოებში გამოყოფილი ცალკე ადგილები. ზოგ ტაძარში კი სანთელი პირდაპირ აწყვია და მყიდველები ნებაყოფლობით სწირავენ შესაწირავს. ხოლო ჩვენ იეღოველები ტაძარში ფულის ხმარებისათვის თუ დაგვძრახავენ, ვუპასუხებთ, რომ შესაწირი ყუთები ასევე იდგა სოლომონის ტაძარში და უფალს არ უარყვია ისინი. პირიქით, შეაქო ქვრივი, რომელმაც მცირედი, მაგრამ ბოლო შესაწირი შესწირა უფალს (იხ. მარკ. 12, 41-44). ასეცე, მოციქულებსაც ჰქონდათ ფულის საერთო ქისა და შესაწირავებს მათაც სწირავდნენ (იხ. საქმე 4, 34-37).

ამგვარად, მართლმადიდებელ ტაძრებში სანთლის, საკმევლისა და სხვა საეკლესიო ნივთების გაყიდვა წმინდა წერილს არ ეწინააღმდეგება და ღვთის დაშვებითა და კურთხევით სრულდება.

 

წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას“, თბილისი, 1998 წ.

(შესაწირავის თაობაზე უფრო დაწვრილებით შეგიძლიათ წაიკითხოთ სტატიაში „ეკლესია და შესაწირავი“)

 

 ეკლესია და შესაწირავი

 

ეკლესიაში შესულ ადამიანს თავიდანვე თვალში ეცემა დახლი, სადაც განთავსებულია სანთლები, ხატები, ნაკურთხი ზეთები, სეფისკვერი, ჯვრები - ყოველივე ეს ტაძრის შესასვლელშივე იყიდება. თუ ადამიანს ერთხელ მაინც წაუკითხავს სახარება, მაშინვე გაახსენდება, რომ იესო ქრისტემ მოვაჭრენი ტაძრიდან გარეკა. თუ თავად არ წაუკითხავს, ადრე თუ გვიან აუცილებლად გამოჩნდება ვინმე „კეთილისმსურველი“ რომელიმე სექტიდან, რომელიც შეშფოთებით მიუთითებს მართლმადიდებელი ეკლესიის ცხოვრებასა და სახარებას შორის, თითქოსდა, აშკარად არსებულ შეუსაბამობაზე... მაგრამ სახარებას ხომ მართლმადიდებელი მღვდელმსახურნიც კითხულობენ? მაშინ რატომაა, რომ ჩვენს ტაძრებში ყიდვა-გაყიდვის პროცესი მიმდინარეობს?

საქმე ისაა, რომ ჩვენ მეტად განსხვავებულ პირობებში ვცხოვრობთ იმ კულტურულ-ყოფითი გარემოსაგან, რომელშიც მართლმადიდებელი ცხოვრების საფუძველი ჩამოყალიბდა. ჩვენ არატრადიციულ საზოგადოებაში, არაგლეხურ თემში გვიხდება არსებობა. ჩვენი ქალაქები კი მეტად განსხვავდება პალესტინის ან საბერძნეთის ქალაქებისაგან. წარმოვიდგინოთ ის დრო, როცა ბატონობდა ე.წ. „ნატურალური მეურნეობა“. რა იყო საჭირო ტაძრის ყოველდღიური არსებობისათვის? პური და ღვინო - ზიარების საიდუმლოსათვის, ცვილი - სანთლებისთვის, ზეთი -კანდელებისთვის და საკმეველი - საცეცხლურისთვის. ეს ყოველივე სულაც არ იყო ეგზოტიკური და ძვირი სიამოვნება ქართველი, ბერძენი, სერბი ან ბულგარელი გლეხისათვის. გლეხს პური თავისი ხელით მოჰყავდა. ღვინოს საკუთარი ვენახიდან აყენებდა. ზეთისხილი კი მისივე ეზოში ხარობდა. საკმევლად ფისს იყენებდა, რომელსაც ხეებიდან აგროვებდა (უმეტესად ნაძვისა და კედრისგან). ადამიანებს ტაძარში მიჰქონდათ ნაწილი იმისა, რასაც თავად მოიწევდნენ ან შექმნიდნენ. ისინი არ ყიდულობდნენ სანთლებს ტაძარში, ვინაიდან სახლიდან თავისი ხელით გაკეთებული მოჰქონდათ. არც ზეთს ყიდულობდნენ, რადგან საკუთარი ჰქონდათ. არც სეფისკვერს ყიდულობდნენ შესაწირად - სახლში გამომცხვარი პური ან ფქვილი მოჰქონდათ. არც საკმეველს ყიდულობდნენ, რომელიც დღეს ხშირად უცხოეთიდან შემოაქვთ, არამედ თავად უზიარებდნენ ტაძარს საკუთარი ხელით მოგროვილს. ანუ, ის, რაც ჩვენ დღეს ეკლესიიდან გამოგვაქვს, ჯერ კიდევ 100 წლის წინ (ყოველ შემთხვევაში გლეხებს მაინც) ხალხს თავად შეჰქონდა ტაძარში.

გლეხს კარგად ესმოდა, რომ თვითონ არ იყო თავისი მოსავლის შემოქმედი. მართალია, უდიდეს შრომას ეწეოდა, მაგრამ წვიმისა და მზის გარეშე განა გამოიღებდა ნაყოფს მისი ოფლით მოხნული მიწა?! მთელი წლის მანძილზე ის იმედით შეჰყურებდა ცას. ხოლო როცა მოსავალს მოიწევდა, სამართლიანობის გრძნობა კარნახობდა, რომ მადლიერი ყოფილიყო ზეცისა. თავისი მოსავლის, თავისი შრომის ნაწილი მას მიჰქონდა საკურთხეველთან: „უფალო, შენ მომანიჭე ეს ყოველივე, მე კი გმადლობ ამისათვის და მომაქვს საპასუხო ძღვენი, თუმცა - სიმბოლური“.

სწორედ ამ აზრით იკურთხება აგვისტოში ხილი. ნაყოფი უფრო გემრიელი კი არ ხდება ტაძარში მიტანისას, უბრალოდ, ადამიანი სწავლობს მადლიერებას. როგორც ინგლისელმა მწერალმა ჩესტერტონმა აღნიშნა, „ბავშვის რელიგიური აღზრდა მაშინ კი არ იწყება, როცა მამა მოუთხრობს ღმერთის შესახებ, არამედ მაშინ, როცა დედა ასწავლის მადლობის თქმას გემრიელად გამომცხვარი ღვეზელისათვის“.

ამგვარად, ადამიანებს თავიანთი შრომის ნაწილი მოჰქონდათ ტაძარში. ახლობლების სულის მოსახსენებელ პანაშვიდზე ადამიანებს დღესაც მიაქვთ სახლიდან ხილი, შაქარი, ღვეზელი. ლოცვების დასრულების შემდეგ ძღვენის ნაწილს ეკლესიის მსახურთ სწირავენ, ნაწილს იმ ადამიანებს სთავაზობენ, ვინც ამ დროს ეკლესიაშია, დანარჩენს კი ეკლესიის გარეთ მყოფ მათხოვრებს ურიგებენ. სწორედ ამგვარად ხდებოდა უწინ უმნიშვნელოვანეს საეკლესიო მსახურებისას - ლიტურგიაზე - ადამიანებს სახლიდან მოჰქონდათ ღვინო და პური, აძლევდნენ მღვდელმსახურს და სთხოვდნენ, რომ ელოცა ძღვენის შემომწირველთათვის, ასევე მათთვისაც, ვისი სახელებიც შეიგზავნებოდა საკურთხეველში. სეფისკვერს ბერძნები „პროსფორას“ უწოდებენ, რაც ქართულად „ძღვენს“ ნიშნავს. „პროსფორა“ ისაა, რაც მიტანილია, შეწირულია ეკლესიაში და არა ის, რაც ეკლესიიდან გააქვთ.

მაგრამ დღეს ადამიანები სახლში აღარც პურს აცხობენ და ხშირად არც ღვინოს აყენებენ, განსაკუთრებით ქალაქში. ისინი უკვე სხვა სამუშაოთი ირჩენენ თავს. სინდისი კი ადამიანს კარნახობს: „შრომისას იმ ტალანტებით, იმ ნიჭით, იმ შესაძლებლობებით სარგებლობ, რომელიც შემოქმედმა მოგანიჭა. თუნდაც შენი შრომის ნაწილი მაინც შესწირე მადლიერებით“. მაგრამ როგორ მიიტანოს ინჟინერმა ან ტრაქტორისტმა, ჟურნალისტმა ან მასწავლებელმა თავისი შრომის ნაწილი ტაძარში? მაგრამ ხომ არსებობს შრომის ანაზღაურება, რასაც თანამედროვე პოლიტეკონომიაში „საყოველთაო ეკვივალენტი“, ანუ ფული ეწოდება?!

ამიტომ მორწმუნეს თავისი შრომის გარკვეული ნაწილი ფულის სახით მიაქვს ტაძარში და გადაცვლის ეკლესიისთვის აუცილებელ ნივთებზე: სანთლებზე, პურზე (სეფისკვერზე), ღვინოზე, საკმეველზე... გარეშე თვალისთვის აქ აშკარა სავაჭრო ოპერაცია მიმდინარეობს: ფული იცვლება საგნებზე. სინამდვილეში ყველაფერი სხვაგვარადაა. ადამიანმა მიიტანა თავისი შესაწირი. მაგრამ ფულის კუპიურას ხომ ვერ დაანთებ სანთლის მაგივრად, ვერც მონეტას დადებ საკმევლის ნაცვლად საცეცხლურში. ამიტომ ეკლესია წინასწარ ზრუნავს იმისათვის, რომ წირვა-ლოცვისთვის საჭირო ნივთები მზად იყოს. სანთლის საკუთარი ხელით გაკეთება სულაც აღარ არის საჭირო, მრევლს ეკლესიის ზღურბლამდე შეუძლია თავისი შესაწირი მონეტის სახით მიიტანოს, ხოლო თავად ტაძარში უკვე სანთლით ხელში შევიდეს.

ამ აქტში ყიდვა-გაყიდვის პროცესი არ არის. „მესანთლის დახლი“ უბრალოდ ეხმარება თანამედროვე ცივილიზაციის ადამიანებს, რომ უმტკივნეულოდ გადაინაცვლონ უძველესი ტრადიციის სამყაროში.

ზოგიერთ ტაძარში სანთლები თავისუფლად აწყვია დახლთან, მათ გვერდით კი შესაწირი ყუთი დგას. ვისაც საშუალება არ გააჩნია, უფასოდ იღებს სანთელს, მაგრამ ხშირად ადამიანები იმაზე მეტსაც კი სწირავენ ეკლესიას, ვიდრე სანთლის დამზადება ღირს, ვინაიდან კარგად ესმით, რომ აქ ფულადი ეკვივალენტის გაცვლა კი არ ხდება, არამედ უფლისადმი საკუთარი შრომის ნაწილი იწირება...

ახლა უკვე გასაგები ხდება, თუ რატომ სცოდავენ ისინი, ვინც სანთლებს ქუჩის გამყიდველებთან ან ბაზრობებზე ყიდულობენ და არა ტაძარში. თუ სანთელი უფლის წინაშე ჩვენი წვისა და მისთვის გაღებული ჩვენი მსხვერპლის სიმბოლოა - მაშინ რაღა გამოდის, თუ ეს სანთელი ჩვეულებრივი გამყიდველისაგან გვაქვს შეძენილი? სანთელი ხომ ჩვენს მაგივრად არ ლოცულობს. ის მხოლოდ შეგვახსენებს იმ ლოცვით წვაზე, რომელიც უნდა ხდებოდეს ჩვენს გულში. სანთელი არ არის ეკლესიის ან ბინის კურთხევის საშუალება. ის იმ მცირედი მსხვერპლის განსახიერებაა, რომელიც ტაძარს შევწირეთ. თავად ეს მცირედი მსხვერპლი კი არის სიმბოლო იმ უდიდესი მსხვერპლისა, რომელიც ქრისტიანმა უნდა გაიღოს უფლისათვის. ქუჩაში ნაყიდი სანთლის დანთებისას კი ჩვენი მსხვერპლი ტაძრის გარეთაა შეწირული. ასეთი სანთელი უფლის წინაშე კი არ იწვის, არამედ ჩვენს ეგოიზმისა და წვრილმანი „ეკონომიის“ წინაშე.

რაც არ უნდა გვიმტკიცონ ქუჩაში სანთლის გამყიდველებმა, რომ მათი სანთლები „ნაკურთხია“, „საეკლესიოა“, არ უნდა დავუჯეროთ. ამასთან, არის შემთხვევებიც, როცა მათი სანთლები ჯადოქრებისა და მაგების მიერ არის შელოცვილი.

როგორც ვთქვით, ძველად ადამიანებს თავიანთი სანთლები მოჰქონდათ ეკლესიაში, მაგრამ, გარდა ამისა, ისინი საეკლესიო „მეათედსაც“ იხდიდნენ (თუმცა ფულით კი არა, მოსავლის ნაწილით). დღეს მართლმადიდებელი ეკლესია (განსხვავებით მრავალი პროტესტანტული თემისგან) თავის მრევლს არ მოუწოდებს ესოდენ საგრძნობი - ათპროცენტიანი - მსხვეპლის გაღებისაკენ. მაგრამ თუნდაც ის მცირედი მსხვერპლიც კი, რომელსაც სანთლის დანთებით ვწირავთ, ყიდვა-გაყიდვის აქტი რომ აღარ იყოს და სულიერი ხასიათი შეიძინოს, ტაძარში უნდა იყოს შეძენილი და არა ქუჩის გადამყიდველებთან.

დღეისათვის სიტყვა „მსხვერპლი“ და „მსხვერპლშეწირვა“ პოპულარული არ არის. რეკლამა და მასკულტურა დაჟინებით მოუწოდებენ ადამიანებს, რაც შეიძლება „თავიანთ გემოზე“ იცხოვრონ და „საკუთარ თავს სიამოვნებაზე უარს ნუ ეტყვიან“. ეკლესია კი ცდილობს, ამ არაადამიანურ მოდას დაუპირისპირდეს და ადამიანებს მსხვეპლშეწირვისაკენ მოუწოდებს.

 

ტაძარში ვაჭრობა კი არა, სულის აღზრდა ხდება. თუ გააცნობიერებ, რომ მესანთლესთან აღსრულებული ქმედება ჩვეულებრივი სავაჭრო ოპერაციაკი არაა, არამედ მცირედი შენაწირი - მრავალი რამ შეიცვლება შენს სულში. არა მყიდველის მიერ აღსრულებული ვალის შემეცნებით უნდა დაანთო სანთელი შანდალზე, არამედ იმის გაცნობიერებით, რომ მსხვეპლშეწირვის ცეცხლით განწმიდო მთელი ცხოვრებისეული გზა. ეს მართალია, ძალიან მცირეა. მაგრამ ადამიანს იმის გასაცნობიერებლად ისიც შეეწევა, რომ სამყაროში სამსახურის გარდა, არსებობს მსახურებაც. გარდა იმისა, რაც იყიდება, იწირება კიდეც.

ჩნდება კითხვა, სად მიაქვს ეკლესიას სანთლების გაყიდვით მოგროვილი ფული?

სანთლები ოდესღაც აუცილებელი იყო ტაძრის გასანათებლად, დღეს იგი ელექტროენერგიით ნათდება, რაც, კარგად მოგეხსენებათ, საკმაოდ ძვირი სიამოვნებაა. როგორ გადაიხდის ტაძარი ელექტროობის ფულს, თუკი ადამიანები სანთლებსაც კი ქუჩის მოვაჭრეებთან იყიდიან?

ეკლესიაში ყოველთვის მოიძებნება ის საქმე, რისთვისაც ფულია საჭირო, ესაა ტაძრების მშენებლობა და რესტავრაცია, მღვდელმსახურთა და მგალობელთა, დარაჯებისა და დამლაგებლების გასამრჯელოთა ანაზღაურება, ხარჯები სემინარიის, საკვირაო სკოლების, საეკლესიო გიმნაზიებისა და საავადმყოფოების, ცენტრალური აპარატის, საზღვარგარეთული მისიებისა და წარმომადგენლობების შესანახად. საიდან უნდა ჰქონდეს ეკლესიას ესოდენ დიდი ფული?

წინა საუკუნეებში ეს თანხა სახელმწიფო ბიუჯეტიდან იყო გამოყოფილი. ეკლესიის სახელმწიფოსგან გამოყოფის შემდეგ კი ეს ასე აღარ ხდება. რიგ ქვეყნებში (უწინარეს ყოვლისა გერმანიასა და სკანდინავიის ქვეყნებში) იკრიბება სპეციალური საეკლესიო გადასახადი. ქვეყნის ყოველი მოქალაქე ვალდებულია, შემოსავლის გარკვეული პროცენტი საეკლესიო საჭიროებისათვის გადარიცხოს (სინდისის თავისუფლება კი იქ იმაში მდგომარეობს, რომ ადამიანს თავად შეუძლია გადაწყვიტოს, თუ რომელ კონფესიას ანდობს თავის ფულს).

ჩვენს ეკლესიაში კი ადამიანს არავინ აკისრებს საეკლესიო გადასახადს, არც სანთლების შეძენას აძალებს ვინმე. ჩვენი საეკლესიო ცხოვრების უმნიშვნელოვანესი საიდუმლო - აღსარება და ზიარება ყოველგვარი საფასურის გარეშე აღესრულება. თუ ადამიანს არ აქვს საშუალება, გაიღოს შესაბამისი მსხვერპლი ნათლობის, ქორწინების ან წესის აგებისათვის, საეკლესიო კანონების მიხედვით, მღვდელმა იგი უსასყიდლოდ უნდა აღასრულოს. ეკლესიაში სპეციალურ ყულაბაში კი ადამიანს ნებისმიერ დროს შეუძლია შეწიროს თანხა მღვდელმსახურის, მგალობლების, ტაძრის აღდგენისა და განახლებისათვის. ის ადამიანი, ვინც მოძღვრის თვალწინ იწყებს ქრისტიანულ ცხოვრებას, ხშირად ამბობს აღსარებას, წირვა-ლოცვას ესწრება, ეზიარება, მისთვის ახლობელი ხდება. ასეთ ადამიანს აზრადაც არ მოუვა მოძღვრისთვის რაიმე თანხის გადახდა, არამედ სპეციალურ ყულაბაში ჩააგდებს შესაწირს უფლისათვის. მათ კი, ვინც გულუბრყვილოდ კითხულობს, თუ რაში სჭირდება მღვდელმსახურს ფული, შევახსენებთ, რომ მოძღვარიც ისეთივე ადამიანია, როგორიც ჩვენ, და მასაც უხდება საყოფაცხოვრებო პრობლემებთან შეჭიდება.

თუკი ადამიანს არა აქვს შესაძლებლობა, საკურთხეველში შეგზავნილ მოსახსენებელს სეფისკვერიც შეაყოლოს, არც ესაა დიდი უბედურება. უფალმა კარგად იცის ჩვენი გული და ჩვენი ოჯახის ბიუჯეტიც. თუკი ამის უკან სიხარბე არ იმალება, ადამიანის მხურვალე ლოცვა უფლისგან შეწირული იქნება.

თუკი არ შეგიძლია ფულადი შესაწირის გაღება ტაძარში, ეს სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ არ ძალგიძს ლოცვითი, გულითადი მსხვერპლის გაღება უფლისათვის. აღსარება თქვი, ეზიარე, ილოცე შენი ახლობლებისთვის და ასეთ ლოცვას არანაკლები მნიშვნელობა ექნება, ვიდრე შესაწირსა და დანთებულ სანთელს.

 

ინტერნეტის მასალების მიხედვით მოამზადა

ნათია თარაშვილმა

გაზეთი „საპარტიარქოს უწყებანი“, ზ 46 (254), 2003 წ.

 

 

სიტყვები - „მამა“, „მოძღვარი“ და „წინამძღვარი“

რას ამბობენ „იეღოვას მოწმეები“:

 

იეღოველები ფარისეველთა და მწიგნობართა შესახებ მაცხოვრის სიტყვებს იმოწმებენ: „თქვენ კი ნუ იწოდებით ასე: რაბი! ვინაიდან ერთია თქვენი მოძღვარი - ქრისტე, ხოლო თქვენ ყველანი ძმები ხართ. ნურც მამას თქვენსას უწოდებთ ვინმეს ამქვეყნად, ვინაიდან ერთია მამა თქვენი ზეციერი. და ნურც წინამძღვებად იწოდებით, ვინაიდან ერთია წინამძღვარი - ქრისტე“ (მათ. 23, 8-10) და ამტკიცებენ, რომ კაცთაგან არავის ვუწოდოთ მოძღვარი, მამა და წინამძღვარი.

რას უპასუხებს წმინდა წერილი:

სიტყვების მოძღვარი, მამა და წინამძღვარი პირდაპირი მნიშნველობით გაგება არ შეიძლება, რადგან მათ ორი მნიშნველობა აქვთ: პირველი - კონკრეტული და მეორე - ზოგადი. მართლაც, კონკრეტული მნიშნველობით - მამა, მოძღვარი და წინამძღვარი - მხოლოდ ერთადერთია - ღმერთი, რადგანაც იგია მამა ყოველი ქმნილებისა: „ჩვენ ერთი გვყავს მამა ღმერთი, ვისგანაც არის ყოველი“ (1 კორ. 8, 6);

არის მეორე მნიშვნელობაც - ზოგადი, რის მიხედვითაც ადამიანი შეიძლება იწოდოს მამად, თუკი, მას ჰყავს ხორციელი შვილები.

აბრაამი „ხარანს დასახლდა. და მამამისის სიკვდილის შემდეგ ღმერთმა გადმოასახლა იგი ამ ქვეყნად“ (საქმე 7, 4).

„გაგზავნა იოსებმა ხალხი, და მოიხმო მამამისი იაკობი, და მთელი თავისი საგვარეულო“ (საქმე 7, 14).

„განდგება მამა ძისაგან და ძე - მამისაგან; დედა - ასულისაგან და ასული - დედისაგან“ (ლუკ. 12, 53).

„უთხრა უმცროსმა მამას: მამა, მომეცი ჩემი წილი, რომელიც მერგება სამკვიდრებელიდან. და გაუყო მათ თავისი ქონება“ (ლუკ. 15, 12).

„მამებო, ნუ განარისხებთ თქვენს შვილებს, რათა არ დაეცნენ სულით“ (კოლ. 3, 21).

პიროვნებას ეწოდება მამა, თუკი მას ჰყავს სულიერი შვილები.

ელისე წინასწარმეტყველი ილია წინასწარმეტყველს მამას უწოდებს.

„ცად ავიდა ელია ქარბორბალათი. უყურებდა ელისე და ეძახდა: ჩემო მამავ, ჩემო მამავ!“ (4 მეფ. 2, 11-12).

მოციქული პავლე ძველი აღთქმის წმინდანებს სულიერ მამებს უწოდებს.

„მაშასადამე, რწმენისაგან, რათა მადლით მტკიცე იყოს აღთქმა მთელი მოდგმის მიმართ; არა მარტო რჯულით, არამედ რწმენითაც აბრაამისა, რომელიც არის ყოველი ჩვენგანის მაამ. როგორც დაიწერა: მე დაგადგინე შენ მრავალი ხალხის მამად“ (რომ. 4, 16-17);

„მიიღო წინადაცვეთის ნიშანი, როგორც ბეჭედი რწმენის სიმართლისა, რომელიც წინადაუცვეთელობაში ჰქონდა, რათა ყოფილიყო ყოველი წინადაუცვეთელი მორწმუნის მამა, და მათაც შერაცხოდათ სიმართლედ, - და მამა წინადაცვეთილებისა: არა მარტო იმათი, რომელთაც მიიღეს წინადაცვეთა, არამედ იმათიც, რომელნიც მისდევენ კვალს მამის ჩვენის აბრაამის რწმენისას“ (რომ. 4, 11-12).

ქრისტე ნათლობას ხელახალ, სულიერ შობას უწოდებს.

„ჭეშმარიტად, ჭეშმარიტად გეუბნები შენ: ვინც არ დაიბადება ხელახლა, ვერ იხილავს ღმერთის სასუფეველს... ვინც არ დაიბადება წყლისა და სულისაგან, ვერ შევა ღმრთის სასუფეველში... სულის მიერ შობილი სულია“ (იოან. 3, 3, 5-6).

 

თუკი ნათლობისას კაცი სულიერად იშვება, მაშინ პიროვნებას, რომელიც ამას აღასრულებს, მისი სულიერი მშობელი ეწოდება. ასეთები კი მოიქულები იყვნენ, რადგან ქრისტემ უშუალოდ მათ დაავალა ამის შესრულება:

„წადით და ასწავლეთ ყველა ხალხს, და ნათელი ეცით მამის და ძის და სულიწმიდის სახელით“ (მათ. 28, 19).

ამგვარად, მოციქულებსა და მათ მიერ ხელდასხმულ ესპისკოპოსებს, მღვდლებსა და დიაკვნებს, როგორც ნათლობის საიდუმლოს შემსრულებლებს, ეწოდებათ სულიერი მამები, ხოლო მათ მიერ მონათლულებს - სულიერი შვილები.

პავლე თავის თავს უწოდებს მშობელს, ანუ სულიერ მამას.

„ვინაიდან მრავალი მზრდელი გყავთ ქრისტეს მიერ, მაგრამ არა მრავალი მამა; რადგან ქრისტე იესოს მიერ სახარებით მე გშობეთ თქვენ. სწორედ ამიტომ გამოგიგზავნეთ ტიმოთე, რომელიც არის ჩემი საყვარელი შვილი და სარწმუნო უფლის მიერ, რათა მოგახსენოთ თქვენ ჩემი გზანი ქრისტეს მიერ“ (1 კორ. 4, 15, 17).

„რადგან თავადაც იცით, რომ, როგორც მამა - შვილებს, სათითაოდ შეგაგონებდით“ (1 თეს. 2, 11-12).

მოციქულები თავიანთ მოწაფეებს სულიერ შვილებს უწოდებდნენ.

„მოგიკითხავთ თქვენებრ რჩეული ეკლესია ბაბილონისა, და მარკოზი, ჩემი ძე“ (1 პეტრ. 5, 13).

„შვილნო ჩემნო, რომელთათვის კვლავ შობის სალმობით მელმის, სანამ არ გამოისახება თქვენში ქრისტე“ (გალ. 4, 19).

„შვილნო, დაიცვენით თქვენი თავები კერპთაგან“ (1 იოან. 5, 21).

„იმაზე დიდი სიხარული არ გამაჩნია, როცა მესმის ჩემი შვილების ჭეშმარიტებით სიარული“ (3 იოან. 4).

„ტიმოთეს, ჭეშმარიტ შვილს რწმენაში“ (1 ტიმ. 1, 2).

„მაშ, გაძლიერდი, შვილო ჩემო, ქრისტე იესოს მადლით“ (2 ტიმ. 2, 1).

„ტიტეს, ჭეშმარიტ შვილს საერთო რწმენისაებრ“ (ტიტ. 1, 4).

აღსანიშნავია, რომ არც იოანე ღვთისმეტყველს და არც პავლე მოციქულს ხორციელი შვილები არ ჰყოლიათ. აქ ლაპარაკია სულიერ შვილებზე.

მოყვანილი მუხლებიდან გამომდინარე, მოწაფეებიც მოციქულებს სულიერ მამებს უწოდებდნენ. ამაზე დაყრდნობით მართლმადიდებელ ეკლესიაში მრევლი სასულიერო პირებს მამებს უწოდებს, რადგანაც ისინი არიან არა მარტო მათი სულიერი მშობლები, არამედ დამრიგებლები, მოძღვრები, მწყემსები და წინამძღოლნი ყოველ სულიერ საქმეში.

 

ეკლესიის მსახურთ ეწოდებათ მწყემსები.

„გაუფრთხილდით თქვენსავე თავს და მთელ სამწყსოს, რომლის მცველებადაც დაგადგინათ თქვენ სული წმიდამ, რათა მწყემსავდეთ უფლისა და ღმერთის ეკლესიას“ (საქმე 20, 28).

„ხუცესთ თქვენს შორის ვთხოვ, როგორც თანახუცესი... მწყემსეთ თქვენთვის მობარებული ღმრთის სამწყსო; მიხედეთ მას, არა იძულებით, არამედ ნებსით, არა ბილწი ანგარებით, არამედ გულმოდგინედ“ (1 პეტრ. 5, 1-2).

ეკლესიის მსახურთ ეწოდებათ მოძღვარნი.

„ანტიოქიის ეკლესიაში იყვნენ წინასწარმეტყველსნი და მოძღვარნი: ბარნაბა და სიმონი, რომელსაც ერქვა ნიგერი, ლუციუს კირინელი, ჰეროდე მეოთხედმთავრის ძუძუმტე, და სავლე“ (საქმე 13, 1).

„და რაკი ჩვენთვის მოცემული მადლისაებრ სხვადასხვა ნიჭი გვაქვს, ამიტომ, თუ წინასწარმეტყველების ნიჭი გიბოძა, იწინასწარმეტყველე, თანახმად შენივე რწმენისა; თუ მსახურებისა - იმსახურე, თუ მოძღვრისა - დამოძღვრე“ (რომ. 12, 6-7).

„ზოგიერთნი ღმერთმა დაადგინა ეკლესიაში, ჯერ - ერთი, მოციქულებად, მეორეც, წინასწარმეტყველებად, მესამეც, მოძღვრებად“ (1 კორ. 12, 28);

„მანვე დაადგინა ზოგი მოციქულებად, ზოგი წინასწარმეტყველებად, ზოგი მახარებლებად, ზოგიც მწყემსებად და მოძღვრებად“ (ეფეს. 4, 11);

„რომლის ქადაგად და მოციქულადაც ვარ დადგენილი, ისევე როგორც წარმართთა მოძღვრად“ (2 ტიმ. 1, 11).

ეკლესიის მსახურთ ასევე ეწოდებათ წინამძღვარნი.

„გაიხსენეთ თქვენი წინამძღვარნი, რომელნიც გიქადაგებდნენ ღმრთის სიტყვას, და, მათი სიცოცხლის აღსასრულის შემყურეთ, მიჰბაძეთ მათ რწმენას“ (ებრ. 13, 7).

„გევედრებით თქვენ, ძმანო, სცანით მაშვრალნი თვენს შორის, და წინამძღვარნი თქვენნი უფალში და მოძღვარნი თქვენნი, და პატივი მიაგეთ მათ უპირატესად სიყვარულით, მათივე საქმის გამო“ (1 თეს. 5, 12-13).

აღსანიშნავია ისიც, რომ იეღოველები, ალბათ, ამდენი მამხილებელი ციტატის გამო მივიდნენ იმ დასკვნამდე, რომ თავიანთ ბოლოდროინდელ ჟურნალებში მოციქულებსა და ძველ საეკლესიო მწერლებს მამებად მოიხსენიებენ: „...არც მოციქული მამების ნაწერებშია რაიმე ნათქვამი...“ („საგუშაგო კოშკი“, 1.04.96, გვ. 5).

„ქრისტეს დაბადების შემდეგ ადრინდელ საუკუნეებში ნიკეის კრებამდელი მამები წამყვან რელიგიურ მასწავლებლებად იყვნენ აღიარებულნი“ („უნდა გწამდეს სამება?“ გვ. 7).

 

წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას“, თბილისი, 1998 წ.

 

 

საეკლესიო დღესასწაულების, კვირა დღისა და აღდგომის დღის აღნიშვნის თაობაზე

რას ამბობენ „იეღოვას მოწმეები“:

 

ცნობილია, რომ ქრისტიანული ეკლესიის დაარსებისთანავე კვირის პირველი დღე, როგორც ქრისტეს აღდგომის დღე, ღვთისადმი დიდების დღედ იყო დადგენილი; მაგრამ ამას არ ეთანხმებიან იეღოველები და ამტკიცებენ, რომ „არავითარი მითითებები არ არის მოცემული „ახალ აღთქმაში“ აღდგომის დღესასწაულის აღნიშვნასთან დაკავშირებით, არც მოციქულ მამების ნაწერებშია რაიმე ნათქვამი“ („საგუშაგო კოშკი“. 1.04.96 წ. გვ. 5).

„ქრისტიანებისათვის მხოლოდ გახსენების საღამოს და არა აღდგომის აღნიშვნა არის მითითებული ბიბლიაში“ („საგუშაგო კოშკი“. 1.04. 96);

„სადღესასწაულო დღეების სიწმინდე აზრადაც არ მოსვლიათ პირველ ქრისტიანებს, არც უფალი და არც მათი მოციქულები არ ზეიმობდნენ არც მას და არც სხვა დღესასწაულებს“ („საგუშაგო კოშკი“. 1.04.98).

რას უპასუხებს წმინდა წერილი:

ძველი აღთქმა

უფალი უბრძანებს ისრაიტელებს, რათა ემსახურონ მას და ყოველწლიურად აღნიშნონ მის მიერ დადგენილი საღვთო დღესასწაულები.

პასექის აღნიშვნის შესახებ უთხრა უფალმა მოსეს: „სამახსოვროდ დაითქვით ეს დღე, იდღესასწაულეთ იგი საუფლო დღესასწაულად თაობიდან თაობაში. სამარადისო წესად დაიდეთ ეს დღესასწაული“ (გამ. 12, 14).

„დაიცავით უფუარობა, რადგან სწორედ ამ დღეს გამოვიყვანე თქვენი მხედრობა ეგვიპტის ქვეყნიდან; დაიცავით ეს დღე თაობიდან თაობაში სამარადისო წესად“ (გამ. 12, 17);

„წელიწადში სამჯერ უნდა გამოცხადდეს ყოველი შენი მამროვანი უფლის, შენი ღვთის უფუარობის დღესასწაულზე, შვიდეულის დღესასწაულზე და კარვობის დღესასწაულზე“ (რჯლ. 16, 16);

„დაიცავი აბიბის თვე და მოუმზადე პასექი უფალს, შენს ღმერთს, რადგან აბიბის თვეში გამოგიყვანა უფალმა, შენმა ღმერთმა ეგვიპტის ქვეყნიდან, ღამით... ხუთ დღეს ჭამე და მასთან ერთად ხმიადი, გაჭირვების პური... რომ მთელი სიცოცხლე გახსოვდეს ეგვიპტის ქვეყნიდან შენი გამოსვლის დღე“ (რჯლ. 16, 1, 3);

„შვიდეულის დღესასწაულზე იზეიმე, პირველ მოწეული ხორბლისა და რთველის დღესასწაული წლიდან წლამდე“ (გამ. 34, 22);

 

„გაიხარეთ დღესასწაულში შენ და შენმა ვაჟმა, შენმა ასულმა, შენმა ყმამ და ყმაქალმა, ლევიანმა და ქვრივ-ობოლმა, რომლებიც ცხოვრობენ შენს კარზე. შვიდ დღეს იდღესასწაულე უფლის, შენი ღმერთისთვის იმ ადგილას“ (რჯლ. 16, 14-15).

„შვიდ დღეს იზეიმე კარვობის დღესასწაული“ (რჯლ. 16, 13).

ახალი აღთქმა

იესო ქრისტე, ისე როგორც მთელი ისრაელი, რჯულის თანახმად, საზეიმოდ ხვდებოდა საუფლო დღესასწაულებს.

„მისი მშობლები ყოველ წელიწადს პასექის დღესასწაულზე მიდიოდნენ იერუსალემში. და როცა თორმეტი წლისა გახდა, ჩვეულებისამებრ, იერუსალემში დღესასწაულზე წავიდნენ ისინი“ (ლუკ. 2, 41-42).

„დადგა დღე უფუარობისა, როცა უნდა დაეკლათ საპაექე კრავი. გაგზავნა პეტრე და იოანე, და უთხრა მათ: წადით და მოგვიმზადეთ პასექი, რათა ვჭამოთ... წავიდნენ და ყველაფერი ისე დახვდათ, როგორც უთხრა მათ, და მოამზადეს პასექი“ (ლუკ. 22, 7, 8, 13).

„მოახლოებული იყო იუდეველთა დღესასწაული, რომელსაც ჰქვია კარვობა... შუა დღესასწაულზე ავიდა იესო ტაძრად და ასწავლიდა“ (იოან. 7, 2, 14).

მართლმადიდებლებისათვის კვირა დღე სხვა დღეებისაგან გამორჩეულისა, რადგანაც უფალი მკვდრეთით ამ დღეს აღდგა, ამიტომაც ეკლესია მას დიდი ზეიმით აღნიშნავს. კვირა ბერძნული „კირიონიდან“ არის აღებული, ნიშნავს საუფლო დღეს; ანუ აღდგომის დღე.

იეღოველთა სწავლებით არცერთი დღე არ განსხვავდება ერთიმეორისგანდა ყველა დღე ერთნაირია.

რას უპასუხებს წმინდა წერილი:

უფალი აღდგა კვირის პირველ დღეს.

„კვირის პირველ დღეს, გამზადებული ნელსურნელებით, დილაუთენია მივიდნენ საფლავთან... მაგრამ ლოდი სამარხიდან გადაგორებული დახვდათ და შიგ შესვლას ვეღარსად ნახეს იესოს სხეული“ (ლუკ. 24, 1-3).

„კვირის პირველ დღეს დილაუთენია მოვიდა მარიამ მაგდალინელი სამარხთან, როცა ჯერ ისევ ბნელოდა, და დაინახა, რომ სამარხიდან აეღოთ ლოდი“ (იოან. 20, 1).

უფალი მოწაფეებს პირველად გამოეცხადა კვირას, აღდგომის დღეს.

„კვირის იმავე პირველ დღეს, საღამოხანს, როცა სახლის კარი, სადაც იყვნენ მოწაფეები, იუდეველთა შიშით დახშული იყო, მოვიდა იესო, შუაში დადგა და უთხრა მათ: მშვიდობა თქვენდა!“ (იოან. 20, 19).

უფალი მოწაფეებს მეორედ გამოეცხადა აღდგომის სწორს, ისევ კვირა დღეს.

 

„რვა დღის შემდეგ კვლავ სახლში იყვნენ მისი მოწაფეები, და თომაც მათთან ერთად. და შევიდა იესო, თუმცა დახშული იყო კარი, მათ შორის დადგა და თქვა: მშვიდობა თქვენდა!“ (იოან. 20, 26).

სულიწმიდის გადმოსვლა - სულთმოფენობა მოხდა აღდგომიდან ორმოცდამეათე, ანუ კვირა დღეს.

„როცა სრულდებოდა ორმოცდაათობის დღე, ყველანი ერთად იყვნენ ერთ ადგილას. და ანაზდად იგრგვინვა ზეცით, თითქოს გრიგალი აგუგნდაო, და აავსო მთელი სახლი, სადაც ისინი იყვნენ. და მოევლინა მათ ალვით გამოყოფილი ენები, რომლებიც დაეფინა თვითეულ მათგანს. და აღივსნენ ყველანი სულით წმიდით, და სხვადასხვა ენებზე ალაპარაკდნენ“ (საქმე 2, 1-4).

ევქარისტიის, ანუ წმინდა ზიარების საიდუმლო სრულდებოდა კვირა დღეს.

„კვირის პირველ დღეს, როცა პურის გასატეხად შეიკრიბნენ მოწაფეები, პავლემ, რომელიც მეორე დღეს აპირებდა გამგზავრებას, სიტყვა უთხრა მათ“ (საქმე 20, 7).

კვირას გაიცემოდა მოწყალება ღარიბებისათვის.

„კვირის ყოველ პირველ დღეს თვითეულმა თქვენგანმა, თავის მხრივ, შეძლებისდაგვარაფ, გადადოს და შეინახოს, რათა ჩემი მოსვლისას აღარ დაიწყოთ გროვება. ხოლო როდესაც მოვალ, თქვენს მიერ არჩეულ ხალხს წერილებს გავატან და წარვგზავნი, რათა თქვენი შეწირულობა ჩაიტანონ იერუსალემს“ (1 კორ. 16, 2-3).

იოანეს გამოცხადება იყო კვირა დღეს.

„მე, იოანე, ძმა თქვენი... ვიყავი კუნძულზე, რომელსაც ჰქვია პატმოსი, ღმრთის სიტყვის და იესო ქრისტეს მოწმობისათვის. ვიყავი სულით, კვირა დღეს, და მომესმა უკნიდან მგრგვინავი ხმა, როგორც საყვირის“ (გამოცხ. 1, 9-10).

პირველ ქრისტიანთა შორის ბევრი იყო ყოფილი იუდეველი, რომელთაც ძველი აღთქმის წეს-ჩვეულებანი ქრისტიანობაში გადმოჰქონდათ. ამიტომაც იყო, რომ მოციქულები, წარმოშობით ებრაელები, თავდაპირველად შაბათის კანონს იცავდნენ (ლუკ. 23, 56; მარკ. 16, 1), მაგრამ მათზე სულიწმინდის გარდამოსვლის შემდეგ მათი ეს დამოკიდებულება შეიცვალა, რაც აშკარად ჩანს პავლე მოციქულის წერილით გაქრისტიანებული ყოფილი წარმართებისადმი, რომელიც ებრაული კანონებისადმი არ იყვნენ კეთილგანწყობილნი: „მაშ, ნურავინ განგსჯით საჭმლისა თუ სასმლის, ან რაიმე დღესასწაულის, ან კიდევ ახალი მთავრისა თუ შაბათთა გამო“ (კოლ. 2, 16).

 

ამ მუხლით მოციქული გადმოგვცემს, რომ ებრაელთა კანონები სასმელ-საჭმელზე, დღესასწაულებზე აღარ არის საჭირო. იგი პირდაპირ აგებინებს ქრისტიანებს, რომ მათთვის, თუმცაღა ბიბლიაში შაბათი და სხვა დღესასწაულები (პასექის, კარვობის, უცომოების) უფლის დღედ იწოდება, მაგრამ ეს ყველა „ჩრდილია მომავლისა“ (კოლ. 2, 17).

პავლე მოციქული საუბრობს ებრაელთა მიმართ მიწერილ ეპისტოლეში განსვენების დღის - შაბათის შესახებ, რომელშიც ადამიანები „ვერ შევიდნენ ურჩობის გამო, - კვლავ აწესებს დასაზღვრულ დღეს“ (ებრ. 4, 6-7).

ამგვარად, პავლე მოციქული პირდაპირ მიგვითითებს ებრაული შაბათის, როგორც სადღესასწაულო დღის „სხვა დღით“ შეცვლის აუცილებლობაზე, რაც ქრისტიანებისათვის მხოლოდ კვირა - აღდგომის დღე შეიძლება იყოს.

ახალი აღთქმის პასექის, ანუ აღდგომის დღესასწაულის აღნიშნვა თვით ქრისტეს მოციქულებმა დაადგინეს.

„გაწმინდეთ ძველი საფუარი, რათა იყოთ თქვენ ახალი ცომი, რადგანაც უფუარნი ხართ; ვინაიდან პასექი ჩვენი, ქრისტე, ჩვენთვის დაიკლა. ასე რომ, ვიდღესასწაულოთ არა ძველი საფუარით, არა უკეთურობისა და უწმინდურობის საფუარით, არამედ სიწმიდისა და ჭეშმარიტების უფუარი პურით“ (1 კორ. 5, 7-8).

ძველი აღთქმის პასექი წარმოადგენდა ახალი აღთქმის პასექის წინასახეს. როგორც ძველ აღთქმაში ღმერთმა ებრაელები ეგვიპტელთა ტყვეობისაგან იხსნა, ახალი აღთქმის პასექით, ანუ ქრისტეს აღდომით უფალმა ადამიანები ეშმაკის მონობისაგან გამოიხსნა.

ამგვარად, ძველი აღთქმის პასექი ახალ აღთქმაში შეიცვალა ქრისტეს პასექით, ანუ აღდგომის დღესასწაულით. როგორც მოციქულთა დადგენილებიდან და კანონებიდან ჩანს, უფლის ვნებისა და აღდგომის დღეებს ქრისტიანები ჯერ კიდევ პირველ საუკუნეებში აღნიშნავდნენ.

ისტორიიდან ცნობილია, რომ უფლის აღდგომის დღესასწაული სხვადასხვა დროს აღინიშნებოდა. ამასთან დაკავშირებული უთანხმოებანი 325 წელს ქალაქ ნიკეაში გამართულ პირველ მსოფლიო კრებაზე გადაიჭრა, როდესაც დადგინდა, რომ აღდგომის დღესასწაული ყველას ერთდროულად აღენიშნა გაზაფხულის ბუნიობის შემდეგ, მთვარის შევსებიდან პირველ კვირა დღეს. ამასთან, თუ იუდეველების ქასექი დაემთხვეოდა ქრისტიანთა პასექს, იგი ერთი კვირით უნდა გადაეწიათ. ამიტომაც არის, რომ მართლმადიდებელი ეკლესიით ქრისტეს აღდგომა მოძრავი დღესასწაულია და სხვადსხვა დროს აღინიშნება.

ამგვარად, ქრისტეს აღდგომის აღნიშვნა 325 წელს კი არ შემოიღეს, როგორც ამას „იეღოვას მოწმეები“ ამტკიცებენ, არამედ პირველ ქრისტიანებს შორის იგი მანამდეც აღინიშნებოდა. პირველ მსოფლიო კრებაზე მხოლოდ მისი თარიღი დადგინდა. საეკლესიო კრებას ჰქონდა ამის სრული უფლება, რადგან ჯერ კიდევ მოციქულთა დროს, იერუსალიმის კრებაზე, როცა მოციქულებმა წინადაცვეთა ნათლისღებით შეცვალეს (იხ. საქმე 15, 24-28), დაადგინეს, რომ ყველას „დაემარხათ იერუსალიმელ მოციქულთა და ხუცესთა მიერ დადგენილი წესები“ (საქმე 16, 4).

სხვა სიტყვებით ეს ნიშნავს, ყველა სადავო საკითხი, რომელიც ქრისტიანთა შორის წარმოიშვებოდა, ამიერიდან მოციქულებს, ხეცესებს და, საერთოდ, საეკლესიო კრებებს უნდა გადაეწყვიტა, რაც ნიკეის პირველმა მსოფლიო კრებამ კიდეც განახორციელა.

კონსტანტინე დიდი და კვირა დღე

„იეღოვას მოწმეები“ აქილიკებენ და კიცხავენ მოციქულთასწორ იმპერატორ კონსტანტინეს, თითქოს მან გამოაცხადა კვირა წმინდა დღედ. სინამდვილეში კი ეს ასე არ არის. კონსტანტინე დიდს კვირა არ გამოუცხადებია დასვენებისა და ღვთის თაყვანისცემის დღეღ. იმპერატორის ქვეშევრდომები იმ დროისათვის უკვე იცავდნენ ამ დღეს. ისინი თავიანთ დუქნებს კეტავდნენ, ყველა საქმეს ტოვებდნენ და ეკლესიაში ღვთისმსახურებაზე დასასწრებად მიდიოდნენ. ამის გამო, ამ დღის წმიდასაყოფად გამოიცა ბრძანება. მაშასადამე, იმპერატორმა კონსტანტინემ სიახლე კი არ შემოიტანა, არამედ იმპერიაში მანამდე არსებული წესი დააკანონა.

ამგვარად, იეღოველთა სწავლება, თითქოს აღდგომის, კვირა დღისა და სხვა დღესასწაულების აღნიშნვა არასწორია, ბიბლიის სწავლებას ეწინააღმდეგება.

 

წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას“, თბილისი, 1998 წ.

 

სისხლის გადასხმის თაობაზე

რას ამბობენ „იეღოვას მოწმეები“:

„იეღოვას მოწმეები“ ამტკიცებენ, რომ ღვთის კანონი სისხლის გადასხმას კრძალავს და ამ აზრის მხარდამხარ შემდეგი მუხლი მოჰყავთ:

„ეკრძალეთ კერპთათვის შეწირულს და სისხლს, დამხრჩვალს და სიძვას. თუ ამათგან თავს მოიზღუდავთ, კარგს იზამთ“ (საქმე 15, 29).

რას უპასუხებს წმინდა წერილი:

„იეღოვას მოწმეები“ წმინდა წერილის ამ ადგილსაც არასწორად განმარტავენ და ამტკიცებენ, თითქოს მოციქულები ამ მუხლით სისხლის გადასხმას კრძალავდნენ. მათი დაბნეულობა იქამდეც კი მიდის, რომ არათუ მოძმისა და მოყვასისათვის, არამედ ამ მოტივით საკუთარი მომაკვდავი შვილებისათვის სისხლის გადასხმაზეც კი ხშირად უარს აცხადებენ იეღოველი დედები, თანაც ამით თავს ღვთის მცნებათა ერთგულ დამცველებად წარმოაჩენენ. სინამდვილეში ნებით თუ უნებლიეთ, კაცის კვლის ცოდვის თანამონაწილენი ხდებიან. არადა რამდენი შემთხვევა ყოფილა, როდესაც ექსტრემალურ სიტუაციაში კეთილი ადამიანის მიერ გაღებულ სისხლს მოყვასი სიკვდილისაგან გადაურჩენია.

ჯერ ერთი, იეღოველთა შეცდომა იქიდანაც ჩანს, რომ მოციქულებს უბრალოდ არ შეეძლოთ სისხლის გადასხმის აკრძალვა, რადგანაც ამ დროს არათუ არ არსებობდა წვეთოვანები და სისხლის გადასასხმელი მოწყობილობანი, არამედ ამის ფიქრშიც კი არ იყვნენ. მეორეც, იმავე თავის მე-20 მულხში წერია: „არამედ მივწეროთ მათ, რომ ეკრძალონ კერპთაგან შებღალულთა და სიძვას, დამხრჩვალსა და სისხლს“ (საქმე 15, 20). ამ მუხლით მოციქულები პეტრე, ბარნაბა, პავლე, იაკობი, ბარსაბა, სიდა და სხვები წერილს წერდნენ „წარმართთაგან მოქცეულ ძმებს“ (საქმე 15, 23), ანუ ახალგაქრისტიანებულ, ყოფილ კერპთაყვანისმცემლებს, რომლებშიც კიდევ ღრმად იყო გამჯდარი წარმართული - ბარბაროსული ადათ-წესები და სთხოვდნენ მათ, თავი შეეკავებინათ კერპებისადმი შეწირული და ახალდაკლული, უმი, სისხლიანი ხორცის ჭამისაგან, რასაც უფალი ჯერ კიდევ ძველი აღთქმიდან მოყოლებული უკრძალავდა ხალხს.

„ნუ შეკრავ კავშირს მოსახლეობასთან (აქ საუბარია ქანაანის ქვეყანაში მცხოვრებ წარმართებზე), მიეცემიან გარყვნილებას მათი ღმერთები კვალზე, და მსხვერპლს შესწირავენ მათ ღმერთებს, შენც დაგიძახებენ და შეჭამ მათ მსხვერპლს“ (გამ. 34, 15), - ასე აფრთხილებს ღმერთი მოსეს.

„ან, იქნებ, არ იცით, რომ თქვენი სხეულნი ქრისტეს ასონი არიან? ნუთუ ასოებს წავართმევ ქრისტეს, რათა მეძავის ასოებად ვაქციო ისინი? ღმერთმა ნუ ქნას“ (1 კორ. 6, 15), - ასეთი სიტყვებით მიმართავს პავლე მოციქული კორინთელებს, რათა არ იმრუშონ.

„ოღონდ ხორციელს ცოცხლად, მის სისხლთან ერთად ნუ შეჭამთ“ (დაბ. 9, 4), - ამ სიტყვებით აფრთხილებს უფალი ნოეს. უმი, სისხლიანი ხორცის ჭამას წმინდა წერილის სხვა მუხლებიც კრძალავს.

 

„ეს არის სამარადისო წესი თქვენი თაობებისათვის ყველგან, სადაც კი ცხოვრობთ; არავითარი ქონი და სისხლი არ შეჭამოთ“ (ლევ. 3, 17).

„არსად არ ჭამოთ თქვენ საცხოვრებლებში არავითარი სისხლი, არც ფრინველისა და არც პირუტყვისა“ (ლევ. 7, 26).

„ოღონდ სისხლს ნუ შეჭამთ: წყალივით დაღვარეთ მიწაზე“ (რჯლ. 12, 16).

მართლმადიდებელი ეკლესია მოყვანილ მუხლებს სავსებით ეთანხმება და წმინდა წერილის თანახმად, ისიც კრძალავს სიძვას, ნაკერპავის, ანუ ეშმაკზე შეწირული ზვარაკის, უსულოდ მკვდარის, ანუ დამხრჩვალის და ახალდაკლული, უმი, სისხლიანი ხორცის ჭამას. მაგრამ არამც და არამც არ კრძალავს სისხლის გადასხმას, რადგან ამის შესახებ წმინდა წერილში არაფერი ნათქვამი.

ამგვარად, მოყვანილი მუხლებიდან ირკვევა, რომ „იეღოვას მოწმეებს“ არც თვითონ ესმით წმინდა წერილი სწორედ და სხვებსაც მცდარად განუმარტავენ. აქედან გამომდინარე, გზას უბნევენ მათ და დაღუპვისაკენ მიჰყავთ.

„იეღოვას მოწმეები“ კაცთა წინაშე ერთმანეთის სიყვარულით იწონებენ თავს და ამბობენ, რომ დედამიწის მცხოვრებთა შორის, ჭეშმარიტი სიყვარული მხოლოდ მათ გააჩნიათ. ისინი თავიანთი სექტის წევრებს - სრულიად უცნობ ადამიანებს სულიერ დებსა და ძმებს უწოდებენ და ამაყობენ, რომ სწორედ ამ სიყვარულით შეიძლება მათი ცნობა და სხვებისაგან გამორჩევა; მაგრამ საკითხავია, როგორ უყვართ მათ ღმერთი, რომელსაც ვერ ხედავენ, ან თუნდაც მათი სექტის წევრები, როდესაც მათ შეუძლიათ ხორციელ დებსა და ძმებს და თვით საკუთარ შვილებსაც კი არ გადაუსხან სისხლი, მათ სიკვდილს გულგრილად უყურონ, და ყოველივე ამას ღვთის მცნებათა ურყევი დაცვა და მისი ერთგულება უწოდონ. ანდა, როგორღა გაიღებენ საკუთარ სულს მოყვასისათვის, რასაც უფალი ერთ-ერთ მთავარ მცნებად გვიდებს.

მათი ასეთი დაბნეულობა არ არის გასაკვირი. იგი ამ ქმედების შედეგია, რასაც ქრისტეს ღმერთობის უარყოფა და ბიბლიის არასწორი, თვითნებური განმარტება ჰქვია. თუკი ამ ქმედებას ხშირ შემთხვევაში შეიძლება მოჰყვეს ადამიანთა დაღუპვა, ხორციელი სიკვდილი, ადვილი წარმოსადგენია, რითი შეიძლება დასრულდეს ასეთი ქმედება მათი უკვდავი სულებისათვის, რომელთა საბოლოო სამყოფელი, მართლმადიდებელ ეკლესიაში დაუბრუნებლობისა და შეუნანიებლობის შემთხვევაში, აუცილებლად ჯოჯოხეთის ჯურღმულები და ცეცხლოვანი გეენის საუკუნო ცეცხლი იქნება.

 

წიგნიდან: „ბიბლია ამხელს იეღოველთა სწავლებას“, თბილის, 1998 წ.

 

გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / რელიგია / უავტორო / რასელისტთა (ე.წ. „იეღოვას მოწმეების“) ცრუსწავლება