საქმე მოციქულთა 

 

თავი 1.

 

1. პირველი ესე სიტყუაბ ვყავ ყოველთათგს, ე ღმრთის მოყუარეო, რომელთა იწყო იესო ყოფად და სწავლად. 2. ვიდრე დღედ, რომლადმდე ამცნებდა მოციქულთა სულითა წმიდითა, რომელნი გამოირჩინა, ამაღლდა, 3. რომელთაცა წარუდგინა თავი თგსი ცხოველი შემდგომად ვნებისა თგსისა მრავლითა სახითა, ორმეოცთა დღეთა ეჩუენებოდა მათ და ეტყოდა სასუფეველისათგს ღმრთისა, 4. და თანა-ექცეოდა მათ და ამცნებდა: იერუსალამით ნუ განეშორებით, არამედ მოელოდეთ აღთქუმასა მამისასა, რომელი გესმა ჩემგან. 5. რამეთუ იოანე ნათელ-სცემდა წყლითა, ხოლო თქუენ ნათელ-იღოთ სულითა წმიდითა არა მრავალთა ამათ დღეთა შემდგომად. 6. ხოლო რომელნი-იგი შეკრებულ იყვნეს, ჰკითხვიდეს მას და ეტყოდეს: უფალო, უკეთუ ამათ ჟამთა კუალად მოაგოა სასუფეველი ისრაალსა? 7. ხოლო მან ჰრქუა მათ: არა თქუენი არს ცნობაბ ჟამთა და წელთაბ, რომელნი-იგი მამამან დასხნა თგსითა დელმწიფებითა, 8. არამედ მოიღოთ ძალი მოსლვასა სულისა წმიდისასა თქუენ ზედა, და იყვნეთ ჩემდა მოწამე იერუსალამს და ყოველსა ჰურიასტანსა და სამარიასა და ვიდრე დასასრულადმდე ქუეყანისა. 9. და ესე ვითარცა თქუა, ამაღლდა, ხედვიდეს რაბ იგინი, და ღრუბელმან შეიწყნარა იგი თუალთაგან მათთა. 10. და ვითარცა ხედვიდეს იგი ზეცად აღსლვასა მისსა, და აჰა-ესერა ორ კაც ზედა მოადგეს მათ სამოსლითა სპეტაკითა, 11. და ჰრქუეს მათ: კაცნო გალილეველნო, რაბსა სდგათ და ჰხედავთ ზეცად? ესე იესო, რომელი ამაღლდა თქუენგან ზეცად, ეგრეთვე მოვიდეს, ვითარცა იხილეთ აღმავალი ზეცად. 12. მაშინ მოიქცეს იერუსალამდ მთისა მისგან, რომელსა ჰრქგან ზეთის ხილთაბ, რომელ არს მახლობელ იერუსალამსა შაბათის გზა ოდენ. 13. და ოდეს შევიდეს, აღდდეს ქორსა მას, სადაცა იყოფოდეს პეტრე და იოვანე, იაკობ და ანდრეა, ფილიპე და თომა, ბართლომე და მატთეოს, იაკობ ალფესი და სიმონ მოშურნე და იუდა იაკობისი. 14. ესე ყოველნი იყვნეს განკრძალულ ლოცვასა და ვედრებასა ერთბამად დედებითურთ და მარიამ დედით იესუბსით და ძმებითურთ მისით.

15. და ამათ დღეთა შინა აღდგა პეტრე შორის მოწაფეთა და თქუა 16. (იყო რიცხგ ერისაბ მის ერთბამად ვითარ ას და ოც ოდენ): კაცნო ძმანო, ჯერ-იყო აღსრულებად წერილი, რომელი-იგი წინაბსწარ თქუა სულმან წმიდამან პირითა დავითისითა იუდაბსთგს, რომელი ექმნა წინამძღუარ შემპყრობელთა მათ იესუბსთა, 17. რამეთუ აღრაცხილ იყო ჩუენ თანა, და ხუედრებულ წილი მსახურებისაბ ამის. 18. ამან მოიგო დაბაბ იგი სასყიდლითა მით სიცრუვისაბთა და განსივნა და განსთქდა შორის, და განიბნინეს ყოველნი ნაწლევნი მისნი. 19. და საცნაურ იქმნა ყოველთა მკგდრთა იერუსალამისათა, ვიდრეღა ეწოდაცა დაბასა მას თგსითა სიტყგთა მათითა აკელდამა, ესე იგი არს დაბაბ სისხლისაბ. 20. რამეთუ წერილ არს წიგნსა მას ფსალმუნთასა: იყავნ სამკგდრებელი მისი ოდერ და ნუ იყოფინ მკგდრი მას შინა, და განსაგებელი მისი სხუამან მიიღენ. 21. ჯერ-არს უკუე ჩუენ თანა შეკრებულთა ამათ კაცთაბ ყოველსა ჟამსა, რომელსა შემოვიდა და განვიდა ჩუენდა უფალი იესუ, 22. იწყო ნათლის-ცემითგან იოვანესით ვიდრე დღედმდე ამაღლებისა მისისა ჩუენგან მოწამედ აღდგომისა მისისა ჩუენ თანა ყოფად ერთი ამათგანი. 23. და დაადგინნეს ორნი: იოსებ, რომელსა ერქუა ბარსაბა და მერმე ეწოდა იოსტოს, და მატათია. 24. და ილოცვიდეს და თქუეს: შენ უფალო, ყოველთა გულთა მეცნიერო, გამოაჩინე ერთი ამათ ორთაგანი, რომელიცა გამოირჩიე, 25. მიღებად წილი მსახურებისაბ ამის და მოციქულებისაბ, რომლისაგან განვიდა იუდა მისლვად ადგილსა თგსსა. 26. და მისცნეს წილნი მათ. და გამოუდდა წილი მატათიას და თანა-აღირაცხა ათერთმეტთა მოციქულთა.

 

 

თავი 2.

 

1. და აღსრულებასა მას დღისა მეერგასისასა, იყვნეს ყოველნი ერთბამად ურთიერთას, 2. და იყო მეყსეულად ზეცით ოხრაბ, ვითარცა მოწევნაბ ქარისა სასტიკისაბ, და აღივსო ყოველი იგი სახლი, სადა-იგი იყვნეს მსხდომარე. 3. და ეჩუენნეს მათ განყოფანი ენათანი ვითარცა ცეცხლისანი, და დაადგრა თითოეულად კაცად-კაცადსა მათსა ზედა. 4. და აღივსნეს ყოველნი სულითა წმიდითა და იწყეს სიტყუად უცხოთა ენათა, ვითარცა სული იგი მოსცემდა მათ სიტყუად. 5. ხოლო იყვნეს იერუსალამს დამკგდრებულნი ჰურიანი, კაცნი ღმრთის მოშიშნი ყოველთაგან თესლთა, რომელნი არიან ცასა ქვეშე. 6. და იყო რაბ დმაბ ესე, შეკრბა სიმრავლე ერისაბ და შეშფოთნეს, რამეთუ ესმოდა თითოეულსა კაცად-კაცადსა მათსა თგსი სიტყუაბ მათი, იტყოდეს რაბ იგინი. 7. განჰკრთეს ყოველნი და დაუკგრდა ერთსა-ერთისა თანა და იტყოდეს: ანუ არა ესე ყოველნი არიანა, რომელნი იტყგან გალილეველ? 8. და ვითარ ჩუენ გუესმის კაცად-კაცადსა თგსი სიტყუაბ ჩუენი მათგან, რომელნი ვართ. 9. პართნი და უჟიკნი და ელამიტელნი და მკგდრნი შუა მდინარისანი ჰურიასტანისანი და კაბადუკიაბსანი, პონტობსანი და ასიაბსანი, 10. ფრიგგაბსანი და პამფგლიისანი, ეგგპტისანი და ადგილისა ლუბიისანი, კგრინით კერძონი და მოსრულნი ჰრომნი, ჰურიანი და მწირნი, 11. კრიტელნი და არაბიელნი, გუესმის, იტყგან რაბ ჩუენითა ენითა დიდებასა ღმრთისასა?! 12. ხოლო განჰკრთეს ყოველნი და გამოეძიებდეს ერთი-ერთისა თანა და იტყოდეს: რაბმე ჰნებავს ამას ყოფად? 13. ხოლო სხუანი ეკიცხევდეს და იტყოდეს, ვითარმედ: ტკბილითა განსავსე არიან.

 

14. ხოლო პეტრე დადგა შორის ათერთმეტთა მათ და აღიმაღლა დმაბ და ეტყოდა მათ: კაცნო ჰურიანო და ყოველნი რომელნი დამკგდრებულ ხართ იერუსალამს! ესე თქუენდა ცხად იყავნ და ყურად-იხუენით სიტყუანი ჩემნი, 15. რამეთუ არა, ვითარ თქუენ ჰგონებთ, ვითარმედ ამათ სთრავს, რამეთუ არს ჟამი დღისაბ ამის მესამე. 16. არამედ ესე არს თქუმული იგი იოელ წინასწარმეტყუელისა მიერ: 17. და იყოს უკუანაბსკნელთა დღეთა,


 იტყგს უფალი ღმერთი,


 მივჰფინო სულისაგან ჩემისა ყოველსა ზედა ხორციელსა და წინასწარმეტყუელებდენ ძენი თქუენნი და ასულნი თქუენნი და ჭაბუკნი თქუენნი ხილვასა იხილვიდენ და მოხუცებულთა თქუენთა ჩუენებით განვეცხადო, 18. და მონათა ჩემთა ზედა და მდევალთა ჩემთა ზედა მათ დღეთა შინა მივჰფინო სულისაგან ჩემისა და წინასწარმეტყუელებდენ. 19. და ვსცე ნიშებ ცათა შინა და სასწაულ ქუეყანასა ზედა, სისხლი და ცეცხლი და არმური კუამლისაბ; 20. მზე გარდაიქცეს ბნელად და მთოვარე სისხლად პირველ ვიდრე მოწევნადმდე დღისა მის უფლისა დიდისა და განჩინებულისა. 21. და იყოს ყოველმან რომელმან ჰხადოს სახელსა უფლისასა, ცხოვნდეს. 22. კაცნო ისრაიტელნო, ისმინენით სიტყუანი ესე: იესუ ნაზარეველი, კაცი განჩინებული ღმრთისა მიერ თქუენდა მიმართ, ძალითა და ნიშებითა და სასწაულებითა, რომელნი-იგი ქმნნა ღმერთმან მის მიერ შორის თქუენსა, ვითარცა-იგი თქუენცა უწყით, 23. ესე განჩინებულითა ზრახვითა და წინაბსწარ ცნობითა ღმრთისაბთა განცემითა დელთა უსჯულოთაბთა მიიყვანეთ და შეჰმსჭუალეთ და მოჰკალთ, 24. რომელი-იგი ღმერთმან აღადგინა და დაჰდსნნა სალმობანი სიკუდილისანი, რამეთუ ვერ შესაძლებელ იყო დაყენებაბ მისი მის მიერ. 25. რამეთუ დავით იტყგს მისთგს: წინაბსწარ ვხედევდ უფალსა, წინაშე ჩემსა არს მარადის, რამეთუ მარჯულ ჩემსა არს, რაბთა არა შევიძრა, 26. ამისთგს განიხარა გულმან ჩემმან და გალობდა ენაბ ჩემი, უფრობს დორცთაცა ჩემთა დაიმკგდრონ სასოებით. 27. რამეთუ არა დაუტეო სული ჩემი ჯოჯოხეთს და არცა სცე წმიდასა შენსა ხილვად განსახრწნელი, 28. მაუწყენ მე, უფალო, გზანი ცხორებისანი და აღმავსო მე სიხარულითა პირისა შენისაბთა. 29. კაცნო ძმანო, ჯერ-არს თქუმად განცხადებულად თქუენდა მიმართ მამათმთავრისა დავითისთგს, რამეთუ აღესრულა და დაეფლა, და საფლავი მისი არს ჩუენ შორის ვიდრე მოდღენდელად დღედმდე. 30. წინასწარმეტყუელი უკუე იყო და იცოდა, რამეთუ ფიცით ეფუცა მას ღმერთი ნაყოფისაგან მუცლისა მისისა დორციელად აღდგინებად ქრისტე და დაჯდომად საყდართა მისთა. 31. წინაბსწარ იცოდა და იტყოდა აღდგომისათგს ქრისტესისა, რამეთუ არა დაშთა სული მისი ჯოჯოხეთს, არცა დორცთა მისთა იხილეს განსახრწნელი. 32. ესე იესუ აღადგინა ღმერთმან, რომლისა ვართ ჩუენ ყოველნი მოწამე; 33. მარჯუენითა უკუე მისითა ამაღლდა და აღთქუმაბ სულისა წმიდისაბ მოიღო მამისაგან და მოჰფინა, რომელსა-ესე აწ თქუენ ხედავთ და გესმის. 34. რამეთუ არა დავით ამაღლდა ზეცად, ვითარცა იტყგს იგივე, ჰრქუა უფალმან უფალსა ჩემსა: დაჯედ მარჯუენით ჩემსა, 35. ვიდრემდის დავსხნე მტერნი შენნი ქუეშე ფერდთა შენთა. 36. განცხადებულად უკუე უწყოდენ ყოველმან სახლმან ისრაალისამან, რამეთუ უფალ და ცხებულ ყო იგი ღმერთმან, ესე იესუ, რომელი თქუენ ჯუარს-აცუთ.

 

 

37. ესმა რაბ ესე, შეინანეს და ჰრქუეს პეტრეს და სხუათა მათ მოციქულთა: რაბმე ვყოთ, კაცნო ძმანო? 38. ხოლო პეტრე ჰრქუა მათ: შეინანეთ და ნათელ-იღეთ კაცად-კაცადმან თქუენმან სახელითა უფლისა იესუ ქრისტესითა მისატევებელად ცოდვათა, მიიღოთ ნიჭი სულისა წმიდისაბ. 39. რამეთუ თქუენი არს აღთქუმაბ და შვილთა თქუენთაბ და ყოველთა შორიელთაბ, რაოდენთა მოუწოდის უფალმან ღმერთმან ჩეუნმან. 40. და სხგთაცა მრავლითა სიტყგთა უწამებდა, ჰლოცვიდა მათ და ეტყოდა: ცხოვნდით ნათესავისა ამის დრკუბსაგან. 41. და რომელთა-იგი სიხარულით შეიწყნარეს სიტყუაბ მისი, ნათელ-იღეს და შეეძინნეს მას დღესა შინა სულნი ვითარ სამ ათასნი ოდენ. 42. და იყვნეს განკრძალულ მოძღურებასა მას მოციქულთასა და ზიარებასა და განტეხასა პურისასა და ლოცვასა. 43. და იყო ყოველსა ზედა სულსა შიში, და მრავალნი ნიშები და სასწაულები მოციქულთა მიერ იქმნებოდა. 44. ყოველნივე მორწმუნენი იყვნეს ერთბამად, და აქუნდა ყოველივე ზოგად. 45. და დღითი-დღედ განკრძალულ იყვნეს ტაძარსა მას შინა, აკურთხევდეს სახლ-მდაბრ პურსა, მიიღებდეს საზრდელსა მხიარულითა და განმარტებულითა გულითა, 47. აქებდეს ღმერთსა, და აქუნდა მადლი ყოვლისა მიმართ ერისა. ხოლო უფალი შესძინებდა ცხოვნებულთა დღითი-დღედ ეკლესიასა.

 

თავი 3.

 

1. პეტრე და იოვანე აღვიდოდეს ტაძარსა მას ჟამსა ოდენ ლოცვისასა, ცხრა ჟამს. 2. და კაცი ვინმე იყო მკელობელი დედის მუცლითგან თგსით, რომელი-იგი აღიკიდიან და დასგან დღითი-დღედ ბჭეთა თანა მის ტაძრისათა, რომელთა ერქუა შუენიერ, თხოვად ქველის-საქმისა შემავალთაგან ტაძრად, 3. რომელმან იხილა პეტრე და იოვანე, შე-რაბ-ვიდოდეს ტაძრად, და ითხოვდა ქველის-საქმესა მათგან. 4. მიჰხედა მას პეტრე და იოვანეთურთ და ჰრქუა: მოიხილა ჩუენდა. 5. ხოლო იგი ჰხედვიდა მათ და ელოდა მოღებად რასმე მათგან. 6. ჰრქუა მას პეტრე: ვეცხლი და ოქრობ არა მაქუს ჩუენ, ხოლო რომელი მაქუს, გცეთ შენ სახელითა იესუ ქრისტე ნაზარეველისაბთა: აღდეგ და ვიდოდე! 7. და უპყრა დელი მარჯუენე მისი და აღადგინა. და მეყსეულად განუმტკიცნეს ფერდნი მისნი და კოჭნი. 8. და ხლდომით აღდგა და ვიდოდა, და შევიდა მათ თანა ტაძარსა მას, და ვიდოდა და ხლდებოდა და აქებდა ღმერთსა. 9. და იხილა იგი ყოველმან ერმან, ვიდოდა რაბ და აქებდა ღმერთსა; 10. იცოდეს იგი, რამეთუ იგი იყო, რომელი ქველის-საქმისათგს ზინ ბჭეთა თანა შუენიერთა ტაძრისათა. და აღივსნეს იგინი შიშითა და საკგრველებითა, რომელი იქმნა მის ზედა. 11. და ვითარ-იგი ეპყრა განკურნებულსა მას მკელობელსა პეტრე და იოვანე, შეკრბებოდა მათა ყოველი ერი სტოასა მას, რომელსა ჰრქგან სოლომონისი, საკგრველებისა მისთგს. 12. ვითარცა იხილა პეტრე, ჰრქუა ერსა მას: კაცნო ისრაიტელნო, რაბსა გიკგრს ამას ზედა? ანუ ჩუენ რაბსა გუხედავთ ვითარცა თგსითა ძალითა გინა ღმრთის მსახურებითამცა გუექმნა სლვაბ მაგისი? 13. ღმერთმან აბრაჰამისმან და ისაკისმან და იაკობისმან, ღმერთმან მამათა ჩუენთამან ადიდა ძე თგსი იესუ, რომელი თქუენ მიეცით და უარ-ჰყავთ წინაშე პილატესა, რომელმან საჯა განტევებაბ მისი. 14. ხოლო თქუენ წმიდაბ იგი და მართალი უარ-ჰყავთ და ითხოვეთ კაცი იგი კაცის მკვლელი მიმადლებად თქუენდა. 15. ხოლო წინამძღუარი იგი ცხორებისაბ მოჰკალთ, რომელი ღმერთმან აღადგინა მკუდრეთით, რომლისა ვართ ჩუენ მოწამე. 16. და სარწმუნოებითა სახელისა მისისაბთა, ამას რომელსა ჰხედავთ და იცით, განამტკიცა სახელმან მისმან. და სარწმუნოებამან მის მიერმან მოსცა მას სიცოცხლე ესე წინაშე თქუენ ყოველთა. 17. და აწ უწყი, ძმანო, რამეთუ უმეცრებით ჰქმენით, ვითარცა-იგი მთავართა თქუენთა. 18. ხოლო ღმერთმან რომელი-იგი წინაბსწარ აღუთქუა პირითა ყოველთა წინასწარმეტყუელთა თგსთაბთა ვნებაბ ქრისტესი, აღასრულა ესრეთ. 19. შეინანეთ უკუე და მოიქეცით, რაბთა აღიდოცნენ ცოდვანი თქუენნი, 20. რაბთა, რაჟამს მოიწინენ ჟამნი განსუენებისანი პირისაგან უფლისა, და მოავლინოს, რომელსა-იგი დელი შეჰყავთ თქუენ, ქრისტე იესუ, 21. რომლისა-იგი ჯერ-არს ზეშთა შეწყნარებაბ ვიდრე ჟამადმდე კუალად-გებისა ყოველთა, რომელთა იტყოდა ღმერთი საუკუნითგან პირითა ყოველთა წმიდათა წინასწარმეტყუელთა მისთაბთა. 22. რამეთუ მოსე თქუა მამათა მიმართ, ვითარმედ: წინასწარმეტყუელი აღგიდგინოს თქუენ უფალმან ღმერთმან ძმათაგან თქუენთა, ვითარცა-ესე მე; მისი ისმინეთ ყოვლისა მისებრ, რომელსა გეტყოდის თქუენ. 23. და იყოს ყოველმან სულმან რომელმან არა ისმინოს მის წინასწარმეტყუელისაბ, მოისპოს იგი ერისაგან. 24. და ყოველნი წინასწარმეტყუელნი სამოელისითგან და შემდგომითი-შემდგომად რაოდენნი იტყოდეს და წინაბსწარ უთხრობდეს დღეთა ამათ. 25. რამეთუ თქუენ ხართ შვილნი წინასწარმეტყუელთანი და აღთქუმისანი, რომელი-იგი აღუთქუა ღმერთმან მამათა ჩუენთა და ჰრქუა აბრაჰამს, ვითარმედ: ნათესავისა შენისა მიმართ იკურთხეოდიან ყოველნი ტომნი ქუეყანისანი. 26. თქუენ პირველად აღგიდგინა ღმერთმან ძე თგსი იესუ, რომელი-იგი მოავლინა მაკურთხეველად თქუენდა, რაბთა მოიქცეთ კაცად-კაცადი უკეთურებისაგან თქუენისა.

 

თავი 4.

 

1. და ვიდრე ეტყოდეს-ღა იგინი ერსა მას, მოიწინეს მათ ზედა მღდელნი იგი და ერისთავი იგი ტაძრისაბ მის და სადუკეველნი, 2. ლმობილნი და მკსინვარენი სწავლისა მისთვის ერისა და მითხრობისა იესუბს მიერ აღდგომისათგს მკუდრეთით, 3. და დაასხეს მათ ზედა დელნი მათნი და მისცნეს იგინი დამარხვად ხვალისა, რამეთუ შემწუხრდებოდა. 4. და მრავალთა, რომელთა ესმა სიტყუაბ იგი მათი, ჰრწმენა; და იყო რიცხგ იგი მორწმუნეთაბ მათ ვითარ ხუთ ათას ოდენ. 5. და იყო ხვალისაგან შეკრებაბ მთავართა მათთაბ და ხუცესთაბ და მწიგნობართაბ იერუსალამს, 6. და ანა მღდელთ მოძღუარი და კაიაფა, და იოჰანე და ალექსანდრე და რაოდენნი იყვნეს ნათესავისაგან მღდელთ მოძღუართაბსა. 7. და დაადგინნეს იგინი შორის მათსა და ჰკითხვიდეს: რომლითა ძალითა, ანუ რომლითა სახელითა ჰქმენით თქუენ ესე? 8. მაშინ პეტრე აღივსო სულითა წმიდითა და ჰრქუა მათ: მთავარნო ერისანო და მოხუცებულნო ისრაალისანო, 9. უკუეთუ ჩვენ დღეს განვიკითხვიდეთ ქველის-საქმესა ზედა კაცისა უძლურისასა, რომლითა ესე ცხონდა, 10. ცხად იყავნ თქუენ ყოველთა და ყოვლისა ერისა ისრაალისა, ვითარმედ სახელითა იესუ ქრისტე ნაზარეველისაბთა, რომელი თქუენ ჯუარს-აცუთ, რომელი-იგი ღმერთმან აღადგინა მკუდრეთით, ამის მიერ დგას ესე წინაშე თქუენსა ცოცხალი. 11. ესე არს ლოდი იგი, რომელი შეურაცხ იქმნა თქუენ მიერ მაშენებელთა, რომელი იქმნა თავ საკიდურთა, 12. და არავინაბ არს სხგთ ცხორებაბ და არცაღა არს სახელი სხუაბ ცისა ქუეშე მოცემული კაცთა, რომლითამცა ჯერ-იყო ცხორებაბ ჩუენდა.

 

13. ხოლო იგინი ხედვიდეს რაბ პეტრესსა მას განცხადებულებასა და იოვანესსა, და უწყოდეს, რამეთუ კაცნი უწიგნონი არიან და უმეცარნი, დაუკგრდა, იცოდნეს იგინი, რამეთუ იესუბს თანა იყვნეს. 14. და კაცსა მას ხედვიდეს მათ თანა მდგომარესა განკურნებულსა და ვერ ეძლო მათა ცილობად. 15. და ბრძანეს განსლვაბ მათი გარეშე კრებულისაგან, იტყოდეს ურთიერთას 16. და თქუეს: რაბ-მე უყოთ კაცთა ამათ, რამეთუ სასწაული განცხადებული იქმნა მათ მიერ, ყოველთა შორის მკგდრთა იერუსალამისათა ჩანს და ვერ დელ-გუეწიფების უარისყოფად? 17. არამედ რაბთა არა უფრობს განითქუას ერსა შორის, შინებით უთქუმიდეთ მათ, რაბთა არა უთხრობდენ სახლითა ამით არავის კაცსა. 18. და მოუწოდეს მათ და ამცნეს ყოვლითურთ არა სიტყუად, არცა სწავლად სახელითა იესუბსითა. 19. ხოლო პეტრე და იოანე მიუგეს და ჰრქუეს მათ: უკუეთუ სამართალ არს წინაშე ღმრთისა თქუენი სმენაბ უფრობს, ანუ ღმრთისაბ, საჯეთ. 20. რამეთუ ჩუენ ვერ დელ-გუეწიფების, რომელი-იგი გუესმა და ვიხილეთ, ვითარმცა არა ვიტყოდეთ. 21. ხოლო იგინი ამას ზედა უთქუმიდეს-ვე და განუტევნეს, რამეთუ ყოველნი ადიდებდეს ღმერთსა საქმისა მისთგს. 22. რამეთუ უმეტეს ორმეოცისა წლისა იყო კაცი იგი, რომელსა ზედა იქმნა სასწაული ესე კურნებისაბ.

 

23. ხოლო ესენი, ვითარცა განუტევნეს მათ, მოვიდეს თგსთა თანა და უთხრეს მათ, რაბ-იგი მღდელთ მოძღუართა და მოხუცებულთა ჰრქუეს მათ. 24. ხოლო მათ, ვითარცა ესმა ესე, აღიღეს ერთბამად დმაბ ღმრთისა მიმართ და თქუეს: უფალო ღმერთო, შენ ხარ, რომელმან ჰქმენ ცანი და ქუეყანაბ და ზღუაბ და ყოველი, რაბ არს მათ შინა, 25. რომელმან მამისა ჩუენისა დავით მონისა შენისა პირითა სთქუ სულისა მიერ წმიდისა: რად აღიძრნეს წარმართნი და ერმან იზრახა ცუდი? 26. მოვიდეს მეფენი ქუეყანისანი და მთავარნი შეკრბეს ერთად უფლისათგს და ცხებულისა მისისათგს. 27. რამეთუ შეკრბეს ჭეშმარიტად ქალაქსა ამას წმიდასა ძესა შენსა ზედა იესუს, რომელსა შენ სცხე, ჰეროდე და პონტიელი პილატე თესლებითურთ ერისა თანა ისრაალისა 28. საქმედ, რაოდენი დელმან შენმან და ზრახვამან შენმან წინაბსწარ განაჩინა ყოფად. 29. და აწცა, უფალო, მოხედენ თქუმასა ამას მათსა ზედა და მოეც მონათა შენთა ყოვლითა განცხადებულებითა სიტყუად სიტყგსა შენისა, 30. განრთხმად დელი შენი კურნებად და სასწაულებისა და ნიშებისა ყოფად სახელითა წმიდისა ძისა შენისა იესუბსითა. 31. და ლოცვასა მათსა შეიძრა ადგილი იგი, სადა იყვნეს შეკრებულ, და აღივსნეს ყოველნი სულითა წმიდითა და იტყოდეს სიტყუასა მას ღმრთისასა განცხადებულად.

 

32. ხოლო სიმრავლისა მის მორწმუნეთაბსა იყო გული და გონებაბ ერთ, და არცა ერთმან ვინ თქგს მონაგები მისი თგსად, არამედ იყო ყოველივე მათდა ზოგად. 33. და ძალითა დიდითა ჰყოფდეს მოციქულნი წამებასა მას აღდგომისასა უფლისა ჩეუნისა იესუ ქრისტასსა. და მადლი დიდი იყო მათ ყოველთა ზედა, 34. და არავინ იყო ნაკლულევან მათ შორის, რამეთუ რომელნი-იგი პოვნიერ იყვნეს სახლებისა გინა დაბნებისა, განჰყიდდეს და მოაქუნდა სასყიდელი განსყიდულთაბ მათ 35. და დასდებდეს ფერდთა თანა მოციქულთასა, და მიეცემოდა კაცად-კაცადსა, რაბცა ვის უდმდა. 36. ხოლო იოსებ, რომელსა ეწოდა ბარნაბა მოციქულთა მიერ, რომელი გამოითარგმანების ძე ნუგეშინის-ცემისაბ, ლევიტელი კგპრელი ნათესავით, 37. ამას აქუნდა დაბაბ და განყიდა იგი და მოიღო ფასი და დადვა ფერდთა თანა მოციქულთასა.

 

თავი 5.

 

1. კაცი ვინმე იყო ანანია სახელით, საპფირას თანა ცოლისა მისისა განყიდა დაბაბ 2. და გამოადუა სასყიდლისა მისგან,


 უწყოდა ესე ცოლმანცა მისმან,


 და მოიღო ზოგი რაოდენიმე და დადვა ფერდთა თანა მოციქულთასა. 3. ხოლო პეტრე ჰრქუა მას: ანანია, რაბსათგს აღავსო გული შენი ეშმაკმან ცრუებად სულისა წმიდისა და გამოდუებად სასყიდელსა მის დაბისასა? 4. ანუ არა, იყო რაბ, შენი იყო და, გან-რაბ-ჰყიდე, დელმწიფებასვე შენსა იყოა? და რაბსათგს დაიდევ საქმე ეგე გულსა შენსა? არა ეცრუვე შენ კაცთა, არამედ ღმერთსა. 5. ვითარცა ესმინეს სიტყუანი ესე ანანიას, დაეცა და სული წარჰდდეს. და დაეცა შიში დიდი ყოველთა, რომელთა ესმა ესე. 6. და აღდგეს ჭაბუკნი და შემოსეს იგი და განიღეს და დაჰფლეს. 7. და იყო ვითარ სამისა ოდენ ჟამისა დაყოვნება, და ცოლმან მისმან არა უწყოდა საქმე ესე, და შევიდა. 8. ჰრქუა მას პეტრე: მითხარ მე, უკუეთუ ესოდენის განჰყიდეთ დაბაბ იგი? ხოლო მან ჰქრუა: ჰე, ეგოდენის. 9. ჰრქუა მას პეტრე: რაბსათგს ესრეთ შეითქუენით თქუენ განცდად სულსა უფლისასა? ანუ არა აჰა-ესერა ფერდნი დამფლველთა ქმრისა შენისათანი კართა ზედა დგანან და განგიღონ შენცა? 10. და დაეცა მეყსეულად ფერდთა თანა მისთა და სული წარჰდდეს. შევიდეს ჭაბუკნი იგი და ჰპოვეს იგი მომკუდარი და განიღეს და დაჰფლეს ქმრისა მისისა თანა. 11. და იყო შიში დიდი ყოველსა მას ზედა კრებულსა და ყოველთა, რომელთა ესმა ესე.

 

 

12. ხოლო დელითა მოციქულთაბთა იქმნებოდა სასწაულები და ნიშები მრავალი ერსა შორის და იყვნეს ყოველნი ერთბამად სტოასა მას სოლომონისსა. 13. ხოლო სხუათა მათ ვერვის ძალ-ედვა შეხებად მათდა, რამეთუ ადიდებდა მათ ერი იგი. 14. უფრობს-ღა შეეძინებოდეს მორწმუნენი უფალსა, სიმრავლე მამათაბ და დედათაბ, 15. ვითარმედ უბანთაცა ზედა გამოაქუნდეს უძლურნი და დასდგმიდეს ცხედრებითა და საკაცებითა, რაბთა მოსლვასა მას პეტრესსა აჩრდილი ოდენ მისი შეადგეს მათგანსა. 16. და შეკრბებოდა სიმრავლე გარემო ქალაქებისაბ იერუსალამს და მოაქუნდეს უძლურნი და შეპყრობილნი სულთაგან არაწმიდათა და განიკურნებოდეს ყოველნი.

 

17. აღდგა მღდელთ მოძღუარი იგი და ყოველნი მისთანანი, რომელ-იგი იყო წვალებაბ სადუკეველთაბ აღივსნეს შურითა. 18. და დაასხნეს დელნი მათნი მოციქულთა ზედა და შესხნეს იგინი საპყრობილესა შინა დამარხვად ხვალისამდე. 19. ხოლო ანგელოზმან უფლისამან ღამე განუხუნა კარნი საპყრობილისანი და გამოიყვანნა იგინი და ჰრქუა: 20. მივედით და დადეგით და ეტყოდეთ ტაძარსა შინა ერსა მას ყოველთა მათ სიტყუათა ამის ცხორებისათა. 21. ხოლო მათ ვითარცა ესმა ესე, შევიდეს ცისკარს ოდენ ტაძრად და ასწავებდეს. მაშინ მოვიდა მღდელთ მოძღუარი იგი და მისთანანი, და მოუწოდეს შესაკრებელსა მას და ყოველთა მოხუცებულთა ძეთა ისრაალისათა, და მიავლინნეს საპყრობილედ მოყვანებად მოციქულთა. 22. ხოლო მი-რაბ-ვიდეს მსახურნი იგი, არა პოვნეს იგინი საპყრობილესა შინა და მოიქცეს იგინი 23. და უთხრეს მათ და ჰრქუეს, ვითარმედ: საპყრობილე იგი ვპოვეთ დადშული ყოვლითა კრძალულებითა და მცველნი იგი მდგომარენი წინაშე კართა; ხოლო გან-რაბ-ვაღეთ, შინა არავინ ვპოეთ. 24. და ვითარცა ესმნეს სიტყუანი ესე ერისთავსა მას ტაძრისასა და მღდელთ მოძღუართა, განიზრახვიდეს მათთგსმ ვითარმედ: რაბმე იქმნა ესე? 25. მო-ვინმე-ვიდა და უთხრა მათ და ჰრქუა, ვითარმედ: აჰა ეგერა კაცნი იგი, რომელნი თქუენ შესხენით საპყრობილესა, არიან ტაძარსა შინა, დგანან და ასწავებენ ერსა. 26. მაშინ წარვიდა ერისთავი იგი მსახურთა თანა და მოიყვანნა იგინი არა ძლით, რამეთუ ეშინოდა ერისა მის, ნუუკუე ქვაბ დაჰკრიბონ. 27. და ვითარცა მოიყვანნეს იგინი დაადგინეს შორის კრებულსა და ჰკითხვიდა მათ მღდელთ მოძღუარი იგი 28. და ჰრქუა: არა მცნებით გამცენით თქუენ, რაბთა არღარა ასწავებდეთ სახელითა ამით, და აჰა-ესერა აღგივსიეს იერუსალამი მოძღურებითა თქუენითა და გნებავს მოწევნად ჩუენ ზედა სისხლი კაცისაბ ამის? 29. მიუგო პეტრე და მოციქულთა და ჰრქუეს: მორჩილებაბ ჯერ-არს ღმრთისაბ უფრობს ვიდრე კაცთაბ. 30. ღმერთმან მამათა ჩუენთამან აღადგინა იესუ, რომელსა-იგი თქუენ დელნი შეასხენით და დამოჰკიდეთ ძელსა; 31. ესე ღმერთმან წინამძღურად და მაცხოვრად აღამაღლა მარჯუენითა თგსითა მიცემად სინანული ისრაალსა და მოტევებაბ ცოდვათაბ, 32. და ჩუენ ვართ მოწამე მისა სიტყუათა ამათ და სული წმიდაბ, რომელ მოსცა ღმერთმან მორწმუნეთა მისთა. 33. ხოლო მათ ვითარცა ესმა ესე, განიხერხებოდეს და განიზრახვიდეს მოკლვასა მათსა. 34. ხოლო აღ-ვინმე-დგა კრებულსა მას შორის ფარისეველი, სახელით გამალიელ, სჯულის მოძღუარი, პატიოსანი ყოველსა ერსა შორის, და ბრძანა მცირედ გარე განყვანებაბ მოციქულთაბ, 35. და ჰრქუა მათ: კაცნო ისრაიტელნო, ეკრძალენით თავთა თქუენთა კაცთა ამათგან, რაბ გეგულებით ყოფად? 36. რამეთუ უწინარეს დღეთა ამათ აღდგა თევდა და იტყოდა თავსა თგსსა, ვითარმედ არს ვინმე, რომელსა მისდევდეს კაცნი რიცხგთ ვითარ ოთხას ოდენ, რომელ იგიცა მოისპო, და ყოველნი მორჩილნი მისნი განიბნინეს და იქმნეს ვითარცა არარაბ. 37. ამისა შემდგომად აღდგა იუდა გალილეველი დღეთა მათ სოფლის წერისათა და განიდგინა ერი მრავალი შემდგომად მისსა; და იგიცა წარწყმდა და ყოველნი მორჩილნი მისნი განიბნინეს. 38. და აწცა გეტყგ თქუენ: განეშორენით კაცთა ამათგან და უტევენით იგინი. რამეთუ, უკუეთუ არს კაცთაგან ზრახვაბ ესე გინათუ საქმე ესე, დაჰდსნდეს; 39. ხოლო უკუეთუ ღმრთისაგან არს, ვერ დელგეწიფების დადსნად მისა, ნუუკუე ღმრთის მოლალეცა იპოვნეთ. ხოლო იგინი ერჩდეს მას. 40. და მოუწოდეს მოციქულთა, ტანჯნეს იგინი და ამცნეს, რაბთა არღარა იტყოდიან სახელითა იესუბსითა, და განუტევნეს იგინი. 41. ხოლო იგინი წარვიდეს პირისაგან მის კრებულისა და უხაროდა, რამეთუ ღირს იქმნნეს სახელისა მისისათგს გინებად. 42. და ყოველსა დღესა ტაძარსა მას შინა და სახლსა არა დასცხრებოდეს მოძღურებითა და სახარებითა იესუ ქრისტესითა.

 

თავი 6.

 

1. ამათ დღეთა შინა განმრავლებასა მას მოწაფეთასა იყო დრტგნვაბ ბერძენთაბ ებრაელთა მიმართ, რამეთუ უგულებელს-იქმნებოდა მსახურებაბ იგი დღითი-დღედი ქურივთა მათთაბ. 2. მაშინ მოუწოდეს ათორმეტთა მათ სიმრავლესა მას მოწაფეთასა და ჰრქუეს: არა სათნო არს ჩუენდა დატევებაბ სიტყგსა ღმრთისაბ და მსახურებაბ ტაბლებსა. 3. აწ გამოირჩიენით, ძმანო, კაცნი თქუნგანნი, რომელნი წამებულ იყვნენ შგდნი, სავსენი სულითა წმიდითა და სიბრძნითა, რომელნი დავადგინნეთ სადმარსა ამას ზედა, 4. ხოლო ჩუენ ლოცვასა და მსახურებასა ამის სიტყვისასა განვეკრძალნეთ. 5. და სათნო უჩნდა სიტყუაბ ესე წინაშე ყოვლისა მის სიმრავლისა. და გამოირჩიეს სტეფანე, კაცი სავსე სარწმუნოებითა და სულითა წმიდითა, და ფილიპე და პროხორონ და ნიკანორა და ტიმონა და პარმენა და ნიკოლაოს, მწირი ანტიოქელი, 6. და დაადგინნეს წინაშე მოციქულთა და ილოცეს, და დაასხნეს მათ ზედა დელნი მათნი. 7. და სიტყუაბ იგი ღმრთისაბ აღორძნდებოდა და განმრავლდებოდა რიცხგ იგი მოწაფეთაბ იერუსალამს შინა ფრიად და მრავალი ერი მღდელთაბ მათ ერჩდა სარწმუნოებასა.

 

8. ხოლო სტეფანე სავსე მადლითა და ძალითა, იქმოდა სასწაულებსა და ნიშებსა დიდ-დიდსა ერსა შორის. 9. აღ-ვინმე-დგეს კრებულისა მისგან, რომელსა ჰრქგან ლიბირტიმელთაბ და კგრინელთაბ და ალექსანდრელთაბ და კილიკიაბთ და ასიაბთ, და გამოეძიებდეს სტეფანეს თანა სიტყუასა, 10. და ვერ შეუძლებდეს წინა დადგომად სიბრძნითა მით სულისა წმიდითა, რომლითა იტყოდა იგი. 11. მაშინ აბირნეს ვინმე კაცნი, რომელნი იტყოდეს, ვითარმედ: გუესმნეს მაგისგან სიტყუანი გმობისანი, რომელთა იტყოდა მოსესთგს და ღმრთისა. 12. და აღძრნეს ერი იგი და მოხუცებულნი და მწიგნობარნი და ზედა მიადგეს და აღიტაცეს იგი და მოიყვანეს წინაშე კრებულისა, 13. და წარმოადგინნეს მოწამენი ცრუნი, რომელთა თქუეს: კაცი ესე არა დასცხრების სიტყუად სიტყუათა გმობისათა ადგილისა ამისთგს წმიდისა და სჯულისა, 14. რამეთუ გუესმა მაგისგან, იტყოდა რაბ, ვითარმედ: იესო ნაზარეველმან ამან დაარღგოს ადგილი ესე და ცვალოს რჯული, რომელი მომცა ჩუენ მოსე. 15. და მიჰხედეს მას ყოველთა, რომელნი სხდეს კრებულსა შინა, და იხილეს პირი მისი ვითარცა პირი ანგელოზისაბ.

 

თავი 7.

 

1. ჰრქუა მას მღდელთ მოძღუარმან მან: უკუეთუ ესე ესრეთ არსა? 2. ხოლო მან თქუა: კაცნო, ძმანო და მამანო, ისმინეთ ჩემი! ღმერთი დიდებისაბ ეჩუენა მამასა ჩუენსა აბრაჰამს, ვიდრე იყო-ღა იგი შუა მდინარეს, პირველ დამკგდრებისა მისისა ქარანს შინა, და ჰრქუა მას: 3. გამოვედ ქუეყანისაგან შენისა და ნათესავისაგან შენისა და მოვედ ქუეყანად, რომელი მე გიჩუენო შენ. 4. მაშინ გამოვიდა ქუეყანისაგან ქალდეველთასა და დაეშენა ქარანს შინა. და მიერ შემდგომად სიკუდილისა მამისა მისისა დაამკგდრა იგი ქუეყანასა ამას, რომელსა-ეგე აწ თქუენ დამკგდრებულ ხართ. 5. და არა სცა მას სამკგდრებელი მას შინა, არცა ფერდის წარსადგმელ, და აღუთქუა მიცემად მას იგი დამკგდრებელად და ნათესავსა მისსა შემდგომად მისსა. და არა ესუა მას შვილი. 6. ეტყოდა მას ღმერთი ესრეთ, ვითარმედ: მწირ იყოს ნათესავი შენი ქუეყანასა უცხოსა, და დაიმონებდენ მათ და ძგრსა უყოფდენ ოთხას წელ. 7. და ნათესავი იგი, რომელსა ჰმონებდენ, ვსაჯო მე, თქუა უფალმან, და ამისა შემდგომად გამოვიდენ და მმსახურებდენ მე ქუეყანასა ამას. 8. და მოსცა მას სჯული წინა-დაცუეთისაბ, და მან შვა ისაკი და წინა-დასცგთა მას მერვესა დღესა, და ისაკმან


 იაკობსა და იაკობმან


 ათორმეტსა მათ მამათმთავართა. 9. და მამათმთავარნი იგი ეშურებოდეს იოსებს და განყიდეს იგი ეგვიპტეს. და იყო ღმერთი მის თანა 10. და განარინა იგი ყოველთაგან ჭირთა მისთა და მოსცა მას მადლი და სიბრძნე წინაშე ფარაო მეფისა მეგგპტელთაბსა და დაადგინა იგი მთავრად ეგვიპტესა ზედა და ყოველსა ზედა სახლსა მისსა. 11. იყო სიყმილი ეგგპტეს და ყოველსა ქუეყანასა ქანანისასა და ჭირი დიდი, და არა ჰპოებდეს საზრდელსა მამანი ჩუენნი. 12. ხოლო ესმა იაკობს, ვითარმედ არს საზრდელი ეგგპტეს, წარავლინნა მამანი ჩუენნი პირველად. 13. და მეორესა ჯერსა გამოეცხადა იოსებ ძმათა თგსთა. და განეცხადა ფარაოს ნათესავი იოსებისი. 14. და მიავლინა იოსებ და მოუწოდა მამასა თგსსა იაკობს და ყოველსა ნათესავსა მისსა, სულსა სამეოც და ათხუთმეტსა. 15. და შთავიდა იაკობ ეგგპტედ და აღესრულა იგი და მამანი ჩუენნი. 16. და მოიხუნეს იგინი სგქემდ და დაისხნეს საფლავსა მას, რომელ მოიგო აბრაჰამ სასყიდლითა ვეცხლისაბთა ძეთაგან ემორისთა სგქემს. 17. და ვითარცა მოეახლა ჟამი იგი აღთქუმისაბ, რომლისათგს ეფუცა ღმერთი აბრაჰამს, აღორძნდა ერი იგი და განმრავლდა ეგგპტეს შინა, 18. ვიდრემდის აღდგა სხუაბ მეფე ეგგპტესა ზედა, რომელმან არა იცოდა იოსები. 19. ესე ჰმძლავრობდა ნათესავსა ჩუენსა და ბოროტსა უყოფდა მამათა ჩუენთა და გარე-განუთხევდა ყრმათა მათთა, რაბთა არა ცხოვნდენ, 20. რომელსა ჟამსა იშვა მოსე. და იყო იგი მკგრცხლ წინაშე უფლისა და იზარდებოდა სამ თუე სახლსა შინა მამისა თგსისასა. 21. და ვითარცა განაგდეს იგი გარე, აღიქუა იგი ასულმან ფარაობსმან და განზარდა იგი თავისა თგსისა შვილად. 22. და განისწავლა მოსე ყოვლითა სიბრძნითა მეგვიპტელთაბთა და იყო იგი ძლიერ სიტყგთა და საქმითა მისითა. 23. და ვითარცა აღესრულნეს ორმეოცნი წელნი ჟამთა მისთანი, მოუდდა გულსა მისსა მიხედვად ძმათა თგსთა ძეთა ისრაალისათა, 24. და იხილა ვინმე დაწუნებული, ერეოდა, და ყო შურისგებაბ დაწუნებულისა მისთგს და მოკლა მეგგპტელი იგი. 25. ჰგონებდა, ვითარმედ გულისდმა-ყონ ძმათა მისთა, რამეთუ დელითა მისითა მოსცეს მათ ღმერთმან ცხორებაბ, ხოლო მათ არა გულისდმა-ყვეს. 26. კუალად მეორესა დღესა იხილნა ვინმე მოლალენი, და დააგებდა მათ მშგდობად და ჰრქუა: კაცნო, თქუენ ძმანი ხართ, რაბსათგს ავნებთ ურთიერთას? 27. ხოლო რომელი-იგი ავნებდა მოყუასსა, აჭენა მას და ჰრქუა: ვინ დაგადგინა შენ მთავრად და მსაჯულად ჩუენ ზედა? 28. ანუ ჩემიცა მოკლვაბ გნებავს, ვითარცა მოჰკალ გუშინ მეგგპტელი იგი? 29. და ივლტოდა მოსე სიტყგთა ამით, და მწირობდა იგი ქუეყანასა მადიამისასა, სადა-იგი ესხნეს ორ ძე. 30. და ვითარცა აღსრულნეს ორმეოცნი წელნი, ეჩეუნა მას უდაბნოსა მთისა სინისასა ანგელოზი უფლისაბ ალითია ცეცხლისაბთა მაყულოვანით. 31. ხოლო მოსე იხილა რაბ, დაუკგრდა ხილვაბ იგი. და ვითარ მივიდოდა განცდად, იყო მისა მიმართ დმაბ უფლისაბ: 32. მე ვარ ღმერთი მამათა შენთაბ, ღმერთი აბრაჰამისი, ღმერთი ისაკისი და ღმერთი იაკობისი. შეძრწუნდა მოსე და ვერ ეძლო განცდად. 33. ჰრქუა მას უფალმან: წარიდადენ სანდალნი ფერდთაგან შენთა, რამეთუ ადგილი ეგე, რომელსა ზედა სდგა, ქუეყანაბ წმიდა არს, 34. ხილვით ვიხილე ჭირი ერისა ჩემისაბ რომელ არს ეგგპტეს და სულ-თქუმანი მათნი შეისმინეს და გარდამოვდედ განრინებად მათა, და აწ მოვედ მიგავლინო შენ ეგგპტედ. 35. ესე მოსე, რომელი უარ-ყვეს და თქუეს: ვინ დაგადგინა შენ მთავრად და მსაჯულად ჩუენ ზედა, ესე ღმერთმან მთავრად და მდსნელად მოუვლინა დელითა მის ანგელოზისაბთა, რომელი ეჩუენა მაყულოვანსა მას შინა. 36. ამან გამოიყვანნა იგინი და ქმნა ნიშები და სასწაულები ქუეყანასა მას ეგგპტისასა და ზღუასა მას მეწამულსა და უდაბნოსა ზედა ორმეოც წელ. 37. ესე არს მოსე, რომელმან-იგი ჰრქუა ძეთა ისრაალისათა, ვითარმედ: წინასაწმეტყუელი აღგიდგინოს თქუენ უფალმან ღმერთმან თქუენმან ძმათაგან თქუენთა ვითარცა ესე მე, მისი ისმინეთ. 38. ესე არს, რომელი იყო კრებულსა მას თანა უდაბნოსა ზედა ანგელოზისა მის თანა, რომელი ეტყოდა მას მთასა სინასა და მამათა ჩუენთა, რომელმან შეიწყნარა სიტყუანი იგი ცხორებისანი მოცემად ჩუენდა. 39. რომელთაბ არა ინებეს დამორჩილებად მამათა მათ ჩუენთა, არამედ განიშორნეს და მიიქცეს გულითა მათითა ეგგპტედ. 40. ეტყოდეს აჰრონს: მიქმნენ ჩუენ ღმერთნი, რომელნი წინა მიძღოდიან ჩუენ, რამეთუ მოსე ესე, რომელმან გამომიყვანნა ჩუენ ქუეყანით ეგგპტით, არა ვიცით, თუ რაბ შეემთხგა მას. 41. და ქმნეს დბობ მათ დღეთა შინა და შეწირეს მსხუერპლი კერპისა მის და იხარებდეს ქმნულსა დელთა მათთასა. 42. მიაქცინა და მისცნა იგინი ღმერთმან მსახურებად ძალთა ცისათა, ვითარცა წერილ არს წიგნსა წინასწარმეტუელთასა: საკლველებსა ნუ და მსხუერპლებსა შესწირევდით ჩემდა უდაბნოსა ზედა ორმეოც წელ, სახლო ისრაალისაო? 43. და აღიღეთ კარავი იგი მოლოქისი და ვარსკულავი ღმრთისა თქუენისა რემფაბსი, კერპნი იგი, რომელ ჰქმნენით თაყუანის-საცემელად, და მიგდადნე თქუენ მიერ კერძო ბაბილოვნსა. 44. კარავი იგი საწამებელი იყო მამათა ჩუენთა თანა უდაბნოსა ზედა, ვითარცა-იგი უბრძანა, რომელი-იგი ეტყოდა მოსეს საქმედ მისა მსგავსად ხატისა მის, რომელი-იგი ეტყოდა მოსეს საქმედ მისა მსგავსად ხატისა მის, რომელი-იგი ეხილვა, 45. რომელცა-იგი შემოიღეს მამათა ჩეუნთა შემდგომითი-შემდგომად იესუბს თანა დამკგდრებასა მას წარმართთასა, რომელნი-იგი მოსრნა ღმერთმან პირისაგან მამათა ჩუენთასა ვიდრე დღეთადმდე დავითისთა, 46. რომელმან პოა მადლი წინაშე ღმრთისა და ითხოა პოვნად საყოფელი ღმრთისა იაკობისი. 47. ხოლო სოლომონცა უშენა მას სახლი. 48. არამედ არა თუ მაღალი იგი დელით ქმნულთა ტაძართა შინა დამკგდრებულ არს, ვითარცა წინასწარმეტყუელი იტყგს: 49. ცანი საყდარნი ჩემნი და ქუეყანაბ კუარცხლბერკი არს ფერდთა ჩემთაბ. ვითარი სახლი მიშენოთ მე, თქუა ღმერთმან, ანუ რაბ-მე ადგილი იყოს განსასუენებელისა ჩემისაბ? 50. ანუ არა დელმან ჩემმან შექმნა ესე ყოველი? 51. ქედ-ფიცხელნო და წინა-დაუცუეთელნო გულითა და სასმენელითა, თქუენ მარადის სულსა წმიდასა ანტაკრად წინა-აღუდგებით, ვითარცა მამანი თქუენნი, ეგრეცა თქუენ. 52. რომელნიმე წინასწარმეტყუელთაგანნი არა დევნნეს მამათა მათ თქუენთა? და მოსწყგდნეს, რომელნი წინაბსწარ უთხრობდეს მოსლვასა მას მართლისასა, რომელსა-იგი თქუენ აწ შინა-განმცემელ და მკლველ იქმნენით, 53. რომელთა მოიღეთ სჯული ბრძანებისაებრ ანგელოზთაბსა და არა დაიმარხეთ. 54. ხოლო მათ ვითარცა ესმოდა ესე, განიხერხებოდეს გულითა მათითა და იღრჭენდეს მის ზედა კბილთა მათთა. 55. ხოლო იგი სავსე იყო სულითა წმიდითა, ახედნა ცად და იხილა დიდებაბ ღმრთისაბ და იესუ, მდგომარე მარჯუენით ღმრთისა. 56. და თქუა: აჰა-ესერა ვხედავ ცათა განხუმულთა და ძესა კაცისასა, მარჯუენით ღმრთისა მდგომარესა. 57. ხოლო მათ დმითა მაღლითა ღაღად-ყვეს და დელნი ყურთა შეისხნეს და მიჰმართეს ერთბამად მის ზედა; 58. და განიყვანეს გარეშე ქალაქსა და ქვასა დაჰკრებდეს. და მკლველნი იგი დასდებდეს სამოსელსა მათსა ფერდთა თანა ჭაბუკისა ვისთამე, რომელსა სახელი ერქუა სავლე. 59. და ქვასა დაჰკრებდეს სტეფანეს. ხოლო იგი ილოცვიდა და იტყოდა: უფალო იესუ ქრისტე, შეივედრე სული ჩემი. 60. დაიდგინა მუდლნი და დმითა დიდითა თქუა: უფალო, ნუ შეურაცხ ამათ ცოდვასა ამას. და ესე ვითარცა თქუა, დაიძინა.

 

თავი 8.

 

1. ხოლო სავლე იყო თანა-ჯერმჩინებელ მოკლვასა მისსა. იყო მას დღესა შინა დევნულებაბ დიდი ეკლესიათა მათ ზედა, რომელნი იყვნეს იერუსალამს. და ყოველნივე განიბნინეს სოფლებსა მას ჰურიასტანისასა და სამარიაბსასა, თგნიერ ხოლო მოციქულთა. 2. და შემოსეს სტეფანე კაცთა ღმრთის მოშიშთა და ყვეს ტყებაბ დიდი მის ზედა. 3. ხოლო სავლე ფრიად მავნებელ იყო ეკლესიათა მიმართ, სახლებსა შევიდოდა და ითრევდა მამებსა და დედებსა და მისცემდა საპყრობილედ.

 

4. და რომელნი-იგი მიმოდაიბნინეს, ვიდოდეს და ახარებდეს სიტყუასა მას ცხოვრებისასა. 5. ფილიპე შთავიდა ქალაქსა მას სამარიტელთასა და უქადაგებდა მათ ქრისტესა. 6. და ერჩდა ერი იგი სიტყუათა მათ ფილიპესთა ერთბამად სმენად მათდა და ხილვად სასწაულებსა მას, რომელსა იქმოდა. 7. რამეთუ მრავალთა რომელთა თანა იყო სულები არაწმიდები, ღაღადებედ დმითა მაღლითა და განვიდიან. და მრავალნი განრღვეულნი და მკელობელნი განიკურნებოდეს. 8. და იყო სიხარული დიდი ქალაქსა მას შინა. 9. კაცი ვინმე იყო, რომელსა სახელი ერქუა სიმონ, წინაბთვე იყო ქალაქსა მას შინა, ჰგრძნებდა და განაკგრვებდა ნათესავსა მას სამარიტელთასა. 10. რომელსა ხედვიდეს ყოველნი, მცირითგან ვიდრე დიდადმდე, და იტყოდეს, ვითარმედ: ესე არს ძალი ღმრთისაბ დიდი. 11. ხოლო ერჩდეს მას, რამეთუ მრავლით ჟამითგან გრძნებითა განეკგრვნეს იგინი. 12. და რაჟამს ჰრწმენა ფილიპესი, სახარებაბ სასუფეველისათგს ღმრთისა და სახელისათგს იესუ ქრისტესისა, ნათელს-იღებდეს მამანი და დედანი. 13. და სიმონსცა თგთ ჰრწმენავე ნათელს-იღო, და იყო დადგრომილ ფილიპეს თანა. და ჰხედგდა სასწაულებსა და ძალთა დიდთა, რომელნი-იგი იქმნებოდეს, და დაუკგრდებოდა. 14. ესმა რაბ უკუე მოციქულთა, რომელნი იყვნეს იერუსალამს, რამეთუ შეიწყნარეს სამარიას სიტყუაბ ღმრთისაბ, მიავლინნეს მათდა პეტრე და იოვანე, 15. რომელნი-იგი ვითარცა მივიდეს, ლოცვა ყვეს მათთგს, რაბთა მიიღონ სული წმიდაბ. 16. რამეთუ მუნამდე არა იყო არცა ერთსა მათგანსა ზედა მოწევნულ სული წმიდაბ, გარნა ბანილ ხოლო იყვნეს სახელითა უფლისა იესუბსითა. 17. მაშინ დაასხმიდეს დელთა მათ ზედა, და მიაქუნდა სული წმიდაბ. 18. ვითარცა იხილა სიმონ, რამეთუ დელთ-დასხმითა მით მოციქულთაბთა მოეცემის სული წმიდაბ, მიუპყრა მათ ფასი 19. და ჰრქუა: მომეცით მეცა დელმწიფებაბ ესე, რაბთა, რომელსაცა დავასხნე დელნი, მიაქუნდეს სული წმიდაბ. ჰრქუა მას პეტრე: 20. ვეცხლი ეგე შენი შენთანავე იყავნ წარსაწრყმედელად შენდა, რამეთუ ნიჭსა მას ღმრთისასა ჰგონებ ფასითა მოპოვნებად. 21. არა გიც შენ ნაწილი, არცა სამკგდრებელი სიტყუასა ამას შინა, რამეთუ გული შენი არა არს წრფელ წინაშე ღმრთისა. 22. შეინანე უკუე უკეთურებისა ამისგან შენისა და ევედრე უფალსა, მი-ხოლო თუ-გეტეოს შენ უსჯულოებაბ ეგე გულისა შენისაბ, 23. რამეთუ სიმწარედ ნავღლისა და თანა შეკრულ ცოდვისა გხედავ შენ, რამეთუ ხარ. 24. მიუგო სიმონ და ჰრქუა: ილოცეთ თქუენ ჩემთგს უფლისა მიმართ, რაბთა არა მოვიდეს ჩემ ზედა, რომელი-იგი თქუენ სთქუთ. 25. ხოლო მათ მიმოდააწესეს წამებაბ იგი სიტყგსაბ მის და იტყოდეს სიტყუასა მას უფლისასა, და მოიქცეს იერუსალამდ და მრავალსა დაბნებსა სამარიტელთასა ახარებდეს.

 

26. ანგელოზი უფლისაბ ეტყოდა ფილიპეს და ჰრქუა: აღდეგ და მივედ შენ სამხრით კერძო, გზასა მას, რომელი შთავალს იერუსალამით გაზად. ესე არს უდაბნობ. 27. და აღდგა და წარვიდა. და აჰა ესერა კაცი ჰინდობ საჭურისი ძლიერი კანდაკესი დედოფლისა მის ჰინდოეთისაბ, რომელი იყო ყოველსა ზედა საფასესა მისსა, რომელი-იგი მოსრულ იყო თაყუანის-ცემად იერუსალამდ, 28. და მოქცეულ იყო და ჯდა იგი ეტლთა ზედა მისთა და იკითხვიდა წიგნსა ესაია წინასწარმეტყუელისასა. 29. ჰრქუა სულმან წმიდამან ფილიპეს: მივედ და შეეახლე შენ ეტლთა იმათ. 30. და მივიდა ფილიპე და ისმენდა მისსა, ვითარ-იგი იკითხვიდა ესაია წინასწარმეტყუელსა; და ჰრქუა: უწყი-მეა, რასა-ეგე იკითხავ? 31. ხოლო მან ჰრქუა: და ვითარ-მე მეძლოს უწყებად, არა თუ ვინმე იყოს წინამძღუარ ჩემდა? და ჰლოცვიდა ფილიპეს აღსლვად და დაჯდომად მის თანა. 32. ხოლო თავი საკითხავისაბ მის, რომელსა იკითხვიდა, იყო ესე: ვითარცა ცხოვარი კლვად მიიგუარა და ვითარცა ტარიგი წინაშე მრისუველისა უდმობელად, ესრეთ არა აღაღებს პირსა თგსსა. 33. სიმდაბლითა თგსითა სასჯელი მისი მოეღო. ხოლო თესლ-ტომი მისი ვინ-მე მიუთხარს, რამეთუ აღებულ არს ქუეყანით ცხორებაბ მისი. 34. მიუგო საჭურისმან მან და ჰრქუა ფილიპეს: გევედრები შენ, ვისთგს იტყგს წინასწარმეტყუელი ამას, თავისა თგსისათგს, ანუ სხგსა ვისთგსმე? 35. აღაღო პირი თგსი ფილიპე და იწყო თხრობად მისა და ხარებად წიგნთაგან იესუბსთგს. 36. და ვითარცა მი-ოდენ-ვიდოდეს მგზავრ, მოვიდეს წყალსა ერთსა ზედა და ჰრქუა საჭურისმან მან: აჰა წყალი, რაბღა ყენება არს ჩემდა ნათლის-ღებად? 37. ჰრქუა მას ფილიპე: გრწამს თუ ყოვლითა გულითა შენითა, ჯერ-არს. მიუგო და ჰრქუა მას: მრწამს, რამეთუ ძე ღმრთსაბ არს იესუ ქრისტე. 38. და უბრძანა დადგინებაბ ეტლთაბ მათ. და შთადდეს ორნივე წყალსა, ფილიპე და საჭურისი იგი, და ნათელ-სცა მას. 39. და ვითარცა აღმოდდეს წყლით, სული წმიდაბ მოვიდა საჭურისსა მას ზედა; და სულმან უფლისამან წარიტაცა ფილიპე და მერმე არღარა იხილა იგი საჭურისმან მან, და ვიდოდა გზასა თგსსა სიხარულით. 40. და ფილიპე იპოა აზოტით კერძო, მიმოვიდოდა და ახარებდა ყოველსა მას ქალაქებსა ვიდრე მოსლვადმდე მისა კესარიად.

 

თავი 9.

 

1. ხოლო სავლე უფრობსად განრისხნებოდა და სავსე იყო გულის წყრომითა და კლვითა მოწაფეთა მათ ზედა უფლისათა, მოუდდა მღდელთ მოძღუარსა მას 2. და ითხოვა მისგან წიგნები დამასკოდ სხუათა მიმართ კრებულთა, რაბთა მივიდეს და, თუ ვინმე პოვნეს ამის მოძღურებისა გზასა, მამები ანუ დედები, კრულნი მოიყვანნეს იერუსალემდ. 3. და მი-ოდენ რაბ-ვიდოდა იგი და მიეახლნეს დამასკესა, მეყსეულად იყო გარემობს მისსა ბრწყინვალებაბ ნათლისაბ ზეცით გარდამო. 4. და იგი დაეცა ქუეყანასა ზედა და ესმა დმაბ, რომელმან ჰრქუა მას: საულ, საულ, რაბსა მდევნი მე? ფიცხელ არს შენდა წიხნაბ დეზისაბ. 5. მან მიუგო და ჰრქუა: შენ ვინ ხარ, უფალო? ჰრქუა მას: მე ვარ იესუ, რომელსა შენ მდევნი. 6. არამედ აღდეგ და შევედ ქალაქად, და მუნ გეთხრას შენ, რაბ-იგი ღირდეს შენდა საქმედ. 7. და კაცნი იგი, რომელნი იყვნეს მის თანა, დგეს დაკგრვებულნი. სმენით ესმოდა დმაბ იგი, ხოლო ხედვიდეს ვერარას. 8. აღდგა სავლე ქუეყანით, თუალნი ეხილვნეს და ხედვიდა ვერარას. უპყრეს დელი მისთანათა მათ და შეიყვანეს დამასკოდ. 9. და წარდდეს სამნი დღენი, და არარას ხედვიდა და არცა ჭამა და არცა სუა.

 

10. ხოლო იყო ვინმე მოწაფე დამასკეს შინა, სახელით ანანია. და ჰრქუა მას უფალმან ჩუენებით: ანანია! და მან ჰრქუა: აქა ვარ, უფალო. 11. ჰრქუა მას უფალმან: აღდეგ შენ ადრე და მივედ უბანსა მას, რომელსა ჰრქგან მართალი, და მოიძიე ტაძართა მათ იუდაბსთა სავლე სახელით, ტარსელი, რამეთუ აჰა-ეგერა ილოცავს მუნ. 12. და იხილა მან ჩუენებით კაცი სახელით ანანია, რომელი შევიდა და დაასხნა დელნი მას ზედა, რაბთა აღიხილნეს. 13. მიუგო ანანია და ჰრქუა: უფალო, მასმიეს მრავალთაგან მის კაცისათგს, რაოდენი ძგრი შეაჩუენა წმიდათა შენთა იერუსალამს შინა, 14. და აქაცა მოუღებიეს დელმწიფებაბ მღდელთ მოძღუართაგან შეკრვად ყოველთა, რომელნი ხადიან სახელსა შენსა. 15. ჰრქუა მას უფალმან: მივედ შენ, რამეთუ მე ჭური რჩეული მიპოვნიეს იგი, რაბთა ზე აქუნდეს სახელი ჩემი წინაშე ყოველთა წარმართთა, და მეფეთა და მთავართა, ძეთა ისრაალისათა. 16. და მე უჩუენო მას რაოდენი ღირდეს მისა ვნებად სახელისა ჩემისათგს. 17. აღდგა ანანია და წარვიდა და შევიდა ტაძართა მათ და დაასხნა მის ზედა დელნი მისნი და ჰრქუა: საულ ძმაო, უფალმან მომავლინა მე, იესუ, რომელი გეჩუენა შენ გზასა მას, რომელსა მოხგდოდე, რაბთა აღიხილნე თუალნი შენნი და აღივსო სულითა წმიდითა. 18. და მყის გარდამოვარდეს თუალთაგან მისთა ვითარცა ნაქურცენნი და მეყსეულად აღიხილნა და აღდგა და ნათელ-იღო. 19. და მოიღო საზრდელი და განძლიერდა. და იყო მუნ მოწაფეთა მათ თანა დამასკოს დღე რაოდენმე; 20. და მეყსეულად შესაკრებელთა შინა ქადაგებდა ქრისტესა, ვითარმედ: ესე არს ძე ღმრთისაბ. 21. და დაუკგრდებოდა ყოველთა, რომელთა ესმოდა და იტყოდეს: არა ესე არსა, რომელი-იგი ტყუენვიდა იერუსალამს შინა, რომელნი ხადოდეს სახელსა იესუბსსა, და აქაცა მისთგს მოსრულ იყო, რაბთა კრულნი აღიყვანნეს იგინი მღდელთ მოძღუართა თანა? 22. ხოლო სავლე უფრობს განძლიერდებოდა და შეჰკრებდა ჰურიათა, რომელნი მყოფ იყვნეს დამასკეს შინა და გულისდმა-უყოფდამ ვითარმედ: ესე არს ქრისტე. 23. ვითარცა აღესრულნეს დღენი მრავალნი, განიზრახეს ჰურიათა მათ მოკლვაბ მისი. 24. და მოიყვანეს იგი მოწაფეთა ღამე და ზღუდით გარდაუტევეს იგი სფგრიდითა. 26. და მი-რაბ-ვიდა სავლე იერუსალამდ, აზმნობდა შედგომად მოწაფეთა მათ; და ყოველთა ეშინოდა მისგან, რამეთუ არა ჰრწმენა, ვითარმედ არს იგი მოწაფე. 27. ხოლო ბარნაბა წარმოიყვანა იგი და მოჰგუარა მოციქულთა და უთხრა მათ, ვითარ-იგი გზასა ზედა იხილა უფალი და რამეთუ ეტყოდა მას და ვითარ-იგი დამასკეს შინა განეცხადა სახელითა იესუბსითა. 28. და იყო მათ თანა და შევიდოდა იერუსალამს და განეცხადებოდა სახელითა უფლისა იესუბსითა. 29. ეტყოდა და გამოეძიებდა ბერძლ მეტყუელთა მათ თანა, ხოლო იგინი განიზრახვიდეს მოკლვასა მისსა. 30. და ვითარცა აგრძნეს ესე ძმათა, წარიყვანეს კესარიად და წარგზავნეს იგი ტარსუნდ.

 

31. ხოლო ეკლესიანი იგი ყოველთა მათ ადგილთა ჰურიასტანისათა და გალილეაბსათა და სამარიაბსათა ეგნეს მშგდობით, შენნი და წარმართებულნი შიშსა უფლისასა, და ნუგეშინის-ცემითა სულისა წმიდისაბთა განმრავლდებოდეს.

 

32. და იყო, იქცეოდა რაბ პეტრე ყოველთა მათ ადგილთა, შთავიდა წმიდათა მათცა, რომელნი მკგდრ იყვნეს ლგდიას. 33. და პოა მუნ კაცი ვინმე, რომელსა სახელი ერქუა ენეა, რვა წლითგან ქუემდებარე ცხედარსა ზედა, რომელი იყო განრღვეულ. 34. და ჰრქუა მას პეტრე: ენეა, განგკურნებს შენ უფალი იესუ ქრისტე, აღდეგ და გარდაყარენ სარეცელნი შენნი. და მეყსეულად აღდგა. 35. და იხილეს იგი ყოველთა მკგდრთა ლუდიისათა და სარონოსათა, რომელთა-იგი მოაქციეს უფლისა. 36. ხოლო იოპეს შინა იყო ვინმე დედაკაცი დამოწაფებული, რომელსა სახელი ერქუა ტაბითა, რომელი გამოითარგმანების ქურციკ. ესე სავსე იყო ქველის საქმითა და წყალობითა, რომელსა-იგი იქმოდა. 37. და იყო მათ დღეთა შინა დასნეულებაბ მისი და სიკუდილი. ხოლო დაბანეს იგი და დადვეს ქორსა მას შინა. 38. რამეთუ ახს ლუდიაბ იოპესა, ესმა მოწაფეთა, ვითარმედ პეტრე მუნ არს, და მიავლინნეს მისა ორნი კაცნი და ჰლოცვიდეს, ვითარმედ: ნუ გცონის მოსლვად ვიდრე ჩუენდამდე. 39. და აღდგა პეტრე და წარვიდა მათ თანა; რომელი ვითარცა მივიდა აღიყვანეს ქორსა მას ზედა. და გარე მოადგა მას ქურივები იგი, ყოველნი ტიროდეს და უჩუენებდეს კუბასტებსა და სამოსლებსა, რაოდენსა იქმოდა, მათ თანა რაბ იყო ტაბითა. 40. ხოლო პეტრე განავლინნა გარე ყოველნი და მოიდრიკნა მუდლნი და ილოცა. და მოექცა გუამსა მას და ჰრქუა: ტაბითა, აღდეგ. და მან მეყსეულად აღიხილნა თუალნი თგსნი და, იხილა რაბ პეტრე, წარმოჯდა. 41. ხოლო მან მისცა მას დელი და აღადგინა იგი და მოუწოდა წმიდათა მათ და ქურივთა და წარუდგინა იგი ცოცხალი. 42. აგრძნა ესე ყოველმან იოპემან და ჰრწმენა მრავალთა უფალი. 43. და იყო იგი მრავალ დღე დადგრომილ იოპეს შინა სიმონ ვისმე მეპრატაკისა თანა.

 

თავი 10.

 

1. კაცი ვინმე იყო კესარიას შინა სახელით კორნილეოს, ასისთავი, ტომისაგან, რომელსა ჰრქგან იტალიკე, 2. კეთილად მსახური და მოშიში უფლისაბ ყოვლითურთ სახლეულით თგსით, იქმოდა ქველის საქმესა მრავალსა ერსა მას შორის და ევედრებოდა ღმერთსა მარადის. 3. იხილა მან ჩუენებით განცხადებულად ვითარ მეცხრესა ოდენ ჟამსა მის დღისასა, რამეთუ ანგელოზი უფლისაბ მოვიდა მისა და ჰრქუა მას: კორნილიე! 4. და მან მიხედა მას და ზარი განჰდდა და ჰრქუა მას: ლოცვანი შენნი და ქველის საქმენი შენნი აღვიდეს სადსენებელად შენდა წინაშე უფლისა. 5. და აწ მიავლინენ შენ იოპედ კაცნი და მოუწოდე სიმონს, რომელსა ჰრქგან პეტრე. 6. ამისი ვანი არს სიმონის ვისმე თანა მეპრატაკისა, რომლისა ტაძარი ახს ზღუასა. 7. და ვითარცა წარვიდა ანგელოზი იგი, რომელი ეტყოდა მას, მოუწოდა ორთა მონათა მისთა და ერის კაცსა, კეთილად მსახურსა, წინაშე მდგომელსა მისსა, 8. და უთხრა მათ ესე ყოველი და წარავლინნა იგინი იოპედ. 9. და ხვალისაგან მი-რაბ-ვიდოდეს იგინი გზასა ზედა, ქალაქსა მიეახლნეს, აღდდა პეტრე ერდოსა ზედა ლოცვად ჟამსა მეექუსესა, 10. რამეთუ შეემშია და უნდა პირისა დსნაბ. და ვიდრე იგინი უმზადებდეს მას, იყო მის ზედა განკგრვებაბ, 11. და ხედვიდა ცათა განხუმულთა და გარდამომავალსა ჭურჭელსა რასმე, ვითარცა ტილოსა დიდსა ოთხთაგან კიდეთა ზე დამოკიდებულსა ზეცით ქუეყანად, 12. რომელსა შინა იყო ყოველი ოთხფერდი და ქუეწარმავალი და მდეცი ქუეყანისაბ და მფრინველნი ცისანი. 13. და იყო დმაბ მისა მიმართ: აღდეგ პეტრე, დაკალ და ჭამე. 14. მიუგო პეტრე და ჰრქუა: ნუ იყოფინ, უფალო, რამეთუ არასადა შეგინებული და არაწმიდაბ შესრულ არს პირსა ჩემსა. 15. და მერმე კუალად მეორედ დმაბ იყო მისა მიმართ და თქუა: რომელი-იგი ღმერთმან წმიდა ყო, შენ ნუ შეგინებულ გიჩნს. 16. ხოლო ესე იყო სამ გზის, და კუალად ამაღლდა ჭურჭელი იგი მუნვე ზეცად. 17. და ვითარ-იგი განიზრახვიდა პეტრე გულსა თგსსა, ვითარმედ რაბ-მე იყოს ხილვაბ ესე, რომელი ეჩუენა მას, და აჰა-ესერა კაცნი იგი, რომელნი კორნელეოსისგან მოვლინებულ იყვნეს, იკითხვიდეს სახლსა სიმონისსა და მოვიდეს და დადგეს ბჭეთა ზედა მისთა. 18. და მოხადეს და ჰკითხვიდეს, უკუეთუ სიმონისი, რომელსა ჰრქგან პეტრე, ვანი არს აქა? 19. ხოლო პეტრე, ვიდრეღა იგი გულის ზრახვად დგა ჩუენებისა მისთგს, ჰრქუა მას სულმან წმიდამან: აჰა-ეგერა სამნი კაცნი გეძიებენ შენ; 20. არამედ აღდეგ და გარდაგუალე და მივედ მათ თანა და ნურარას ორგულებ, რამეთუ მე მომივლინებიან იგინი. 21. გარდამოვიდა პეტრე კაცთა მათ თანა, მოვლინებულთა კორნილიოსის მიერ, და ჰრქუა: აჰა-ესერა მე ვარ, რომელსა თქუენ მეძიებთ. აწ რაბ არს მიზეზი, რომლისათგს მოსრულ ხართ? 22. ხოლო მათ ჰრქუეს: კორნილიოს ასისთავმან, კაცმან მართალმან და მოშიშმან ღმრთისამან, რომელი წამებულ არს ყოვლისაგან ნათესავისა ჰურიათაბსა, ბრძანებაბ მოიღო ანგელოზისაგან წმიდისა მიყვანებად შენდა სახლსა თგსსა და სმენად შენგან სიტყუათა. 23. ხოლო მან შეუწოდა მათ და მუნ დაიყენნა და ისტუმრნა იგინი. და ხვალისაგან აღდგა პეტრე და განვიდა მათ თანა, და ვიეთნიმე ძმათაგანნიცა იოპით მიჰყვეს მის თანა. 24. და ხვალისაგან შევიდეს კესარიად, ხოლო კორნილეოს მოელოდა მათ, შემოეკრიბა თესლ-ტომი მისი და საყუარელნი მეგობარნი მისნი. 25. და იყო შესლვასა მას პეტრესსა, მოეგებოდა მას კორნილიე და შეუვრდა ფერდთა მისთა და თაყუანის-სცა მას. 26. ხოლო პეტრე აღადგინა იგი და ჰრქუა მას: აღდეგ რამეთუ მეცა თავადი კაცივე ვარ. 27. და იტყოდეს თანად, და შე-რაბ-ვიდა შინა, პოვნა მუნ მრავალნი შემოკრებულნი. 28. და ჰრქუა მათ პეტრე: თქუენ თგთ უწყით, ვითარმედ არა ჯერ არს კაცისა ჰურიისა მიახლებად წარმართთა, ანუ შეხებად უცხო თესლთა; და მე მიჩუენა ღმერთმან, რაბთა არავინ კაცი შევჰრაცხო ბილწად და არაწმიდად. 29. ამისთგს უცილობელად შემოვედ თქუენდა, მოვედ რაბ. აწ უკუე მაუწყეთ, რომლისა სიტყგსათგს მომხადეთ მე. 30. ჰრქუა მას კორნილიოს: მეოთხით დღითგან ვიდრე აქა ჟამადმდე ვიყავ მარხული და მეცხრესა ჟამსა ვილოცევდ რაბ სახლსა შინა ჩემსა, და აჰა-ესერა დადგა კაცი წინაშე ჩემსა სამოსლითა ბრწყინვალითა 31. და მრქუა მე: კორნილიე, შეისმეს ლოცვანი შენნი, და ქველის საქმენი შენნი მოიდსენნეს წინაშე ღმრთისა. 32. აწ მიავლინე შენ იოპედ და მოუწოდე სიმონს, რომელსა ჰრქგან პეტრე: ამას ვანი დაუც სახლსა სიმონის ვისმე მეპრატაკისასა, ზღგს კიდით კერძო, რომელი მოვიდეს და გეტყოდის შენ. 33. და მუნთქუესვე წარმოვავლინენ შენდა და შენ კეთილად ჰყავ, რამეთუ მოხუედ. აწ ესერა ჩუენ ყოველნი მოსრულ ვართ წინაშე ღმრთისა სმენად ყოვლისა ბრძანებულისა შენდა უფლისა მიერ. 34. აღაღო პეტრე პირი თგსი და თქუა: ჭეშმარიტად ვიცი, რამეთუ არა არს თუალთ-ღება ღმრთისა თანა, 35. არამედ ყოველთა შორის თესლთა რომელსა ეშინის მისა და იქმს სიმართლესა, სათნო მისა არს. 36. სიტყუაბ იგი, რომელი მოუვლინა ძეთა ისრაალისათა მახარებლად მშგდობისა იესუ ქრისტეს მიერ, ესე თავადი არს უფალი ყოველთაბ. 37. თქუენ თგთ უწყით სიტყუაბ იგი, რომელი იყო ყოველსა ზედა ჰურიასტანსა, რომელმან-იგი იწყო გალილეაბთ შემდგომად ნათლის-ცემისა, რომელსა-იგი ქადაგებდა იოვანე: 38. იესუს ნაზარეველსა, რომელსა-იგი სცხო ღმერთმან სულითა წმიდითა და ძალითა, რომელი-იგი მოვიდა ქველის მოქმედად და განკურნებად ყოველთა მიმძლავრებულთა ეშმაკისათა, რამეთუ ღმერთი იყო მის თანა. 39. და ჩუენ მოწამე ვართ ყოველთათგს, რომელნი ქმნნა სოფელსა მას ჰურიასტანისასა და იერუსალამს შინა, რომელცა-იგი მოკლეს დამოკიდებითა ძელსა ზედა. 40. ესე ღმერთმან აღადგინა მესამესა დღესა და მისცა მას განცხადებულებაბ, 41. არა ყოვლისა ერისაბ, არამედ მოწამეთა ამათ, რჩეულთა წინაბსწარვე ღმრთისა მიერ, ჩუენ, რომელნი მის თანა ვჭამდით და ვსუემდით შემდგომად მკუდრეთით აღდგომისა მისისა. 42. და მამცნო ჩუენ ქადაგებად ერისა და წამებად, რამეთუ იგი თავადი არს განჩინებული ღმრთისა მიერ, მსაჯული ცხოველთა და მკუდართაბ. 43. ამას ყოველნი წინასწარმეტყუელნი ეწამებიან მოტევებასა ცოდვათასა მოღებად სახელითა მისითა ყოველთა რომელთა ჰრწმენეს მისა მიმართ. 44. და ვიდრე-იგი იტყოდა-ღა პეტრე სიტყუათა ამათ, მოვიდა სული წმიდაბ და დაადგრა ყოველთა ზედა, რომელთა ესმოდა სიტყუაბ იგი, 45. და დაუკგრდა წინა-დაცუეთილებისაგანთა მორწმუნეთა, რაოდენნი-იგი შევიდეს პეტრეს თანა, რამეთუ წარმართთაცა ზედა ნიჭი იგი სულისა წმიდისაბ მიფენილ არს, 46. რამეთუ ესმოდა მათი, იტყოდეს რაბ ენათა, და ადიდებდეს ღმერთსა. მაშინ მიუგო პეტრე და ჰრქუა: 47. წყლისაგან ნუ რაბ ყენებაბ არსა არა ნათლის-ცემაბ ამათი, რომელთა-ესე სული წმიდაბ მიიღეს, ვითარცა-იგი ჩუენ? 48. და უბრძანა მათ ნათლის-ღებად სახელითა იესუ ქრისტესითა. მაშინ ევედრნეს მას, რაბთა დაადგრეს მათ თანა დღე რაოდენმე.

 

თავი 11.

 

1. ხოლო ესმა მოციქულთა მათ და ძმათა, რომელნი იყვნეს ჰურიასტანს, ვითარმედ წარმართთაცა შეიწყნარეს სიტყუაბ ღმრთისაბ. 2. და რაჟამს აღვიდა პეტრე იერუსალამდ, ერიდებოდეს მას წინა-დაცუეთილებისაგანნი ძმანი, 3. და იტყოდეს, ვითარმედ: კაცთა მიმართ წინა-დაუცუეთელთა შეხუედ და მათ თანა სჭამე. 4. ხოლო პეტრე იწყო და მიუთხრა მათ შემდგომითი შემდგომად და ჰრქუა: 5. მე ვიყავ ქალაქსა შინა იოპესა და, ვილოცევდ რაბ, ვიხილე განკგრვებასა ჩემსა ჩუენებაბ, რამეთუ გარდამოვიდოდა ჭურჭელი რაბმე, ვითარცა ტილობ დიდი, ოთხთაგან კიდეთა დამოკიდებული ზეცით, და მოვიდა ვიდრე ჩემდამდე, 6. რომელსა მივხედენ და გავიცდიდი, და ვიხილე მას შინა ოთხფერდი ქუეყანისაბ და მდეცნი და ქუეწარმავალნი და მფრინველნი ცისანი, 7. და მესმა დმაბ, რომელი მეტყოდა მე: აღდეგ, პეტრე, დაკალ და ჭამე. 8. და მე ვთქუ: ნუ იყოფინ, უფალო, რამეთუ ბილწი რაბვე გინა არაწმიდაბ არასადა შესრულ არს პირსა ჩემსა. 9. მომიგო მე დმამან მან მეორედ ზეცით: რომელი ღმერთმან წმიდა ყო, შენ ნუ ბილწ გიჩნ. 10. ესე იყო სამ გზის და კუალად აღმაღლდა ყოველი იგი ზეცად. 11. და აჰა მუნთქუესვე სამნი კაცნი მოიწინეს ბჭეთა მის სახლისათა, რომელსა-იგი შინა ვიყავ, მოვლინებულნი ჩემდა კესარიაბთ. 12. და მრქუა მე სულმან წმიდამან მისლვად მათ თანა და არარას ორგულებად. მოვიდეს ჩემ თანა ექუსნიცა ესე ძმანი და შევედით სახლსა მის კაცისასა. 13. და მითხრა ჩუენ, ვითარ-იგი იხილა ანგელოზი ღმრთისაბ სახლსა შინა თგსსა მდგომარე, რომელმან ჰრქუა მას: მიავლინე იოპედ და მოიყვანე შენ სიმონ, რომელსა ჰრქგან პეტრე, 14. რომელმან იგი გრქუნეს შენ სიტყუანი, რომლითა სცხონდე შენ და ყოველი სახლი შენი. 15. და ვითარცა ვიწყე მე სიტყუად, მოვიდა სული წმიდაბ მათ ზედა, ვითარცა-იგი ჩუენ ზედა პირველად. 16. და მომედსენა მე სიტყუაბ უფლისაბ, რომელ თქუა, ვითარმედ: იოვანე ნათელ-სცემდა წყლითა, ხოლო თქუენ ნათელ-იღოთ სულითა წმიდითა. 17. აწ უკუეთუ სწორი ნიჭი მისცა მათ ღმერთმან, ვითარცა ჩუენ, რომელთა-ესე გურწმენა უფალი იესუ ქრისტე, მე რაბ ძალ-მედვა ყენებად ღმრთისა? 18. ვითარცა ესმა ესე, დადუმნეს და ადიდებდეს ღმერთსა და იტყოდეს: უკუეთუ ნანდგლვე წარმართთაცა მისცა ღმერთმან სინანული იგი ცხორებისაბ.

 

19. და რომელნი-იგი მიმოდაიბნინეს ჭირისა მისგან, რომელი იყო სტეფანეს ზედა, მივიდეს ვიდრე ფინიკედმდე და კგპრედ და ანტიოქიად, არარას ვის ეტყოდეს სიტყუასა, გარნა ჰურიათა მათ ხოლო. 20. ხოლო იყვნეს ვინმე მათგანნი კაცნი კგპრელნი და კგრინელნი, რომელნი შევიდეს ანტიოქიად და იტყოდეს ბერძლ მეტყუელთა მათ მიმართ და ახარებდეს უფალსა იესუს. 21. და იყო დელი უფლისაბ მათ თანა განკურნებად. და მრავალსა რიცხუსა ჰრწმენა და მოიქცეს უფლისა. 22. ესმა სიტყუაბ ესე ყურთა კრებულისათა, რომელნი იყვნეს იერუსალამს მათთგს და მიავლინეს ბარნაბა, რაბთა განვიდეს ვიდრე ანტიოქიადმდე, 23. რომელი-იგი მოვიდა და იხილა მადლი იგი ღმრთისაბ და განიხარა და ჰლოცვიდა ყოველთა გულს-მოდგინებითა გულისაბთა დადგრომად უფლისა მიმართ. 24. რამეთუ იყო კაცი იგი სახიერ და სავსე სულითა წმიდითა და სარწმუნოებითა. და შეეძინა ერი მრავალი უფალსა. 25. და გამოვიდა ბარნაბა ტარსუნდ მოძიებად სავლესა, და პოა და მოიყვანა ანტიოქიად. 26. და იყო მათი წელიწად ერთ შეკრებაბ ეკლესიად და სწავლად ერისა მრავლისა და წოდებად პირველად ანტიოქიას შინა მოწაფეთა მათ ქრისტეანად.

 

27. ამათ დღეთა შინა გამოვიდეს იერუსალამით წინაწარმეტყუელნი ანტიოქიად. 28. და აღდგა ერთი მათგანი, რომელსა სახელი ერქუა აღაბოს, რომელი-იგი აუწყებდა სულითა წმიდითა, ვითარმედ: სიყმილი დიდი ყოფად არს ყოველსა ზედა სოფელსა, რომელი-იგი იყო დღეთა მათ კლავდის კეისრისათა. 29. ხოლო მოწაფეთა მათ, ვითარცა დელ-რაბ ვის-ეწიფებოდა, ბრძანეს თითოეულმან მათმან სამსახურებელად მიძღუანებად ძმათა მათ, რომელნი-იგი მყოფ იყვნეს ჰურიასტანს, 30. რომელცა-იგი ყვეს და წარუძღუანეს ხუცესთა მათ მიმართ დელითა ბარნაბაბსითა და სავლესითა.

 

თავი 12.

 

1. მას ჟამსა შინა დელი მიყო ჰეროდე მეფემან ძგრის ყოფად რომელთამე ეკლესიისაგანთა 2. და მოკლა იაკობ, ძმაბ იოვანესი, მახგლითა. 3. და ვითარცა იხილა, რამეთუ სათნო უჩნდა ჰურიათა მათ, შესძინა შეპყრობაბ პეტრესიცა. ხოლო იყვნეს დღენი იგი უცომოებისანი. 4. და შე-რაბ-იპყრა იგი, შესუა საპყრობილესა და მისცა იგი ოთხთა ოთხეულთა ერისაგანთა ცვად. ესრეთ ეგულებოდა, რაბთა შემდგომად ზატიკისა აღიყვანოს იგი და მისცეს ერსა მას. 5. და პეტრე ცვულ იყო საპყრობილესა მას შინა. ხოლო ლოცვაბ გულს-მოდგინედ იყოფოდა ეკლესიათა მიერ ღმრთისა მიმართ მისთგს. 6. რაჟამს უკუე ეგულებოდა ჰეროდეს გამოყვანებად და მიცემად დელთა მათთა, მას ღამესა ეძინა პეტრეს შორის ორთა ერისაგანთა, შეკრულსა ჯაჭგთა მრჩობლითა, და მდუმილნი იგი წინაშე კართა სცვიდეს საპყრობილესა მას. 7. და აჰა ანგელოზი უფლისაბ ზედა მოადგა, და ნათელი გამობრწყინდა სახლსა მას შინა, და სცა გუერდსა პეტრესსა, და განაღგძა იგი და ჰრქუა მას: აღდეგ ადრე. და დასცგვეს ჯაჭუნი იგი დელთაგან მისთა. 8. ჰრქუა მას ანგელოზმან მან: მოირტყ და შეისხენ სანდალნი შენნი. და მან ყო ეგრეთ. და ჰრქუა მას: შეიმოსე სამოსელი შენი და შემომიდეგ მე. 9. და განვიდა და შეუდგა მას, და არა უწყოდა, ვითარმედ ჭეშმარიტ არს, რომელი-იგი იყო ანგელოზისა მისგან; ეგრე ჰგონებდა, ვითარმედ ჩუენებასა იხილავს. 10. და ვითარ განვლეს მათ პირველი სადუმილავი და მეორე, მიიწინეს იგინი ბჭეთა მათ რკინისათა, რომელი შევიდოდა ქალაქად, რომელცა-იგი თგთ განეღო მათ. და ვითარცა განვლეს იგი, წარვლეს უბანი ერთი, და მეყსეულად განეშორა მისგან ანგელოზი იგი. 11. და პეტრე მოეგო გონებასა თგსსა და თქუა: აწ უწყი ჭეშმარიტად, რამეთუ მოავლინა ღმერთმან ანგელოზი თგსი და განმარინა მე დელთაგან ჰეროდესთა და ყოვლისაგან მოლოდებისა ერისა მის ჰურიათაბსა. 12. გულსა მოეგონა და მივიდა სახლსა მარიამისსა, დედისა მის იოვანესსა, რომელსა ერქუა მარკოს, სადა-იგი იყვნეს მრავალნი შეკრებულ და ილოცვიდეს. 13. და ვითარცა ჰრეკა პეტრე კარსა ბჭისასა, გამოვიდა მდევალი ერთი სმენად, რომელსა სახელი ერქუა როდი. 14. და ვითარცა იცნა დმაბ იგი პეტრესი, სიხარულითა არა განუღო მას კარი, არამედ შინა შერბიოდა და უთხრა, ვითარმედ: პეტრე კართა ზედა დგას. 15. ხოლო მათ ჰრქუეს: ჰბორგი. და იგი დაამტკიცებდა, ვითარმედ: ესრეთ არს. ხოლო იგინი იტყოდეს, ვითარმედ: ანგელოზი მისი არს. 16. და პეტრე ჰრეკდა კარსა მას ზედაბს-ზედა. ხოლო გან-რაბ-უღეს, იხილეს იგი და განჰკრთეს. 17. მან დელი განუყარა მათ, რაბთა დადუმნენ. და მიუთხრა მათ, ვითარ-იგი უფალმან გამოიყვანა საპყრობილით, და ამცნო: უთხართ ესე იაკობს და ძმათა ყოველთა. და განვიდა და წარვიდა სხუასა ადგილსა. 18. და ვითარცა განთენა, არა მცირედი შეზრუნებაბ იყო ერის კაცთაბ მათ, ვითარმე: რაიმე იქმნა პეტრე? 19. და ჰეროდე ეძიებდა მას და არა პოვა. მაშინ განიკითხნა მცველნი იგი და ბრძანა მოკლვაბ მათი. და მოვიდა მიერ ჰურიასტანით და კესარიას იქცეოდა.

 

20. ხოლო იყო ჰეროდე გულ-მწყრალ ტგრელთა და სიდონელთათგს. და იგინი მოსრულ იყვნეს ერბამად მისა და ქველის მეტყუელ იყოფდეს ვლასტონს, რომელი იყო სასუენებელსა ზედა მეფისასა, და ითხოვდეს მშგდობასა, რამეთუ ქუეყანაბ იგი მათი იზარდებოდა სამეუფობსაგან მისისა. 21. და დღესა ერთსა დაწესებულსა ჰეროდე შეიმოსა სამოსელი სამეუფობ და დაჯდა საყდარსა ზედა და ზრახვიდა მათდა მიმართ. 22. და ერი იგი ღაღადებდა: ღმრთისა დმაბ არს და არა კაცისაბ. 23. და მეყსეულად სცა მას ანგელოზმან უფლისამან ამისთგს, რამეთუ არა მისცა დიდებაბ ღმერთსა, და იქმნა იგი მატლთა შესაჭმელ და სულნი წარჰდდეს. 24. რამეთუ სიტყუაბ იგი ღმრთისაბ აღორძნდებოდა და განმრავლდებოდა. 25. ბარნაბა და სავლე მოიქცეს იერუსალამით ანტიოქიადვე, ვითარ-იგი აღასრულეს მსახურებაბ მათი; თანა წარიყვანეს იოვანეცა, რომელსა წოდებულ იყო მარკოზ.

 

თავი 13.

 

1. იყვნეს ინტიოქიას შინა მსგავსად კრებულისა მის წინაწარმეტყუელნი და მოძღუარნი: ბარნაბა და სგმეონ, რომელსა-იგი ერქუა ნიგერ, და ლუკიოს კგრინელი და მანაინ, რომელი-იგი იყო ძუძუს მტე ჰეროდე მეფისაბ, და სავლე. 2. და ვიდრე-იგი ჰმსახურებდეს უფალსა და იმარხვიდეს, ჰრქუა მათ სულმან წმიდამან: გამომირჩიენით მე ბარნაბა და სავლე საქმესა, რომელსა მე უწოდი მათ. 3. მაშინ იმარხეს და ილოცეს და დაასხნეს მათ ზედა დელნი მათნი და განუტევნეს. 4. ესენი უკუე ვითარცა წარიგზავნნეს სულისა მიერ წმიდისა, შთავიდეს სელევკიად , და მიერ ნავითა წიაღდდეს კგპრედ. 5. და შე-რაბ-ვიდეს სალამინდ, უთხრობდეს სიტყუასა მას ღმრთისასა შესაკრებელსა მას შორის ჰურიათასა; თანა ჰყვანდა იოვანეცა მსახურად. 6. და ვითარცა მოვლეს ყოველი იგი ჭალაკი ვიდრე პაფოდმდე, პოვეს კაცი ვინმე მოგგ, ცრუ წინაწარმეტყუელი, ჰურიაბ, რომლისა სახელი ბარიისუ, 7. რომელი-იგი იყო მთავრისა მის ანთგპატისა თანა სერგისა პავლესა, კაცისა გონიერისა. ამან მოუწოდა ბარნაბას და სავლეს, და ეძიებდა მათგან სმენად სიტყუასა ღმრთისასა. 8. ხოლო უდდებოდა მას ელგმას, მოგგ იგი, რამეთუ ესრეთ გამოითარგმანების სახელი მისი, და ეძიებდა გარდაქცევასა ანთგპატისასა სარწმუნოებისაგან. 9. ხოლო სავლე, რომელ არს პავლე, აღივსო სულითა წმიდითა, მიხედა მას 10. და ჰრქუა: ე სავსეო ყოვლითა ზაკუვითა და ყოვლითა მანკიერებითა, შვილო ეშმაკისაო და მტერო ყოვლისა სიმართლისაო, არა დასცხრეა გარდაქცევად გზათა მათ უფლისათა წრფელთა? 11. და აწ ესერა დელი უფლისაბ შენ ზედა, და იყო შენ ბრმა და შენ ხედვიდე მზესა ვიდრე ჟამადმდე. და მეყსეულად დაეცა მის ზედა არმური და ბნელი, და მიმოვიდოდა და იძიებდა მძღუარსა. 12. მაშინ ვითარცა იხილა ანთგპატმან მან, რაბ-იგი იქმნა, ჰრწმენა განკგრვებულსა მოძღურებასა მას ზედა უფლისასა.

 

13. წარ-რაბ-ვიდეს პაფობთ პავლე და მისთანანი იგი, წიაღდდეს პერგედ პამფილიაბსა. ხოლო იოვანე განეშორა მათგან და მიიქცა მუნვე იერუსალამდ. 14. და იგინი განვიდეს პერგით და მივიდეს ანტიოქიად პისიდიისა, და შევიდეს შესაკრებელსა მათსა დღესა შაბათსა და დასხდეს. 15. და ვითარცა აღმოიკითხეს სჯული და წინაწარმეტყუელნი, მიავლინნეს მათდა შესაკრებელის მთავართა მათ და ჰრქუეს: კაცნო ძმანო, უკუეთუ არს თქუენ თანა სიტყუაბ ნუგეშინის-ცემისაბ ერისა ამის მომართ, იტყოდეთ. 16. აღდგა პავლე და განუყარა დელი, რაბთა დადუმნენ, და თქუა: კაცნო ისრაიტელნო და რომელნი მოშიშნი ღმრთისანი ხართ, ისმინეთ! 17. ღმერთმან ამის ერისამან გამოირჩინა მამანი ჩუენნი და ერი იგი აღამაღლა ჟამსა მას მწირობისასა ქუეყანასა მას ეგგპტისასა, და მკლავითა მაღლითა გამოიყვანნა იგინი მიერ. 18. და ზრდიდა მათ უდაბნოსა ზედა ორმეოცისა წლისა ჟამთა, 19. და დაარღგნა ნათესავნი შგდნი ქუეყანასა მას ქანანისასა და დაუმკგდრა მათ ქუეყანაბ იგი მათი. 20. და შემდგომად ამისა ვითარ ოთხას ერგასის წელ ოდენ მოსცა მათ მსაჯულებ მიდღედმდე სამოელ წინაწარმეტყუელისა. 21. მიერითგან ითხოვეს მეფე, და მოსცა მათ ღმერთმან საულ, ძე კისისი, კაცი ნათესავისაგან ბენიამენისა, ორმეოც წელ. 22. და ვითარცა გარდაცვალა იგი, აღუდგინა მათ დავით მეფედ, რომელსა-იგი თავადი ეწამა, და თქუა: ვპოვე დავით ძე იესესი, კაცი გულითადი ჩემი, რომელმან ყოს ყოველი ნებაბ ჩემი. 23. მისისა მის ნათესავისაგან ღმერთმან აღთქუმისა მისებრ აღუდგინა ისრაალსა მდსნელი იესუ, 24. რომელსა წინაბსწარ ქადაგებდა იოვანე წინაშე პირსა შემოსლვისა მისისასა ნათლის-ღებასა სინანულისასა ყოვლისა მიმართ ერისა ისრაალისა. 25. ვითარცა აღასრულებდა იოვანე სრბასა თგსსა, იტყოდა: ვინ-იგი გგონიე მე ყოფად, მე არა იგი ვარ, არამედ ესერა მოვალს შემდგომად ჩემსა, რომელსა-იგი არა ვარ ღირს განდსნად დამლთა ფერდთა მისთასა. 26. კაცნო ძმანო და ძენო ნათესავისა მის აბრაჰამისნო, და თქუენ შორის რომელთა ეშინის ღმრთისა, თქუენთგს სიტყუაბ იგი ცხორებისაბ მოივლინა. 27. რამეთუ რომელნი-იგი მკგდრ არიან იერუსალამს შინა და მთავარნი იგი მათნი ამას უმეცარ იქმნნეს და დმათა მათ წინაწარმეტყუელთასა, რომელნი-იგი ყოველთა შაბათთა აღმოიკითხვოდეს, საჯეს და აღასრულეს. 28. და არცა ერთი ბრალი სიკუდილისაბ უპოეს და მოითხოვეს პილატესგან მოკლვად იგი. 29. და ვითარ-იგი აღასრულეს ყოველივე, რომელი მისთგს წერილ იყო, გარდამოჰდსნეს იგი ძელისაგან და დადვეს საფლავსა. 30. ხოლო ღმერთმან აღადგინა იგი მკუდრეთით, 31. რომელი-იგი ეჩუენა დღეთა მრავალთა მათ, რომელნი-იგი მის თანა აღმოსულ იყვნეს გალილეაბთ იერუსალამდ, რომელნი-იგი აწ არიან მოწამე მისა ერისა მიმართ. 32. და ჩუენ თქუენ გახარებთ მამათა მიმართ ქმნილსა მას აღთქუმასა, რამეთუ ესე ღმერთმან აღუსრულა შვილთა მათთა და ჩუენ აღგგდგინა იესუ. 33. ვითარცა ფსალმუნსა მეორესა წერილ არს, ვითარმედ: ძე ჩემი ხარ შენ და მე დღეს მიშობიე შენ. 34. ხოლო რამეთუ აღადგინა იგი მკუდრეთით და არღარა ეგულებოდა მიქცევაბ განსახრწნელად, ესრეთ თქუა, ვითარმედ: მიგცე თქუენ წმიდაბ იგი დავითისი სარწმუნობ. 35. რომლისათგს სხუასაცა ადგილსა იტყგს: არა სცე წმიდასა შენსა ხილვად განსახრწნელი. 36. რამეთუ დავით ნათესავსა შინა თგსსა ჰმსახურა და ნებითა ღმრთისაბთა შეისუენა და შეეძინა მამათა თგსთა და იხილა განსახრწნელი. 37. ხოლო რომელი ღმერთმან აღდგინა, არა იხილა განსახრწნელი. 38. უწყებულ უკუე იყავნ ესე თქუენდა, კაცნო ძმანო, რამეთუ ამის მიერ თქუენ მოტევებაბ ცოდვათაბ გეხარების; 39. და ყოველთა მათგან, რომელთაგან ვერ უძლეთ სჯულითა მით მოსესითა განმართლებად, ამის მიერ ყოველსა რომელსა ჰრწმენეს, განმართლდების. 40. იხილეთ, ნუუკუე მოიწიოს თქუენ ზედა თქუმული იგი წინაწარმეტყუელთა შინა, ვითარმედ: 41. იხილეთ შეურაცხის-მყოფელთა მაგათ და გიკგრდინ და განირყუნენით, რამეთუ საქმესა ვიქმ მე დღეთა თქუენთა, საქმესა რომელი-იგი არა გრწმენეს, უკუეთუ ვინმე გითხრას თქუენ.

 

42. და ვითარცა ეგულებოდა მათ განსლვაბ შესაკრებელისაგან ჰურიათაბსა, ჰლოცვიდეს მათ წარმართნი და ევედრებოდეს მერმესაცა შაბათსა თხრობად მათდა სიტყუათა ამათ. 43. და ვითარცა განუტევეს კრებული იგი, მისდევდეს მათ მრავალნი ჰურიათაგანნი და მორწმუნეთა მათ მწირთაგანნი პავლეს და ბარნაბას, ხოლო იგინი ეტყოდეს მათ და არწმუნებდეს მტკიცედ დადგრომად მადლსა მას ზედა ღმრთისასა. 44. და მერმესა მას შაბათსა კნინღა-და ყოველი იგი ქალაქი შეკრბა სმენად სიტყუასა მას უფლისასა. 45. ხოლო იხილეს რაბ ჰურიათა მათ ეგოდენი იგი ერი, აღივსნეს შურითა და მდდომად აღუდგეს სიტყუათა მათ პავლესთა და ჰგმობდეს მათ. 46. განეცხადნეს ბარნაბა და პავლე და თქუეს: თქუენდა ჯერ-იყო პირველად რქუმად სიტყუაბ ესე ღმრთისაბ. ხოლო ვინაბთგან განიშორებთ მას და არა ღირსად გისჯიან თავნი თგსნი ცხოვრებისა საუკუნობსა, აჰა-ესერა მივიქცევით წარმართთა მიმართ. 47. რამეთუ ესრეთ მამცნო ჩუენ უფალმან, ვითარმედ: დაგადგინე შენ ნათლად წარმართთა, რაბთა იყო შენ მაცხოვრად კიდით კიდედმდე ქუეყანისა. 48. ესე რაბ ესმოდა წარმართთა, უხაროდა და ადიდებდეს სიტყუასა მას უფლისასა. და ჰრწმენა, რაოდენნიცა იყვნეს დაწესებულ ცხორებასა საუკუნესა. 49. და მიმოეფინებოდა სიტყუაბ იგი უფლისაბ ყოველსა მას სოფელსა. 50. ხოლო ჰურიათა მათ განარისხნეს მსახურნი იგი დედანი აზნაურნი და მთავარნი იგი მის ქალაქისანი, და აღადგინეს დევნაბ პავლეს და ბარნაბაბს ზედა და განდევნნეს იგინი საზღვრით მათით. 51. ხოლო მათ განიყარეს მტუერი ფერდთა მათთაბ მათ ზედა და მივიდეს იკონიად. 52. და მოწაფენი იგი აღივსებოდეს მადლითა და სულითა წმიდითა.

 

თავი 14.

 

1. იყო იკონიას შინა მსგავსად წესისა შესლვასა მათსა შესაკრებელსა ჰურიათასა და სიტყუად ესრეთ, ვიდრე რწმუნებადმდე ჰურიათა და წარმართთსა მრავალსა სიმრავლესა. 2. ხოლო რომელნი ურწმუნონი ჰურიანი იყვნეს, აღაზრზინნეს და განაბოროტნეს სულნი წარმართთანი ძმათა ზედა. 3. მრავალ ჟამ იქცეოდეს იგინი განცხადებულად უფლისა მიმართ, რომელი ეწამებოდა მათ სიტყგთა მით მადლისა მისისაბთა და მოსცემდა სასწაულებსა და ნიშებსა ყოფად დელითა მათითა. 4. მაშინ განიწვალა სიმრავლე იგი მის ქალაქისაბ, და რომელნიმე იყვნეს ჰურიათა თანა და რომელნიმე მოციქულთა თანა. 5. და ვითარ შეითქუნეს ჰურიანი და წარმართნი მთავრებით მათითურთ ზედა მისლვად და გინებად და ქვისა დაკრებად მათდა, 6. განეშორნეს და მიივლტოდეს ქალაქებსა ლუკაონისასა


 ლუსტრად და დერბედ და გარემო სოფლებსა, 7. და მუნ ახარებდეს.

 

 

8. და კაცი ვინმე იყო ლუსტრას შინა, უძლური ორითავე ფერდთა, და ჯდა მკელობელი დედის მუცლით მისითგან, რომელსა არასადა ევლო. 9. ამას ესმნეს სიტყუანი პავლესნი, იტყოდა რაბ. ვითარ მიჰხედა მას პავლე და იხილა, რამეთუ აქუნდა სარწმუნოებაბ საცხორებელად მისა, 10. ჰრქუა მას დიდითა დმითა: შენ გეტყგ სახელითა უფლისა იესუ ქრისტესითა, აღდეგ ფერდთა შენთა ზედა მართლ. და აღიხილნა და იწყო სლვად. 11. ხოლო ერმან მან იხილა რაბ, რომელი-იგი ქმნა პავლე, აღიმაღლეს დმაბ მათი დმითა მით ლუკაონებრითა და იტყოდეს: ღმერთნი მსგავსებულ არიან კაცთა და გარდამოსრულ არიან ჩუენდა. 12. და ხადოდეს ბარნაბას დიოს კერპით და პავლეს


 ერმით, რამეთუ პავლე იყო წანამძღუარ სიტყგსა მის. 13. ხოლო მღდელმან მან დიოს კერპისამან, რამეთუ იყო იგი მთავარი მის ქალაქისაბ, კუროები და გგრგგნები ბჭეთა ზედა ქალაქისათა მოიღო ერისა მის თანა და ეგულებოდა ზორვად. 14. ესმა რაბ ესე მოციქულთა ბარნაბას და პავლეს, დაიპეს სამოსელი მათი და შედდეს ერსა მას შორის, ღაღადებდეს და იტყოდეს: 15. კაცნო, რასა იქმთ ამას? რამეთუ ჩუენცა კაცნივე ვართ მსგავსნი თქუენნი და გახარებთ თქუენ, რაბთა ამაოებათა ამათგან მოიქცეთ ღმრთისა ცხოველისა, რომელმან ქმნა ცაბ და ქუეყანაბ, ზღუაბ და ყოველი, რაბ არს მათ შინა, 16. რომელმან-იგი წარსრულთა მას ნათესავთა მიუშუა ყოველსა მას თესლებსა სლვად გზასა ნებისა მათისასა, 17. და არავე უწამებელად დაუტევა ქველის მოქმედებაბ იგი მისი, ზეცით გარდამო მოცემად თქუენდა წგმაბ და ჟამნი ნაყოფის გამომღებელნი, განძღებად საზრდელითა და სიხარულითა გულთა თქუენთა. 18. და ესე რაბ წართქუეს, ძნიად დააცხრვეს ერი იგი არა ზორვად მათდა, არამედ კაცად-კაცადი წარსლად ვანად თგსა. და ვიდრე-ღა იქცეოდეს იგინი მუნ და ასწავებდეს.

 

 

19. მოიწინეს ანტიოქიაბთ და იკონიაბთ ჰურიანი და, ვიდრე-იგი ეტყოდეს მათ განცხადებულადმ არწმუნეს ერსა მას განშორებად მათგან, რამეთუ იტყოდეს, ვითარმედ: არარას ჭეშმარიტსა იტყგან, არამედ ყოველსა ტყუიან. და ქვაბ დაჰკრიბეს პავლეს და განითრიეს იგი გარეშე ქალაქსა მას. ეგრე ჰგონებდეს, ვითარმედ მომკუდარ არს იგი. 20. და ვითარ-იგი შემოკრბეს და გარე მოადგეს მოწაფენი, აღდგა და შევიდა დერბედ. 21. და ახარებდეს ქალაქსა მას და დაიმოწაფნეს მრავალნი, და მივიდეს ლუსტრად და იკონიად და ანტიოქიად, 22. და განამტკიცებდეს სულსა მოწაფეთასა და ჰლოცვიდეს მათ, რაბთა მტკიცედ დგენ სარწმუნოებასა ზედა, და ვითარმედ: მრავლითა ჭირითა ჯერ-არს ჩუენდა შესლვაბ სასუფეველსა ღმრთისასა. 23. და უკურთხნეს მათ ეკლესიად-ეკლესიად ხუცესნი, და ლოცვითა და მარხვითა შეჰვედრნეს იგინი უფალსა, რომლისაცა მიმართ ჰრწმენა. 24. და განვლეს რაბ პისიდიაბ, მოვიდეს პამფილიად; 25. და იტყოდეს პერგეს შინა სიტყუასა მას ღმრთისასა და შთავიდეს ატალიად; 26. და მიერ ნავითა მივიდეს ანტიოქიად, ვინაბცა იგი შევედრებულ იყვნეს მადლითა ღმრთისაბთა საქმესა მას, რომელიცა აღასრულეს. 27. და მო-რაბ-ვიდეს, შეკრბეს კრებული იგი და უთხრეს მათ რაოდენი ყო ღმერთმან მათ თანა, და რამეთუ განუღო წარმართთა კარი სარწმუნოებისაბ. 28. და მუნ იქცეოდეს ჟამთა არა მცირეთა მოწაფეთა მათ თანა.

თავი 15.

 

1. და გარდამო-ვინმე-ვიდეს ჰურიასტანით და ასწავებდეს ძმათა, ვითარმედ: არა თუ წინა-დაიცგთოთ სჯულითა მოსესითა, ვერ ძალ-გიც ცხორებად. 2. და ვითარ იგი იყო დდომაბ და გამოძიებაბ არა მცირედი პავლესი და ბარნაბაბსი მათდა მიმართ, ბრძანეს აღსლვაბ პავლესი და ბარნაბაბსი და სხუათა ვიეთმე მათგანთაბ მოციქულთა მიმართ და ხუცესთა იერუსალამდ ამის ცილობისათგს. 3. და იგინი წარმოგზავნნეს კრებულისა მისგან. და გან-რაბ-ჰვლიდეს ფინიკესა და სამარიასა, მიუთხრობდეს მათ მოქცევასა წარმართთასა და ჰყოფდეს სიხარულსა დიდსა ყოველთა შორის ძმათა. 4. და მი-რაბ-ვიდეს იერუსალამდ, შეწყნარებულ იქმნეს კრებულისა მისგან და მოციქულთა და ხუცესთა, და მიუთხრეს მათ რაოდენი-რაბ ღმერთმან ყო მათ თანა, და რამეთუ განუღო წარმართთა კარი სარწმუნოებისაბ. 5. აღ-ვინმე-დგეს დასისა მისგან ფარისეველთაბსა მორწმუნენი და იტყოდეს, ვითარმედ: ჯერ-არს წინა-დაცუეთად მათდა და მცნებად, რაბთა დაიმარხონ სჯული მოსესი.

 

6. შეკრბეს მოციქულნი და ხუცესნი ხილვად სიტყგსა ამისთგს. 7. და ვითარ იყო მრავალი გამოძიებაბ, აღდგა პეტრე და ჰრქუა მათ: კაცნო ძმანო, თქვენ უწყით, რამეთუ პირველით დღითგან თქუენ შორის გამოირჩია ღმერთმან პირითა ჩემითა სმენად წარმართთა სიტყუაბ იგი სახარებისაბ და რწმუნებად; 8. და გულთ მეცნიერი ღმერთი ეწამა მათ და მისცა მათ სული წმიდაბ, ვითარცა-იგი ჩუენ; 9. და არარაბ განიკითხა შორის ჩუენსა და მათსა და სარწმუნოებითა განწმიდნა გულნი მათნი. 10. აწ უკუე რაბსათგს გამოსცდით ღმერთსა დადებად უღლისა ქედსა ზედა მოწაფეთასა, რომლისა-იგი ვერცა მამათა ჩუენთა, ვერცა ჩუენ შეუძლეთ ტგრთვად? 11. არამედ მადლითა უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესითა გურწამს ჩუენ ცხორებაბ, ვითარცა სახედ-იგი მათ. 12. და დადუმნა ყოველი იგი სიმრავლე და ისმენდეს ბარნაბაბსსა მის და პავლასსა მითხრობასა, რაოდენი ქმნა ღმერთმან ნიშები და სასწაულები წარმართთა შორის მათ მიერ. 13. და შემდგომად დადუმებისა მათისა მიუგო იაკობ და ჰრქუა: კაცნო ძმანო, ისმინეთ ჩემი: 14. სგმეონ მიგითხრა, ვითარ-იგი ღმერთმან მოხედნა პირველად მიყვანებად წარმართთაგან ერი სახელისათგს მისისა; 15. და მას შეეტყუებიან სიტყუანი იგი წინაწარმეტყუელთანი, ვითარცა წერილ არს, ვითარმედ: 16. ამისა შემდგომად მოვაქციო და აღვაშენო კარავი იგი დავითისი დაცემული, და დამდობილი იგი მისი აღვჰმართო და აღვაშენო, 17. რაბთა გამოიძიონ ნეშტთა კაცთა უფალი და ყოველთა წარმართთა, რომელთა ზედა წოდებულ არს სახელი ჩემი მათ ზედა, თქუა უფალმან, 18. რომელმან ქმნა ესე ყოველი საცნაური საუკნითგან. 19. ამისთგს მე ესრეთ ვსჯი და ჯერ-მიჩნს, რომელნი წარმართთაგანნი მოქცეულ არიან ღმრთისა მიმართ, რაბთა არა ვაურვებდეთ მათ, 20. არამედ მიწერად მათდა, რაბთა განეყენნენ იგინი ჭამად ნაზორევისაგან კერპთაბსა და სიძვისაგან, დამშთვარისა და სისხლისა, და რაბთა, რაოდენი მათ არა უნებს, რაბთამცა ეყო, იგინი სხუასა ნუ უყოფენ. 21. რამეთუ მოსეს პირველთა ნათესავთაბთგან ქალაქად-ქალაქად ქადაგნი იგი მისნი დაედგინნეს, რომელნი-იგი ამას აღმოიკითხვიდეს ყოველთა შაბათთა შესაკრებელთა შორის მათთა.

 

22. მაშინ ჯერ-იჩინეს მოციქულთა და ხუცესთა ყოვლითურთ კრებულით და გამოარჩინეს კაცნი მათგანნი მივლინებად ანტიოქიად პავლეს და ბარნაბაბს თანა იუდა, რომელსა ეწოდა ბარსაბა, და შილა, კაცნი შერაცხილნი ძმათა შორის; 23. და დაწერეს დელითა მათითა ესრეთ: მოციქულნი და ხუცესნი და ძმანი, რომელნი-ეგე ანტიოქიაბთ და ასურეთით და კილიკიაბთ კერძო ძმანი ხართ წარმართთაგანი, გიკითხავთ. გიხაროდენ! 24. ვინაბთგან გუესმა ჩუენ, რამეთუ ჩუენგანნი ვინმე განვიდეს და აღგძრნეს თქუენ სიტყგთა და აღაშფოთებდეს სულთა თქუენთა და გეტყოდეს წინა-დაცუეთად და დამარხვად სჯულსა, რომელთადა ჩუენ არაბ გუემცნო. 25. აწ უკუე ჯერ-გგჩნდა კრებულსა ყოველსა ერთბამად გამორჩევაბ კაცთაბ მაგათ და მივლინებაბ თქუენდა, პავლეს თანა და ბარნაბაბს თანა, საყუარელთა ჩუენთა, 26. კაცთა, რომელთა-იგი სულნი თგსნი მისცნეს სახელისათგს უფლისა ჩუენისა იესუ ქრისტესსა. 27. წარმო-უკუე-გგვლინებიან იუდა და შილა, და მათცა სიტყგთ გითხრან ესევე. 28. რამეთუ ჯერ-უჩნდა სულსა წმიდასა და ჩუენცა, რაბთა არარაბ უმეტესი ტგრთი დავდვათ თქუენ ზედა, გარნა რომელნი-ესე სასწრაფო არიან: 29. განშორებად თქუენდა ნაკერპავისაგან, და სისხლისა, დამშთვარისა და სიძვისა, და რაოდენი არა გნებავს, რაბთა გეყოს თქუენ, სხუასა ნუ უყოფთ, რომელთაგან დაიმარხენით თავნი თგსნი, კეთილსა იქმოდეთ და ცოცხლებით იყვენით!

 

30. იგინი ვითარცა წარმოემართნეს, მოვიდეს ანტიოქიად. და შეკრიბეს კრებული იგი და მისცეს წიგნი დელთა მათთა. 31. და ვითარცა აღმოიკითხეს, განიხარეს ნუგეშინის-ცემასა მას ზედა. 32. იუდა და შილა, რამეთუ იგინი წინაწარმეტყუელნი იყვნეს, მრავლითა სიტყგთა ნუგეშინის-სცეს ძმათა მათ და დაამტკიცნეს. 33. და დაყვეს მუნ ჟამი მრავალი და წარიგზავნნეს მშგდობით ძმათაგან მოციქულთა მიმართ. 34. ჯერ-იჩინა შილა დადგრომაბ მუნვე.

 

35. ხოლო პავლე და ბარნაბა იქცეოდეს ანტიოქიას შინა და ასწავებდეს და ახარებდეს სხუათაცა მრავალთა თანა სიტყუასა მას უფლისასა. 36. შემდგომად დღეთა რაოდენთამე ჰრქუა პავლე ბარნაბას: მივიქცეთ და მოვიხილნეთ ძმანი ჩუენნი ყოველთა ქალაქთა, რომელთა შინა ვქადაგეთ სიტყუაბ იგი უფლისაბ, ვითარ-ძი არიან. 37. ბარნაბას უნდა, რაბთამცა იოვანე თანა წარიყვანა, რომელსა ერქუა მარკოს. 38. ხოლო პავლე ჰლოცვიდა, რაბთა რომელი-იგი განეყენა მათ პანფილიაბთ და არა შეუდგა მათ საქმესა მას, არა თანა-წარყვანებად იგი. 39. იყო უკუე მკსინვარებაბ მათ შორის ვიდრე განშორებადმდე მათა ურთიერთას; ბარნაბა თანა წარიყვანა მარკოზ და განვიდა ნავითა კგპრედ. 40. ხოლო პავლე გამოირჩია შილა და განვიდა, და მიეცა მადლითა ღმრთისაბთა ძმათაგან, 41. და მიმოვიდოდა ასურეთსა და კილიკიასა და განამტკიცებდა ეკლესიათა.

 

თავი 16.

 

1. მიიწია იგი დერბედ და ლუსტრად. და აჰა-ესერა მოწაფე ვინმე იყო მუნ, სახელით ტიმოთეოს, ძე დედაკაცისა ჰურიისა მორწმუნისაბ და მამისა წარმართისაბ, 2. რომელი იწამებოდა ლუსტრელთაგან და იკონიელთა ძმათა. 3. ამისი სათნო-უჩნდა პავლეს მის თანა განსლვაბ. და მოიყვანა და წინა-დასცგთა მას ჰურიათა მათთგს, რომელნი იყვნეს მათ ადგილთა, რამეთუ უწყოდეს ყოველთა, ვითარმედ წარმართი იყო მამაბ მისი. 4. და ვითარცა განჰვლიდეს ქალაქებსა მას, ასწავებდეს მათ დამარხვად მოძღურებათა მათ, დამტკიცებულთა მოციქულთაგან და ხუცესთა, რომელნი-იგი იყვნეს იერუსალამს შინა. 5. ხოლო ეკლესიანი იგი განმტკიცნებოდეს სარწმუნოებითა და შეეძინებოდა რიცხუსა მას დღითი-დღედ. 6. და მოვლეს ფრიგგაბ და გალატელთა სოფელი და დაყენებულ იქმნეს სულისა მიერ წმიდისა სიტყუად სიტყგსა მის ასიას შინა, 7. მო-რაბ-ვიდეს იგინი მისუნდ, აზმნობდეს წარსლვად ბითგნიად, და არა უტევა მათ სულმან უფლისამან. 8. და ვითარ თანა-წარჰდდეს მისუნს, შთავიდეს ტროადად. 9. და ჩუენებასა ღამისასა ეჩუენა პავლეს: კაცი ვინმე იყო მაკედონელი, დგა და ევედრებოდა მას და ეტყოდა: წიაღ მოგუალე მაკედონიად და შემეწიე ჩუენ. 10. და ვითარცა ჩუენებაბ იგი იხილა პავლე, ვისწრაფეთ მეყსეულად განსლვად მაკედონიად, გულისდმა-ვყავთ, რამეთუ მუნ მიჩინნა ჩუენ უფალმან ხარებად მათდა.

 

11. აღვდედით ნავსა ტროადას და მართლ მივისწრაფეთ სამუთრაკედ, და ხვალისაგან


 ახალქალაქად, 12. და მიერ ფილიპედ, რომელი-იგი არს პირველი ნაწილი მაკედონიისაბ, ქალაქი კოლონიაბ. ხოლო ვიყვენით მას ქალაქსა შინა და ვიქცეოდეთ დღეთა რაოდენთამე. 13. და დღესა შაბათთასა განვედით გარეშე ქალაქსა მას, მდინარის კიდესა, სადა-იგი საგონებელ იყო ლოცვისა შეწირვაბ; და დავსხედით და ვეტყოდეთ დედათა მათ, რომელნი მოსრულ იყვნეს. 14. და დედაკაცი ერთი სახელით ლუდია, ძოწეულის მოფარდული ქალაქისა თგატირისაბ, მსახური ღმრთისაბ და იყო მუნ და ესმოდა, რომლისა-იგი უფალმან განუღო გული მორჩილებად სიტყუათა პავლეს მიერ თქუმულთა. 15. და ვითარცა ნათელ-იღო მან და სახლმან მისმან, გულოცვიდა და იტყოდა: უკუეთუ შეგირაცხიე მე მორწმუნედ უფლისა, შემოვედით ვანად ჩემდა და მუნ დაადგერით. და გუაიძულა ჩუენ. 16. და იყო, ვითარ წარვიდოდეთ ჩუენ ლოცვად, მდევალი ვინმე წინა შემემთხგა ჩუენ, რომლისა თანა იყო სული პითონი, რომელ არს მისნობისაბ, რომლისაგან სარეწავი დიდძალი შეუვიდოდა უფალთა მისთა მისნობითა მისითა. 17. ესე მისდევდა პავლეს და ჩუენ, დმობდა და იტყოდა: ესე კაცნო მონანი არიან ღმრთისა მაღლისანი, რომელნი გახარებენ თქუენ გზათა ცხორებისათა. 18. და ამას ჰყოფდა დღეთა მრავალთა. განრისხნა პავლე და მიექცა სულსა მას უკეთურსა და ჰრქუა: გამცნებ შენ სახელითა იესუ ქრისტესითა განსლვად მაგისგან. და განვიდა მასვე ჟამსა. 19. ვითარცა იხილეს უფალთა მათ დედაკაცისათა, რამეთუ განსრულ იყო სასოებაბ სარეწავისა მათისაბ, შეიპყრნეს პავლე და შილა და მიზიდვიდეს მათ ურაკპარაკად მთავართა მათთა. 20. და მიჰგუარნეს იგინი ერისთავთა მათ და ჰრქუეს: ესე კაცნი აღსძრვენ ქალაქსა ამას ჩუენსა, ჰურიანი არიან 21. და შეკრბებოდა ერი მათ ზედა. და ერისთავთა მათ მოაპეს სამოსელი მათი და უბრძანეს კუერთხითა ცემაბ. 23. და ვითარ მრავალი წყლულებაბ დასდვეს მათ ზედა, შესხნეს იგინი საპყრობილესა, და ამცნეს საპყრობილისა მცველსა მას კრძალულად დაცვაბ მათი; 24. და მან, ვითარცა ესევითარი მცნებაბ მოიღო მათგან, შესხნა იგინი უშინაგანესსა საპყრობილესა და ფერდნი მათნი დაჰკრძალნა დუნდსა შინა. 25. და შუა ღამეს ოდენ პავლე და შილა ილოცვიდეს და უგალობდეს ღმერთსა; და ისმენდეს მათსა სხუანი იგი პყრობილნი. 26. მეყსეულად ძრვაბ იყო დიდი ვიდრემდე საპყრობილე იგი საფუძველითურთ შეიძრა, და მუნქუესვე ყოველნი კარნი განედუნეს, და ყოველთა კრულებანი განიდსნნეს. 27. და ვითარ განეღგძა საპყრობილის მცველსა მას და იხილნა კარნი საპყრობილისანი განხუმულნი, იდადა მახგლი და ეგულებოდა განგუმერაბ თავისა თგსისაბ: ეგრე ჰგონებდა, ვითარმედ განლტოლვილ არიან ყოველნი პყრობილნი. 28. დმა-უყო მას დმითა დიდითა პავლე და ჰრქუა: ნუ რას შეიმთხუევ ბოროტსა თავსა შენსა, რამეთუ ჩუენ ყოველნი აქა ვართ. 29. ხოლო მან მოითხოა სანთელი და შეისწრაფა შინა, და ძრწოლაბ შეედვა და შეუვრდა პავლეს და შილას 30. და გამოიყვანნა იგინი გარე და ჰრქუა: უფალნო, რაბ მიღირს მე ყოფად, რაბთა ვცხონდე? 31. ხოლო მათ ჰრქუეს: გრწმენინ უფალი იესუ ქრისტე, და სცხონდე შენ და ყოველი სახლი შენი. 32. და ეტყოდეს მას სიტყუასა მას უფლისასა, და ყოველთა სახლეულთა მისთა. 33. და წარიყვანნა იგინი მასვე ჟამსა ღამისასა და განბანნა იგინი ნაგეუმთა მათგან. და ნათელ-იღო მან და მისთა ყოველთა; 34. მეყსეულად აღიყვანნა იგინი სახედ თგსა და დაუგო მათ ტაბლაბ. და უხაროდა მას ყოვლითურთ სახლეულით, რომელთა ჰრწმენა ღმერთი.

 

 

35. და ვითარცა განთენა, მოუვლინნეს ერისთავთა მათ მტარვალნი და ჰრქუეს: განუტევენ კაცნი ეგე, რომელნი მიგცენით პყრობილად. 36. მიუთხრნა სიტყუანი ესე მესაპყრობილეთ მოძღუარმან მან პავლეს და ჰრქუა, ვითარმედ: ერისთავთა მათ უბრძანებიეს განტევებაბ თქუენი. აწ უკუე განვედით და წარვედით მშგდობით! 37. ხოლო პავლე ჰრქუა მათ: გუგუემნეს ჩეუნ ურაკ-პარაკთა ზედა კაცნი უბიწონი ჰრომნი და შემსხნეს საპყრობილესა ცუდად, და აწ ფარულად განგგყვანებენ ჩუენ. არა ეგრე, არამედ თგთ მოვიდენ და მათ განმიყვანნენ ჩუენ. 38. მიუთხრეს მტარვალთა მათ ესე ყოველი ერისთავთა მათ. და მათ ზარი განჰდდა, ესმა რაბ, ვითარმედ, ჰრომნი არიან. 39. და მოვიდეს და ჰლოცვიდეს მათ. და გამოიყვანნეს იგინი საპყრობილით და ევედრებოდეს განსლვად ქალაქისა მისგან. 40. იგინი ვითარ გამოვიდეს მიერ საპყრობილით, მივიდეს და შევიდეს სახლსა ლუდიაბსსა, და იხილნეს ძმანი და ნუგეშინის-სცეს მათ და გამოვიდეს.

 

თავი 17.

 

1. და ვითარცა მოვლეს ამფიპოლი და აპოლონიაბ, მოვიდეს იგინი თესალონიკედ, სადა-იგი იყო შესაკრებელი ჰურიათაბ. 2. და ვითარცა ჩუეულ იყო პავლე, შევიდა მათა და სამსა შაბათსა ეტყოდა მათ წიგნთაგან, 3. გამოუთარგმანებდა მათ და წინა-დაუდებდა, რამეთუ ქრისტესა ჯერ-იყო ვნებაბ და აღდგომაბ მკუდრეთით და ვითარმედ: ესე არს იესუ ქრისტე, რომელსა მე გახარებ თქუენ. 4. და რომელთამე მათგანთა ჰრწმენა და შეუდგა პავლეს და შილას მორწმუნეთა წარმართთა სიმრავლე მრავალი და დედათა მთავართა არა მცირედთაბ. 5. ხოლო შური აღიღეს, რომელნი-იგი ურწმუნონი ჰურიანი იყვნეს, და მოიყვანნეს სავაჭროთაგან კაცნი ვინმე ბოროტნი, და ერის კრება ყვეს და აღაშფოთებდეს ქალაქსა მათ ზედა. და ზედა მიადგეს სახლსა იასონისსა და ეძიებდეს მათ გამოყვანებად ერსა წინაშე. 6. და ვითარცა არა პოვნეს იგინი, მიითრევდეს იასონს და სხუათა ვიეთმე ძმათა მთავართა წინაშე ქალაქისათა და ღაღადებდეს, ვითარმედ: რომელთა ყოველი სოფელი აღუშფოთებიეს, იგინი აქაცა მოსრულ არიან, 7. რომელნი შეუწყნარებიან იასონს, და ესე ყოველნი წინააღმდგომსა კეისრისა ბრძანებათასა იქმან, მეუფესა სხუასა იტყგან ყოფად, იესუს. 8. აღაშფოთეს ერი იგი და მთავარნი ქალაქისანი, ესმოდა რაბ ესე. 9. და მოჰდადეს თავს-მდები იასონს, და მაშინ-ღა განუტევნეს იგინი. 10. ხოლო ძმათა მეყსეულად ღამე წარგზავნნეს პავლე და შილა ბერიად, რომელნი-იგი, ვითარცა მიიწინეს, შესაკრებელთა ხოლო ჰურიათასა შევიდეს. 11. რამეთუ ესენი უაზნაურეს იყვნეს თესალონიკელთა მათ, რომელთაცა შეიწყნარეს სიტყუაბ იგი ყოვლითა გულს-მოდგინებითა, მარადღე გამოეძიებდეს წიგნთაგან, უკუეთუ ესე ესრეთ არს. 12. მრავალთა უკუე მათგანთაცა ჰრწმენა, და წარმართთაგანთა დედათა მრავალთა წესიერთა და მამებსა არამცირედსა. 13. ხოლო ვითარცა აგრძნეს თესალონიკელთა მათ ჰურიათა, ვითარმედ ბერიასცა მიეთხრა პავლეს მიერ სიტყუაბ იგი ღმრთისაბ, მოვიდეს მუნცა, აღსძრვიდეს და აღსტეხდეს ერსა მას. 14. მუნქუესვე განიყვანეს ძმათა მათ პავლე წარსლვად ზღგთ კერძო; ხოლო შილა და ტიმოთე მუნვე დადგეს. 15. და რომელთა-იგი მიჰყვანდა პავლე, წარიყვანეს იგი ვიდრე ათინადმდე, და მოიღეს მცნებაბ შილაბს და ტიმოთეს მიმართ, რაბთა ადრე მივიდენ მისა, და გამოვიდეს.

 

16. ვიდრე-იგი ათინას შინა ელოდა მათ პავლე, ეძგნებოდა სულსა მისსა მის თანა, ხედვიდა რაბ კერპთ მსახურებასა მის ქალაქისასა. 17. ეტყოდა მარადის შესაკრებელსა შორის ჰურიათა და რომელნი ჰმსახურებდეს და უბანთა ზედა ყოველსა დღესა რომელთა-იგი შეემთხუეოდა. 18. რომელთამე ეპიკურელთა და სტობსა ფილოსოფოსთა სიტუა-ყვეს მის თანა, და რომელნიმე იტყოდეს: უცხოთა ეშმაკთა ჩანს მთხრობელ ესე. რამეთუ იესუს და აღდგომასა ახარებდა მათ. 19. შეიპყრეს იგი და არიოპაგედ მიიყვანეს და ეტყოდეს: შემძლებელ ვართ ცნობად, რაბ არს ახალი ესე შენ მიერ თქუმული მოძღურებაბ? 20. რამეთუ უცხოსა რასმე ასმენ სასმენელთა ჩუენთა. მნებავს უკუე ცნობად, რაბსა ჰნებავს ამას ყოფად. 21. ხოლო ათინელნი ყოველნი და რომელნი მოსრულ იყვნეს უცხონი, სხუად არად მოცალე იყვნეს, გარნა სიტყუად რაბსამე და სმენად უახლესისა. 22. მაშინ დადგა პავლე შორის არიოპაგისა და თქუა: კაცნო ძმანო ათინელნო, ყოვლითურთ ვითარცა მრჩობლ ეშმაკეულთა გხედავ თქუენ. 23. რამეთუ, მიმო-რაბ-ვიქცეოდე და მოვიხილევდ სამსახურებელთა თქუენთა, ვპოვე ბომონიცა, რომელსა ზედა წერილ იყო: უცნაურსა ღმერთსა. აწ უკუე რომელსა-იგი უმეცარ ხართ და ჰმსახურებთ მას, მე გახარებ თქუენ, 24. ღმერთსა, რომელმან შექმნა სოფელი და ყოველი, რაბ არს მას შინა. ესე ცისა და ქუეყანისაბ არს უფალი, არა დელით ქმნულთა ტაძართა შინა დამკგრდებულ არს, 25. არცა კაცობრივთა დელთა მიერ იმსახურების, ვითარმცა მოქენე ვისამე იყო, რამეთუ იგი თავად მოსცემს ყოველთა ცხორებასა და სულსა ყოვლით კერძო. 26. და შექმნნა ერთისაგან სისხლისა ყოველნი ნათესავნი კაცთანი დამკგდრებად ყოველსავე ზედა პირსა ქუეყანისასა, განაჩინნა დაწესებულნი ჟამნი და საზღვრის დადებანი დამკგდრებისა მათისანი მოძიებად ღმრთისა; 27. და უკუეთუმცა ვინ ეძიებდა, პოამცა იგი, და რამეთუ მის მიერ ცხოველ ვართ და ვიქცევით და ვართ, ვითარცა-იგი ვინმე თქუენგანნი სიტყგს მოქმედნი იტყგან: რომლისა-იგი ნათესავცა ვართო. 29. აწ უკუე ვინაბთგან ნათესავ ღმრთისა ვართ, არა გგღირს, ვითარმცა ვჰგონებდით ოქროსა გინა ვეცხლსა ანუ ანთრაკსა, გამოხატულსა ხუროებით განზრახვითა კაცთაბთა, საღმრთობსა მის მსგავს ყოფად. 30. რამეთუ ჟამნი იგი უმეცრებისანი უგულებელს-ყვნა ღმერთმან და აწ ამცნებს ყოველთა კაცთა ყოველსა ადგილსა შენანებად; 31. ვითარცა-იგი დაამტკიცა დღე, რომელსა შინა ეგულების განკითხვაბ სოფლისაბ სიმართლით, კაცითა მით, რომელი განაჩინა სარწმუნოებაბ, მოსცა ყოველთა, რამეთუ აღადგინა იგი მკუდრეთით. 32. ხოლო მათ ვითარცა ესმა აღდგომაბ მკუდართაბ, რომელნიმე ეკიცხევდეს და რომელთამე თქუეს: ვისმინოთ შენი ამისთგს კუალადცა. 33. და ესრეთ გამოვიდა პავლე შორის მათსა. 34. ხოლო რომელნიმე კაცნი მისდევდეს მას და ჰრწმენა, რომელთა თანა იყო დიონისიოს არეოპაგელი და დედაკაცი, სახელით დამარის, და სხუანი მათ თანა.

 

თავი 18.

 

1. ამისა შემდგომად გამოვიდა პავლე ათინელთა მათგან და მოვიდა კორინთედ; 2. და პოა ვინმე ჰურიაბ, სახელით აკგლა, პონტოელი ნათესავით, რამეთუ მაშინ ოდენ მოსრულ იყო იგი იტალიაბთ, და პრისკილა, ცოლი მისი,


 რამეთუ ებრძანა კლავდის კეისარსა განშორებად ყოველნი ჰურიანი ჰრომით,


 მოვიდა მათა 3. და, რამეთუ ერთი დელოვნებაბ იცოდეს, იყოფოდა მათ თანა და იქმოდა, რამეთუ იყვნეს დელოვნებით მეპრატაკე. 4. და ეტყოდა შესაკრებელსა მას ყოველსა შაბათსა და არწმუნებდა ჰურიათა და წარმართთა. 5. და ოდეს მოვიდეს მაკედონიაბთ შილა და ტიმოთე, აწუევდა სული პავლეს და უწამებდა ჰურიათა მათ ქრისტე იესუს. 6. ხოლო იგინი ვითარ უდდებოდეს და ჰგმობდეს, განიყარა მათ ზედა სამოსელი თგსი და ჰრქუა მათ: სისხლი თქუენი თავთა ზედა თქუენთა! უბრალომცა ვარ მე! ამიერითგან წარმართთა მიმართ მივიდე. 7. და წარმოვიდა მიერ და შევიდა სახლსა ვისსამე, რომელსა სახელი ერქუა ტიტოს, ძისა იოსტობსსა, ღმრთის მსახურისა, რომლისა სახლი ეზღვრებოდა შესაკრებელსა მას. 8. ხოლო კრისპოსს შესაკრებელის მთავარსა ჰრწმენა უფალი ყოვლითურთ სახლეულით მისით, და მრავალნი კორინთელნი ისმენდეს და ჰრწმენა და ნათელს-იღებდეს. 9. ჰრქუა უფალმან ჩუენებით ღამე პავლეს: ნუ გეშინინ, არამედ იტყოდე და ნუ სდუმი, 10. რამეთუ მე ვარ შენ თანა, და არავინ შეუძლოს ბოროტის ყოფად შენდა, რამეთუ ერი მრავალი არს ჩემდა ქალაქსა ამას შინა. 11. და დაყო მუნ ერთ წელ და ექუს თუე და ასწავებდა მათ შორის სიტყუასა ღმრთისასა.

 

 

12. ხოლო გალიონ მთავარი იყო აქაიაბსაბ, ზედა მიუდდეს ყოველნი ჰურიანი ერთბამად პავლეს და მოიყვანეს საყდარსა წინაშე 13. და იტყოდეს, ვითარმედ: თგნიერ სჯულისა ურჩ იქმს ესე კაცთა მსახურებად ღმრთისა. 14. და ვითარცა ეგულებოდა პაველს აღებად პირისა, ჰრქუა გალიონ ჰურიათა მათ: უკუეთუმცა იყო შეცოდებათაგანი რაბმე ძგრის საქმე ბოროტი, ე ჰურიანო, სიტყგსა მისებრმცა თავს-ვიდევ თქუენი; 15. უკუეთუ ძიებაბ რაბმე არს სიტყგსათგს და სახელებისა და სჯულისა თქუენისა, თქუენ იხილეთ, რამეთუ მე მსაჯულ ეგევითართათგს არა მნებავს ყოფად. 16. და განასხნა იგინი საყდრისაგან. 17. მაშინ შეიპყრეს ყოველთა წარმართთა სოსთენი, შესაკრებელის მთავარი, და სცემდეს საყდარსა წინაშე; და არარას ზრუნვიდა ამათგანსა გალიონ.

 

18. ხოლო პავლე და-ვეღა-ადგრა მუნ მრავალ დღე ძმათა თანა, და მერმე იჯმნა და განვიდა ნავითა ასურეთად, და მის თანა პრისკილა და აკვილა. ხოლო იკუეცა მან თმაბ კენქრეს, რამეთუ აღთქუმაბ აღეთქუა. 19. და მიიწია ეფესოდ, იგინი დაუტევნა მუნ, და იგი შევიდა შესაკრებელსა და ეზრახა ჰურიათა მათ. 20. და ვითარ იგინი ჰლოცვიდეს უმეტესსა-რე ჟამსა დადგრომად მათ თანა, არა ინება, 21. არამედ იჯმნა მათგან და თქუა: ჯერ-არს ჩემდა დღესასწაულსა ამას მომავალსა იერუსალამს აღსრულებად და კუალად მოვიდე თქუენდა ნებითა ღმრთისაბთა. შევიდა ნავსა ეფესობთ 22. და შთავიდა კესარიად. აღვიდა და მოიკითხა ეკლესიაბ და შთავიდა ანტიოქიად, 23. და დაყო ჟამი რაოდენმე და განვიდა და მიმოვიდოდა შემდგომითი-შემდგომად გალატელთა სოფელსა და ფრიგგაბსსა და განამტკიცებდა ყოველთა მოწაფეთა.

 

24. ჰურიაბ ვინმე, აპოლო სახელით, ალექსანდრიელი ნათესავით, კაცი სიტყუა-მეცნიერი, მოვიდა ეფესოდ, ძლიერ იყო წიგნთაგან. 25. ესე იყო სწავლულ გზათა უფლისათა და მდუღარე სულითა, ეტყოდა და ასწავებდა ჭეშმარიტად იესუბსთგს, და იცოდა ნათლის-ცემაბ ხოლო იოვანესი. 26. ამან იწყო განცხადებად შესაკრებელსა შორის. ესმა მისი აკგლას და პრისკილას და მოიყვანეს იგი და უჭეშმარიტესად-რე უთხრეს მას გზაბ იგი უფლისაბ. 27. და ვითარ-იგი ეგულებოდა მას აქაიად წიაღ-სვლად, უბრძანეს ძმათა და მიუწერეს მოწაფეთა მათ შეწყნარებაბ მისი, რომელი მივიდა და შეეწეოდა მორწმუნეთა მათ ფრიად მადლისა მის მიერ, 28. რამეთუ ძლიერად ჰურიათა მათ ამხილებდა ერსა წინაშე და უჩუენებდა წიგნთაგან, ვითარმედ არს ქრისტე იესუ.

 

თავი 19.

 

1. იყო აპოლობსსა მას ყოფასა კორინთეს შინა პავლეს მოევლო ზემო კერძო იგი ადგილი და მოიწია ეფესოდ და პოვნა ვინმე მოწაფეთაგანნი 2. და ჰრქუა მათ: უკუეთუ სული წმიდაბ მიგიღებიეს და გრწამს? ხოლო მათ ჰრქუეს მას: არამედ არცაღა არს, თუ სული წმიდაბ გუასმიეს. 3. ჰრქუა მათ პავლე: რაბთა უკუე ნათელ-გიღებიეს? და მათ ჰრქუეს: იოვანეს ნათლის-ცემითა. 4. ჰრქუა მათ პავლე: იოვანე ნათელ-სცემდა ნათლის-ცემასა სინანულისასა ერსა და ეტყოდა მომავალისა მისთგს შემდგომად მისა, რაბთა ჰრწმენეს, ესე იგი არს იესუ ქრისტე. 5. ხოლო მათ, ვითარცა ესმა, ნათელ-იღეს სახელითა უფლისა იესუ ქრისტასითა. 6. და დასხმითა დელთა პავლესთაბთა მათ ზედა მოვიდა მათ ზედა სული წმიდაბ, იტყოდეს ენათა და წინაწარმეტყუელებდეს. 7. ხოლო იყვნეს კაცნი იგი ყოველნივე ათორმეტ. 8. შევიდა უკუე შესაკრებელსა მას და კადნიერად იქცეოდა სამ თუე, ეტყოდა და არწმუნებდა სასუფეველისათგს ღმრთისა. 9. და ვითარ-იგი ვინმე განფიცხნებოდეს და ურჩ იქმნებოდეს და ძგრსა იტყოდეს გზისა მისთგს წინაშე სიმრავლისა მის, განეყენა მათგან და განაშორნა მოწაფენი იგი და დღითი-დღე ეტყოდა მათ სამწიგნობრესა მას ტგრანეს ვისსამე. 10. და ესე იყო ორ წელ, ვიდრემე ყოველთა დამკგდრებულთა ასიისათა ესმა სიტყუაბ უფლისა იესუბსი, ჰურიათა და წარმართთა. 11. ხოლო ძალთა არა მცირეთა იქმოდა ღმერთი დელითა პავლესითა, 12. ვიდრეღა უძლურთაცა ზედა მიაქუნდა ოფლისა მისისაგან ვარშამაგებითა და ოლარებითა, და განეყენებოდა მათ სენი იგი და სულები არაწმიდაბ განვიდოდა. 13. იწყეს ვიეთმე მიმომავალთა ჰურიათა, მაფუცებელთა, სახელის-დებად სახელსა უფლისა იესუბსსა მათ ზედა, რომელთა თანა იყო სულები უკეთურები, და იტყოდეს: გაფუცებთ თქუენ იესუს, რომელსა პავლე ქადაგებს. 14. იყვნეს ვინმე სკევაბს მღდელთ მოძღუარისა ჰურიისა შგდნი ძენი, რომელნი ამას ჰყოფდეს. 15. მიუგო სულმან მან უკეთურმან და ჰრქუა მათ: იესუ ვიცი და პაველსთგსცა მეცნიერ ვარ, ხოლო თქუენ ვინ ხართ? 16. და ახლდნა კაცი იგი, რომლისა თანა იყო სული არაწმიდაბ, სძლო მათ და ერეოდა, ვიდრემდე შიშუელნი და წყლულნი ივლტოდეს მიერ სახლით. 17. და ესე განცხდებულ იქმნა ყოველთა მიმართ ჰურიათა და წარმართთა, რომელნი დამკგდრებულ იყვნეს ეფესოს. და დაეცა შიში დიდი მათ ყოველთა ზედა და განდიდნებოდა სახელი უფლისა იესუბსი. 18. და მრავალნი მორწმუნეთაგანნი მოვიდოდეს და აღუარებდეს საქმეთა მათთა. 19. და მრავალთა გრძნების მოქმედთა მოკრიბნეს წიგნები მათი და დასწუვიდეს წინაშე ყოველთასა, და აღრაცხეს სასყიდელი მათი და პოვეს ვეცხლი ხუთი ბევრი. 20. და ესრეთ მტკიცედ სიტყუაბ იგი უფლისაბ აღორძნდებოდა და განმტკიცნებოდა.

 

21. ვითარცა აღესრულა ესე, დაიდვა პავლე გულსა თგსსა, მო-რაბ-ევლო მაკედონიაბ და აქაიაბ, მისლვად იერუსალამდ და თქუა, ვითარმედ: შემდგომად მისლვისა ჩემისა მუნ ჯერ-არს ჩემდა ჰრომეცა ხილვად. 22. და მიავლინნა მაკედონიად ორნი მსახურნი მისნი, ტიმოთე და ერასტოს, ხოლო იგი დაადგრა ჟამ რავდენმე ასიას შინა. 23. იყო მას ჟამსა შინა შფოთი არა მცირედი გზისა მისთგს, 24. რამეთუ დემეტრეოს ვინმე სახელით, ვეცხლის მჭედელი, იქმოდა ტაძართა ვეცხლისათა ატრემისთა და მისცემდა ხუროთა მათ სარეწავსა არა მცირედსა, 25. რომელნი შეკრიბნა და ჰრქუა: კაცნო, იცით, რამეთუ ამის საქმისაგან არს სარეწავი ჩუენი; 26. და ხედავთ და გესმის, რამეთუ არს ხოლო თუ ეფესოსა, არამედ კნინღა-და ყოველსა ასიასა ამან პავლე არწმუნა და გარდააქცია ერი მრავალი და იტყგს, ვითარმედ: არა არიან ღმერთნი დელით ქმნულნი. 27. და არა ხოლო ესე ჭირი არს ჩუენ ზედა ადგილად მხილებისა მოწევნად ჩუენდა, არამედ დიდისა ღმრთისა არტემის ტაძარიცა არადვე შერაცხად ყოფად არს და დარღუევად სიმდიდრე მისი, რომელსა ყოველი სოფელი და ასიაბ ჰმსახურებს. 28. მათ ვითარცა ესმა ესე, აღივსნეს გულის წყრომითა, ღაღადებდეს და იტყოდეს: დიდ არს არტემი ეფესელთაბ! 29. და აღივსო ყოველი ქალაქი შფოთითა და მიიმართეს და მივიდეს ერთბამად სახილველსა მას, თანა წარსრულნი. 30. ხოლო პავლეს ენება რაბ შესლვად ერსა მას შორის, არა უტევეს მოწაფეთა. 31. და რომელნიმე ასიაბსა მთავარნი მეგობარ იყვნეს მისა, მიავლინნეს მისა და ჰლოცვიდეს, რაბთა არა მისცეს თავი თგსი სახილველსა მას. 32. სხუანი უკუე სხუასა რასმე ღაღადებდეს, რამეთუ იყო კრებული იგი შეშფოთებულ და უმრავლესთა მათგანთა არა უწყოდეს, რაბსათგს შეკრებულ იყვნეს. 33. ხოლო ერისაგან წარმოადგინეს ალექსანდრე, რამეთუ ჰურიათა წარმოადგინეს იგი. ხოლო ალექსანდრე განუყარა დელი და უნდა სიტყგს მიგებაბ ერისაბ მის. 34. მათ ვითარცა გულისდმა-ყვეს, ვითარმედ ჰურიაბ არს, იქმნა ერთი დმაბ ყოველთაგან, ვიდრე ორ ჟამადმდე ღაღადებდეს და იტყოდეს: დიდ არს არტემი ეფესელთაბ! 35. დააცხრვო მწიგნობარმან მან ერი იგი და ჰრქუა: კაცნო ეფესელნო, ვინ-მე არს კაცთაგანი, რომელმან არა იცის ეფესელთა ქალაქი, რამეთუ მსახური არს დიდისა არტემისი და დიოპეტისი? 36. და ესე უცილობელ არს, ჯერ-არს თქუენდა, რაბთა დაწყნარებულ იყვნეთ და ნურარას იქმთ წარმდებებით. 37. რამეთუ მოიყვანენით კაცნი ესე, არცა ბაგინის მძარცუელ, არცა მგმობარ არიან ღმრთისა ჩუენისა. 38. უკუეთუ დემეტრიოსს და მის თანა ხუროთა მათ უც ვიეთ თანამე სიტყუაბ, უბანთა ვაჭარნი მოიყვანნედ, და მთავარნი არიან, და აბრალებედ ურთიერთას. 39. უკუეთუ კულა სხგსა რაბსათგსმე ეძიებთ, სჯულიერითა კრებითა განეგოს. 40. და რამეთუ ვიურვით ბრალობად შფოთისა ამისთგსცა დღენდელისა, რამეთუ არარაბ მიზეზი იყო, რომლისათგსცა ვერცა სიტყგს მიგებად დელ-მეწიფების შეკრებულისა ამისთგს ერისა. და ესე ვითარცა თქუა, განუტევა კრებული იგი.

 

თავი 20.

 

1. ხოლო შემდგომად დაცხრომისა მის შფოთისა, მოუწოდა პავლე მოწაფეთა მათ და ნუგეშინის-სცა და მოიკითხნა, და იჯმნა მათგან და განვიდა მისლვად მაკედონიად. 2. და ვითარცა მოვლო ადგილები იგი და ნუგეშინის-სცა მათ სიტყგთა მრავლითა, წარვიდა ელადად. 3. იყო მუნ სამ თთუე. იქმნა მისთგს ძგრის ზრახვაბ ჰურიათაგან. ეგულებოდა რაბ აღსლვაბ ასურეთა, განიზრახა მიქცევაბ მაკედონიაბთ. 4. და მის თანა ჰყვანდეს ვიდრე ასიადმდე სოსიპატრე პგრესი, ბერიელი, და თესალონიკელი არისტარქოს და სეკუნდოს და გაიოს დერბელი და ტიმოთე და ასიელნი ტგქიკოს და ტროფიმოს. 5. ესენი წინა-წარგგძღუეს და გუელოდეს ჩუენ ტროადას შინა. 6. ხოლო ჩუენ ნავითა წარვედით შემდგომად დღეთა მათ უცომოებისათა ფილიპიაბთ და მოვედით მათ თანა ტროადად მეხუთესა დღესა, და ვიყვენით ჩუენ მუნ შგდ დღე. 7. და ერთსა მას შაბათსა შეკრებულ რაბ იყვნეს მოწაფენი იგი განტეხად პურისა, ხოლო პავლე ეტყოდა მათ სიტყუასა მოძღურებისათა, რამეთუ განსლვად იყო ხვალისაგან, და განაგრძო სიტყუაბ იგი ვიდრე შუა ღამედმდე. 8. იყვნეს სანთელნი მრავალნი ქორსა მას ზედა, სადა-იგი შეკრებულ ვიყვენით. 9. ხოლო ჯდა ჭაბუკი ვინმე ერთი, სახელით ევტგქოს, სარკუმელსა ზედა. და ვითარცა მიერულა მას ძილითა დშირითა სიტყუასა მას პავლესსა მრავალ ჟამ, გარდავარდა მძინარე და დაეცა სამ სართულისა მისგან ქუეყანად და იდვა მკუდარი. 10. გარდავიდა პავლე და დავარდა მას ზედა, შეიტკბო იგი და თქუა: ნუ აღშფოთნებით, რამეთუ სული მისი მის თანა არს. 11. აღდგა მიერ და აღვიდა, განტეხა პური და ჭამა, და მრავალ ჟამ ზრახვიდა-ღა ვიდრე განთენებადმდე და ესრეთ განვიდა. 12. ხოლო მოიყვანეს ყრმაბ იგი ცოცხალი და ნუგეშინის-იცეს არა მცირედ. 13. ხოლო ჩუენ წინა წარუძეღგთ ნავითა და აღვედით ასსონდ; მიერ გუეგულებოდა წარყვანებაბ პავლესი, რამეთუ ეგრეთ განეწესამ რამეთუ მკგრცხლ ეგულებოდა მოსლვაბ. 14. ვითარცა მოვიდა ჩუენდა ასსონდ, წარმოვიყვანეთ იგი და მოვედით მიტგლინდ. 15. და მიერ ნავითა წარმოვედით და ხვალისაგან მივიწიენით წინაშე ქიონისა. და მიერ მივედით სამონდ და დავადგერით ტრონგგლიას შინა, და მეორესა დღესა მოვედით მელიტონდ. 16. ინება პავლე ეფესობსა თანა-წარსლვაბ, რაბთა არა დაეყოვნოს მრავალ ჟამ ასიას შინა, რამეთუ ისწრაფდა, უკუეთუმცა შესაძლებელ იყო მისა, დღისა მის მეერგასისა ყოფად იერუსალამს.

 

17. ხოლო მელიტონით მიავლინა ეფესოდ და მოუწოდა ხუცესთა ეკლესიისათა. 18. და ვითარცა მოვიდეს მისა, ჰრქუა მათ: თქუენ იცით პირველ დღითგან, ვინაბთგან შემოვედ ასიად, თუ ვითარ ვიყავ თქუენ თანა ყოველსა ჟამსა, 19. და ვჰმონებდ უფალსა ყოვლითა სიმდაბლითა და მრავლითა ცრემლითა და განსაცდელითა, რომელნი შემემთხუეოდეს მე ძგრის ზრახვათაგან ჰურიათაბსა. 20. ვითარ-იგი არარაბ დავაყენე უმჯობესი თქუენი, რომელიმცა არა გითხარ და გასწავე თქუენ ერსა წინაშე და სახლსა შინა. 21. და უწამებდ ჰურიათა და წარმართთა ღმრთისა მიმართ სინანულსა და სარწმუნოებასა უფლისა მიმართ ჩუენისა იესუ ქრისტესა. 22. და აწ ესერა კრული სულითა მივალ იერუსალამს და, მუნ თუ რაბ შემთხუევად არს ჩემდა, არაბ ვიცი; 23. გარნა სული წმიდაბ ქალაქად-ქალაქად მიწამებს მე და მეტყგს, რამეთუ კრულებანი და ჭირნი მელიან მე. 24. არამედ არარას ვზრუნავ ამისთგს, არცა უპატიოსნეს სულისა ჩემისა შემირაცხიეს თავი ჩემი, ვითარმცა არა აღვასრულე სრბაბ ჩემი სიხარულით და მსახურებაბ, რომელი მოვიღე უფლისა იესუ ქრისტესგან წამებად სახარებაბ იგი მადლისა ღმრთისაბ. 25. და აწ აჰა-ესერა მე უწყი, რამეთუ არღარა იხილოთ პირი ჩემი თქუენ ყოველთა, რომელთა შორის ვიქცეოდე და ვქადაგებდ სასუფეველსა ღმრთისასა. 26. ვინაბცა გიწამებ თქუენ დღენდელსა ამას დღესა, რამეთუ უბრალო ვარ მე სისხლისაგან თქუენ ყოველთაბსა. 27. რამეთუ არარაბ დავაყენე, რომელიმცა არა გითხარ თქუენ ყოველივე ნებაბ ღმრთისაბ. 28. ეკრძალენით უკუე თავთა თქუენთა და ყოველსავე სამწყსოსა, რომელსა-ეგე თქუენ სულმან წმიდამან დაგადგინნა მოღუაწედ და მწყსად ეკლესიასა უფლისა ღმრთისასა, რომელი მოიგო სისხლითა თგსითა. 29. და აჰა მე უწყი ესე, რამეთუ შემოვიდენ თქუენდა შემდგომად განსლვისა ჩემისა მგელნი მძიმენი, რომელნი არა ერიდებოდიან სამწყსოსა. 30. და თგთ თქუენგანნი აღდგენ კაცნი, რომელნი იტყოდიან გულარძნილსა, რაბთა განადგინნენ მოწაფენი შემდგომად მათდა. 31. ამისთგს იღგძებდით და მოიდსენეთ, რამეთუ სამსა წელსა ღამით და დღით არა დავსცხრებოდე ცრემლით სწავლასა კაცად-კაცადისა თქუენისასა. 32. და აწ შეგვედრებ თქუენ ღმერთსა, ძმანო, და სიტყუასა მას მადლისა მისისასა, რომელი შემძლებელ არს აღშენებად და მოცემად თქუენდა მკგდრობისა ყოველთა შორის წმიდათა. 33. ვეცხლისა და ოქრობსა და სამოსლისა არავისი გულმან მითქუა. 34. თქუენ თგთ უწყით, რამეთუ სადმარსა მას ჩემსა და რომელნი იყვნეს ჩემ თანა, დელნი ესე ჩემნი ჰმსახურებდეს. 35. და ყოველივე გიჩუენე თქუენ, რამეთუ ესრეთ მშრომელთა მათდა ჯერ-არს შეწყნარებაბ უძლურთა მათ და მოდსენებად სიტყუაბ იგი უფლისა იესუბსი, რამეთუ თავადმან თქუა: ნეტარ არს მიცემაბ უფრობს მოღებისა. 36. და ესე რაბ თქუა, დაიდგინა მუდლნი მათ ყოველთა თანდა და ილოცა. 37. იყო ტირილი დიდი მათ ყოველთაბ და მოეხგნეს ქედსა პავლესსა, ამბორს-უყოფდეს მას. 38. და ელმოდა უფრობს-ღა სიტყგსა მისთგს, რომელი თქუა, ვითარმედ: არღარა იხილონ პირი მისი. და წარჰგზავნიდეს მას ნავად.

 

თავი 21.

 

1. და ვითარცა იყო შესლვაბ ჩუენი, განვეშორენით მათგან მართლ წარმოვედით და მივიწიენით კონდ, და კუალად ხვალისაგან


 როდედ და მიერ


 პატრად. 2. და ვპოვეთ ნავი, რომელი წიაღვიდოდა ფინიკედ, აღვდედით და შევსხედით მას. 3. ხოლო აღ-რაბ-ჩნდა კგპრე, დაუტევეთ იგი მარცხენით და მივიდოდეთ ასურეთა, და მივიწიენით ტგრედ, რამეთუ მუნ გარდაყრად იყო ნავისა მის ტგრთი. 4. და მოვიძიენით მოწაფენი და დავადგერით მუნ შგდ დღე, რომელნი-იგი პავლეს ეტყოდეს სულითა, რაბთამცა არა აღვიდა იერუსალამდ. 5. და ვითარცა აღვასრულენით ჩუენ დღენი იგი, გამოვედით და წარვიდოდეთ. და იგინი წარმგზავნიდეს ჩუენ დღენი იგი, გამოვედით და წარვიდოდეთ. და იგინი წარმგზავნიდეს ჩუენ სახლეულებითურთ და შვილით ვიდრე გარეშე ქალაქისა მის, და დაიდგინეს მუდლნი ზღგს კიდესა და ილოცეს. 6. და მოვიკითხენით ურთიერთას და აღვედით ნავსა, და იგინი მიიქცეს თგსსა ადგილსა. 7. და ჩუენ ნავითა წარმოვედით ტგრეთ და მივიწიენით პტოლემაიდად, მოვიკითხენით ძმანი და დავადგერით მათ თანა ერთ დღე. 8. ხოლო ხვალისაგან გამოვედით მიერ და შევედით კესარიად და მივედით სახლსა ფილიპე მახარებელისასა, რომელი-იგი იყო შგდთაგანი, და დავადგერით მის თანა. 9. ამისნი იყვნეს ოთხნი ასულნი, ქალწულნი წინაწარმეტყუელნი. 10. და ვიყოფოდეთ რაბ მუნ მრავალ დღე, გარდამო-ვინმე-ვიდა ჰურიასტანით წინაწარმეტყუელი, სახელით აგაბოს. 11. და მოვიდა ჩუენდა და აღაღო სარტყელი პავლესი და შეიკრნა ფერდნი და დელნი მისნი და თქუა: ამას იტყგს სული წმიდაბ: კაცისა რომლისაბ არს სარტყელი ესე, ესრეთ შეკრან იერუსალამს ჰურიათა და მისცენ იგი დელსა წარმართთასა. 12. ხოლო ჩუენ ვითარცა გუესმა ესე, ვევედრებოდეთ მას და მის ადგილისანი იგი, რაბთამცა არა აღვიდა იგი იერუსალამდ. 13. მაშინ მოგგგო პავლე და გურქუა: რასა იქმთ, სტირთ და შეაურვებთ გულსა ჩემსა? რამეთუ მე არა ხოლო შეკრვად, არამედ მოსიკუდიდცა მზა ვარ იერუსალამს სახელისათგს უფლისა იესუბსსა. 14. ვითარ-იგი ვერ ვარწმუნეთ მას, დავდუმენით და ვთქუთ: ნებაბ უფლისაბ იყავნ!

 

 

15. შემდგომად ამათ დღეთა განვემზადენით და აღვიდოდეთ იერუსალამდ. 16. მოვიდეს ჩუენ თანა მოწაფენი კესარიაბთცა, მოვიყვანეთ იგიცა, რომლისა თანა ვიყვენით, მნასონ კგპრელი, პირველი მოწაფე. 17. მი-რაბ-ვედით ჩუენ იერუსალამდ, მხიარულად შემიწყნარნეს ჩუენ ძმათა. 18. ხოლო ხვალისაგან შევიდა პავლე ჩუენ თანა იაკობისა, რამეთუ ყოველნივე ხუცესნი მოვიდოდეს. 19. და მოიკითხვიდეს მას. და მიუთხრობდა კაცად-კაცადსა, რომელი-იგი ქმნა ღმერთმან წარმართთა შორის მსახურებითა მისითა. 20. ხოლო მათ ვითარცა ესმა ესე, ადიდებდეს ღმერთსა და ჰრქუეს მას: ჰხედავა ძმაო, რაოდენნი ბევრნი არიან ჰურიათა შორის მორწმუნენი! და ყოველნივე მოშურნე სჯულისა არიან. 21. ესმა ვიეთგანმე შენთგს, ვითარმედ განდგომასა ასწავებ მოსესგან, რომელნი-იგი წარმართთა შორის ჰურიანი არიან, და ეტყგ, რაბთა არა წინა-დასცგთონ შვილთა მათთა და არცა ჩუეულებათა ვიდოდიან. 22. რაბ უკუე არს? უეჭუელად ერი შეკრებად არს, რამეთუ ესმა, ვითარმედ მოსრულ ხარ. 23. აწ უკუე ესე ყავ, რომელსა გეტყგთ შენ: არიან ჩუენ შორის კაცნი ოთხნი, რომელთა ლოცუაბ აქუს თავისა თგსისაბ. 24. ესენი წარიყვანენ და განწმდი მათ თანა და იკუეცე მათ თანა, რაბთა დაიყგნნენ თავნი მათნი და ცნან ყოველთა, ვითარმედ რომლისათგს იგი ესმა შენთგს, არარაბ არს, არამედ ჰგიე შენცა და იმარხავ სჯულსა. 25. ხოლო მორწმუნეთა წარმართთათგს ჩუენ მივწერეთ და უბრძანეთ, რაბთა არარას ეგევითარსა იმარხვიდენ იგინი, არამედ რაბთა ეკრძალენ კერპთა კლულისაგან და სისხლისა დამშთვრისა და სიძვისა. 26. მაშინ პავლე წარიყვანნა კაცნი იგი მეორესა დღესა და მათ თანა განწმიდნა. და შევიდოდა ტაძარსა მითხრობად აღსრულებასა შგდთა მათ დღეთა განწმედისათა, ვიდრემდის შეიწირა კაცად-კაცადისა მათისათგს შესაწირავი.

 

27. ვითარცა აღესრულებოდეს შგდნი იგი დღენი, რომელნი-იგი იყვნეს ასიაბთ ჰურიანი, იხილეს იგი ტაძარსა შინა, შეაშფოთეს ყოველი იგი ერი და დაასხნეს მის ზედა დელნი მათნი. 28. და ღაღადებდეს და იტყოდეს: კაცნო ისრაიტელნო, შემეწიენით ჩუენ! ესე არს კაცი იგი, რომელი ერისა ამისთგს და სჯულისა და ადგილისა ამისთგს ყოველთა ყოველსა ადგილსა ასწავებს. და მერმე კუალად წარმართნიცა შეიყვანნა ტაძრად და შეაგინა ადგილი ესე წმიდაბ. 29. რამეთუ ეხილვა წინაბსწარ ტროფიმე ეფესელი მის თანა ქალაქსა შინა, რომლისასა ჰგონებდეს, ვითარმედ ტაძრად შეიყვანა პავლე. 30. აღიძრა ყოველი იგი ქალაქი და იყო შეკრებაბ ერისაბ და შფოთი დიდი, და შეიპყრეს პავლე და გამოითრევდეს გარე ტაძრისა მისგან, და მეყსეულად დაედშნეს კარნი. 31. და ვითარცა ეგულებოდა მოკლვაბ მისი, მიიწია ჰამბავი ათასისთავისა მის გუნდისა, ვითარმედ ყოველი იერუსალამი შეკრებულ არს. 32. ხოლო მან მეყსეულად წარიყვანნა მდედარნი და ასისთავნი და მიიწია მათ ზედა. ხოლო მათ ვითარცა იხილეს ათასისთავი იგი და მდედარნი, დააცადეს ცემაბ პავლესი. 33. მაშინ მიეახლა ათასისთავი იგი და გამოიყვანნა იგი, და ბრძანა შეკრვაბ მისი მრჩობლითა ჯაჭვითა და ჰკითხვიდა: ვინ არს ანუ რაბ უქმნიეს? 34. სხუანი იგი სხუასა რასმე დმობდეს ერსა შორის. და ვითარ-იგი ვერ გულისდმა-ყო გამოწულილვით შფოთისა მისგან, ბრძანა შეყვანებაბ მისი ბანაკად. 35. და ვითარცა მიიწია იგი აღსავალსა მას, ზე აქუნდა პავლე მდედართა მათ სიმრავლესა მისთგს ერისა, 36. რამეთუ შეუდგა მას სიმრავლე იგი ერისაბ და დმობდეს: აღიღე ეგე! 37. და ვითარცა შეჰყვანდა ბანაკად, ჰრქუა პავლე ათასისთავსა მას: უკუეთუ ჯერ-არს რაბსამე ჩემდა სიტყუად შენდა მიმართ? ხოლო მას ჰრქუა: ბერძლ იცია? 38. ანუ არა-მე შენ ხარა მეგგპტელი იგი, რომელმან უწინარეს დღეთა ამათ აღსძარ და განიყვანენ უდაბნოდ ოთხ ათასნი იგი კაცნი საკარიელნი? 39. ჰრქუა მას პავლე: მე კაცი ვარ ჰურიაბ, ტარსელი კილიკიისაბ, არა უცნაურისა ქალაქისა მოქალაქე; და გევედრები შენ: მიბრძანე მე ერისა მიმართ სიტყუად. 40. და მან ვითარცა უბრძანა, დადგა პავლე აღსავალსა მას და განუყარა დელი ერსა მას; და ვითარ მრავალი დადუმებაბ იყო, ეტყოდა მათ ებრაელებრითა სიტყგთა და ჰრქუა:

თავი 22.

 

1. კაცნო, ძმანო და მამანო! ისმინეთ ჩემი თქუენდა მიმართისა სიტყგს გებისათგს. 2. და ვითარცა ესმა, რამეთუ ებრაელებრითა სიტყგთა ეტყოდა მათ, უფრობს დადუმება-სცეს. და თქუა: 3. მე კაცი ვარ ჰურიაბ, შობილი ტარსუს კილიკიისასა, აღზრდილი ამას ქალაქსა შინა ფერდთა თანა გამალიელისთა, განსწავლულ ზედამიწევნით მამულითა სჯულითა; მოშურნე ვიყავ ღმრთისათგს, ვითარცა თქუენ ყოველნი ხართ დღეს. 4. რომელი ამას გზასა ვსდევნიდ ვიდრე სიკუდილადმდე, შევჰვრვედ და მივსცემდ საპყრობილედ მამათა და დედათა, 5. ვითარცა-ეგე მღდელთ მოძღუარი მეწამების მე და ყოველნი მოხუცებულნი, რომელთაგან წიგნებიცა მოვიღე ძმათათგს, რომელნი იყვნეს დამასკეს, და მოვიდოდე მოყვანებად მუნ მყოფთა მათ კრულთა იერუსალამდ, რაბთა იტანჯნენ. 6. იყო უკუე ჩემსა მას სლვასა და მიახლებასა დამასკისასა, შუა სამხრის, მეყსეულად ზეცით გამობრწყინდა ნათელი დიდი ჩუენ ზედა. 7. და დავვარდი ქუეყანასა ზედა და მესმა დმაბ, რომელმან მრქუა მე: საულ, საულ, რაბსა მდევნი მე? 8. და მე მიუგე მას: ვინ ხარ, უფალო? და მრქუა მე: მე ვარ იესუ ნაზარეველი, რომელსა შენ მდევნი. 9. და რომელნი-იგი ჩემ თანა იყვნეს, ნათელი იგი იხილეს და შიში დაეცა მათ ზედა, ხოლო დმაბ იგი არა ესმა, რომელი მეტყოდა მე. 10. და მე ვარქუ: რაბ-მე ვყო, უფალო? ხოლო უფალმან მრქუა მე: აღდეგ და შევედ დამასკედ, და მუნ გეთხრას შენ ყოვლისათგს, რომელი ბრძანებულ არს შენდა ყოფად. 11. და ვითარცა-იგი მე არას ვხედევდი დიდებისა მისგან ნათლისა მის, დელის პყრობითა თანა მყოფთა მათ ჩემთაბთა შევედ დამასკედ. 12. ანანია ვინმე, კაცი ღმრთის მოშიში მსგავსად სჯულისა, წამებული ყოველთაგან მკგდრთა დამასკისათა ჰურიათა, 13. მოვიდა ჩემდა, ზედა მომადგა და მრქუა მე: საულ ძმაო, აღიხილენ! და მე მასვე ჟამსა შინა აღვიხილენ და მივხედენ მას. 14. ხოლო მან მრქუა მე: ღმერთმან მამათა ჩუენთამან გამოგირჩია შენ ცნობად ნებისა მისისა და ხილვად მართლისა მის და სმენად დმაბ პირისა მისისაბ, 15. რამეთუ იყო მოწამე მისა ყოველთა მიმართ კაცთა, რომელი-იგი იხილე და გესმა. 16. და აწ ნურას ეურვი, აღდეგ და ნათელ-იღე და განიბანენ ცოდვანი შენნი და ხადოდე სახელსა მისსა. 17. ხოლო იყო მოქცევასა ჩემსა იერუსალამს და ლოცვასა ჩემსა ტაძარსა შინა, ვიყავ განკგრვებასა შინა 18. და ვიხილე უფალი, და მრქუა მე: ისწრაფე და განვედ ადრე იერუსალამით, რამეთუ არა თავს-იდვან წამებაბ შენი ჩემთგს. 19. და მე ვთქუ: უფალო, მათ თგთ იციან, რამეთუ მე ვიყავ, რომელი მივსცემდ საპყრობილედ და ვსტანჯევდ შესაკრებელსა შორის მორწმუნეთა შენთა. 20. და რაჟამს დაითხეოდა სისხლი მოწამისა შენისა სტეფანესი, მე ვიყავ ზედამდგომელ და თანა-ჯერმჩინებელ მოკლვასა მისსა და მცველ სამოსელსა მკვლელთა მისთასა. 21. და მრქუა მე: წარვედ, რამეთუ ნათესავთა შორიელთა მიგავლინო შენ.

 

22. ისმენდეს მისსა ვიდრე ამის სიტყგსამდე და აღიღეს დმაბ მათი და თქუეს: აღიღე ქუეყანით ეგევითარი ეგე, რამეთუ არა ღირს არს ცხორებად. 23. და ვითარცა ღაღადებდეს იგინი უმეტეს, და დაჰყრიდეს სამოსელსა მათსა, და მტუერსა ზე აღაფრქუევდეს ჰაერსა, 24. ბრძანა ათასისთავმან მან შეყვანებაბ მისი ბანაკად და თქუა: ტანჯვით განვიკითხო ეგე, რაბთა ვცნა, რომლისა ბრალისათგს ესრეთ დმობენ მისთგს. 25. და ვითარცა განართხმიდეს მას ღუედებითა, ჰრქუა პავლე ასისთავსა მას ზედამდგომელსა: უკუეთუ კაცისა ჰრომისა და უბრალობსა ჯერ-არს თქუენდა ტანჯვად? 26. ესმა რაბ ესე ასისთავსა მას, მოვიდა და უთხრა ათასისთავსა მას და ჰრქუა: იხილე, რაბ გეგულების ყოფად, რამეთუ კაცი ესე ჰრომი არს. 27. მოუდდა ათასისთავი იგი და ჰრქუა პავლეს: მითხარ მე, ჰრომი ხარა შენ? ხოლო მან ჰრქუა: ჰე. 28. მიუგო ათასისთავმან მან: მე მრავლითა საფასითა მოქალაქობაბ ესე მოვიპოვე. ხოლო პავლე ჰრქუა: მე შობილვე მას შინა ვარ. 29. მაშინ მეყსეულად განეშორნეს მისგან, რომელთა-იგი ეგულებოდა ტანჯვაბ მისი, და ათასისთავსა მასცა შეეშინა, ცნა რაბ, რამეთუ ჰრომი არს და რამეთუ მისა იყო შევედრებულ.

 

30. ხვალისაგან უნდა გულისდმის-ყოფად უკრძალულესად-რე, რაბსათგს-ძი შეასმენენ მას ჰურიანი იგი. განდსნა იგი და ბრძანა შეკრებაბ მღდელთ მოძღუართაბ და ყოვლისა მის კრებულისაბ, და მოიყვანა პავლე და დაადგინა შორის მათსა.

 

თავი 23.

 

1. მიჰხედა პავლე შესაკრებელსა მას და თქუა: კაცნო ძმანო, მე ყოვლითა გონებითა კეთილითა ვმოქალაქობდ ღმრთისა მიმართ ვიდრე აქა დღედმდე. 2. ხოლო მღდელთ მოძღუარმან ანანია უბრძანა წინაშე მდგომელთა მათ მისთა პირსა ცემაბ მისი. 3. მაშინ პავლე ჰრქუა მას: ცემაბ შენი ეგულების ღმერთსა, კედელო განგოზილო! და შენ ჰზი მსაჯულად ჩემდა მსგავსად სჯულისა, და უსჯულოდ ჰბრძანებ ცემად ჩემდა. 4. ხოლო წინაშე მდგომელთა მათ ჰრქუეს მას: მღდელთ მოძღუარსა ღმრთისასა აგინება? 5. ჰრქუა მათ პავლე: არა ვიცოდე, ძმანო, ვითარმედ არს ეგე მღდელთ მოძღუარ, რამეთუ წერილ არს: მთავარსა ერისა შენისასა არა ჰრქუა ბოროტი. 6. ვითარცა გულისდმა-ყო პავლე, ვითარმედ ერთ-კერძობ იგი კრებული ფარისეველთაბ არს და ერთკერძობ


 სადუკეველთაბ, დმა-ყო კრებულსა მას შორის: კაცნო ძმანო, მე ფარისეველი ვარ და ძე ფარისეველისაბ, და სასოებისათგს და აღდგომისა მკუდართაბსა მე ვისაჯები. 7. ესე ვითარცა თქუა მან, იყო შფოთი სადუკეველთა და ფარისეველთაბ და განივლთა სიმრავლე იგი. 8. რამეთუ სადუკეველნი იტყგან: არა არს აღდგომაბ, არცა ანგელოზი, არცა სული, ხოლო ფარისეველნი აღიარებენ ამას ყოველსა. 9. და იყო ღაღადებაბ დიდი. და აღ-ვინმე-დგეს მწიგნობარნი კრებულისაგან ფარისეველთაბსა, ილალვიდეს და იტყოდეს: არარას ბოროტსა ვჰპოებთ კაცისა ამის თანა, გინა სული ეტყოდა მას, გინა ანგელოზი; ნუ ღმრთისა მბრძოლ ვართ. 10. და ვითარ მრავალი შფოთი იყო, შეეშინა ათასისთავსა მას, ნუუკუე განიჭრას პავლე მათგან, უბრძანა მდედრობასა შთასლვაბ და გამოტაცებაბ მისი შორის მათსა და მიყვანებაბ მისი ბანაკად. 11. ხოლო მეორესა ღამესა დაადგრა მას უფალი და ჰრქუა: ნუ გეშინინ, პავლე, რამეთუ, ვითარცა-ეგე სწამე ჩემთგს იერუსალამს, ეგრეცა ჯერ-არს შენდა ჰრომესცა შინა წამებაბ.

 

 

12. და ვითარცა განთენა, ყვეს ვიეთმე ჰურიათა შეთქმულებაბ, შეჩუენებულ ყვნეს თავნი თგსნი და თქუეს არა ჭამად, არცა სუმად, ვიდრემდე მოკლან პავლე. 13. ხოლო იყვნეს უმრავლეს ორმეოცისა, რომელთა შეთქმულებაბ ესე ყვეს, 14. რომელნი მოუდდეს მღდელთ მოძღუართა და ხუცესთა და ჰრქუეს: შეჩუენებით შეჩუენებულ ვყვნეთ თავნი თგსნი არარაბსა გემობს ხილვად, ვიდრემდე მოვკლათ პავლე. 15. აწ უკუე თქუენ აუწყეთ ათასისთავსა კრებულითურთ, რაბთა ხვალე შთამოიყვანოს იგი თქუენდა, რეცა თუ გეგულების, უჭეშმარიტესად-რე გულისდმის-ყოფად მისთგს, ხოლო ჩუენ ვიდრე მოახლებადმდე მისა განმზადებულ ვართ მოკლვად მისა. 16. ესმა დისწულსა პავლესსა სიტყუაბ ესე, მივიდა და შევიდა ბანაკად და უთხრა პავლეს. 17. ხოლო პავლე მოუწოდა ასისთავსა ერთსა და ჰრქუა: ჭაბუკი ესე მიიყვანე ათასისთავისა, რამეთუ უნებს რაბმე თხრობად მისა. 18. ხოლო მან წარიყვანა იგი და მიიყვანა ათასისთავისა მისთგს და ჰრქუა: კრულმან პავლე მიწოდა და მრქუა მე ჭაბუკისაბ ამის მოყვანებად შენდა, რამეთუ აქუს რაბმე სიტყუაბ თხრობად შენდა. 19. უპყრა დელი ათასისთავმან და განიყვანა თგსაგან და ჰკითხგდა, ვითარმედ: რაბ არს, რაბ გიდმს თხრობად ჩემდა? 20. ხოლო მან თქუა, ვითარმედ: ჰურიანი შეითქუნეს, რაბთა ითხოონ შენგან და პავლე შთაიყვანონ ხვალე კრებულსა მათსა, რეცა თუ უჭეშმარიტესად-რე კითხვად მისთგს. 21. შენ უკუე ნუ ერჩი მათ, რამეთუ უმზირიან მას მათგანნი კაცნი უმრავლეს ორმეოცისა, რომელთა შეუჩუენნეს თავნი თგსნი არა ჭამად, არცა სუმად, ვიდრემდე მოკლან პავლე, და აწ განმზადებულ არიან და ელიან შენსა ბრძანებასა. 22. ხოლო ათასისთავმან განუტევა ჭაბუკი იგი და ამცნო, რაბთა არავის უთხრას, ვითარმედ: ესე მაუწყე მე. 23. და მოუწოდა ორთა მიეთმე ასისთავთა და ჰრქუა: განჰმზადეთ ორასი ერისაგანი, რაბთა მივიდენ კესარიადმდე, და მდედარი სამეოც და ათი და ფაროსანი ორასი მესამით ჟამითგან ღამისაბთ. 24. და სადედარი ერთი, რაბთა აღსუან პავლე და მიიყვანონ იგი ფელიქს მთავრისა. 25. და მიწერა წიგნი, რომელსა წერილ იყო სახა ესევითარი: 26. კლავდიოს ლუსია მდნესა ფელიქს მთავარსა გახარებ. 27. კაცი ესე შეეპყრა ჰურიათა და ეგულებოდა მოკლვაბ მაგისი, ზედა მიუდედ მდედრებითურთ და განვარინე ეგე, ვცან-ღა, რამეთუ ჰრომი არს. 28. და მინდა გულისდმის-ყოფად ბრალი იგი, რომლისათგს შეასმენდეს მას ჰურიანი, და შთავიყვანე იგი კრებულსა მათსა 29. და ვპოე, რამეთუ აბრალებდეს მას ძიებათათგს სჯულისა მათისათა, და არარაბ ღირსი სიკუდილისა გინა კრულებისა ბრალი იპოა მაგის თანა. 30. და ვითარცა მეუწყა, რამეთუ უმზირდეს ჰურიანი მოკლვად კაცისა მაგის, მუნქუესვე წამოვავლინე შენდა. მიბრძანებიეს შემასმენელთა მათდაცა სიტყუად მაგისა შენ წინაშე. და ცოცხლებით იყავ! 31. ხოლო სტრატიოტთა მათ მსგავსად ბრძანებულისა მათისა წარიყვანეს პავლე და მიიყვანეს ღამე ანტიპატრიადმდე. 32. და ხვალისაგან განუტევნეს მდედარნი იგი მისლვად მის თანა, და იგინი მოიქცეს ბანაკად. 33. რომელნი-იგი მო-რაბ-ვიდეს კესარიად, მისცეს წიგნი იგი მთავარმან მან და ჰკითხა, თუ რომლისა სამთავრობსაბ არს. და ისწავა, რამეთუ კილიკიაბთ არს, და ჰრქუა: 35. ვისმინო შენი, რაჟამს შემასმენელნიცა შენნი მოვიდენ. და უბრძანა ტაძარსა მას ჰეროდესსა დამარხვაბ მისი.

 

თავი 24.

 

1. შემდგომად ხუთისა დღისა შთავიდა მღდელთ მოძღუარი ანანია ხუცესთა თანა და მეტყუელისა ვისმე ტერტგლობს თანა, რომელთა აუწყეს მთავარსა მას პავლესთგს. 2. და ვითარცა მოუწოდეს მას, იწყო ტერტგლოს შესმენად მისა და თქუა: 3. მრავალსა მშგდობასა შინა ვართ შენ ძლით და განგებულებასა, რომელ იქმნების ნათესავსა ამას შინა მოღუაწებითა შენითა, სადავე და ყოველთა ადგილთა, შევიწყნარებთ, მდნეო ფილიქს, ყოვლითა მადლობითა. 4. ხოლო რაბთა არა უმეტეს დაგაშრო შენ, გლოცავ, რაბთა შემოკლებულად ისმინო ჩუენი შენითა სახიერებითა. 5. რამეთუ ვპოეთ კაცი ესე ბილწი და შფოთის აღმძრველი ყოველთა შორის ჰურიათა, რომელნი არიან ყოველსა სოფელსა, წინამძღუარი გალილეველთა წვალებისაბ, 6. რომელმან ტაძარსაცა აზმნო შეგინებად, რომელიცა შევიპყართ და მსგავსად სჯულისა ჩუენისა ვინებთ განკითხვაბ. 7. ზედა მოგგდდა ლუსია ათასისთავი და მრავლითა იძულებითა დელთაგან ჩუენთა წარიყვანა და შენ წინაშე წარმოავლინა. 8. და ბრძანა შემასმენელთაცა მისთაბ შენ თანავე მოსლვად, რომლისა მიერ შეუძლო შენ განკითხვად და ცნობად ამის ყოვლისა, რომელსა ჩუენ ვსწამებთ მაგას თანა. 9. ეწამებოდეს ჰურიანიცა წამის ყოფითა მთავრისაბთა და თქუა:

 

10. მიუგო პავლე წამის ყოფითა მთავრისაბთა და თქუა: მრავლით წლითგან გიცოდე შენ მსაჯულად ამის ნათესავისა, გულს-მოდგინებით თავისა ჩემისათგს სიტყუაბ მიუგო. 11. რამეთუ შემძლებელ ხარ შენ გულისდმის-ყოფად, არა უმრავლეს არს ჩემი ათორმეტისა დღისა, ვინაბთგან აღვედ მე იერუსალამდ თაყუანის-ცემად. 12. და არცა ტაძარსა შინა მპოეს მე მეტყუელად ვის თანამე, გინა თუ ამბოხისათგს ერის კრებად, გინა შესაკრებელთა შორის ანუ თუ ქალაქსა შინა, 13. არცა ძალ-უც შენ წინაშე ჩემ ზედა ამისა ჩინებად, რომლისათგს-ესე აწ შემასმენენ მე. 14. ხოლო ამას აღგიარებ შენ, რამეთუ ვჰმსახურებ მამათა ღმერთსა და მრწამს ყოვლისა მისებრ, რომელი სჯულსა და წინაწარმეტყუელთა წერილ არს. 15. სასოებაბ მაქუს ღმრთისა მიმართ, რომელსა ეგენიცა მოელიან, აღდგომაბ ყოფად არს მკუდართაბ, მართალთაბცა და ცოდვილთაბცა. 16. ამას ზედა ვიღუწი, დაუბრკოლებელი გონებაბ მაქუს ღმრთისა მიმართ და კაცთა მარადის. 17. მრავლისა წლისა შემდგომად ქველის საქმესა ყოფად მოსრულ ვიყავ ნათესავისა ჩემისა და შესაწირავისა, 18. რომელსა შინა მპოეს მე განწმედილი ტაძარსა შინა არა ერითა, არცა შფოთითა. 19. ასიაბთ ვინმე ჰურიათა, რომელთაბ ჯერ-იყო შენ წინაშე მოსლვაბ და შესმენად, რაბ-იგი აქუს ჩემდა მომართ სიტყუაბ. 20. ანუ მაგათ თგთ თქუმად, რაბ პოეს ჩემ თანა ბრალი, ვდეგ რაბ-იგი კრებულსა შორის. 21. ანუ ერთისა მის სიტყგსათგს, რომელ დმა-ვყავ მათ შორის, რაბ-იგი ვდეგ, ვითარმედ: აღდგომისათგს მკუდართაბსა ვისაჯები დღეს თქუენ მიერ. 22. ესმა რაბ ესე ფელიქსს, დრო-იყო მათ, ჭეშმარიტებით იცოდა გზისა მისთგს და თქუა: რაჟამს ლუსია ათასისთავი მოვიდეს, მაშინ ვცნა თქუენთგს. 23. და უბრძანა ასისთავსა მას დამარხვაბ პავლესი და რაბთა იყოს იგი მოლხინედ და ნუვისა ყენებად თგსთა მისთა მსახურებისა ანუ შესლვად მის თანა.

 

24. ხოლო შემდგომად დღეთა რაოდენთამე მოვიდა ფელიქს დროსილაბს თანა, ცოლისა თგსისა, ჰურიისა, მოუწოდა პავლეს და ისმინა მისი იესუ ქრისტეს სარწმუნოებისათგს. 25. და ვითარ-იგი იტყოდა სიმართლისათგს და მოთმინებისა და სარჩელისათგს მერმისა, შეეშინა ფელიქსს და ჰრქუა პავლეს: აწ ამას ჟამსა წარვედ, და ჟამსა მოცალესა მოგიწოდო შენ. 26. და ამას თანა ჰგონებდა, ვითარმედ ფასი მოიღოს მან პავლესგან, რაბთა განჰდსნას იგი. ამისთგს ზედაბსზედა მოუწოდნ და ზრახავნ მას. 27. ხოლო ვითარ ორი წელი აღესრულა, გარდაიდგინა ფელიქს და ნაცვლად მისა მოვიდა პორკიონი ფესტოს, და, რამეთუ ენება ფელიქსს მომადლებაბ ჰურიათაბ, დაუტევა პავლე კრულებათა შინა.

 

თავი 25.

 

1. ფესტოს ვითარცა აღვიდა სამთავროსა თგსსა, შემდგომად სამისა დღისა აღვიდა იერუსალამდ კესარიაბთ. 2. აუწყეს მას მღდელთ მოძღუარმან და მთავართა ჰურიათამან პავლესთგს და ევედრებოდეს მას 3. და ითხოვდეს მადლსა მისთგს, რაბთა მოუწოდოს მას იერუსალამდ, და უმზირდეს გზასა ზედა მოკლვად. 4. ხოლო ფესტოს მიუგო და ჰრქუა მათ, ვითარმედ: ადრე ჰნებავს მას განსლვაბ იერუსალამით. 5. აწ უკუე რომელნი შემძლებელ არიან თქუენგანნი, ჩემ თანა შთამოვიდენ და, რაბ-იგი არს უჯერობ კაცისა მის თანა, შესწამონ მას. 6. იქცეოდა იგი მუნ არა უმრავლეს ათისა დღისა, და შთავიდა კესარიად, და ხვალისაგან დაჯდა საყდართა ზედა და ბრძანა მოყვანებაბ პავლესი. 7. და ვითარცა მოვიდა იგი, გარე მოადგეს მას იერუსალამით შთასრულნი იგი ჰურიანი, მრავალსა და მძიმესა ბრალსა დასდებდეს პავლეს ზედა, რომლისა ვერ ეძლო გამოჩინებად. 8. რამეთუ იგი სიტყუას-უგებდა მათ, ვითარმედ: არცა სჯულსა ჰურიათასა, არცა ტაძარსა, არცა კეისარსა რაბ შევსცოდე. 9. ფესტოს უკუე უნდა მომადლებაბ ჰურიათაბ, მიუგო პავლეს და ჰრქუა: გნებავსა იერუსალამდ აღსლვაბ და მუნ ამისთგს განკითხვაბ ჩემ წინაშე? 10. ჰრქუა მას პავლე: საყდართა წინაშე კეისრისათა ვდგა, სადა ჯერ-არს ჩემი განკითხვაბ, ჰურიათა არაბ შევსცოდე, ვითარცა შენ უმჯობეს იცი. 11. უკუეთუ რასმე ვავნებ და ღირსი სიკუდილისაბ მიქმნიეს, არა ვევლტი სიკუდილსა; უკუეთუ არარაბ არს, რომელსა ესენი შემასმენენ მე, ვერვის დელ-ეწიფების მიმადლებაბ ჩემი მათა, კეისარსა უღაღადებ. 12. მაშინ ფესტოს ზრახვა-ყო თანამზრახველისა თგსისა თანა და თქუა: კეისარსა უღაღადებ, კეისრისაცა წარხგდე.

 

13. და ვითარცა დღენი რაოდენნიმე წარდდეს, აღრიპა მეფე და ბერენიკე მიიწინეს კესარიად მოკითხვად ფესტობსა. 14. და ვითარ მრავალ დღე იქცეოდეს მუნ, ფესტოს უთხრა მეფესა პავლესთგს და ჰრქუა: კაცი ვინმე დაშთომილ არს ფელიქსისგან კრული, 15. რომლისათგს, ვიყავ რაბ იერუსალამს, მითხრეს მე მღდელთ მოძღუართა და მოხუცებულთა ჰურიათა და ითხოვდეს მისთგს სასჯელსა. 16. რომელთა მიუგე და ვარქუ, ვითარმედ: არა არს ჩუეულებაბ ჰრომთაბ მიმადლებად ვისამე კაცისაბ წარწყმედად, ვიდრემდე, რომელსა-იგი შეასმენდენ, პირისპირ აქუნდენ შემასმენელნი იგი, და ადგილი სიტყგს-გებისაბ მიიღოს ბრალისა მისთგს. 17. და ვითარცა შემოკრბეს იგინი აქა, არცა ერთი რაბ დრობ ვყავ, ხვალისაგან დავჯედ საყდართა ზედა და ვბრძანე მოყვანებაბ კაცისაბ მის. 18. რომლისათგს წარმოდგეს შემასმენელნი და არცა ერთი რაბ ბრალი აჩინეს, რომელსა ვჰგონებდ მე ბოროტსა; 19. ძიებანი რაბმე თგსისა ეშმაკეულებისანი აქუნდეს მისა მიმართ და იესუბს ვისთგსმე მომკუდრისა, რომელსა იტყოდა პავლე ცხოველად. 20. და ვითარ ვერარას ვჰპოებდ მე ამის ძიებისათგს, ვეტყოდე მას, უკუეთუმცა უნდა მისლვად იერუსალამდ და მუნ განკითხვაბ ამისთგს. 21. ხოლო პავლე ღაღადებდა დამარხვად მისა, რაბთა კეისარმანცა აგრძნეს, და ვბრძანე დამარხვაბ მისი ვიდრემდე მიუძღუანო იგი კეისარსა. 22. მიუგო აღრიპა და ჰრქუა ფესტოსს: მინდა მეცა კაცისა მისგან სმენად. ხოლო მან ჰრქუა მას: ხვალე ისმინო მისი.

 

23. და ხვლისაგან მოვიდა აღრიპა და ბერენიკე მრავლითა საუცრებითა. და შევიდა განსაკითხავსა მას ათასისთავთა თანა და კაცთა მათ, მთავართა ქალაქისათა. და ვითარცა ბრძანა ფესტოს, მოუყვანეს პავლე. 24. და თქუა ფესტოს: აღრიპა მეფე და ყოველნი კაცნი, რომელნი ჩუენ თანა ხართ, ჰხედავთა ამას? ამისთგს ყოველი სიმრავლე ჰურიათაბ შემემთხგა მე იერუსალამს და აქაცა ღაღადებდეს და იტყოდეს, ვითარმედ: არა ჯერ-არს ეგე ცხორებად ამიერითგან. 25. ხოლო მე გულისდმა-ვყავ, ვითარმედ არაბ ღირსი სიკუდილისაბ უქმნიეს ამას; და ვითარ-იგი თგთ ესე უღაღადებდა კეისარსა, ვსაჯე წარვლინებაბ მისი. 26. რომლისათგს განკრძალულად ვერარაბ მაქუს, რაბ მივსწერო უფლისა ჩემისა; ამისთგს მოვიყვანე ეგე თქუენ წინაშე და უფრობსღა შენ წინაშე, მეფე აღრიპა, რაბთა განიკითხო ეგე, და უწყოდი, რაბ მივწერო. 27. რამეთუ უჯერო მიჩნს მე მიძღუანებაბ პყრობილისაბ და ბრალთაცა მისთა არა უწყებად.

 

თავი 26.

 

1. ხოლო აღრიპა ჰქუა პავლეს: ბრძანებულ არს შენდა თავისა შენისათგს სიტყუად. მაშინ პავლე განყო დელი, მიუგებდა და თქუა: 2. ყოველთათგს, რომელთა მაბრალებენ მე ჰურიანი, მეფე აღრიპა, შემირაცხიეს თავი ჩემი ნეტარად, რამეთუ შენ წინაშე მეგულების დღეს სიტყგს-გებად უფრობს-ღა. 3. რამეთუ მეცნიერ ხარ შენ ყოველთა მათ ჩვეულებათა და ძიებათა ჰურიათასა. ამისთგს გევედრები, სულგრძელებით ისმინე ჩემი. 4. ცხორებაბ უკუე ჩემი სიყრმითგან, პირველითგან ყოფილი ნათესავსა შორის ჩემსა იერუსალამს შინა, იციან ყოველთა ჰურიათა. 5. წინაბსწარვე მიცოდეს მე პირველითგან, უკუეთუ უნდეს წამების, რამეთუ ჭეშმარიტებისა მისებრ მსახურებისა სჯულისა ჩუენისა ვცხონდებოდე ფარისეველი. 6. და აწ სასოებისათგს მამათა ჩუენთა აღთქუმულისა, რომელი იყო ღმრთისა მიერ, ვდგა და განვიკითხვი, 7. რომლისა მიმართ ათორმეტი ნათესავი ჩუენი განკრძალული დღე და ღამე ჰმსახურებს და ესავს მიწევნასა, რომლისა სასოებისათგს ვიბრალები ჰურიათაგან, მეფე აღრიპა. 8. რაბ ურწმუნოებაბ არს, განიკითხეთ-ღა თქუენ შორის, უკუეთუ ღმერთი მკუდართა აღადგინებს? 9. მე უკუე მენება თავით ჩემით სახელისათგს იესუ ნაზარეველისა მრავლისა ძგრისა საქმედ, 10. რომელი-იგი ვყავცა იერუსალამს შინა: და მრავალნი წმიდათაგანნი მე საპყრობილესა შევაყენენ, რამეთუ დელმწიფებაბ მოვიღე მღდელთ მოძღუართაგან მოსრვად მათდა და მომეღო რიცხგ. 11. და ყოველთა შესაკრებელთა შორის მრავალ გზის ვსტანჯევდ მათ და ვაიძულებდ გმობად, უმეტესად-ღა ვბორგდ მათ ზედა და ვსდევნიდი ვიდრე გარემოთა ქალაქამდეცა. 12. რომელთა შინა მივიდოდე მე დამასკედ დელმწიფებითა და ბრძანებითა მღდელთ მოძღუართაბთა. 13. შუა დღე გზასა ზედა ვიხილე, მეფეო, ზეცით გარდამო უბრწყინვალესი მზისაბ, გამომიბრწყინდა მე ნათელი და ჩემ თანა მოგზაურთა მათ. 14. და ვითარცა ჩუენ ყოველნი ქუეყანად დავცგვენით, მესმა დმაბ, რომელმან მრქუა მე ებრაელებრითა სიტყგთა: საულ, საულ, რაბსა მდევნი მე? ფიცხელ არს შენდა წიხნვაბ დეზისაბ. 15. და მე ვარქუ: შენ ვინ ხარ, უფალო? ხოლო მან მრქუა მე: მე ვარ იესუ, რომელსა შენ მდევნი. 16. არამედ აღდეგ და დადეგ ფერდთა შენთა ზედა, რამეთუ ამისთგს გეჩუენე შენ, რაბთა დაგადგინო შენ მსახურად და მოწამედ, რომელი იხილე და რომელი გიჩუენო შენ, 17. განრინებად შენდა ერისაგან და ნათესავთაგან, რომელთა მე მიგავლინო შენ, 18. ახილვად თუალთა მათთა და მოქცევად ბნელისაგან ნათლად და დელმწიფებისაგან ეშმაკისა ღმრთისა მიმართ მიღებად მათდა მიტევებაბ ცოდვათაბ და ნაწილი განწმედილთა შორის სარწმუნოებითა ჩემდა მომართ. 19. რომლისათგს, მეფე აღრიპა, არა ვექმენ ურჩ ზეცისასა მას ჩუენებასა, 20. არამედ რომელნი იყვნეს დამასკეს შინა პირველად და იერუსალამს შინა და ყოველსა სოფელსა ჰურიასტანისასა და წარმართთა მიუთხრობდ სინანულსა და მოქცევად ღმრთისა მიმართ და ღირსი სინანულისა საქმე ქმნად. 21. ამისთგს შემიპყრეს მე ჰურიათა ტაძარსა შინა და აზმნობდეს მოკლვად ჩემდა. 22. შეწევნითა ღმრთისაბთა, რომელსა ღირს ვიქმენ, ვიდრე აქა დღედმდე ვდგა და უწამებ მცირესა და დიდსა, არარას გარეშესა ვიტყგ წინაწარმეტყუელთა თქუმულისასა, რომელსა ეგულებოდა ყოფად, და მოსესსა, 23. ვითარმედ ვნებად იყო ქრისტესა და ვითარმედ პირველ მკუდართა აღდგომისა ნათლისა ეგულების მითხრობად ერთა და ნათესავთა. 24. და ვითარ-იგი ამას ეტყოდა, ფესტოს დიდითა დმითა თქუა: ჰბორგი პავლე, რამეთუ მრავალნი წიგნნი შენნი სიცბილად მიგაქცევენ შენ. 25. ხოლო პავლე ჰრქუა: არა ვბორგი, მდნეო ფესტოს, არამედ ჭეშმარიტებისა და სიწმიდისა სიტყუათა ვიტყგ. 26. რამეთუ მეცნიერ არს ამისთგს მეფე, რომლისა მიმართცა კადნიერად ვიტყგ, რამეთუ დაფარვად მისა რაბსამე ამათგანისა არა ვირწმუნო, რამეთუ არცა დაფარულსა ადგილსა ქმნილ არს ესე. 27. გრწამს, მეფე აღრიპა, წინაწარმეტყუელთა? ვიცი, რამეთუ გრწამს. 28. ხოლო აღრიპა ჰრქუა პავლეს: მცირედ-ღა და მარწმუნო მე ქრისტეანე ყოფად. 29. ხოლო პავლე ჰრქუა მას: ვილოცავ ღმრთისა მიმართ მცირეთათგსცა და მრავალთა, არა ხოლო თუ შენდა, არამედ ყოველთა, რომელთა ესმის ჩემი დღეს ყოფად ესრეთ, ვითარცა მე ვარ, თგნიერ კრულებათა ამათ. 30. და ვითარცა ესე თქუა მან, აღდგა მეფე და მთავარი და ბერენიკე და მათ თანა მსხდომარენი იგი, 31. წარვიდეს და იტყოდეს ურთიერთას, ვითარმედ: არარას სასიკუდინესა გინა კრულებათა საქმესა იქმს კაცი ესე. 32. ხოლო აღრიპა ჰრქუა ფესტოს: განტევებად ღირდა კაცი ესე, უკუეთუმცა არა ღაღად-ეყო კეისრისა.

 

თავი 27.

 

1. და ვითარცა განაჩინეს ნავითა წარსლვაბ ჩუენი იტალიად, მისცეს პავლე და სხუანი ვინმე პყრობილნი ასისთავსა, სახელით ივლიოსს, გუნდისა სევასტიელისაბ. 2. შევედით ნავსა ადრამიტგნელსა, რომელი მიმავალ იყო ადგილთა მათ ასიაბსათა, და, აღვდედით რაბ, ჩუენ თანა იყო არისტარხოს მაკედონელი, თესალონიკელი. 3. და მეორესა დღესა შთავედით სიდონდ. კაცთ მოყუარებაბ აჩუენა ივლიოს პავლესთგს და უბრძანა მეგობართა თგსთა თანა მისლვად და მოღუაწებისა მიმთხვევად. 4. და მიერ შევსხედით და თანა-წარვლეთ კგპრე წინააღმდგომებითა ქართაბთა. 5. მაშინ უფსკრული იგი კილიკიისაბ და პამფილიისაბ განვლეთ და შთავედით მგრა ქალაქად ლუკიისა. 6. და მუნ პოა ასისთავმან მან ნავი ალექსანდრიისაბ, რომელი მივიდოდა იტალიად, და შემსხნა ჩუენ მას შინა. 7. ხოლო მრავალთა დღეთა მძიმედ ვიდოდეთ და ძნიად მივიწიენით კნიდონდ, რამეთუ არა გგტევებდა ჩუენ ქარი იგი, და თანაწარვლეთ კრიტი სალმონით კერძო. 8. და ვითარცა ძლით წარმოვირჩიეთ იგი, მოვედით ადგილსა რასმე, რომელსა ერქუა ტბები კეთილი, რომელსა ეახლა ქალაქი ლასიაბ. 9. და ვითარცა მრავალი ჟამი წარდდა, და იყო-ღა ნავი საცთომელ სავალად, რამეთუ მარხვანი წარ-ოდენ-სრულ იყვნეს, ამცნებდა მათ პავლე 10. და ეტყოდა: კაცნო ძმანო, ვხედავ, რამეთუ ჭირი და ზღვევაბ მრავალი ყოფად არს არა ხოლო თუ ტგრთისა და ნავისაბ, არამედ თავნიცა ჩუენნი წარწყმედად არიან ნავისა თანა. 11. ხოლო ასისთავი იგი მენავეთ მოძღუარსა მას და ნავის უფალსა ერჩდა უფრობს, ვიდრე-ღა პავლეს სიტყუათა. 12. და ვითარ უმარჯუ იყო ნავთსადგური იგი დასაზამთრებლად, უმრავლესთა მათგანთა დაიდვეს გულსა წარსლვად მიერ, უკუეთუმცა ვითარ უძლეს მისლვად ფინიკედ და მუნ დაზამთრებად ტბასა მას კრიტისასა, რომელი ხედვიდა ჩრდილოდ და სოფლად. 13. და ვითარ-იგი ქროდა ქარი სამხრისაბ, ჰგონებდეს, ვითარმედ ნებისაებრ მათისა იყოს, აღდგეს ასონით და წარირჩევდეს კრიტით. 14. და შემდგომად არა მრავლისა ჟამისა იწყო ქროლად მის თანა ქარმან მან ბორბალმან, რომელსა ჰრქგან ვრცელ ღელვა. 15. და ვითარ შეაცთუნა ნავი იგი და ვერ ეძლო პირსა მიქცევად ქარისა მის, მიუტევეთ და მიმოვაქუნდით. 16. ჭალაკსა რასმე თანა-წარვჰდედით რაბ, რომელსა ერქუა კლავდი, ძლით შეუძლეთ დაპყრობად დუამალდისა, 17. რომელი აღიღეს და შესაწევნელად იდუმევდეს და შემოსწებეს ნავსა. ხოლო ეშინოდა, ნუუკუე კბოდოანსა განცგვენ, გარდაუტევეს ჭურჭელი და ესრეთ მიმოაქუნდა. 18. და ვითარ დიდსა ზამთარსა შინა ვიყვენით, ხვალისაგან გარდასდებდეს ტგრთსა. 19. და მესამესა დღესა ჭურჭელი ნავისაბ თგსითა დელითა გარდააბნიეს. 20. ხოლო არცა მზე, არცა ვარსკულავი ჩნდა მრავალთა დღეთა, რამეთუ ზამთარი დიდი იყო. მიერითგან წარვიწირეთ სასოებაბ ყოველი ცხორებად ჩუენდა. 21. და ფრიადი უზმობაბ იყო. მაშინ პავლე აღდგა შორის მათსა და თქუა: ჯერ-იყო, ე კაცნო, რაბთამცა მერჩდით მე და არა წარხუედით კრიტით და შეიძინეთ ჭირი ესე და ზღვევაბ. 22. და აწცა გეტყგ თქუენ, გულ-დებულ იყვენით, რამეთუ განდუებაბ სულისაბ არცა ერთისაბ იყოს თქუენგან, თგნიერ ხოლო ნავისა. 23. რამეთუ წარმომიდგა მე ამას ღამესა ანგელოზი ღმრთისაბ, რომლისაბ ვარ მე, რომელსაცა ვჰმსახურებ, 24. და მრქუა: ნუ გეშინინ, პავლე! კეისრისა ჯერ-არს შენდა წარდგომაბ და აჰა ესერა მიგმადლნა შენ ღმერთმან ყოველნი, რომელნი არიან შენ თანა ნავსა მაგას. 25. ამისთგს გულ-დებულ იყვენით, კაცნო, რამეთუ მრწამს ღმრთისაბ, რამეთუ ესრეთ იყოს, ვითარცა სახედ მეტყოდა მე. 26. ჭალაკსა რასმე განსცგვნებად ვართ ჩუენ. 27. ხოლო ვითარცა მეათოთხმეტე ღამე მოიწია და მიმოვეტაცენით ჩუენ ანდრიასა შინა, შუა ღამეს ოდენ ჰგონებდეს მენავენი იგი მიწევნად რომელსამე სოფელსა. 28. და გარდაუტევეს საზომი და პოვეს ოც მდარ. და მცირედ და-რე-ყოვნეს და კუალად მოზომეს და პოვეს ათხუთმეტი მდარი. 29. და ეშინოდა, ნუუკუე კბოდოანსა ადგილსა განცგვენ, ბოლობთ კერძო ნავისა მის გარდასთხინეს ოთხნი კავნი და ილოცვიდეს განთენებასა. 30. ხოლო მენავეთა მათ ეგულებოდა სივლტოლაბ ნავისა მისგან და გარდაუტევეს დუამალდი იგი ზღუად, მიზეზად რეცა თუ თავით კერძო ნავისა მის განჰმარტებენ კავთა. 31. მაშინ პავლე ჰრქუა ასისთავსა მას და ერის კაცთა: უკუეთუ ესენი არა იყვნენ ნავსა შინა, თქუენ განრინებად ვერ დელ-გეწიფების. 32. მაშინ ერისგანთა მათ განუკუეთნეს საბელნი იგი დუამალდისანი და მიუშუეს იგი წარტაცებად ღელვათა. 33. და ვითარცა განთენდებოდა, ჰლოცვიდა ყოველთა პავლე მიღებად საზრდელისა და ჰრქუა: მეათოთხმეტე დღე არს დღეს, ვინაბთგან უზმათა დაგიყოფიეს და არარაბ მიგიღებიეს. 34. ამისთგს გლოცავ თქუენ მიღებად საზრდელისა, რამეთუ ესე თქუენის ცხორებისათგს იქმნა, რამეთუ არავისი თქუენგანისაბ თმაბ ერთი თავისაბ წარწყმედად არს. 35. და ესე ვითარცა თქუა, მოიღო პური, ჰმადლობდა ღმერთსა წინაშე ყოველთასა და განტეხა და იწყო ჭამად. 36. გულს-მოდგინე იქმნეს ყოველნი და მათცა მიიღეს საზრდელი. 37. ხოლო ვიყვენით ნავსა მას შინა ყოველნი კაცნი ორას სამეოც და ათექუსმეტი სული. 38. და ვითარცა განძღეს საზრდელითა, აღუმცირებდეს ნავსა მას და გარდასდებდეს იფქლსა ზღუად. 39. და რაჟამს განთენა, ქუეყანაბ იგი ვერ იცნეს, ყურესა რასმე განიცდიდეს, რომლისა იყო ზღგს კიდე, სადა-იგი ეგულებოდა, უკუეთუმცა ვითარ შეუძლეს, განდგინებაბ ნავისაბ მის. 40. მოჰდსნნეს კავნიცა იგი და მიუტევნეს ზღუად, და მათ თანა მიუტევნეს შესაუღლველნიცა იგი საჭეთანი და აღუპყრეს აფრაბ მცირე, და ქარით კერძო ეპყრა ზღგს კიდით კერძო. 41. და ვითარცა შეცგვეს უმძაფრესსა ადგილსა, დაჰკიდეს ნავი იგი. და, რამეთუ თავით კერძობ იგი უმაგრესად დგა, ეგო უძრავად, ხოლო ბოლობთ კერძო იგი დაირღუეოდა სიმძაფრითა ღელვათაბთა. 42. ხოლო ერის კაცთა მათ ზრახვა-ყვეს, რაბთა მოსწყგდნენ პყრობილნი იგი, ნუუკუე განვინმე-ცურდეს და ივლტოდის. 43. ხოლო ასისთავსა მას უნდა განრინებაბ პავლესი და დააბრკოლნა იგინი ზრახვისა მისგან და უბრძანა, რომელნი-იგი ცურვით შემძლებელ იყვნეს, განსლვად ქუეყანად, 44. და სხუანი იგი რომელნიმე ფიცრითა და რომელნიმე ჭურჭლითა ნავისაბთა რომლითამე. და ესრეთ განვერენით ყოველნივე და გამოვედით ქუეყანად.

 

თავი 28.

 

1. და გამო-რაბ-ვდედით, მაშინ იცნეს, რამეთუ მელიტონი ერქუა ჭალაკსა მას. 2. ხოლო ბარბაროზთა მათ წინა-მიყვეს ჩუენ არა მცირედი კაცთ მოყუარებაბ, რამეთუ აღაგზნეს ცეცხლი და შემიწყნარნეს ჩუენ ყოველნი წგმისა მისგან და ყინელისა, რომელი იყო. 3. და ვითარ შეჰკრებდა პავლე ფრიადსა ქარქუეტსა და დაასხმიდა ცეცხლსა მას ზედა, იქედნე სიტფობსა მისგან გამოდდა და მოეხგა დელსა პავლესსა. 4. ვითარცა იხილეს ბარბაროზთა მათ გუელი იგი, დამოკიდებული დელსა მისსა, იტყოდეს ურთიერთას: კაცის-მკლველი სამე არს კაცი ესე, რომელი ზღუასა ღათუ განერა, სასჯელმან ცხორებად არა უტევა. 5. ხოლო მან დელი განყარა და შეაგდო გუელი იგი ცეცხლსა, და არარაბ ბოროტი ევნო მას. 6. ხოლო იგინი ჰგონებდეს, ვითარმედ განსივნეს და დაეცეს მეყსეულად მკუდარი. და ვითარ-იგი მყოვარ ჟამ ჰგებდეს და ჰხედვიდეს, რამეთუ არარაბ ბოროტი შეემთხგა მას, მოიქცეს და იტყოდეს, ვითარმედ ღმერთი არს. 7. ხოლო ადგილთა მათ იყო სოფლები მთავრისა ვისიმე მის ჭალაკისაბ, რომელსა სახელი ურქუა პოპლიოს, რომელმან შემიწყნარნა ჩუენ და სამ დღე სიყუარულით მოწლედ მისტუმრნა. 8. და იყო მამაბ პოპლიობსი სიცხითა და ნაწლევითა სნეულ და მწოლარე, რომლისა შევიდა პავლე და ულოცა და დაასხნა მის ზედა დელნი მისნი და განკურნა იგი. 9. და ვითარცა ესე იქმნა, სხუანიცა, რომელნი იყვნეს ჭალაკსა მას შინა და აქუნდა უძლურებაბ, მოვიდოდეს და განიკურნებოდეს ძალითა ღმრთისაბთა, 10. რომელთაცა მრავლითა პატივითა პატივ-გუცეს ჩუენ და წარსლვასა ჩუენსა აღგუაგნეს საგზლითა.

 

11. და შემდგომად სამისა თგსა შევედით ნავსა, რომელსა დაეზამთრა მას ჭალაკსა ალექსანდრიაბსასა, სახელით დიოსკორესსა. 12. და შთავედით სგრაკოსად და დავადგერით მუნ სამ დღე, 13. ვინაბ-იგი მოვლეთ და მოვიწიენით რეგონდ. და შემდგომად ერთისა დღისა იყო სამხრით ნიავი, და ორ დღე მოვედით პონტიოლს, 14. სადა-იგი ვპოენით ძმანი, და ნუგეშინის-ცემულ ვიქმნენით მათ ზედა და დავადგერით მუნ შგდ დღე. და ესრეთ მოვედით ჰრომედ. 15. და მიერ ძმათა ესმა ჩუენთგს და გამოვიდეს შემთხუევად ჩუენდა ვიდრე აპპიოფოროდმდე და მესამედ ღგნის საფარდულად, რომელნი იხილნა რაბ პავლე, ჰმადლობდა ღმერთსა და ნუგეშინის-იცა. 16. და ოდეს შევედით ჰრომედ, ასისთავმან მან მისცნა პყრობილნი იგი ერის მთავარსა მას, ხოლო პავლეს ებრძანა ყოფაბ თგსაგან მცველისა მისისა ერის კაცისა თანა.

 

17. და იყო შემდგომად სამისა დღისა მოუწოდა პავლე, რომელნი-იგი იყვნეს მუნ ჰურიანი მთავარნი. და ვითარ მოკრბეს იგინი, ეტყოდა მათ: კაცნო ძმანო, მე არაბ ბოროტი ვქმენ ერისა მის თანა გინა სჯულისა მამულისა, და კრული იერუსალამით მივეცი დელთა ჰრომთასა, 18. რომელთა განმიკითხეს მე და უნდა განტევებაბ ჩემი, ამისთგს რამეთუ არცა ერთი ბრალი სიკუდილისაბ იყო ჩემ თანა. 19. და ვითარ-იგი სიტყუას-უგებდეს ჰურიანი, ვიიძულე ღაღადის-გდებაბ კეისრისაბ, არა თუ ვითარმცა შესმენაბ რაბმე მედვა ნათესავისა ჩემისაბ. 20. ამის უკუე მიზეზისათგს გლოცევდ თქუენ, რაბთა მოხგდეთ და გიხილნე და გეტყოდი, რამეთუ სასოებისათგს ისრაალისა ჯაჭგ ესე ზედა-მაც მე. 21. ხოლო მათ ჰრქუეს მას: ჩუენ არცა წიგნი მოგგდდა შენთგს ჰურიასტანით, არცა მო-ვინ-ვიდა ძმათაგანი და გგთხრა, გინა იტყოდა შენთგს ბოროტსა. 22. ხოლო ამას გლოცავთ, რაბთა ვისმინოთ შენი, ვითარ ჰზრახავ; ხოლო დდომისა ამისთგს უწყებულ არს ჩუენდა, რამეთუ ყოველსა ადგილსა ცილობაბ აღდგომილ არს. 23. და განუჩინეს მას დღე და მოვიდეს ვანად მისა მრავალნი, რომელთა ასწავებდა და მიუთხრობდა სასუფეველისათგს ღმრთისა და არწმუნებდა მათ იესუბსთგს სჯულისაგან მოსესა და წინაწარმეტყუელთა განთიადითგან ვიდრე მიმწუხრადმდე. 24. და რომელნიმე ერჩდეს სიტყუათა მათ და რომელნიმე არა ერჩდეს. 25. და შეუთქუმელ იყვნეს ურთიერთას და განვიდოდეს. თქუა პავლე სიტყუაბ ერთი, ვითარმედ: კეთილად იტყოდა სული წმიდაბ ესაიაბს მიერ წინაწარმეტყუელისა მამათა თქუენთა მიმართ 26. და თქუა: მივედ ერისა ამის და არქუ მათ: სმენით გესმოდის და არა გულისდმა-ჰყოთ, და ხედვით ჰხედვიდეთ და არა იხილოთ. 27. რამეთუ განზრქნა გული ერისაბ ამის, და ყურითა მძიმედ ისმინეს და თუალნი მათნი დაიწუხნეს, ნუსადა იხილონ თუალითა და ყურითა ისმინონ და გულითა გულისდმა-ყონ და მოიქცენ და განვკურნე იგინი. 28. საცნაურ უკუე იყავნ თქუენდა, რამეთუ წარმართთათგს მოივლინე მაცხოვარებაბ ღმრთისაბ, და მათცა ისმინონ. 29. და ესე რაბ თქუა, წარვიდეს ჰურიანი იგი და ფრიადი გამოძიებაბ აქუნდა თავთა შორის თგსთა.

 

30. ხოლო პავლე დაადგრა მუნ ორ წელ ყოვლად თგსითა სასყიდლითა და შეიწყნარებდა ყოველთა, რომელნი მოვიდოდეს მისა. 31. ქადაგებდა სასუფეველსა ღმრთისასა და ასწავებდა უფლისა იესუ ქრისტასთგს ყოვლითა განცხადებულებითა დაუბრკოლებელად.

 

 

გვერდის მისამართი : ბიბლიოთეკა / რელიგია / უავტორო / საქმე მოციქულთა